ရှာဖွေတွေ့ရှိသော ပုဆိန်

လျိုချီသည် သူ၏ အတိတ်က ကြောက်မက်ဖွယ် အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြသော်လည်း သဘာဝလွန် စွမ်းအားများနှင့် ပတ်သက်သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုမူ လျှို့ဝှက်ထားလေသည်။ ကျန်းဝေ့နှင့် ယန်ကျန့်တို့မှာ အတန်းဖော်ဟောင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူသည် သတိနှင့် ဆက်ဆံနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဒါသည် ပုံမှန် အပြုအမူပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည်လည်း လျိုချီ မည်သည့် သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလဲ ဆိုသည်ကို စူးစမ်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သူတို့သုံးဦးသည် စွန့်ပစ်ထားသော ကျောင်းကစားကွင်းတွင် ထိုင်ရင်း အသားကင်များ စားကာ ကိုကာကိုလာ သောက်ရင်း အတန်းဖော်များ ဆုံဆည်းပွဲကဲ့သို့ စကားပြောနေကြလေသည်။

"လျိုချီ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ"

ယန်ကျန့်သည် ကိုကာကိုလာ တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါ့မှာ ကြီးကြီးမားမား ရည်မှန်းချက် မရှိဘူး အစတုန်းကတော့ ပိုသန်မာတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ရဖို့ပဲ တွေးခဲ့တာ အမြဲတမ်း တစ္ဆေတွေနဲ့ပဲ လုံးပန်းနေခဲ့ရတာ အခု အနားယူဖို့ ရပ်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ အခု ငါက မြို့တော် အရာရှိ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ ချမ်းသာပြီး အဆင့်အတန်းလည်း ရှိတယ် နှမြောစရာ တစ်ခုပဲ ရှိတာက ငါ့ဘေးနားမှာ ဆွေမျိုး သိပ်မကျန်တော့တာပဲ"

လျိုချီ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ခါးသီးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် မတတ်သာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။ ဤအရာများသည် သူ အမှန်တကယ် လိုချင်သော အရာများ မဟုတ်ပေ။ သဘာဝလွန် အရာများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်သော ကံကြမ္မာထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆိုလည်း တာဝန်ကျေတဲ့ အရာရှိ တစ်ယောက် အနေနဲ့ပဲ နေပေါ့ အားတဲ့ အခါကျရင် တာချန်းမြို့ကို လာခဲ့ဦး ငါတို့က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်သွားပြီ ဆိုတော့ မကြာခဏ ဆုံဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာပါ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါတွေ့ဖူးသမျှ လူတွေထဲမှာ ယန်ကျန့် မင်းကို ငါအလေးစားဆုံးပဲ တချို့ကိစ္စတွေက ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးမှ တကယ် နားလည်နိုင်တာ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်... မင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် တာဝန်က လူတိုင်း နားလည်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး မင်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ငါ ဖတ်ဖူးတယ် မင်းကြုံခဲ့ရတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေထဲက တစ်ခုခုသာ ငါ့အလှည့် ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ ဘယ်နှစ်ခါ သေပြီးလောက်ပြီလဲ မသိဘူး"

လျိုချီသည် ယန်ကျန့်အပေါ် အလေးစားဆုံး ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ အတွေ့အကြုံများသည် ယန်ကျန့်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဆင်တူသောကြောင့်ပင် ယန်ကျန့်၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် အောင်မြင်မှုများကို သူ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့ရတာပဲ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ငါလည်း တစ္ဆေဆရာ မဖြစ်ချင်ဘူး"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ"

လျိုချီသည် ခံစားချက် ပါပါဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက ကံမဆိုးပါဘူး ဌာနချုပ်မှာ မင်းလို အတန်းဖော်ဟောင်း တစ်ယောက် ရှိနေတာ ငါ တကယ် ဝမ်းသာတယ် နောက်ပိုင်း ငါ ကူညီနိုင်တာ ရှိရင် ပြော ဟားဟား ငါ မေ့သွားတယ် မင်းက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင်ပဲ ငါ့ဆီက အကူအညီလိုရင် အမိန့်ပေးလိုက်ရုံပဲလေ ငါက ငြင်းလို့မှ မရတာ"

