အိပ်ပျော်နေသူ

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်၏ မူလမြေပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ ယန်ကျန့်သည် ဒီမြို့၏ ထူးဆန်းမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဒီမြို့ရှိ အဆောက်အအုံ ထက်ဝက်ကျော်သည် မြေပုံပေါ်တွင် ရှိမနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်နှင့် လျိုချီတို့ မြို့ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်ကလည်း မည်သည့်မူမမှန်မှုကိုမျှ သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။ မြို့ကြီးသည် အစကတည်းက ဤအတိုင်း ရှိနေခဲ့သလိုမျိုး မြေပုံနှင့် တူညီရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ပင် ရှိနေတော့သည်။

"မယုံနိုင်စရာပဲ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ရှိလို့လား လက်တွေ့နဲ့ မြေပုံက ဘယ်လိုလုပ် ကွဲပြားနေရတာလဲ"

လျိုချီသည် သူ့ဖုန်းထဲမှ မြေပုံကို စိုက်ကြည့်နေရင်း လမ်းဘေးရှိ အဆောက်အအုံအချို့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မြေပုံပေါ်တွင် ထိုအဆောက်အအုံများမှာ တည်ရှိခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် သူတို့မျက်စိရှေ့တွင်မူ ထိုအဆောက်အအုံများသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းမများနှင့် တစ်သားတည်း ကျနေပြီး ဟိုးယခင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့သည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"ဒီမြေပုံသာ ဌာနချုပ်က ပို့ပေးတာ မဟုတ်ရင် အတု ဒါမှမဟုတ် မြေပုံအဟောင်းလို့ ငါ သံသယဝင်မိမှာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီမြေပုံက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကမှ အသစ်တင်ထားတာ ဒီလောက်အချိန်တိုအတွင်းမှာ မြို့နယ်တစ်ခုက ဒီလောက်အထိ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လျိုချီသည် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူသည် မိုးရွာပြီးနောက် လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာနေကြသော မြို့ခံများကို ကြည့်လိုက်မိရာ ဒီနေရာတွင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု တွေးရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒီနေရာက ကြောက်စရာကောင်းတာ အရာအားလုံးက တကယ်သာ ပုံမှန်ဖြစ်နေရင် ဝမ်ရှန်းရှန်း ဒီမှာ အဆက်အသွယ် ပြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံလည်း ဒီမှာ ပြဿနာတက်မှာ မဟုတ်ဘူး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်က ပျံ့နှံ့မသွားသေးပေမယ့် မြို့သူမြို့သားတွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် မသေသေးဘူး ဆိုပေမယ့်လည်းပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အရာရာ ဘေးကင်းတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး ငါ့မှာတော့ ဒီအခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းချက် ရှိတယ်"

လျိုချီက မေးလိုက်သည်။

"ဘာခန့်မှန်းချက်လဲ"

ယန်ကျန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်က သဘာဝလွန် နယ်ပယ်တစ်ခုခုနဲ့ ထိစပ်နေတာ ဖြစ်ရမယ် အဲဒီနယ်ပယ်မှာ ပြဿနာရှိနေပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲကို စိမ့်ဝင်လာနေတာပဲ ဒီစိမ့်ဝင်မှုက ချက်ချင်းဖြစ်တာ မဟုတ်ဘဲ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖြစ်နေတာ ဆိုတော့ အစပိုင်းမှာ ဘယ်သူမှ ထူးခြားတာ သတိမထားမိကြဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာပြီး သဘာဝလွန် စိမ့်ဝင်မှုက ပိုပြင်းထန်လာရင် ဒီမြို့က စိတ်ကူးကြည့်လို့မရတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို သေချာပေါက် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်"

လျိုချီက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီမြို့က အခုထိ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေရတာလဲ တကယ်လို့ မင်းပြောသလိုဆိုရင် မြို့ထဲက သဘာဝလွန် အင်အားတွေက ပိုပြင်းထန်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကြီးမားတဲ့ တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်လာရမှာ မဟုတ်လား"

ယန်ကျန့်သည် မြို့လမ်းမများအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တုံ့ပြန်မှုတွေက စနေပြီလေ တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံ ရှောင်ယန် ဒီကို ရောက်လာတာက အကောင်းဆုံး သက်သေပဲ သူက ဒီနေရာရဲ့ အန္တရာယ်ကို လျှော့တွက်ခဲ့ပုံရတယ် ဖိုင်တွေလည်း မလုပ်နိုင်သလို သတင်းစကားလည်း မပို့နိုင်ဘဲ ဒီတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ"

