ဘီချွန်ဖရီးစ်

ညဉ့်ဦးယံသည် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။ အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုးဝှေ့ တိုက်ခတ်လာပြီး လှိုင်းပုတ်သံများကို သယ်ဆောင်လာသည်။

တန်ယန်၏ အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးသော အဝါရောင် မီးအိမ်လေး ထွန်းထားသည်။ သူမသည် ခုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီထားပြီး အတွေးလွန်နေဟန် ရှိသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာတော့ ယိတျန်တျန်နှင့် စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

【ကဲ... အခုပြောလို့ရပြီ၊ ဘာလုပ်ဆောင်ချက် အသစ်တွေ တိုးလာတာလဲ】

【အရှင်၊ ငါအရမ်းပျော်တာပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါ အပြင်ထွက်လာလို့ ရပြီ】

【ဆိုလိုတာက... နင်အခု လက်တွေ့လောကမှာ ကိုယ်ထင်ပြလို့ ရပြီပေါ့】

【ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့တွေက ကြားခံတစ်ခု ရှာဖို့လိုတယ်၊ ပြီးတော့ အရှင်က အချိန်ကတ်တွေ စုဆောင်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်။】

'ဒီကြားခံအတွက် ဘယ်လို သတ်မှတ်ချက်တွေ လိုအပ်လို့လဲ'

【အဆင့်တူညီတဲ့ ကြားခံတစ်ခု လိုအပ်တာပါ】

【ဟင်】

【လဲလှယ်တဲ့ဆိုင်မှာ ရုပ်ပုံတူ ဖန်တီးစက်တစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက လူသားမဟုတ်တဲ့ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးမဆို ပြောင်းလဲပြီး လက်တွေ့ လောကထဲကို ထုတ်လွှင့် ပြသပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို သုံးဖို့အတွက် အရှင်က သက်ဆိုင်သူအပေါ်မှာ "ကြည်ညိုမှုရမှတ်” တွေ သုံးစွဲဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။】

စနစ်၏ လဲလှယ်သည့်ဆိုင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "ရုပ်ပုံတူဖန်တီးစက်" ကို ရှာကြည့်လိုက်ရာ ဝိုး၊ ဖန်တီးစက်က သိပ်ဈေးမကြီးလှဘဲ ကြည်ညိုမှုရမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ သာ ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းကို အသုံးပြုရန်အတွက် အချိန်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လိုအပ်ပြီး အချိန်ကတ် တစ်ခုလျှင် တစ်ရက်အတွက် ကြည်ညိုမှုရမှတ် ၁၀,၀၀၀ (တစ်သောင်း) ကျသင့်သည်။

တန်ယန်သည် သူမ၏ လက်ရှိ အရည်အချင်းပြကွက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကြည်ညိုမှု ရမှတ်မှာ ၂,၉၂၀,၀၀၀ (နှစ်သန်းကိုးသိန်းနှစ်သောင်း) အထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရုပ်ပုံတူ ဖန်တီးစက်ကို လဲလှယ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သောကြောင့် သူမ၏ ရမှတ်မှာ ၁၀၀,၀၀၀ လျော့နည်းသွားပြီး၊ အသုံးပြုမည့် အချိန်ကာလကိုလည်း ရက် ၃၀ အထိ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ လက်ကျန်ရမှတ် ၂,၅၂၀,၀၀၀ သာ ကျန်တော့သည်။

ဖန်တီးစက်မှာ ငန်းဥတစ်လုံးခန့် အရွယ်အစားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်။ တန်ယန်က ထိုစက်ကို သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ယိတျန်တျန်... ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမှာလဲ"

【အရှင် ဘာမှလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါရှိတယ်】

သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် တန်ယန့်လက်ဖဝါးထဲရှိ ဥလေးမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းလေးများ စတင် ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမို တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် ဥ၏အလယ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အက်ကြောင်းများ ပို၍ပို၍ များပြားလာသည်။ ကြာရှည်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ တန်ယန့်လက်ထဲရှိ ဥလေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် ဖြူဖွေးနုအိနေသော သတ္တဝါလေးတစ်ကောင် အစားထိုး ရောက်ရှိလာသည်။

