ဇိမ်ခံရွက်လှေ

H မြို့တော်မှ ကျန်းမိသားစုအိမ်။

"မေမေ... သမီး အဲ့ဒီဝတုတ်ကြီး ချန်ကျဲကို မယူချင်ဘူး၊ သမီး သူ့ကိုမချစ်ဘူး" ကျန်းဇီယွီသည် မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင်ကျလျက် လင်းချန်ရု၏ခါးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့သည်။

လင်းချန်ရုက သမီးဖြစ်သူ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း "ဇီယွီ... ချန်မိသားစုဆီ အိမ်ထောင်ပြု သွားဖို့ဆိုတာ အတည်ဖြစ်ပြီးသား ကိစ္စဆိုတာ သမီးသိဖို့လိုတယ်။ သမီးက ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး သောင်းကျန်းနေမယ်ဆိုရင် နင့်ယောက်ျားဘက်က မိသားစုက ဘယ်လိုထင်မလဲ၊ ပြီးတော့ ချန်မိသားစုကလည်း မဆိုးပါဘူး။ ချန်ကျဲက သမီးကို အရမ်းသဘောကျတာဆိုတော့ နောင်ကျရင် သူက သမီးစကားကို နားထောင်မှာပါ"

"ဒါမှမဟုတ်ရင်... အခုရှိသမျှ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သာမန်လူ တစ်ယောက်လို အလုပ်ရှာမလား၊ တစ်လမှ ယွမ်တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်လောက်ရတဲ့ လစာလေးနဲ့ အစစအရာရာ ချွေတာပြီး ဈေးဆစ်ဝယ်ရတဲ့ ဘဝမျိုးကို သမီးလိုချင်လို့လား"

"သမီး..." ကျန်းဇီယွီ စကားစ ထောက်သွားသည်။ သူမသည် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်မည့် ဘဝမျိုးသို့ မည်သို့လျှင် ပြန်သွားချင်ပါမည်နည်း။ ငယ်စဉ်က နေခဲ့ရသော ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်သည့် အိမ်လေး၊ ဈေးပေါပြီး ခေတ်မမီသော အဝတ်အစားများ၊ သူများ ရေခဲမုန့် စားနေသည်ကို တံတွေးမြိုရင်း အားကျတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ခဲ့ရသည့် ဘဝကို ပြန်တွေးမိပြီး ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမ ထိုကဲ့သို့ ဘဝမျိုးကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါ။

သမီးဖြစ်သူ စိတ်တုန်လှုပ်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ လင်းချန်ရုက ပို၍ပင် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "လိမ္မာတဲ့ကလေး... သမီး မတရားခံရတယ်ဆိုတာ မေမေသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးသာ ချန်မိသားစုဆီ အိမ်ထောင်မပြုရင် ကျန်းမိသားစုက ဒေဝါလီ ခံရတော့မှာ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သမီးတင်မကဘူး၊ အမေနဲ့ နင့်အဖေပါ လမ်းဘေးရောက်ကုန်ကြမှာ"

"သမီးသာ ချန်မိသားစုထဲ ရောက်သွားလို့ ချန်ကျဲကို နင့်လက်ခုပ်ထဲက ရေဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ပြီဆိုရင် သမီးလိုချင်တဲ့ ဘဝမျိုးမှာ နေရဖို့ ဘာကြောက်စရာ ရှိတော့လို့လဲ။ ချန်မိသားစုမှာ ဒီသားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ၊ နောင်ကျရင် သူတို့ပိုင်သမျှ အကုန်လုံးက သမီးဟာတွေ ဖြစ်လာမှာပဲ"