"လျိုချီ မင်း ငါ့ဆီ လာတာက အတန်းဖော်တွေ ဆုံဖို့ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား မင်းမှာ အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိလို့လား အတန်းဖော်ဟောင်း တစ်ယောက် အနေနဲ့ ငါ မင်းကို ကူညီဖို့ အဆင်သင့်ပဲ"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ယန်ကျန့် မင်း နားလည်မှု လွဲနေပြီ ငါ့မှာ မင်းဆီက အကူအညီ လိုတာ တကယ် မရှိဘူး ဒီတစ်ခါ လာတာက အတန်းဖော်တွေ ဆုံချင်လို့ လာတာ ငါတာဝန်ယူရတဲ့ မြို့မှာ ပြဿနာတချို့ ရှိနေတာတော့ အမှန်ပဲ ဒါပေမဲ့ ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ် ငါ့ဘေးနားက ဆွေမျိုးတွေ သူငယ်ချင်းတွေကို ငါ အရမ်း တန်ဖိုးထားတယ် ငါတို့က သေဘေးကနေ အတူတူ လွတ်မြောက်ခဲ့တဲ့ အတန်းဖော်တွေလေ ငါတို့ ပတ်သက်မှုကို ဘယ်လို အကျိုးအမြတ်နဲ့မှ မရောယှက်ချင်ဘူး"

လျိုချီက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဆောရီး ငါ အများကြီး တွေးမိသွားတယ်"

ယန်ကျန့်က တောင်းပန်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ယန်ကျန့် မင်း မမှားပါဘူး မင်းရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဆိုရင် လူအများကြီးက မင်းဆီက အကျိုးအမြတ်တွေ ရဖို့ ကြိုးစားကြမှာပဲ ငါလည်း အဲဒီလိုမျိုး ကြုံဖူးပါတယ်"

လျိုချီက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် အနီးနားတွင် လျှောက်သွားနေသော ကျန်းဝေ့ ပျောက်နေသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

"ဒါနဲ့ ကျန်းဝေ့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ခုနက ဒီမှာ ရှိနေတာ"

လျိုချီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ရှာရင်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ဝေ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"သူ ကစားကွင်းဘက်မှာ သူ... ကျင်းတူးနေတာလား နေဦး ကျန်းဝေ့ တစ်ခုခု လုပ်နေတယ် သွားကြည့်ရအောင်"

သူ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

"သူ အန္တရာယ် ရှိနေလို့လား ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာသဘာဝလွန် အငွေ့အသက်မှ မခံစားရဘူး"

လျိုချီက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"သူအန္တရာယ် မရှိပါဘူး သွားကြည့်ရအောင်"

ယန်ကျန့်သည် စကားအများကြီး မပြောဘဲ အခြား ကစားကွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

မကြာမီ သူတို့ ကျန်းဝေ့ကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။ ကျန်းဝေ့သည် ပေါက်ပြား တစ်လက်ကို မည်သို့ ရရှိလာသည်မသိဘဲ မြေကြီးကို အားရပါးရ တူးနေလေသည်။

သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများ ကျနေပြီး ညစ်ပေနေသော ကျင်းထဲမှ ဟောင်းနွမ်းကာ အေးစက်နေသော သစ်သားတိုင် တစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာလေသည်။

"ကျန်းဝေ့ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လျိုချီက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ချွေးသုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ရောက်တာ အတော်ပဲ ငါ ဘာစားမိလို့လဲ မသိဘူး ဝမ်းနည်းနည်း လျှောနေတယ် အိမ်သာ သွားမလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်း ဒီကျောင်းက အိမ်သာတွေက မသုံးတာ ကြာတော့ ကြောက်စရာကြီး အဲဒါနဲ့ ကစားကွင်း အလယ်မှာပဲ အလုပ်ကိစ္စ ရှင်းမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဒီမှာက လေကောင်းလေသန့် ရတယ် မြင်ကွင်းလည်း ကျယ်တယ် သန့်ရှင်းသတ်ရပ်တယ်လေ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ဖို့ နေရာကောင်းပဲ"

"လမ်းလျှောက်လာရင်း ဒီအရာနဲ့ တိုက်မိတာပဲ ငါက သတိရှိလို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် မှောက်ခုံ လဲမှာ သေချာတယ် ငါ့စိတ်ဓာတ်ကလည်း သိတယ် မဟုတ်လား အဲဒါနဲ့ ကျောင်းထဲက ပေါက်ပြား သွားရှာပြီး ဒါကို တူးထုတ်ပစ်မလို့ လုပ်နေတာ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာက တော်တော် မာတာပဲ တူးလေလေ ပိုနက်လေလေ ဖြစ်နေတယ်"