ချစ်စရာကောင်းသော ခေါင်းဝိုင်းဝိုင်းလေး၊ ယပ်တောင်ပုံစံ နားရွက် ရှည်ရှည်လေးများနှင့် ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးအစုံတို့က ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ နှာခေါင်းလေးမှာလည်း ပဲနက်စေ့လေးကဲ့သို့ သေးငယ်လှသဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်ကာ ချစ်စရာ ကောင်းနေသည်။ ဤအကောင်လေးမှာ ဘီချွန်ဖရီးစ် ခွေးလေးတစ်ကောင်ပင် မဟုတ်ပါလား။

【အရှင်... ငါ ချစ်စရာကောင်းလား】

ဘီချွန်ဖရီးးစ် ခွေးကလေးသည် သူမ၏ခေါင်းကို ချစ်စဖွယ် စောင်းငဲ့လိုက်ရာ တန်ယန်မှာ သူမ၏ နှလုံးသားလေး အရည်ပျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုခွေးကလေးကို အသာအယာ မချီလိုက်ပြီး ထိပ်ဆုံးမှ ခြေဖျားအထိ ပွတ်သပ် ပေးနေတော့သည်။

အိစက်ညင်သာပြီး ဖောင်းကြွနေသည့် အထိအတွေ့မှာ မာ့ရှ်မယ်လိုလေးကို ကိုင်ထားရသလိုပင်။

【ယိတျန်တျန်... နင်က တကယ်ကို ချစ်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်】 တန်ယန်က ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ခွေးကလေးများကို အမြဲချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ဘဝက ၎င်းတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အချိန်နှင့်ခွန်အား မရှိခဲ့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး နောက်တွင်လည်း ခွေးမွေးရန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပါ။ အကြောင်းမှာ သူမတွင် ထိုအကောင်လေးများအတွက် ပေးရမည့် အချိန်အများကြီး မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခုတော့ အားလုံးက အဆင်ပြေသွားပြီ၊ သူမတွင် ဘာမှပူစရာမလိုဘဲ အားတိုင်း ပွတ်သပ်ကစားနိုင်မည့် ခွေးကလေးတစ်ကောင် ရရှိသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

【အရှင်... ငါတစ်ခုခု စားချင်တယ်...】 ယိတျန်တျန်က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော်လည်း လူသားတို့၏ အစားအစာများကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ အခုလို အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်ပြီဆိုတော့ တစ်မိနစ်တောင် ထပ်မစောင့်ချင်တော့ပေ။

'နင် ဘာစားချင်လို့လဲ'

【အကုန်စားချင်တာ၊ နောက်ဆိုရင် အရှင်စားသမျှ အကုန်လုံးကို ငါလည်းလိုက်စားမှာ】

တန်ယန် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ရွက်လှေပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း စားစရာများမှာ ပေါများလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အခန်းတွင်း ဖုန်းမှတစ်ဆင့် အိမ်စေကို ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး အစားအစာအချို့ ပြင်ဆင်ကာ အခန်းသို့ပို့ပေးရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

【အိမ်ရှင်... ငါ ချစ်စရာကောင်းလား?】

ဘီချွန်ဖရီးးစ် ခွေးကလေးသည် သူမ၏ခေါင်းကို ချစ်စဖွယ် စောင်းငဲ့လိုက်ရာ တန်ယန်မှာ သူမ၏နှလုံးသားလေး အရည်ပျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုခွေးကလေးကို အသာအယာ မချီလိုက်ပြီး ထိပ်ဆုံးမှ ခြေဖျားအထိ ပွတ်သပ်ပေးနေတော့သည်။

အိစက်ညင်သာပြီး ဖောင်းကြွနေသည့် အထိအတွေ့မှာ မုန့်သိုင်းခြုံ (Marshmallow) လေးကို ကိုင်ထားရသလိုပင်!

