ခရီးသွားအစီအစဉ်များ

နှစ်သစ်ကူး နီးလာသည်နှင့်အမျှ တန်မိသားစု အိမ်ကြီးမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် စည်ကားလာပြန်သည်။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း တန်ချင်းရွှဲ့မှာ ဆိုင်သို့မသွားဘဲ အိမ်မှာပင် အချိန်ပြည့်နီးပါး ရှိနေတတ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်တွင် ဆိုင်မန်နေဂျာ ရှိနေပြီး သူမအနေဖြင့် နေ့စဉ် အစီရင်ခံစာများကိုသာ စစ်ဆေးရုံဖြင့် အဆင်ပြေနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တန်ယန်အနေဖြင့် သူမ၏အဒေါ် အနားယူနေသည်မှာ ကောင်းသည်ဟု ထင်သော်လည်း၊ တန်ချင်းရွှဲ့ မကြာခဏ ငိုင်နေတတ်သည်ကို မြင်ရသောအခါ စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏မိဘများ အလုပ်မှ ပြန်လာချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ မိခင်ဖြစ်သူကို သီးသန့်ခေါ်ထုတ်ပြီး တန်ချင်းရွှဲ့၏ မကြာသေးမီက ထူးဆန်းသော အပြုအမူများအကြောင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောပြလိုက်သည်။

"အေးအေး၊ ယန်ယန်... ဒါကို မေမေ့ဆီပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ။ မေမေလည်း အလုပ်ရှုပ်တဲ့ကာလ ပြီးသလောက် ရှိပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန်ကစပြီး အားလပ်ရက် ယူလိုက်တော့မယ်။ ကုမ္ပဏီက ကိစ္စတွေကိုတော့ သမီးအဖေကိုပဲ သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်တော့မယ်" ယန်ရိုးလင်သည် တန်ယန်၏ ဆံပင်လေးများကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မိခင်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်နေသည်မှာ အမွှာညီအစ်မများအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ယန်ရိုးလင်သည် သူမ၏ အဖိုးတန် သားသမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများဖြင့် မျက်ဝန်းများ ဝင်းပနေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် တန်ယန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူစည်ကားနေတတ်သည့် ထမင်းစားခန်းမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ယွီရုံက အချိန်ကိုက်ပင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုကို ရှင်းပြပေးသည်။ "မမကြီးက မစ္စတန်ကိုခေါ်ပြီး ဈေးဝယ်ထွက်သွားကြတယ်။ နှစ်သစ်ကူးတော့မှာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်တဲ့အနေနဲ့ အဝတ်အစားသစ်တွေနဲ့ လိုအပ်တာတွေ ဝယ်သင့်တယ်လို့ ပြောသွားတယ်"

တန်ယန်သည် မနေ့က သူမပြောခဲ့သော စကားကို မိခင်ဖြစ်သူက လက်တွေ့ အကောင်အထည် ဖော်နေပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

"အစ်မရုံ၊ ဟိုရွက်လှေကလပ်က နွေဦးပွဲတော်မှာ ပါတီကျင်းပဖို့ ရှိလားဟင်" ကျောင်းပိတ်ရက် မတိုင်ခင် ရှုရှင်းယန် ပြောခဲ့ဖူးသည့် ပါတီအကြောင်းကို တန်ယန် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါအမှန်ပဲ။ ကျွန်မ သူတို့ကို အကြောင်းပြန်ဖို့ ကျန်နေသေးတာ။ ညီမလေး သွားချင်လို့လား?" ချင်ယွီရုံက ခေတ္တစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သွားရအောင်လေ၊ ရှုရှင်းယန်က ကျောင်းမပိတ်ခင်တုန်းက ပြောသွားသေးတယ်။ သူ ဖိတ်စာနှစ်စောင် ခက်ခက်ခဲခဲ ရထားလို့ ညီမနဲ့မီကို့ကို ဗဟုသုတရအောင် ခေါ်သွားမယ်တဲ့"

"ဟားဟား... ညီမလေးကတော့ နောက်ပြန်ပြီ"

"ဟီးဟီး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ညီမကိုယ်တိုင်တောင် အဲ့ဒီ 'ရှင်ယန်' သင်္ဘောပေါ်ကို မရောက်ဖူးသေးဘူးလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် မိသားစုဝင် အားလုံးကိုဖိတ်ပြီး အတူတူ သွားပျော်ကြရင် ကောင်းမလားလို့" တန်ယန်သည် ထိုအကြံကို တွေးလေလေ၊ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု ထင်လေလေဖြစ်ပြီး သွားချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ချင်ယွီရုံက ခေါင်းညိတ်ကာ "ရွက်လှေနဲ့ ခရီးတိုလေး ထွက်တာလည်း ကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံ ဖြစ်မှာပါ။ Q မြို့တော်ကနေ ဟိုင်မြို့တော်အထိ တောင်ဘက်ပိုင်းကို လှည့်ပတ်ပြီး ပြန်လာရင် တစ်ပတ်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်" ဟု အကြံပြုသည်။