ပြောရင်းဆိုရင်း ကျန်းဝေ့က မကျေမနပ် ရေရွတ်ကာ ပေါက်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အားရှိတယ် မင်းပဲ တူးတော့ ဒါကို မြေလှန်ပစ်မှ ဖြစ်မယ် မဟုတ်ရင် ငါ နောက်တစ်ခါ အိမ်သာ လာတက်ရင် ထပ်တိုက်မိဦးမှာ"

ယန်ကျန့်သည် ပေါက်ပြားကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ စကားမပြောမီမှာပင် လျိုချီက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ဆွေးနေတဲ့ သစ်သားတိုင်နဲ့ မတူဘူး လက်ကိုင် တစ်ခုခုနဲ့ တူနေတယ် ဒါက သာမန် ပစ္စည်းတော့ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါက ဘာကြီးလဲ"

ကျန်းဝေ့က မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ သဘာဝလွန် အငွေ့အသက် ရှိနေတယ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မဟုတ်ရင် ပေါက်ပြားနဲ့ တစ်ချက်ခေါက်ရုံနဲ့ ဒီသစ်သားက နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားမှာပဲ"

ယန်ကျန့်သည် တမင်တကာ တစ္ဆေမျက်လုံး ဖွင့်မကြည့်သော်လည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှု ရှိနေကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

လျိုချီက ပြောလိုက်သည်။

"အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးသားလေ ဘာလို့ ဒီအရာ ရှိနေသေးတာလဲ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တုန်းက ကျန်ခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေကြီး ဖြစ်ရပ်ရဲ့ လက်ကျန်လား"

"မဟုတ်ဘူး ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက ဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးဖူးတယ် ဒီအရာက မကြာခင်ကမှ ပေါ်လာတာလို့ ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ် ဒါပေမဲ့ မြေမြှုပ်ထားတဲ့ ပုံစံအရ ဆိုရင်တော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတဲ့ ပုံပဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခန့်မှန်းမနေတော့ဘူး ဆွဲထုတ်ပြီး ကြည့်ရအောင်"

ယန်ကျန့်သည် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော တစ္ဆေလက်ဖြင့် ထိုသစ်သားတိုင်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အင်အားသည် သက်ရှိလူသား တစ်ဦးထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

သူ အားထည့်လိုက်သည်နှင့် မြေကြီးသည် ချက်ချင်း ဖောင်းကြွလာပြီး မြေကြီးများ ပေကျံနေကာ အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားသော ပုဆိန် တစ်လက်ကို မြေအောက်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါ ပုဆိန်လား"

လျိုချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒါက သဘာဝလွန် ပစ္စည်း တစ်ခုပဲ"

"ဟင်"

ယန်ကျန့်သည် ပုဆိန်ကို အားပြင်းပြင်း ခါလိုက်ရာ မြေကြီးများ ကွာကျသွားလေသည်။ ထိုခြောက်ခြားဖွယ် ပုဆိန်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ကျန့်၏ ခေါင်းထဲသို့ မှတ်ဉာဏ်အချို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

သူ ဤအရာကို မြင်ဖူးခဲ့လေသည်။ စာပို့တိုက်ရှိ တစ္ဆေပန်းချီကား အတွင်းတွင် ရှိနေစဉ်က ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှ တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦးသည် ဤပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ လူများကို ခုတ်ထစ်နေသည်ကို သူ မြင်ဖူးခဲ့လေသည်။

သို့သော် ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲမှ သဘာဝလွန် ပစ္စည်းများသည် ရေးဆွဲထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ အရာတွေက လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာလည်း ရှိကိုရှိရမည်။

"သဘာဝလွန် ပုဆိန် ဟုတ်လား ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ ကံကောင်းပြီပေါ့"

ကျန်းဝေ့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားလေသည်။

လျိုချီသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သူ တကယ်ပင် အံ့သြသွားရ၏။

"မင်း လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့တောင် သဘာဝလွန် ပစ္စည်း တစ်ခု ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် ထင်မထားဘူး ပြီးတော့ ဒီလက်နက်က တည်ငြိမ်နေပုံပဲ သဘာဝလွန် ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်မယ့် လက္ခဏာလည်း မတွေ့ရဘူး"

"ဒါဆို ငါ သုံးလို့ ရမလား"