【ရိတျန်တျန်... နင်က တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလွန်းတယ်!】 တန်ယန်က ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ခွေးကလေးများကို အမြဲချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ယခင်ဘဝက ၎င်းတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အချိန်နှင့် ခွန်အား မရှိခဲ့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင်လည်း ခွေးမွေးရန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပါ။ အကြောင်းမှာ သူမတွင် ထိုအကောင်လေးများအတွက် ပေးရမည့် အချိန်အများကြီး မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အခုတော့ အားလုံးက အဆင်ပြေသွားပြီ! သူမတွင် ဘာမှပူစရာမလိုဘဲ အားတိုင်း ပွတ်သပ်ကစားနိုင်မည့် ခွေးကလေးတစ်ကောင် ရရှိသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

【အိမ်ရှင်... ငါ တစ်ခုခု စားချင်တယ်...】 ရိတျန်တျန်က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော်လည်း လူသားတို့၏ အစားအစာများကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ အခုလို အပြင်ထွက်လာနိုင်ပြီဆိုတော့ တစ်မိနစ်တောင် ထပ်မစောင့်ချင်တော့ပေ။

'နင် ဘာစားချင်လို့လဲ?'

【အကုန်စားချင်တာ! နောက်ဆိုရင် အိမ်ရှင်စားသမျှ အကုန်လုံးကို ငါလည်း လိုက်စားမှာ!】

တန်ယန် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ရွက်လှေပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း စားစရာများမှာ ပေါများလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အခန်းတွင်းဖုန်းမှတစ်ဆင့် အိမ်စေကို ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး အစားအစာအချို့ ပြင်ဆင်ကာ အခန်းသို့ ပို့ပေးရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

ယိတျန်တျန်က အခုချိန်မှာ အရမ်းကို ချစ်စရာ ကောင်းနေသဖြင့် တန်ယန်မှာ ခွေးဝတ်စုံ လှလှလေးတွေဝယ်ပြီး သူမကို ဝတ်ပေးချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ထိုစဉ်မှာပင် သူမ အလွန်အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

【ယိတျန်တျန်... အခု နင်က အထီးလား၊ အမလား】

【ဟင်... ငါ မသတ်မှတ်ရသေးဘူး၊ အရှင်... ငါ့ကို အထီးထားရမလား၊ အမထားရမလား】

【ဒါဆိုရင်တော့ အမလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ၊ ဒါမှ နင် ဂါဝန်လှလှလေးတွေ ဝတ်လို့ရမှာ】

【အိုကေ】

မကြာမီမှာပင် အိမ်စေက အစားအစာများနှင့် ရောက်ရှိလာသည်။ တန်ယန်က မလိုအပ်ဘဲ ရှင်းပြနေရမည် စိုးသဖြင့် ယိတျန်တျန်ကို ခဏပုန်းနေရန် ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတန်... ကျွန်တော်တို့က မစ္စအတွက် အစာကြေလွယ်တဲ့ အစားအစာလေးတွေ ပြင်ဆင်ပေးထားပါတယ်။ ဒါလေးတွေစားလို့ အဆင်ပြေပါ့မလားခင်ဗျာ" အိမ်စေက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လေးလေးစားစား မေးမြန်းသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ။ မနက်ဖြန်မှပဲ လာသိမ်းပေးပါတော့၊ ပင်ပန်းသွားပါပြီ"

"ရပါတယ်ခင်ဗျာ၊ မစ္စကို ဝန်ဆောင်မှု ပေးရတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အစားအသောက် စားနေတာကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။"

အိမ်စေ ထွက်သွားပြီး နောက်တွင်တော့ ယိတျန်တျန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထွက်လာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။