"အဲ့ဒါ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဒီည မိသားစုဝင်တွေကို သူတို့သဘောထား မေးကြည့်ကြတာပေါ့"

တန်ချင်းရွှဲ့နှင့် ယန်ရိုးလင်တို့သည် အထုပ်အပိုး အကြီးအသေးများ ကိုယ်စီကိုင်လျက် အိမ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်ဝင်လာကြသည်။ တန်ယန်သည် ဖတ်လက်စ စာအုပ်ကို ဘေးချကာ သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် ထလာခဲ့သည်။

"အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ အထုပ်တွေ အများကြီးပါလား"

"သေချာတာပေါ့၊ ငါတို့အတွက်တင်မကဘူး၊ သမီးတို့ မောင်နှမအတွက်လည်း ဒီထဲမှာ ပါသေးတယ်နော်။ သွားကြည့်ကြဦး၊ မေမေတော့ လူကောစိတ်ကော နွမ်းနယ်သွားပြီ" ဟု ယန်ရိုးလင်ကဆိုကာ ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်သည်။ ဤမျှ စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသော ဈေးဝယ်ထွက်မှုကို မပြုလုပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမအတွက် အလွန်ပင် နေလို့ကောင်းသွားစေသည်။

တန်ချင်းရွှဲ့လည်း ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "သမီးမသိပါဘူး၊ သမီးမေမေ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားရင် ဆိုင်ကို ဓားပြတိုက်နေတဲ့ အတိုင်းပဲ။ အရင်က တီဗွီဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ မြင်ဖူးတဲ့ 'ဒါနဲ့ ဒါပဲ မယူဘူး၊ ကျန်တာအကုန် ထုပ်ပေး' ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဟားဟားဟား..."

"အဒေါ်ရယ်၊ တီဗွီဇာတ်လမ်းဆိုတာ လက်တွေ့ဘဝကို အခြေခံထားတာပဲလေ" တန်ယန်က သိနားလည်ဟန်ဖြင့် မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဈေးဝယ်ထွက်ရတာ တကယ်ပဲ စိတ်ဖိစီးမှု လျော့ကျစေတာပဲ။ အခုမှပဲ လူက အများကြီး ပေါ့ပါးသွားတော့တယ်" ဟု တန်ချင်းရွှဲ့က ခံစားချက်ဖြင့် ပြောရှာသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ် အတွင်းက ဖိနှိပ်ခံထားရသော သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အသက်ရှူရ ကျပ်သလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း မည်သို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရမှန်း သူမ မသိခဲ့ပေ။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ နည်းနည်းလောက် စပ်စုလို့ ရမလား၊ အဒေါ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဟင်" တန်ယန်က သူမ၏ အဒေါ်အနားသို့ တိုးကပ်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မေးခွန်းတွေ များနေရတာလဲ၊ ကျောင်းအိမ်စာတွေရော ပြီးပြီလား" တန်ချင်းရွှဲ့ ရှက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယန်ရိုးလင်က တန်ယန့်ကို မေးခွန်းဟောင်းဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဟန့်တားလိုက်သည်။

သို့သော် တန်ယန်မှာ သာမန်ကလေးတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ "မေမေကလည်း၊ အိမ်စာတွေက ပြီးတာကြာပြီလေ။ ဆရာမ ကိုယ်တိုင်ကတောင် ကျွန်မကို အိမ်စာလုပ်စရာ မလိုဘူးလို့ ပြောထားတာ"

တန်ယန်သည် သူမ၏ ကြိုးစားမှုကြောင့် ဆရာ၊ ဆရာမများ အားလုံးထံမှ 'အိမ်စာလုပ်ရန်မလို' ဟူသော အထူးအခွင့်အရေးကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လေ့ကျင့်ခန်းပုစ္ဆာများ တွက်ချက်ခြင်းမှာ သူမအတွက် စိတ်အပန်းဖြေစရာ တစ်ခုဖြစ်နေသဖြင့် အိမ်စာများကို ပုံမှန်လုပ်လေ့ရှိပြီး အလွန် အရေးကြီးမှသာ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

ယန်ရိုးလင်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသက်ရှူ မှားသွားရသည်။ သူမ၏ သမီးအတွက် ဤဟန့်တားနည်းမှာ အသုံးမဝင်မှန်း သူမ မေ့သွားခဲ့သည်။

