ပြောင်းလဲမွမ်းမံထားခြင်း

လုအန်းကျီ၊ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် စုန့်ရှောင်ချင်းတို့ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာမှာ ကျုံ့ပေါ်က သူ့မာနကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ဤသီချင်းကို ကိုယ်တိုင်ဆိုခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် သီချင်းကို အသံသွင်းပြီး လုအန်းကျီထံ ပို့ပေးသည့်အခါ သူကိုယ်တိုင်ဆိုထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ့အမည်ကို လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်မပြုရန် လုအန်းကျီကို အထူးမှာကြားခဲ့သည်။

ဒီလူကတော့ တကယ့်လူထူးလူဆန်းပဲ!

“ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မက အလှဆုံးမိန်းကလေးလို့ ပြောဖူးတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ ချစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူတစ်ပါးကို ချစ်ဖို့ တံခါးပိတ်ထားပြီး သူ့အတွက်ပဲ အဲဒီဖြူစင်မှုကို ကျွန်မ ထိန်းသိမ်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အသည်းစွဲချစ်ခဲ့တဲ့ ဒီလူကပဲ ကျွန်မကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတုံးအအအဆုံး မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ သူပြောသမျှ စကားတိုင်းကို ကျွန်မ အလေးအနက်ထားခဲ့တယ်၊ သူက ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို အနှစ်သက်ဆုံးလို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်...”

လူတိုင်းက အသံသွင်းခန်းထဲတွင် ကျုံ့ပေါ်ဆိုထားသည့် ဗားရှင်းကို နားထောင်နေကြသည်။ သူတို့အံ့သြသွားရသည်မှာ ကျုံ့ပေါ်သည် အမျိုးသမီးအသံကို အောင်မြင်စွာ တုပနိုင်ခဲ့ပြီး အသံမှာလည်း တကယ့်ကို ယုံကြည်လောက်စရာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ကျုံ့ပေါ်သည် ဂီတလောကတွင် တက်သစ်စကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့်ဖြစ်သည်ဟူသော ဂုဏ်သတင်းနှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပေသည်။ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်လူများက ကျုံ့ပေါ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ကြသည်။ သူသည် ဤသီချင်းကို ကြွယ်ဝလှသော ခံစားချက်များဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သီဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် “မင်းဆီမှာ သူ့ရဲ့ အဆိပ်သင့်ရေမွှေးနံ့တွေ စွဲနေတယ်” ဆိုသည့် သီချင်း၏ အဓိကပိုဒ်ကို ဆိုနေချိန်တွင် ကျုံ့ပေါ်၏ ယခင်က ဤသီချင်းအပေါ် ထားရှိခဲ့သော အထင်အမြင်သေးမှုများကို လုအန်းကျီ လုံးဝ မကြားရတော့ပေ။

အံ့မခန်းပဲ!

ကျုံ့ပေါ်အပေါ် လုအန်းကျီ၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို ဤစကားလုံးနှစ်လုံးဖြင့်သာ ဖော်ပြနိုင်သည်။

“ဒီသီချင်းကိုသာ ဖြန့်ချိလိုက်ရင် မင်းကို ဝေဖန်မယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်သလို၊ အဆိုတော်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြမယ့်သူတွေလည်း အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်...”

စုန့်ရှောင်ချင်းက မှတ်ချက်ပေးသည်။

လုအန်းကျီက စုန့်ရှောင်ချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် နားကြပ်တပ်ထားဆဲဖြစ်ရာ သူမပြောသည့်စကားကို သူမ ပြန်ကြားနိုင်သော်လည်း လုအန်းကျီပြောသည်ကိုတော့ မကြားရပေ။

“တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ!”

စုန့်ရှောင်ချင်းက ရေရွတ်သည်။ “ကျုံ့ပေါ်က အမျိုးသမီးအသံနဲ့ အဲဒီလောက် ကောင်းကောင်း သီဆိုနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး!”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့လည်း မမျှော်လင့်ထားဘူး။”

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက အချိန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီသီချင်းက ခရစ်တော်မတိုင်မီက အချစ် သီချင်းထက် အသံသွင်းရတာ ပိုလွယ်တယ်။ ဒီမနက်မှာ နောက်ထပ် တစ်ပုဒ် ထပ်သွင်းလို့ ရသေးတယ်။”

ကျန်းဆူရှင်းက ရုတ်တရက် စနောက်လိုက်သည်။ “ဟင်း၊ ဒါဆို ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။ မင်းတို့ အရင် အသံသွင်းနှင့်။ ဒီသီချင်းကို နားထောင်ရင်းနဲ့ ငါ စိတ်ကူးသစ်တစ်ခု ရလာတယ်။ ရေးပြီးသွားရင် ရှောင်ချင်း မင်း ကြည့်ပေးဦး။”

“ငါ့အတွက်လား?”