"တာဝန်ခံတစ်ယောက် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတာနဲ့ ဌာနချုပ်က ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ချက်ချင်း လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ သဘာဝလွန် အရာတွေက ဆက်သွယ်ရေးကို နှောင့်ယှက်တတ်လို့ပဲ အဆက်အသွယ် ပြတ်တာက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ မလိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို သူတို့ မဖြုန်းချင်ကြဘူး ဒါကြောင့် ဒီလူ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကို ဘယ်သူမှ စောင့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကဲ... ဒီကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးနေတာက အခုချိန်မှာ အဓိပ္ပာယ် သိပ်မရှိတော့ဘူး ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ဘယ်လိုရှာပြီး ပြန်ခေါ်သွားမလဲ ဆိုတာပဲ စဉ်းစားရမယ်"

ယန်ကျန့်သည် မြို့ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ တစ္ဆေနယ်မြေကြောင့် ကောင်းကင်ယံမှ မှိုင်းညှို့သော မိုးများ ကင်းစင်သွားသဖြင့် အေးစိမ့်နေသော မြို့လေးသည် နေရောင်ခြည် ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့သည်။ စိုစွတ်မှုများ သက်သာသွားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အဆောက်အအုံများမှ ထွက်ပေါ်နေသော မြူထုထူထူကြီးများတွင်မူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည့် မှိုနံ့များ ပါရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာတွင် မိုးရွာသွန်းနေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

ယန်ကျန့်သည် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်အချို့ကို ခေတ္တမျှ ဖယ်ရှားပေးထားသော်လည်း အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"အရင်ဆုံး ဝမ်ရှန်းရှန်း အဖွားအိမ်ကို သွားရအောင် ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဘယ်အဆောက်အအုံထဲကိုမှ မဝင်နဲ့ ဘယ်ဟာက မြို့ရဲ့ အဆောက်အအုံလဲ ဘယ်ဟာက မဟုတ်ဘူးလဲ ဆိုတာ မင်း ခွဲခြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ရင် အဆောက်အအုံတွေ အားလုံးက လိမ်တွန့်ပြီး ပုံပျက်နေတာပဲ သဘာဝလွန် အရာတွေက မြို့တစ်ခုလုံးကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့ပြီ ဘယ်အဆောက်အအုံက ပြဿနာရှိလဲ ဘယ်ဟာက မရှိဘူးလဲ ဆိုတာ ငါတောင် ခွဲမရဘူး"

"ဒါကြောင့် အဆောက်အအုံ အားလုံးမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ပဲ ယူဆထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

ဒီနေရာရှိ သဘာဝလွန် မိုးရေများသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေသဖြင့် မြို့ခံအများအပြားမှာ သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်များကို စုပ်ယူထားမိကြပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူက မြို့ကို မီးရှို့လိုက်လျှင် သာမန်ပြည်သူများစွာလည်း သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"သဘာဝလွန် မိုးရေတွေက သာမန် ရေအရင်းအမြစ်ကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့ပုံရတယ် စားသောက်တာတွေကနေတဆင့် သာမန်လူတွေက ဒါတွေကို စုပ်ယူမိသွားကြတာပဲ ရှောင်ယန် ဆိုတဲ့လူက ဘာလို့ ဒီကိစ္စတွေကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ရတာလဲ သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက သာမန်လူတွေကို ထိခိုက်စေတယ် ဆိုတာ သူ သိထားသင့်တာပဲ"

"ရှောင်ယန်က တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာ ထင်ရှားတယ် မိုးရေထဲမှာ ပါတဲ့ သဘာဝလွန် အင်အားကို သူ သေချာ ထိန်းချုပ်ထားတယ် သာမန်လူတွေကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်ပေမယ့် ချက်ချင်း သေစေလောက်တဲ့ အထိတော့ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို သူက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်တာလား ဒါမှမဟုတ် တခြား စဉ်းစားစရာတွေ ရှိနေလို့လား"

ယန်ကျန့်သည် တွေးတောနေမိသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှောင်ယန်နှင့် ဆက်သွယ်၍ မရသဖြင့် အခြေအနေကို မေးမြန်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

လျိုချီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အထူးသတိထားပြီး စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာသူတိုင်းနှင့် အဆောက်အအုံတိုင်းတွင် ပြဿနာရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူ့အမြင်တွင် ဤမြို့သည် ပုံမှန်မြို့ မဟုတ်တော့ဘဲ တစ္ဆေမြို့ တစ်မြို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ တစ္ဆေများသာ ပေါ်မလာသေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ကျန့်မှာမူ ပိုမို တည်ငြိမ်နေပြီး ဝမ်ဘင် ပြောပြခဲ့သော လိပ်စာအတိုင်း မှန်မှန် လျှောက်လှမ်းနေသည်။

