စနစ်ချို့ယွင်းမှု

ကျန်တဲ့သူတွေထဲမှာ တန်ယွဲဂျားက တန်ချင်းရွှဲ့နှင့်အတူ တစ်ခန်းတည်း နေတာကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ တစ်ယောက်တစ်ခန်းစီ ရွေးလိုက်ကြပါသည်။ အဓိကကတော့ အခန်းတိုင်းမှာ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင် အကြီးကြီးတွေပဲ ရှိတာကြောင့်ပါ။ ဒီရွက်လှေက ငှားစားဖို့မှ မဟုတ်တာ၊ အရာရာကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိဖို့ပဲ အဓိကထား စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်ယွီရုံကလည်း ဧည့်သည်ကို လိုက်ပို့ပြီးတာနှင့် ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာပြီး တန်ယန့်အခန်းရဲ့ မျက်စောင်းထိုးက အခန်းကို ရွေးလိုက်ပါသည်။

ရွက်လှေပေါ်ရောက်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာ အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ပစ္စည်းတွေ ချပြီးတာနဲ့ ကိုယ့်အခန်းကို အရင်လေ့လာကြပြီး၊ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ရွက်လှေတစ်ခုလုံးကို အတူတူ လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုကြပါသည်။

"အခုက ဆောင်းရာသီသာ မဟုတ်ရင် ပိုကောင်းမှာနော်" တန်ယန်က ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ ရပ်နေရင်း ပင်လယ်လေကြောင့် တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်နေမိသည်။ သူမလည်ပင်းကို ကျုံ့ထားပြီး လည်စည်းပဝါကိုလည်း တင်းတင်းလေး စည်းလိုက်ပါသည်။

"နည်းနည်းအေးပေမဲ့ အထဲမှာ ဆော့လို့ရတာပဲလေ" မီကိုကတော့ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေပြီး လေတိုက်နေပေမဲ့ အေးတယ်လို့တောင် မထင်ရှာပါဘူး။

"အထဲဝင်ရအောင်။ အပြင်မှာ ကြည့်စရာ သိပ်မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေ့လေက အရမ်းကြမ်းတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ လေငြိမ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်"

တန်ယန့်မိခင်က ပုခုံးတစ်ချက်တွန့်ပြီး အထဲကို အရင်ဝင်သွားသလို ကျန်တဲ့သူတွေလည်း လိုက်ဝင်သွားကြပါသည်။ အထဲမှာတော့ တကယ်ပဲ လေအေးပေးစက်ကြောင့် နွေးထွေးပြီး နေလို့ အရမ်းကောင်းပါသည်။

"အချိန်ရှိသေးတာပဲ၊ တို့တွေ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြမလား၊ ကြည့်ပြီးရင် ညစာတန်းစားလို့ ရတာပေါ့။ ဒီနေ့ည ဘာစားချင်ကြလဲ" တန်ယန်က နာရီကိုကြည့်ပြီး အကြံပေးလိုက်ပါသည်။

"နင်တို့ဘာသာ သွားကြည့်ကြ။ ငါနဲ့နင့်မေမေက နှစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းချင်လို့။ တို့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့။ သင်္ဘောပေါ်မှာပဲ ရှိနေတာဆိုတော့ နင်တို့စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ကြတော့" တန်ယန့်ဖခင်က ဘေးနားက 'မလိုလားအပ်တဲ့ ကြားလူတွေ' ကိုကြည့်ပြီး ငြိုငြင်တဲ့လေသံနှင့် ပြောလိုက်ပါသည်။

"အင်းလေ... ဒါဆိုလည်းပြီးရော" တန်ယန်တစ်ယောက် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပါ။ ကောင်းပြီလေ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အစီအစဉ် ဆွဲရတော့မှာပေါ့။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ လူတိုင်းက ကိုယ့်အစီအစဉ်နဲ့ကိုယ် နေကြပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှောင့်ယှက်ကြတော့ပါ။

"ယန်ယန်... ရုပ်ရှင်မကြည့်နဲ့ဦး၊ အရင်ဆုံး ဓာတ်ပုံရိုက်ရအောင်၊ ပြီးရင် အုပ်စုဖွဲ့ စကားပြောခန်းထဲ ပို့ပြီး လောင်ဝေအန်းတို့ကို အားကျအောင် လုပ်ရမယ်"