တန်ချင်းရွှဲ့က ပြုံးလျက် "တကယ်တော့ ပြောမပြနိုင်စရာ မရှိပါဘူး။ အဒေါ် အခုတလော ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စလေး တစ်ခုရှိနေလို့၊ အဲ့ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့နည်းလမ်း မရှာနိုင်တော့ အညံ့ဖျင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်တဲ့ 'ထွက်ပြေးတာ' ကိုပဲ ရွေးလိုက်မိတာပါ"

တန်ယန် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ 'ဒါကြောင့်ကိုး' "အခုရော ဘယ်လိုလဲဟင်"

"ဒီနေ့ သမီးမေမေက အဒေါ်ကို သေသေချာချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ရှင်းပြပေးတယ်။ ထွက်ပြေးနေလို့ ဘာမှမထူးဘူး၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဆိုင်တာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက အဒေါ့်ရဲ့ အခြေအနေ အားလုံးကို လက်ခံနိုင်တယ်ဆိုရင်၊ အဒေါ်လည်း သူ့ကို မမုန်းဘူးဆိုရင် ကိုယ့်နှလုံးသားအတိုင်းပဲ ဆက်သွားတော့မယ်။ လူကြီးချင်းပဲလေ၊ အဆင်ပြေရင် အတူနေမယ်၊ အဆင်မပြေရင် လမ်းခွဲမယ်ပေါ့"

တန်ယန်ကတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှတ်ချက်မှ မပေးခဲ့ပါဘူး။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အတွေ့အကြုံ မရှိတာကြောင့် အပေါ်ယံ စကားတွေနဲ့ အာမခံချက် မပေးလိုတာလည်း ပါတာပေါ့။

အဲ့ဒီနေ့ ညနေမှာတော့ တန်မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးစုမိကြတဲ့အခါ တန်ယန်က သူမရဲ့ ရွက်လှေခရီးစဉ် အကြံအစည်ကို လူစုံတုန်း ပြောပြလိုက်ရာ အားလုံးက ထောက်ခံခဲ့ကြပါသည်။ အထူးသဖြင့် တန်ယွီနှင့် တန်ယွဲဂျားတို့ကတော့ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ခရီးထွက်မယ့်ရက်ကို မစောင့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပါတော့သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မိသားစုလိုက် ခရီးထွက်မယ့်ရက်ကို နှစ်သစ်ကူး တတိယမြောက်နေ့လို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တန်ယန်ဟာ နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယမြောက်နေ့မှာ ရွက်လှေကလပ်က ပါတီကိုတက်ဖို့ ကတိပေးထားလို့ပါပဲ။

နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင်မှာတော့ တန်ယန်ဟာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေယူပြီး သူမရဲ့ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်တို့ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ H မြို့တော်ဆီကို တကူးတက သွားခဲ့ပါသည်။ အဲ့ဒီမှာပဲ သူမဟာ သူတို့ရဲ့သားဖြစ်သူ ယွီယန့်ရှန်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပါသည်။

ယွီယန့်ရှန်ဟာ ခွဲစိတ်ဆရာဝန် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အရမ်း အလုပ်ရှုပ်တတ်သလို အိမ်ကိုလည်း အကြာကြီးနေမှ ပြန်လာတတ်သူပါ။ ဒါကြောင့် တန်ယန်ဟာ ဆရာ့အိမ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ တစ်ခါမှ မဆုံခဲ့ဖူးပါ။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူမ ကံကောင်းခဲ့တယ်လို့ ဆိုရမှာပါ။

"နေကောင်းလား ယန်ယန်။" ယွီယန့်ရှန်က သတ္တုဘောင် အမည်းရောင် မျက်မှန်လေးကို တပ်ထားပါသည်။ သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်က အေးစက်ပြီး ခပ်တန်းတန်း နေတတ်ပုံပေါက်ပေမဲ့ တစ်ဖက်လူကိုတော့ နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်သူပါ။

"ယန်ယန်... ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ဘာမှအသုံးမကျတဲ့ သားစုတ် ယွီယန့်ရှန်ပဲ။ သူ့ကို အစ်ကိုယန့်ရှန်လို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ" ဟု ယွီချန့်နျန်က သူတို့နှစ်ဦးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါသည်။

သူ့အဖေက သူ့ကို အဲ့ဒီလိုမျိုး ဖော်ပြလိုက်တာကြောင့် ယွီယန့်ရှန်ကတော့ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ကြည့်နေရှာပါသည်။ ဒါကိုမြင်တဲ့ တန်ယန်မှာတော့ မရယ်မိအောင် အတော်လေး ထိန်းလိုက်ရပါသည်။

"နေကောင်းပါတယ် အစ်ကိုယန့်ရှန်။ နောင်ကိုလည်း ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးနော်။"