စုန့်ရှောင်ချင်းက မေးသည်။ ကျန်းဆူရှင်း ရလာသည့် စိတ်ကူးသည် သိပ်ပြီး သာမန်ကာလျှံကာ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဟု သူမ အမြဲ ခံစားနေရသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး “ဟုတ်တယ်၊ ခဏစောင့်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“...”

စုန့်ရှောင်ချင်း ချက်ချင်းပင် ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် စုန့်ရှောင်ချင်း၏ အသုံးမပြုသေးသော အီလက်ထရွန်နစ် ကီးဘုတ်ကို ခေတ္တငှားရမ်းပြီး ချန်းချန်းကို စောင့်ရှောက်ရင်း တစ်ဖက်တွင် သီချင်းရေးနေလေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း သူမသည် ဤကဲ့သို့ အလုပ်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်ဆောင်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုကို တတ်မြောက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု သူမရေးနေသည့် သီချင်းသည် သူမ၏ အခြားသော သီချင်းများကဲ့သို့ အသေးစိတ်ကျရန် မလိုသောကြောင့် ချန်းချန်း၏ နှောင့်ယှက်မှုမှာလည်း သိပ်ပြီး အရေးမကြီးလှပေ။

ထိုအတောအတွင်း လုအန်းကျီနှင့် စုန့်ရှောင်ချင်းတို့သည် ဆောင်းဦးရာသီ ပြန်မလာတော့ပါ (autumn never returns) ကို ရွေးချယ်ပြီး အသံသွင်းခြင်းကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

မနက်ခင်း အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ ဆောင်းဦးရာသီ ပြန်မလာတော့ပါ ကို အသံသွင်းပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ ကျန်းဆူရှင်းမှာလည်း သီချင်းတေးသွား ရေးစပ်ပြီး၍ သီချင်းစာသားများကို ဖြည့်စွက်နေပြီဖြစ်သည်။

“နင်လည်း တကယ့် လက်မြန်တဲ့သူ ဖြစ်လာတာပဲ! နင့်ရဲ့ လုအန်းကျီက နင့်အပေါ် လွှမ်းမိုးမှု တော်တော်ကြီးတာပဲ!”

စုန့်ရှောင်ချင်းက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်ရင်း ကျန်းဆူရှင်း ရေးစပ်ထားသည့် တေးသွားကို သွားကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပါးစပ်မှာ တွန့်ချိုးသွားရသည်။

သူမ ပြောသည့်စကားမှာ မှန်ကန်ပေသည်။ ဤခင်ပွန်းဖြစ်သူ လုအန်းကျီသည် တကယ်ကို စွမ်းအားကြီးလှသည်။ ကျန်းဆူရှင်း၏ သီချင်းအသစ်သည် အဆိပ်သင့်ရေမွှေး နှင့် ပုံစံချင်း မတူသော်လည်း ၎င်း၏ စတိုင်နှင့် အရသာမှာမူ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ထပ်တူကျနေသည်။

အလွန်မြင့်မားသော အနုပညာရသရှိသည်ဟု ပရိသတ်များ၏ ချီးကျူးမှုကို အမြဲရရှိနေပြီး ခေတ်မီဆန်းပြားသော နားဆင်သူများ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရလေ့ရှိသော ဘုရင်မငယ်လေးသည် အဆိပ်သင့်ရေမွှေး ကဲ့သို့သော အပိုင်းကဏ္ဍတွင် အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းနိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့ ရင့်ကျက်သော ပေါ့ပ်သီချင်းမျိုးကို ရေးသားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒီသီချင်းအသစ်က လူကြိုက်များတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ် – အဲဒါက သီချင်းစာသားပဲ!

စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီကို နောက်ပြန်ကြည့်ပြီး တွေးနေမိသည်၊ ဤဇနီးမောင်နှံမှာ ဘယ်လိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့သူတွေလဲ? သူတို့က အနုပညာဆန်တဲ့ အဆင့်မြင့်သီချင်းတွေနဲ့ လူကြိုက်များတဲ့ သီချင်းတွေကြားမှာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အပြည့်အဝ ကူးပြောင်းနိုင်ကြတာလဲ?

သူတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းဖက်မိတာ မဆန်းပါဘူး၊ တကယ့်ကို ထပ်တူကျတဲ့ ဇနီးမောင်နှံပဲ! ခင်ပွန်းက ကျုံ့ပေါ် သီဆိုဖို့ အဆိပ်သင့်ရေမွှေး ကို ရေးပေးသလို၊ ဇနီးကလည်း ငါ့ကို ဒီလို သီချင်းမျိုး သီဆိုခိုင်းဖို့ ရေးနေတာလား?!

မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ ဇနီးမောင်နှံပဲ!

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းကုတ်ရင်း သက်ပြင်းချကာ “တေးသွားကတော့ အကြမ်းဖျင်း ပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သီချင်းစာသား ရေးရတာကတော့ အရမ်းခက်တာပဲ...” ဟု ဆိုသည်။ သူမက လုအန်းကျီကို လှည့်ကြည့်ပြီး “မင်း အဆိပ်သင့်ရေမွှေး အတွက် သီချင်းစာသားတွေကို ဘယ်လိုမျိုး ရေးခဲ့တာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ဆုံးမသည့်လေသံဖြင့် “အညံ့စားတွေ ရေးမယ်လို့ပဲ မတွေးနဲ့။ အညံ့စားတွေ ရေးဖို့ပဲ အမြဲတွေးနေရင် ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူး။ အဆင့်မြင့်တာကိုပဲ တွေး။ သူတို့ ပြောကြသလိုပဲ၊ အစွန်းရောက်တဲ့ အရိုးရှင်းဆုံး အောက်ခြေလူတန်းစားဆန်မှုက အစွန်းရောက်တဲ့ အနုပညာဆန်မှုပဲ။”

ဤသီအိုရီမှာ အလွန်နက်နဲလွန်းလှသဖြင့် စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ ကြားရသော်လည်း ချက်ချင်း နားမလည်နိုင်သလို လက်တွေ့လည်း မသုံးချနိုင်ကြပေ။

သူတို့သည် စုန့်ရှောင်ချင်း၏ အိမ်တွင် နေ့လည်စာ စားကြသည်။ ချန်းချန်းမှာ ထုံးစံအတိုင်း နေ့လည်ခင်း အိပ်စက်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် မွေးကတည်းက နေ့လည်ခင်း အိပ်တတ်သည့် အလေ့အကျင့် ရှိသူဖြစ်သည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်က အိပ်ချိန်များသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် နေ့လည်ခင်း အိပ်ချိန်ကို အမြဲ ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိသည်။ သို့သော် စုန့်ရှောင်ချင်း၏ အိမ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက်တွင်မူ ကလေးမလေးမှာ ကစားရသည်ကို အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေသဖြင့် အိပ်ရန် ငြင်းဆန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နေ့လည်မှာ မအိပ်ရင် ညဘက်ကျ ပိုအိပ်ပါလိမ့်မယ်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ ချန်းချန်းကို အိမ်သို့ စောစောပြန်ခေါ်သွားပြီး သိပ်နိုင်ရန်အတွက် သုံးယောက်သား နေ့လည်ပိုင်းတွင် အလုပ်ကို လျှော့လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုနေ့လည်ပိုင်းတွင် အသံသွင်းခဲ့သည့် သီချင်းနှစ်ပုဒ်မှာ လုအန်းကျီ ကိုယ်တိုင် သီဆိုထားသည့် “ကျူဖော့” နှင့် “ကြွက်ကလေးတွေက ဆန်ကို ချစ်ကြတယ်” တို့ ဖြစ်သည်။