လင်းချန်ရု၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အိမ်ကောင်းကောင်းမှာ နေရပြီး ငွေကို စိတ်ကြိုက်သုံးနိုင်ဖို့ အတွက်ဆိုလျှင် ဘာကိုမဆို စတေးရကျိုး နပ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ ကျန်းဟွေသည် ဘယ်တုန်းကမှ လင်ကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါ။ စုစုယာ ရှိစဉ်ကလည်း မဟုတ်ခဲ့သလို၊ အခုလည်း မဟုတ်ပါ၊ နောင်လည်း ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ သူအပြင်မှာ ဘာတွေပဲလုပ်လုပ် သူမက 'ကျန်းကတော်' ဖြစ်နေသရွေ့ အဲ့ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဟွေသည် သူမကို စုစုယာကဲ့သို့ ဘယ်တော့မှ စိတ်မပျက်ခဲ့ပါ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူမသည် အမြဲတမ်း နူးညံ့ပြီး အလိုက်သိတတ်သော အနားယူရာ ဝန်းကျင်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် စုစုယာက 'အချစ်' ကို လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူမကတော့ 'သက်သောင့်သက်သာ ရှိသောဘဝ' ကိုသာ ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျန်းမိသားစုသာ ဒီတစ်ခါ မရှင်သန်နိုင်တော့လျှင် သူမလည်း အမြန်ဆုံး လမ်းစရှာထားရမည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း UBS ဘဏ်တွင် စုဆောင်းထားသော သူမ၏ လျှို့ဝှက်ငွေများကို တွေးမိသောအခါမှ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားတော့သည်။

*

သုံးနာရီကြာ ကားမောင်းပြီးနောက် တန်မိသားစုသည် Q မြို့တော်ရှိ ရွက်လှေဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရွက်လှေကလပ်၏ တာဝန်ခံမှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ ယခုမှပင် ရွက်လှေပိုင်ရှင်နှင့် အမှန်တကယ် ဆုံတွေ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... မစ္စတန်လားခင်ဗျာ"

ချင်ယွီရုံက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ၊ အရင်က ဖုန်းနဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့တဲ့သူပါ။ ကျွန်မနာမည် ချင်လို့ခေါ်ပါတယ်၊ ဒါကတော့ ကျွန်မရဲ့ အထက်လူကြီး မစ္စတန်ယန်ပါ။"

"မင်္ဂလာပါ" တန်ယန်က ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အခုလို လာကြိုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။"

"ကျွန်တော့်နာမည်က ထျန်းဟယ်ပါ၊ 'ဂုဏ်ယူခြင်း' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်" ဟု တာဝန်ခံက သူ့ကိုယ်သူ အမြန်မိတ်ဆက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဦး‌လေးထျန်း၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ကို ဒီရွက်လှေရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ရှင်းပြပေးပါဦး။"

တန်ယန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ရွက်လှေကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသော်လည်း တည်ငြိမ် အေးဆေးစွာပင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ကျန်သည့် တန်မိသားစုဝင်များ၏ တုံ့ပြန်မှုကတော့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူညီကြပေ။

အဘိုးတန်သည် အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမဖြစ်သလို နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အတော်လေး စပ်စုချင်နေမိသည်။ ကိုယ်ပိုင်ရွက်လှေများ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို သူကြားဖူးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးပေ။ သူ့ကုမ္ပဏီမှာ အခုတလော အခြေအနေ ကောင်းနေသည် ဆိုသော်လည်း အခုချက်ချင်း ရွက်လှေတစ်စီး ဝယ်နိုင်လောက်သည့် ပိုက်ဆံမျိုးတော့ သူမထုတ်နိုင်သေးပါ။ ဤအချက်ကပင် သူ့ကို ပိုမိုကြိုးစားပြီး ပိုက်ဆံရှာရန် တွန်းအားဖြစ်စေခဲ့သည်။

တန်ယန့်မိခင်ကတော့ သမီးဖြစ်သူ မျက်နှာမငယ်စေရန် သူဌေးကတော် တစ်ဦး၏ပုံရိပ်ကို အစွမ်းကုန် ထိန်းထားသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ တန်ချင်းရွှဲ့လည်း မမှားစေရန်အတွက် ယောင်းမဖြစ်သူ၏ ပုံစံအတိုင်းပဲ လိုက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တန်ယွီနှင့် တန်ယွဲဂျားတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက အထင်းသားပင်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ဘေးနားတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားတွေ ပြောနေကြပြီး သေချာ နားထောင်ကြည့်လျှင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပြန်အလှန် ရန်ဖြစ်နေကြသည့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် အသံများကိုပင် ကြားနိုင်သေးသည်။