ဝိုး၊ ကြည့်ရတာ တကယ်ကို အရသာရှိမယ့်ပုံပဲ။

【ဒါတွေအားလုံး နင့်အတွက်ပဲ၊ စိတ်ကြိုက်စားတော့】

တန်ယန်သည် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် စနစ်ကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာသည်။ အကြောင်းမှာ ဤစနစ်သည် သူမအတွက် အဖိုးတန်ဆုံးသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယိတျန်တျန်သည် စားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်ရှိ စီရီနေသော အစားအစာများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ စပျစ်သီးလေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ မည်သည့် ဟင်းလျာကို အရင်စစားရမည်ကို စဉ်းစားနေသည့်အလား တောက်ပနေတော့သည်။

တန်ယန်ကပင် စတင် ဦးဆောင်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ပုစွန်ကော်ပြန့်ထုပ် တစ်ခုကို အရင်ဆုံး ခက်ရင်းဖြင့် ခွံ့ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပင်လယ်စာဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ထုတ်ကာ အအေးခံထား ပေးလိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်များမှာ တစ်ခုလျှင် ၃ စက္ကန့်မှ ၅ စက္ကန့်အတွင်း ခွေးကလေး၏ ဗိုက်ထဲသို့ အလျှိုအလျှို ရောက်ရှိသွားကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ပန်းကန်ပြားမှာ လျှာဖြင့် ရက်ထားသကဲ့သို့ ပြောင်စင်သွားတော့သည်။

ယိတျန်တျန်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် လေတစ်ချက် တက်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေလက်လေးများကို အပေါ်ထောင်ကာ ပက်လက် လှန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မချင့်မရဲဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည် - 【အရှင်... နင်တို့လူသားတွေက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ၊ နေ့တိုင်း ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို စားနေရတာ။】

【နောင်တစ်ချိန်မှာ နင်လည်း ဒီလိုပဲ စားနိုင်မှာပါ။】

【ငါအရမ်းပျော်တာပဲ၊ အရှင်က ငါ့အပေါ်မှာ တကယ်ကောင်းတာပဲ။】

*

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

တံခါးခေါက်သံကြောင့် တန်ယန် နိုးလာသည်။ သူမသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးကိုပွတ်၊ အကြောဆန့်ပြီးနောက် နွေးထွေးအိစက်သော ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင် အနွေးထည်ရှည်ကြီး ဝတ်ဆင်ထားသည့် မီကိုက အပြင်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယန်ယန်၊ နင်အခုထိ မထသေးဘူးလား၊ ငါကတော့ နင်စာဖတ်နေလောက်ပြီ ထင်တာ" တန်ယန် အခုမှ အိပ်ရာထလာသည်ကို မြင်တော့ မီကို အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တန်ယန်သည် အလွန် စည်းကမ်းရှိသူဖြစ်ပြီး အားလပ်ရက်များမှာပင် နေ့တိုင်း အချိန်မှန်ထကာ မနက်စာ စားလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခုက မနက် ၁၀ နာရီတောင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမအခုမှ နိုးလာခြင်းမှာ မီကို၏ တံခါးခေါက်သံကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်။

"အရင်ဝင်ခဲ့လေ၊ ငါမျက်နှာ သွားသစ်လိုက်ဦးမယ်" သူမသည် လှည့်ထွက်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် မီကိုသည် အခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မျက်နှာသစ်ပြီး ထွက်လာသော တန်ယန့်ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ယန်ယန်... နင်က ညလယ်စာ မစားတတ်ဘူး မဟုတ်လား" သူမက စားပွဲပေါ်ရှိ အတော်လေး များပြားပုံရသော ပန်းကန်အလွတ်များကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။

"အဟမ်း... မနေ့ညက ရုတ်တရက် ဗိုက်ဆာလာတာနဲ့ နည်းနည်း စားလိုက်တာပါ။ ပန်းကန်တွေကသာ ကြီးနေတာ၊ တကယ်တော့ အထဲမှာ ပါတာလေးက နည်းနည်းလေးပါ" တန်ယန်သည် မီကို့ကို မလှည့်စားရ သေးခင်မှာပင် သူမကိုယ်သူမ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရကာ နားရွက်ဖျားလေးများအထိ နီမြန်းသွားတော့သည်။