"အေးပါ... ငါရိုက်ပေးမယ်" တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူရဲ့ တောင်းဆိုချက်လေးကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပါသည်။

"ခဏလေးနော်၊ ငါ ဆံပင်အရင် ပြန်ပြင်ဦးမယ်။ ခဏလေး အပြင်ထွက်လိုက်တာ ဆံပင်တွေ ရှုပ်ကုန်ပြီ" မီကိုက စိတ်တိုသလိုလိုနဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး သူမအခန်းဘက်ကို အမြန်ပြေးသွားပါသည်။

စောင့်နေရတာ ပျင်းတာနဲ့ တန်ယန်လည်း ဘားကောင်တာမှာ ထိုင်ပြီး နွားနို့ပူပူလေး တစ်ခွက်မှာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေလိုက်ပါသည်။

【ယိတျန်တျန်... ဒီလို ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ဆုလာဘ်တွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ】

တန်ယန်က ဒါကိုတကယ်ပဲ သိချင်နေမိတာပါ။ ဒီပစ္စည်းတွေက လေထဲကနေ ရုတ်တရက် ဖန်တီးလိုက်တာမျိုးလား။

【အရှင်... ငါလည်းမသိဘူး။ ဆုလာဘ်တွေ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ဆုလာဘ် သိုလှောင်ကန်ထဲမှာ ရှိနေပြီးသားလေ။】

【တောက်၊ ငါတကယ် သိချင်လာပြီ၊ နင့်လို စနစ်မျိုးကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်သူများလဲ】

【ယိတျန်တျန်】

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ရေဒီယိုလှိုင်းတွေ လွှင့်လို့မရဘဲ အသံတွေ ရှဲနေသလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ထွက်လာရတာလဲ။

တန်ယန်က ယိတျန်တျန်ကို ထပ်ခေါ်ကြည့်ပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတော့ပါ။ သူမ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ မျက်မှောင်တွေ ကြုတ်သွားပြီး နဖူးမှာလည်း ချွေးစေးလေးတွေ ထွက်လာတော့သည်။

"ယန်ယန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ" မီကိုက အခန်းထဲမှာ အဝတ်အစားလဲ ဆံပင်ပြန်ပြင်ပြီး ထွက်လာတဲ့အခါ ဘားမှာထိုင်နေတဲ့ တန်ယန့်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာကို မြင်ပြီး ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားသည်။

အနားကို တိုးသွားကြည့်သောအခါ တန်ယန်တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးတွေ ပြန်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် ဝန်ထမ်းတွေကို အကူအညီတောင်းပြီး တန်ယန့်ကို အခန်းထဲ ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါသည်။

"ဆရာဝန် ခေါ်ပေးရမလားခင်ဗျာ" ဝန်ထမ်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ ဒီမိန်းကလေးက သူတို့ရဲ့ အလုပ်ရှင်ဆိုတော့ သင်္ဘောပေါ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို သူတို့လည်း ကြောက်ကြတာလေ။

"ယန်ယန်... ဘာဖြစ်တာလဲဟင်" မီကိုကတော့ ငိုတောင် ငိုချင်နေပါပြီ။

တန်ယန်တစ်ယောက် အတွေးထဲကနေ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာမှ သူမအခန်းထဲကို ပြန်ရောက်နေတာ သတိထားမိတော့သည်။ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနှင့် မျက်တောင် တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေမိသည်။

"ယန်ယန်... ငါ့ကိုကြောက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ဆရာဝန် ခေါ်ကြည့်ရအောင်နော်" မီကိုက ဘေးကဝန်ထမ်းကို ပြောလိုက်ပါသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။" ဝန်ထမ်းက အပြင်ထွက်ပြီး ဖုန်းဆက်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ...