မီကိုကတော့ တန်ယန့်လက်ကို ဆွဲထားရင်း အနားသို့ တိုးကပ်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။ ရှုရှင်းယန်တို့ ပြောပြောနေကြသည့် 'ရှင်းယန်' ရွက်လှေကြီး၏ ပိုင်ရှင်မှာ သူမရှေ့က သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ မနက်ဖြန် သူတို့နဲ့ဆုံတဲ့အခါ ရှုရှင်းယန်တစ်ယောက် ဘယ်လောက်တောင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ တွေးမိပြီး မီကိုတစ်ယောက် အော်တောင် ရယ်မိတော့မလိုပင်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ထားရင်း ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေမိသည်။ တာဝန်ခံဖြစ်သူက "ဒီဘက်ကိုကြွပါ" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့မှ သူတို့နောက်သို့လိုက်ကာ ရွက်လှေပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

ဤဇိမ်ခံ ရွက်လှေကြီးကို အလွှာသုံးလွှာ ခွဲထားပြီး ပင်လယ်ရှုခင်း မြင်ကွင်းရသည့် အခန်း ၁၀ ခန်း ပါရှိသည်။ သင်္ဘော၏ သိုလှောင်ခန်းများတွင် ရက်ပေါင်း ၂၀ စာ သောက်သုံးရေနှင့် စားနပ်ရိက္ခာများကို သိုလှောင်ထားနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အပြင်ဘက် ရေကူးကန်၊ တရုတ်နှင့် အနောက်တိုင်း မီးဖိုချောင်များ၊ ဘား၊ ငါးဖမ်းဧရိယာ၊ ကိုယ်ပိုင်ရုပ်ရှင်ရုံနှင့် ကာရာအိုကေခန်းများ စသည်ဖြင့် စုံလင်စွာ ပါဝင်သည်။

"မစ္စတန်... ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ အိမ်စေတစ်ဦး၊ ကပ္ပတိန် တစ်ဦးနဲ့အတူ ကျွမ်းကျင်အဖွဲ့ဝင် ၄ ဦး၊ တရုတ်စားဖိုမှူး ၁ ဦး၊ အနောက်တိုင်း စားဖိုမှူး ၁ ဦး၊ မီးဖိုချောင်လက်ထောက် ၂ ဦးနဲ့ ဝန်ဆောင်မှုပေးမယ့် ဝန်ထမ်း ၈ ဦး အဆင်သင့် ရှိနေပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"အခန်းတိုင်းမှာ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းတွေ ရှိပါတယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်ရုံနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ အခန်းထဲကို ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ လိုအပ်ချက် အားလုံးကို အိမ်စေကတစ်ဆင့် စီစဉ်ပေးမှာ ဖြစ်သလို၊ အဆင်မပြေတာ ရှိရင်လည်း ကျွန်တော့်ဆီ အချိန်မရွေး ဖုန်းဆက်လို့ ရပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။ မနက်ဖြန် ရွက်လှေပါတီမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့ဗျာ။"

"ဦးလေးထျန်းလည်း ပင်ပန်းသွားပါပြီ။ အစ်မရုံ... ဦးလေးထျန်းကို လိုက်ပို့ပေးပါဦး။"

"ဦးလေးထျန်း၊ ဒီဘက်က ကြွပါရှင်။"

"ကောင်းပါပြီ။" ထျန်းဟယ်က လူအုပ်ကြီးကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက် သွားပါတော့သည်။

ပြင်ပလူတွေ မရှိတော့တဲ့ အခါမှာတော့ တန်မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြပါပြီ။

"ဒီရွက်လှေက တကယ်ကို ခမ်းနားလွန်းတယ်။ ဒီပေါ်မှာ ရပ်နေရတာ ကုန်းပေါ်မှာ ရပ်နေရသလိုပဲ။ တခြားသူတွေ ပြောတာတော့ ရွက်လှေတွေက အရမ်းလှုပ်တယ်ဆိုလို့၊ ငါတောင် မူးမှာစိုးလို့ အမူးပျောက်ဆေးတွေ ယူလာသေးတယ်" မီကိုကတော့ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ လောကကြီးကို အခုမှ စမြင်ဖူးတဲ့ တောသူလေး တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရှာပါသည်။