"ဪ... အဲ့ဒီလိုလား၊ ငါလည်း မနေ့ညက ဗိုက်နည်းနည်း ဆာသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်ဆာရင် ဝိတ်ကျမှာပဲဆိုပြီး အောင့်အီးလိုက်တာ" မီကိုသည် တန်ယန်နှင့်အတူ ညလယ်စာ မစားလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို နောက်ဆိုရင် အခန်းထဲမှာ အဆာပြေ မုန့်လေးတွေ ပြင်ထားပေးဖို့ ငါအိမ်စေကို ပြောထားပေးမယ်။ တကယ်လို့ ဗိုက်ဆာလာရင် တစ်ခုခု စားလိုက်လေ၊ မဟုတ်ရင် အစာအိမ် ထိခိုက်သွားရင် အလကားပဲ" တန်ယန်သည် နောင်အနာဂတ်ရှိ နာမည်ကျော် အနုပညာရှင်များ၏ ဝိတ်ချရန် အစားရှောင်သော အမူအကျင့်များကို သတိရကာ မီကိုပါ ထိုသို့ လိုက်လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ အစားကောင်းကောင်း မစားဘဲနှင့် ရုပ်ရှင်ရိုက်ရန် အဘယ်မှာအင်အား ရှိပါမည်နည်း။

【ယိတျန်တျန်... ဆိုင်ထဲမှာ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ ဆေးရည်တွေ ရှိလားဆိုတာ ကြည့်ပေးပါဦး။ ဥပမာ- ဘယ်လောက်စားစား ဝမလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးမျိုးလေ။】

【ရှိပါတယ် အရှင်။ ဆိုင်ကို အဆင့်မြှင့်တင် လိုက်ပြီမို့လို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ကဏ္ဍတစ်ခုချင်းစီကို သေချာ ခွဲခြားထားပါတယ်။ ဆေးရည်ကဏ္ဍထဲက ဒုတိယစာမျက်နှာ၊ တတိယမြောက်ဆေးကို ကြည့်လိုက်ပါနော်။】

တန်ယန်သည် လဲလှယ်သည့်ဆိုင်ကို လှန်လှောကြည့်ရာ အပြောင်းအလဲအချို့ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ မနေ့က သူမ ဘာကြောင့် သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။

ဆေးရည်ကဏ္ဍ၏ ဒုတိယ စာမျက်နှာတွင်ရှိသော "ဘယ်လောက်စားစား ဝမလာစေသော ဆေးရည်" သည် ကြည်ညိုမှုရမှတ် ၁၀,၀၀၀ (တစ်သောင်း) သာ ကျသင့်ပါသည်။ ဆေးညွှန်းစာတွင် ဖော်ပြထားသည်မှာ - ဤဆေးကို သုံးစွဲပြီးနောက် အစားအစာများ စားသည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သော အာဟာရဓာတ်များမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ပိုလျှံနေသည့် ကယ်လိုရီများ အားလုံးကို အသုံးပြုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေပေါ် မူတည်၍ ကိုယ်တွင်းအရည်များ သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများအဖြစ် အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲကာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ စွန့်ထုတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၉၀ ရှိသော သူတစ်ဦးသည် ဤဆေးကို သောက်သုံးပြီးပါက မည်မျှပင် အများအပြား စားသောက်ပါစေ၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကျန်းမာသန်စွမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သော အာဟာရ ဓာတ်များကိုသာ စုပ်ယူမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ပမာဏကြောင့် ဝလာခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာခြင်း လုံးဝရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါဟာ ဘယ်လိုတောင် အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ မှော်ဆေးရည်မျိုးပါလိမ့်၊ မိန်းကလေးတိုင်း အိပ်မက်မက်ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ပါလား။ အကောင်းဆုံး အချက်ကတော့ ဒီဆေးရည်ဟာ တကယ့်ကို ဈေးသက်သာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။