【တင်း... စနစ် ပြန်လည် စတင်နေပါသည်.... ပြန်လည်စတင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်】

【ယိတျန်တျန်】

【အရှင်၊ ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ငါ့ရှေ့မှာ စာသားတွေ အကုန်လုံး ရှုပ်ထွေးကုန်ပြီး အတင်းအကျပ် ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို လုပ်ခံလိုက်ရတာ။ ဟင်၊ လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်တွေ တိုးလာသလိုပဲ】

【ဒါဆို နင်က ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုနဲ့ တိုးသွားပြီး အဲ့ဒါကို ပြန်ပြင်လိုက်တာပေါ့၊ ပြင်ပြီးသွားတော့ စနစ်က အဆင့်တိုးသွားတာလား】

【အဲ့ဒီလို ထင်တာပဲ။】

【ဘာလုပ်ဆောင်ချက် အသစ်တွေ တိုးလာတာလဲ】

【အရှင်... ဒါကို နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့။ အခု နင့်ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ဘေးကလူတွေ အတော်လေး စိုးရိမ်နေကြပြီ။】

တန်ယန်၏ အသိစိတ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည် - "မဟုတ်ဘူး၊ ငါအဆင်ပြေပါတယ်။" တန်ယန်က အပြင်ထွက်တော့မည့် ဝန်ထမ်းကို လှမ်းတားလိုက်ပြီးနောက် မီကို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ - "ငါဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်ပြီး စဉ်းစားနေမိလို့ ဘေးက လူတွေကိုတောင် သတိမထားမိလိုက်တာပါ။"

"ဒါပေမဲ့ နင့်နဖူးမှာ ချွေးစေးတွေတောင် ပြန်နေတာလေ၊ တကယ်ပဲ နေမကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ရုတ်တရက် အဖြေရှာမရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ စိတ်နည်းနည်း လောသွားရုံတင်ပါ။"

"အခုရော အဖြေထွက်သွားပြီလား"

"ထွက်သွားပါပြီ။ နင်တို့ကို စိတ်ပူအောင် လုပ်မိလို့ အားနာလိုက်တာ။" တန်ယန်က ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဝန်ထမ်းကိုလည်း ထွက်သွားနိုင်ကြောင်း အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

မီကိုမှာလည်း ထိုအခါမှပင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည် - "ငါ့ကို သေမလိုကြောက်အောင် လုပ်တာပဲ၊ နင့်ကို အကြာကြီး ခေါ်နေတာတောင် မထူးလို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလားလို့ စိတ်ပူနေတာ"

တန်ယန်က မီကို၏ကျောကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရင်း - "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အေးဆေးပါ။ ငါက အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေး ကောင်းနေတာပဲ၊ ဘာဖြစ်မှာလဲ"

"အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ တို့တွေက တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာ ကြောက်လို့ပါ" မီကိုက ရင်ဘတ်ကိုဖိရင်း ဆက်ပြောသည် - "နင်ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆိုရင် အပြင်ထွက်ပြီး ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ရအောင်လေ" သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်ကူး ပြောင်းသွားပြန်သည် - "နေဦး၊ အခန်းထဲမှာပဲ အရင်ရိုက်ရအောင်။ ငါက ပင်လယ်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားမယ်၊ နင်က ငါ့ရဲ့ ကျောပြင်ပုံလေး ရိုက်ပေးနော်"

"အိုကေ။" တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖုန်းကိုယူကာ ကင်မရာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် နေရောင်ခြည်က မီကို၏ ဘေးဘက်နှင့် နောက်ကျောဘက်မှ ဖြတ်သန်း ကျရောက်လာပြီး သူမ၏ မြင့်မြင့်စည်းထားသော ဆံပင်မြီးကလေးကို ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့လေး တောက်ပသွားစေသည်။ တန်ယန်က ရှပ်တာခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး ထိုလှပသော အခိုက်အတန့်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ပုံစံ အမျိုးမျိုးပြောင်းကာ ဓာတ်ပုံတစ်ဒါဇင်ကျော် ထပ်ရိုက်ပြီး နောက်တွင်တော့ မီကိုက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပုံများကို လာကြည့်တော့သည်။

"ယန်ယန်၊ ခုနက ငါရပ်တဲ့နေရာမှာ သွားရပ်ဦး၊ ငါနင့်ကို ပြန်ရိုက်ပေးမယ်" ရုတ်တရက် သူမက ခုနက ရိုက်ထားသည့် အငွေ့အသက်လေးပါသော ဓာတ်ပုံကို တွေ့သွားသည် - "ယန်ယန်၊ ဒီပုံလေးက အရမ်းလှတာပဲ၊ အလင်းအမှောင်က ငါ့မှာ အလှအပ စစ်ထုတ်မှု အလိုအလျောက် ပါနေသလိုပဲ"