ယခုဆိုလျှင် စုစုပေါင်း သီချင်း လေးပုဒ် အသံသွင်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော သီချင်းများမှာ “ကျူကျူ အချစ်” ၊ “လမင်းထက်ဝယ်” ၊ “ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဦး” ၊ “တောက်တီးတောက်တဲ့ နူးညံ့မှု” ၊ “အကြောင်းပြချက် ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်” နှင့် “လိပ်ပြာနှစ်ကောင်” တို့ ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် ဤသီချင်း ၁၀ ပုဒ်ကို အပြီးသတ်ပြီးပါက “ဆယ်နှစ်” ကို အသံသွင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဤသီချင်းများသည် ယခင်က နေရာတိုင်းတွင် ကြားနေရသည့် အလွန်လူကြိုက်များသော သီချင်းများ ဖြစ်သည်။ ဤသီချင်းအားလုံးကို ဖုန်းမြည်သံ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပါက ဤကမ္ဘာ၏ ဖုန်းမြည်သံ ဇယားများတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ဖန်တီးနိုင်မလားဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

လှိုင်းလုံးကြီးတွေ မဖြစ်လာရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီသီချင်းတွေကို အသံသွင်းရတာ သိပ်ပြီး အားစိုက်စရာ မလိုလို့ပါ။

ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင်တော့ သူသည် ငွေကြေးဆိုင်ရာ လွတ်လပ်မှုကို ထပ်မံ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့လည်ပိုင်းတွင် ကျန်းဆူရှင်းသည် သီချင်းစာသားများကို မရေးနိုင်သေးပေ။ သူမက လုအန်းကျီကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်း အဲဒီစာသားတွေကို ဘယ်လိုများ ရေးခဲ့တာလဲ?! အရမ်းခက်တာပဲ!”

လုအန်းကျီက “ငါ အရင်က ပြောဖူးသလိုပဲ၊ အစွန်းရောက်တဲ့ အရိုးရှင်းဆုံး အောက်ခြေလူတန်းစားဆန်မှုက အစွန်းရောက်တဲ့ အနုပညာဆန်မှုပဲ။ ငွေကြေးလွတ်လပ်ခွင့် ရဖို့နဲ့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ကိုပဲ စဉ်းစား။ ဒီလို သီချင်းစာသားမျိုး ရေးတာက ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။”

စုန့်ရှောင်ချင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ဟူးခနဲ သက်ပြင်းချရင်း လုအန်းကျီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းသားလေး” (the little prince) လိုမျိုး ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ရေးနိုင်တဲ့သူက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောထွက်လိမ့်မယ်လို့ သူမ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး!

အငှားယာဉ်ဖြင့် အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းဆူရှင်းသည် စိတ်ကူးသစ်များ ရရှိရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမက သက်ပြင်းချရင်း “ငါတို့က ရှောင်ချင့်ဆီက အမြဲတမ်း အကူအညီတွေ ရနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်တော့မှ အခကြေးငွေ လက်မခံဘူး။ ငါ အရင်က ပေးခဲ့တဲ့ သီချင်းတွေကိုလည်း သူက ခေါင်းမာမာနဲ့ ငြင်းခဲ့တယ်။ အခု ငါ့မှာ ဒီစိတ်ကူး ရလာတော့ သူ လက်ခံနိုင်မယ့် သီချင်းမျိုး ငါ ရေးပေးနိုင်မလားလို့ တွေးနေတာ။”

“ဒီစတိုင်ကို ငါ သိပ်မကြိုက်ပေမယ့်၊ သီချင်းက ဆိုရတာ လွယ်ကူပြီး စွဲလမ်းစေတာမို့ သိပ်တော့ မဆိုးလောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သီချင်းစာသားကတော့ ထွက်မလာသေးဘူး...”

လုအန်းကျီက “ဒါဆိုရင် သီချင်းစာသားကို သူ့ဘာသာသူ ရေးခိုင်းကြည့်ရင်ရော?” ဟု ဆိုသည်။ သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို စတူဒီယိုထဲ ဝင်ဖို့ တိုက်တွန်းကြည့်ပါလား? သူက အမြဲတမ်း ကူညီပေးနေတာပဲဆိုတော့ စတူဒီယို အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်နဲ့ မခြားပါဘူး။ ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူသီဆိုဖို့အတွက် နောက်ထပ် သီချင်းတစ်ပုဒ် ထပ်စဉ်းစားပေးမယ်။”

ကျန်းဆူရှင်းမှာ အံ့သြသွားပြီး “မင်းမှာ ဒီလို သီချင်းမျိုးတွေ နောက်ထပ် ရှိသေးတာလား?!” ဟု မေးလိုက်သည်။