"အစ်ကိုဖြစ်သူက ညီမလေးကို စောင့်ရှောက်တာ သဘာဝပဲ မဟုတ်လား ယန်ယန်... သူ့ကို အရမ်းကြီး အားမနာပါနဲ့။ နောင်ကျရင် အကူအညီလိုတာရှိရင် သူ့ကိုပဲခိုင်းလိုက်" ယွီချန့်နျန်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းရင်း တန်ယန့်ကို လက်ဖက်ရည် သောက်ခန်းထဲမှာ အတူထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြန်ပါသည်။

တန်ယန်ဟာ ယွီမိသားစုအိမ်မှာ တစ်နေကုန်နီးပါး နေခဲ့ပြီး ညနေမတိုင်ခင်မှာပဲ S မြို့တော်ကအိမ်ကို ပြန်ရောက်ခဲ့ပါသည်။

ဒီနေ့မှာတော့ သူမရဲ့ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့မိသားစုက သူတို့အိမ်မှာ ညစာလာစားမှာဖြစ်ပြီး၊ မိသားစု နှစ်ခုလုံးက ဒီနှစ် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကို ဇူးယုန်းဗီလာက အိမ်သစ်မှာပဲ အတူတူ ဖြတ်သန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြပါသည်။

တန်ယန် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ အားလုံးက စုံစုံလင်လင် ရောက်နေကြပါပြီ။ ကလေးတွေက ဧည့်ခန်းလေးထဲမှာ ဝိုင်းဖွဲ့နေကြပြီး လူကြီးတွေကတော့ အမျိုးသားတစ်အုပ်၊ အမျိုးသမီးတစ်အုပ် ခွဲပြီး စကားပြောနေကြပါသည်။

"ယန်ယန်"

တန်ယန် အိမ်ထဲဝင်လာတာနှင့် လီရှူးယောင်းက လှမ်းမြင်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရနှင့် တန်ယန့်လက်ကို လာဆွဲပါသည်။ "အို... ညည်းလက်တွေက အေးစက်နေတာပဲ၊ ဧည့်ခန်းထဲလာပြီး အနွေးဓာတ်ယူဦး။ တို့တွေ အခုလေးတင် နွားနို့လက်ဖက်ရည် ဖျော်ထားတယ်"

"အစ်မရှူးယောင်း၊ အစ်ကိုယီအန်" တန်ယန်က သူတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် လူကြီးများကိုလည်း တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်လံ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူမ၏ လည်ပတ်ပုဝါနှင့် အပေါ်အင်္ကျီတို့ကို ချွတ်ကာ ဧည့်ခန်းငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

တန်ယွီသည် တန်ယန် မကြာသေးမီက ဆုအဖြစ် ပေးထားသော ဂိမ်းစက်ကိုကိုင်ကာ ယန်ယီအန်နှင့် အားပြိုင်နေပြီး၊ တန်ယွဲဂျားမှာမူ အနီးနားရှိ ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အရုပ်ဆက် ကစားနည်းကို ကစားနေသည်။

လီရှူယောင်းက တန်ယန့်ကို ခေါ်ဆောင်လာစဉ် တန်ယွဲဂျားသည် သူမကိုင်ထားသော အရုပ်များကို ချက်ချင်းပစ်ချကာ ပြေးလာတော့သည်။ "မမ၊ ဒီမနက် ညီမလေးနိုးတော့ မမကိုမတွေ့ဘူး။ မမကို စန္ဒယားတီးပြမလို့ဟာကို"

"ဂျားဂျားရယ်... ညစာစားပြီးမှ အစ်မကို တီးပြမလား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မသင်ပေးထားတဲ့ 'ယွီဟူ' သီချင်းကိုတောင် ညီမလေး အချောသတ် လေ့ကျင့်ပြီးပြီ၊ နောက်တစ်ခါ ကျောင်းက ဖျော်ဖြေပွဲတွေရှိရင် ဝင်ပြိုင်လို့ရပြီ"

"အေးပါရှင်၊ ဒါဆိုရင် အစ်မတို့အားလုံး ညီမလေးရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲကို လာကြည့်ကြမယ်လေ"

မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ အရုပ်ဆက် ကစားနည်းဆီသို့ ပြန်သွားသည်။

လီရှူးယောင်းသည် တန်ယန့်အတွက် နွားနို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ "မြန်မြန် မြည်းကြည့်ဦး။ ဒီခွက်ထဲမှာ သကာရည်နည်းနည်း ထည့်ထားတယ်။ ညီမလေး ကြိုက်၊ မကြိုက်တော့ မသိဘူး၊ အစ်မကတော့ သကာရည်နံ့ကို တကယ်မခံနိုင်ဘူး။ နွားနို့စစ်စစ်နဲ့ လက်ဖက်ခြောက်အမည်းနဲ့ ဖျော်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကိုပဲ ပိုကြိုက်တယ်။ အဲ့ဒါကမှ တကယ်ကိုမွှေးပြီး အရသာရှိတာ"