တန်ယန်က မီကို့ကို ပြုံးကြည့်ရင်း - "နင်က နဂိုထဲက လှပြီးသားပါဟာ"

"ဟီးဟီး ယန်ယန်၊ မြန်မြန်... ငါရပ်တဲ့နေရာမှာ သွားရပ်၊ နင့်ပုံဆိုရင် သေချာပေါက် ပိုလှမှာ" မီကိုက တန်ယန့်ကို လက်ရန်းဆီသို့ အတင်း တွန်းပို့တော့သည်။ တန်ယန် နေရာယူပြီးသွားသည်နှင့် မီကိုက သူမ၏ မူလနေရာသို့ ပြန်သွားကာ ဖုန်းကင်မရာဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် ရိုက်ပေးပါတော့သည်။

"ယန်ယန်... နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၊ ကိုယ်လုံးကို မလှုပ်နဲ့ဦး၊ ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ... အဲ့ဒါပဲ၊ မိုက်တယ်" ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးနေတဲ့ မီကို့ရဲ့ပုံစံက တကယ့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ယောက် အတိုင်းပါပဲ။ သူမဟာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရိုက်ပေးရုံတင်သာမက ထိုင်ရုံတင်မကဘဲ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပါ ဝပ်ပြီး ပုံထွက်လှအောင် အသေအလဲ ကြိုးစားပေးနေတာပါ။

တန်ယန်က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မီကို့ကို ထူပေးဖို့ လက်ကမ်း ပေးလိုက်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ မီကိုကတော့ တန်ယန့်လက်ကို မကိုင်ခင်မှာပဲ သူမဆီ လှမ်းလာတဲ့ အဲ့ဒီလှုပ်ရှားမှု ပုံရိပ်ကို အမိအရ လျှပ်တစ်ပြက် ဓာတ်ပုံ ရိုက်လိုက်ပါသေးသည်။

"ဒီပုံကိုတော့ ငါအရမ်း ကျေနပ်တာပဲ၊ ပုံ ၉ ပုံပြည့်အောင် စုပြီးရင် Weibo နဲ့ WeChat Moments မှာ တင်ပစ်မယ်၊ ဟီးဟီး" မီကိုဟာ ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေပြီး သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ထဲမှာလည်း ကြည်နူးမှုတွေ ပြည့်လျှံနေပါသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်ဟာ အခန်းထဲကနေ ကုန်းပတ်ပေါ်အထိ ဓာတ်ပုံတွေ လျှောက်ရိုက်ကြပြီးနောက်၊ အခန်းထဲကို အမြန်ပြန်ဝင်ကာ ဘားမှာ အရောင်အသွေး စုံလင်တဲ့ ဖျော်ရည်တစ်ခွက်မှာပြီး ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် ထပ်မံ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြ ပြန်ပါသည်။

ဘားက ဝန်ထမ်းတွေကလည်း အလိုက်သိစွာနှင့် ပန်းအစစ်လေးတွေ၊ သစ်သီးလေးတွေနဲ့ ပြင်ဆင်ပေးတာကြောင့် ဓာတ်ပုံလေးတွေက ပိုပြီးတော့ သက်ဝင် လှပသွားပါသည်။

ထမင်းစားချိန်ရောက်သည့် အခါမှာတော့ နှစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းချင်တယ်လို့ ပြောထားတဲ့ တန်ယန်၏ မိဘနှစ်ပါးဟာ စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်လာကြပြီး အားလုံးနဲ့အတူ 'သိုးသားဟော့ပေါ့' ကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်ကြပါသည်။ ပြောရရင်တော့ ဟော့ပေါ့နဲ့ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးဆိုတာ တကယ့်ကို ခွဲခြားလို့မရတဲ့ အတွဲအစပ်ပဲ မဟုတ်လား။

မီကိုဆိုရင် သူမရဲ့အိမ်ကိုပါ ဗီဒီယိုကောခေါ်ပြီး ဘွားဘွားနဲ့ မိဘတွေကို တန်ယန့်ရဲ့ ဇိမ်ခံရွက်လှေကြီးကို လှည့်ပတ်ပြသရင်း ကြွားလုံး ထုတ်နေပါသေးသည်။