"ကိုကိုက တကယ်ကို အစစအရာရာ သတိရှိတာပဲ၊ ငါ့မေမေကတော့ အဝတ်အစား နှစ်စုံလောက်ပဲယူခဲ့၊ ကျန်တာ ဘာမှပူစရာ မလိုဘူးလို့ပြောတာ။ ငါကလည်း ငါ့အတွက် အကုန်စဉ်းစားပေးထားတယ် ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ သူ့ခရီးဆောင် အိတ်ထဲမှာ နေရာမရှိလို့ ဖြစ်နေတာကိုး" တန်ယွီကတော့ အရိုက်ခံရမှာစိုးလို့ မျက်လုံးတောင် မလှန်ရဲပါဘူး။ သူ့အမေရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို မျက်နှာသေလေးနဲ့ပဲ တိုးတိုးလေး ညည်းညူနေမိတော့သည်။

"အခန်းတိုင်းမှာ လူခေါ်ခေါင်းလောင်း (Call bell) တွေ ရှိပါတယ်။ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ခေါင်းလောင်းနှိပ်လိုက်ရုံနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ အခန်းထဲကို ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ လိုအပ်ချက်အားလုံးကို အိမ်စေ (Butler) ကတစ်ဆင့် စီစဉ်ပေးမှာဖြစ်သလို၊ အဆင်မပြေတာရှိရင်လည်း ကျွန်တော့်ဆီ အချိန်မရွေး ဖုန်းဆက်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။ မနက်ဖြန် ရွက်လှေပါတီမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့ဗျာ။"

"ဦးလေးထျန်းလည်း ပင်ပန်းသွားပါပြီ။ အစ်မရုံ... ဦးလေးထျန်းကို လိုက်ပို့ပေးပါဦး။"

"ဦးလေးထျန်း၊ ဒီဘက်က ကြွပါရှင်။"

"ကောင်းပါပြီ။" ထျန်းဟယ်က လူအုပ်ကြီးကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားပါတော့တယ်။

ပြင်ပလူတွေ မရှိတော့တဲ့အခါမှာတော့ တန်မိသားစုဝင်တွေအားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြပါပြီ။

"ဒီရွက်လှေက တကယ်ကို ခမ်းနားလွန်းတယ်! ဒီပေါ်မှာ ရပ်နေရတာ ကုန်းပေါ်မှာ ရပ်နေရသလိုပဲ။ တခြားသူတွေပြောတာတော့ ရွက်လှေတွေက အရမ်းလှုပ်တယ်ဆိုလို့၊ ငါတောင် မူးမှာစိုးလို့ အမူးပျောက်ဆေးတွေ ယူလာသေးတယ်" မီခေါ့ကတော့ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ လောကကြီးကို အခုမှစမြင်ဖူးတဲ့ တောသားလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရှာပါတယ်။

"ကိုကိုက တကယ်ကို အစစအရာရာ သတိရှိတာပဲ! ငါ့မေမေကတော့ အဝတ်အစား နှစ်စုံလောက်ပဲ ယူခဲ့၊ ကျန်တာ ဘာမှပူစရာမလိုဘူးလို့ ပြောတာ။ ငါကလည်း ငါ့အတွက် အကုန်စဉ်းစားပေးထားတယ် ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှာ နေရာမရှိလို့ ဖြစ်နေတာကိုး" တန်ယွီကတော့ အရိုက်ခံရမှာစိုးလို့ မျက်လုံးတောင် မလှန်ရဲပါဘူး။ သူ့အမေရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို မျက်နှာသေလေးနဲ့ပဲ တိုးတိုးလေး ညည်းညူနေမိတော့တယ်။

"အနည်းဆုံးတော့ မင်းက ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ် ထုပ်ခွင့်ရသေးတာပဲ။ ငါဆိုရင် ဘာယူသွားရမလဲဆိုတာ ရွေးချယ်ခွင့်တောင် မရှိဘူး" တန်ယန့်ဖခင်ကလည်း ဝင်ထောက်ခံလိုက်ပေမဲ့ တန်ယန့်မိခင်ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားတာကို မြင်မြင်ချင်း စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း လွှဲလိုက်ပါတော့သည်။ "ဟေ့ကောင်လေး၊ မင်းကတော့ အဆိုးအကောင်းကို မသိတတ်လိုက်တာ၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ပုပ်နေရတာလဲ၊ စိတ်ထားကလည်း သေးသိမ်လိုက်တာ၊ မင်းအဖေ့ဆီကနေ အတုယူစမ်းပါဦး၊ မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင် မိန်းမဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