ကျန်းဝေ့က မေးလိုက်သည်။

"ယေဘုယျ ပြောရရင် သဘာဝလွန် လက်နက် တစ်ခုကို သုံးဖို့ဆိုတာ ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုး ရှိတယ် သာမန်လူတွေ မခံနိုင်ဘူး မသုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေပေါ်တော့ မူတည်တာပေါ့ တချို့ လက်နက်တွေက ပေးဆပ်ရတာ နည်းလို့ သာမန်လူတွေ သုံးနိုင်တာမျိုး ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ အလျင်မလိုနဲ့ ယန်ကျန့်ကို အရင် စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ဦး သူက ဒီကိစ္စတွေမှာ ဆရာကြီးလေ"

လျိုချီက ကျန်းဝေ့ကို စိတ်မလောရန် အကြံပေးလိုက်သည်။

တစ်ခါတလေတွင် သာမန်လူတစ်ဦးသည် သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့်ပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ပုဆိန်ကို ခဏကိုင်ထားပြီးနောက် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပုဆိန်သည် ပိုမို လေးလံလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအလေးချိန်မှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မနိုင်တော့သည့် အဆင့်အထိ ဖြစ်လာ၏။

သို့သော် ပုဆိန်ကို မြေကြီးပေါ် ပြန်ချလိုက်သောအခါ အဆင်ပြေသွားပြန်သည်။

ဒီအလေးချိန်သည် အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ပုဆိန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်က မည်သို့ရှိသည်ကို ယန်ကျန့် မသုံးကြည့်ရသေးသဖြင့် မဆုံးဖြတ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းကို ထိတွေ့ရုံဖြင့် အန္တရာယ် မရှိကြောင်း သူ သေချာသိသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပုဆိန်ပေါ်မှာ ဘာကျိန်စာမှ မတွေ့ရလို့ ဖြစ်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ် ဒါက သဘာဝလွန် ပစ္စည်း တစ်ခုပဲ လက်နက်လည်း ဖြစ်တယ် ငါ ဒီအပေါ်မှာ ဘာကျိန်စာမှ ရှာမတွေ့ဘူး ဒါပေမဲ့ ခုနက ငါကိုင်ထားတုန်းက ပိုပိုလေးလာသလိုပဲ နောက်ဆုံးကျတော့ ငါ လက်လွှတ်လိုက်ရတယ် ဒါပေမဲ့ ပြန်ကိုင်လိုက်တော့ အဲဒီ အလေးချိန် ခံစားချက်က အစကနေ ပြန်စလာတယ်"

"ကြည့်ရတာ ဒီသဘာဝလွန် လက်နက်ကို အကြာကြီး မြဲမြဲကိုင်ထားလို့ မရတဲ့ပုံပဲ"

ယန်ကျန့်သည် ထိုပုဆိန်နီကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဤအရာ ဘာကြောင့် ဒီနေရာတွင် ပေါ်လာသနည်းဟု တွေးတောနေလေသည်။ သို့သော် ပုဆိန်၏ အလေးချိန်မှာ ထပ်မံ တိုးလာပြန်သဖြင့် သူ ပြန်ချထားလိုက်ရသည်။

"ပြဿနာ မရှိရင် ငါ့ကို ပေးကိုင်ပါဦး အစ်ကိုကြီး"

ကျန်းဝေ့သည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လျှောက်လာကာ မြေကြီးပေါ်မှ ပုဆိန်ကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

"ကျန်းဝေ့ အန္တရာယ် ရှိတယ် လျှောက်မလုပ်နဲ့"

လျိုချီက အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ကျန်းဝေ့ကို သွားမထိရဲဘဲ အဝေးမှသာ တားလိုက်လေသည်။

ကျန်းဝေ့သည် ပုဆိန်ကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ သူသည် လက်ထဲတွင် ပုဆိန်ကို အထက်အောက် မြှောက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက တော်တော် ပေါ့တာပဲ လုံးဝ မလေးဘူး ငါ ဘာမှ မခံစားရဘူး"

သူ့လက်ထဲရှိ ပုဆိန်သည် သစ်သားတိုင်လေး တစ်ခုလိုပင် အလွန် ပေါ့ပါးနေလေသည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအား များလေလေ ဒီပုဆိန်ကို ကိုင်တဲ့အခါ ပိုလေးလေလေ ဖြစ်နေပုံပဲ"

ယန်ကျန့်သည် ကျန်းဝေ့ကို ကြည့်ရင်း လိုအပ်လျှင် ပြန်လည်စတင်ခြင်း လုပ်ပြီး ကျန်းဝေ့ကို သေမင်းလက်မှ ပြန်ဆွဲထုတ်ရန် အသင့်ပြင်ထားလေသည်။