တန်ယွီ: ... ကောင်းပါပြီ၊ မိသားစုထဲမှာ အဆင့်အတန်း နိမ့်တဲ့သူတွေမှာ စကားပြောခွင့် မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပါပြီ။ စပ်စုမိတဲ့ ကိုယ့်ပါးစပ်ကိုယ်ပဲ ရိုက်ချင်ပါတော့သည်။

သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက မျက်နှာလို မျက်နှာရ လုပ်နေတာကို မြင်တော့ တန်ယန့်မိခင်က "ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်" ဆိုသည့် အကြည့်မျိုးနှင့် ကြည့်လိုက်ပါသည်။ ပြီးမှ သူမရဲ့ အူကြောင်ကြောင် သားလေးဘက်ကို လှည့်ပြီး - "နင်ငါ့အပေါ်မှာ အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာလား"

တန်ယန့်မိခင်၏ အတင်းပြုံးထားတဲ့ မျက်နှာကြီးကိုမြင်တော့ တန်ယွီတစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး "မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် မဖြစ်ရဲပါဘူး။"

"နင်က ကြောက်နေတာလား၊ ဒါဆို ငါ့အပေါ်မှာ တကယ်ပဲ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာပေါ့"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အားလုံးက ကျွန်တော့်မှာ ဒီလောက်လှပပြီး၊ နူးညံ့ပြီး၊ အကျိုးအကြောင်း နားလည်တတ်တဲ့ မေမေရှိလို့ အားကျနေကြတာပါ" တန်ယွီတစ်ယောက် ငိုချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာပါပြီ။ သူ့အဖေကတော့ တကယ့်ကို မတရားပါဘူး။

"ဪ... ဟုတ်လို့လား"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မယုံရင် ကျွန်တော့်အစ်မကို မေးကြည့်ပါ" တန်ယွီကတော့ အစ်မဖြစ်သူရဲ့ အကူအညီကိုရဖို့ တန်ယန့်ကို အားကိုးတကြီးနှင့် အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတော့သည်။

တန်ယန်က ချောင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ဟန့်လိုက်ပြီး "မေမေ... သမီးတို့တွေ အရင်ဆုံး အခန်းရွေးရအောင်လေ။ ဒီ အဓိကအိပ်ခန်းမှာပဲ ဖေဖေနဲ့မေမေ နေလိုက်နော်၊ ဒီအခန်းက ပိုပြီးတော့ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိတယ်" ဟုဆိုကာ သူမတို့ နောက်ဘက်က အခန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် ထိုအခန်းမှာ ကျန်သည့် ဧည့်ခန်းများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း နေရာအနည်းငယ် ပိုကျယ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တန်ယန့်မိခင်က မာန်ပါပါဖြင့် နှာတစ်ချက်မှုတ်ကာ တန်ယန်ညွှန်ပြသည့် အခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ထိုသည်ကို မြင်သည်နှင့် အိမ်စေကလည်း တံခါးကို အလိုက်သင့် အမြန်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြာလွင်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တန်ယန့်မိခင်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာပင် ဝင်းပသွားတော့သည်။ အခန်းတွင် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိ အပြည့် တပ်ဆင်ထားသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီး နှစ်ချပ်ရှိပြီး ရှုခင်းကြည့် ဝရန်တာနှင့်လည်း ဆက်ထားသည်။ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ တံခါးငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်လျှင် ဝရန်တာသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ကာ ထိုမှတစ်ဆင့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို စီးမိုး ကြည့်ရှုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တန်ယန့်မိခင်က ထိုအခန်းကို တကယ် သဘောကျသွားသည်ကို မြင်တော့မှ တန်ယန်နှင့်တန်ယွီတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်စလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ပါတော့သည်။