သို့သော် ကျန်းဝေ့သည် ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေပြီး မည်သည့် ကျိန်စာ၏ သက်ရောက်မှုကိုမျှ မခံရပေ။

"ဒါပေမဲ့ လျိုချီ ပြောတာ မှန်တယ် သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် လျှောက်မလုပ်နဲ့ ငါ နောက်မှ သေသေချာချာ လေ့လာပြီး အခြေအနေ သိရမှ ဆုံးဖြတ်မယ် သာမန်လူ သုံးလို့ သင့်တော်တယ် ဆိုရင်တော့ မင်း ဆောင်ထားပေါ့ မဟုတ်ရင်တော့ လုံခြုံရေး သေတ္တာထဲမှာပဲ သိမ်းထားရလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"လေ့လာဖို့က ဘယ်လောက် ကြာမှာလဲ ငါကတော့ ဒါကို တော်တော် ကြိုက်တယ် တစ္ဆေတချို့ကို သွားခုတ်ချင်နေပြီ"

ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယခု အချိန်တွင် ယုံကြည်ချက်များ အဆမတန် မြင့်တက်နေပြီး တစ္ဆေများကို ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ပစ်ချင်နေလေသည်။

"သေသေချာချာ လေ့လာဖို့ တစ်ပတ်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ် ကုမ္ပဏီက ဒေါက်တာချန် က ဒီနယ်ပယ်မှာ ဆရာကြီးပဲ သူက ပိုပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ထိုပုဆိန်နီ၏ သဘာဝလွန် အပိုင်းကို ဒေါက်တာချန်အား စစ်ဆေးခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လာမည့် ရက်များအတွင်း သူသည် အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်သော ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်သဖြင့် အာရုံမပျံ့ချင်ပေ။

"ဒါဆိုလည်း ပြီးရော ငါ နောက်မှ ဒေါက်တာချန် ဆီ သွားပို့လိုက်မယ်"

ကျန်းဝေ့သည် လက်ထဲရှိ ပုဆိန်ကို ကိုင်ကစားရင်း အနီးနားရှိ ပေါင်းပင်များကို ခုတ်နေလေသည်။ သူသည် အလွန် စိတ်ကျေနပ်နေပုံ ရသည်။

ဘာမှ ဖြစ်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့်လည်း အတင်းအကျပ် မတားတော့ဘဲ ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

"လျှောက်မလုပ်နဲ့ဦး သေသေချာချာ လေ့လာပြီးမှ ကစား သာမန်လူ သုံးလို့ အဆင်ပြေမှ မင်း ယူပေါ့ မဟုတ်ရင်တော့ ချိတ်ပိတ်ထားရလိမ့်မယ်"

"ယန်ကျန့် သူက အမြဲတမ်း ဒီလို ကံကောင်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့မှပဲလား"

လျိုချီက အားကျသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဒါသည် သဘာဝလွန် လက်နက် တစ်ခုလေ။ သဘာဝလွန် လောကတွင် အလွန် အဖိုးတန်သော အရာ ဖြစ်သည်။

"သူက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ကံကောင်းနေတာ"

ယန်ကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တကယ် အားကျဖို့ ကောင်းတယ်"

လျိုချီက တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။ သူ ကျန်းဝေ့ဆီကနေ တောင်းချင်သော်လည်း မျက်နှာပူသဖြင့် မတောင်းရဲပေ။ ကျန်းဝေ့ကလည်း သူ့ကို ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

"အားမကျပါနဲ့ ငါ ဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် ကင်းလှည့်ခဲ့တာ တစ်ခါမှ ထူးခြားတာ ရှာမတွေ့ဘူး ဒီနေ့ ကျန်းဝေ့ကျမှပဲ ရှာတွေ့တာ"

ယန်ကျန့်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူသည် တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုပြီး မြို့ထဲကို မကြာခဏ ကင်းလှည့်နေသော်လည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဒီလို သဘာဝလွန် လက်နက် တစ်ခုက သူ့မျက်စိအောက်မှာ ရှိနေတာကိုတောင် သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ပြန်ကြစို့ ကျန်းဝေ့ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ဒီမှာ ထိုင်နေချင်တဲ့ စိတ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ငါ သူ့ကို ဒေါက်တာချန် ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ် မင်းလည်း လိုက်ခဲ့လေ ကုမ္ပဏီကို လိုက်ပြပေးမယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

လျိုချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မငြင်းခဲ့ပေ။

သူတို့သုံးဦး ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။