သို့သော် ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်သည် ယခင်နှင့် မတူဘဲ အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် လိပ်စာမှာလည်း အနည်းငယ် လွဲချော်နေသည်။ ယန်ကျန့်သည် ပတ်ပတ်လည် လှည့်ပတ်ရှာဖွေပြီးနောက် ဝမ်ရှန်းရှန်း အဖွားအိမ်ကို နောက်ဆုံး၌ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လေသည်။

လမ်းဘေးရှိ နှစ်ထပ် အဆောက်အအုံလေး တစ်ခုဖြစ်ပြီး အတော်လေး သာမန်ဆန်လှသည်။

ယခုအချိန်တွင် အိမ်တံခါးမှာ ဟစိလေး ဖြစ်နေပြီး အတွင်းပိုင်းမှာ မှောင်မိုက်နေသည်။ တံခါးကြားမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ဧည့်ခန်းနံရံရှိ ကြီးမားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို မြင်ရလေသည်။ သားသမီး ရတနာနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ကိုယ်စားပြုသော ကွမ်ရင်မယ်တော် ပန်းချီကား ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ထိုပန်းချီကားပေါ်တွင် မှိုစွဲနေသဖြင့် တစ်ချိန်က မင်္ဂလာရှိသော ပုံရိပ်မှာ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကျွီ"

ယန်ကျန့်သည် အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

မှောင်မှိုင်နေသော လေထုထဲတွင် ပြင်းထန်သော မှိုနံ့များ ရောနှောနေသည်။ ဧည့်ခန်း၏ နံရံများနှင့် ထောင့်များတွင် စိမ်းလန်းသော ရေမှော်များ ပေါက်နေသဖြင့် ဤနေရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်ထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအရာများမှာလည်း မှိုတက်နေပြီး မည်မျှကြာအောင် ထားထားမှန်း မသိနိုင်ချေ။

"ဒီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ထားပုံပဲ ဝမ်ရှန်းရှန်း အဖွားသာ ရှိနေရင် အိမ်ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး ယန်ကျန့်... မင်း သူ့အဖွားကို ဆက်သွယ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာလို့ ရမလား အရင်ဆုံး ဖုန်းဆက်ကြည့်ရအောင်"

လျိုချီသည်လည်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး နှာခေါင်းကို အနည်းငယ် ပိတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဖုန်းဆက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး ဝမ်ရှန်းရှန်း အဖွားက ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ ဘယ်မှ မသွားဘူး"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာပြီးနောက် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသော မျက်လုံးမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ဘေးနားရှိ အခန်းဆီသို့ အကြည့် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

လျိုချီ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူ ဘာမှ ဆက်မတွေးနိုင်မီမှာပင် ယန်ကျန့်သည် ထိုအခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"တံခါးကို အပြင်ကနေ သော့ခတ်ထားတယ် အထဲကလူ အပြင်ထွက်မလာနိုင်အောင် တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ထားတဲ့ပုံပဲ"

ယန်ကျန့်သည် တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရသဖြင့် အားအနည်းငယ် သုံးကာ သော့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်လေသည်။

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ မှိုနံ့နှင့်အတူ ပုပ်သိုးနံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခန်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် အသက် ၇၀ ခန့်ရှိသော အဘွားအို တစ်ဦးသည် လုံးဝ မလှုပ်မယှက်ဘဲ လဲလျောင်းနေသည်။ တွန့်လိပ်နေသော သူ၏ အရေပြားများမှာ သေလူကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသဖြင့် ဟိုးအရင်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုပ်သိုးမသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒီလောက် မှောင်မိုက်ပြီး စိုစွတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလောင်းကောင်မှာ လျင်မြန်စွာ ပုပ်သိုးသွားရမည် ဖြစ်သည်။

"သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်အချိန်မဆို ပြန်လှုပ်ရှားလာနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော တစ္ဆေလက်ပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် တစ္ဆေမီးတောက် တစ်ခု ကခုန်လာလေသည်။

သူသည် အလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးတောက် ပေါ်လာသည်နှင့် အခန်းထဲရှိ အမှောင်ထုနှင့် စိုစွတ်မှုများမှာ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ဆိုးရွားသော မှိုနံ့များလည်း လျော့ပါးသွားသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် ကုတင်ပေါ်မှ မီးခိုးရောင် အလောင်းကောင်သည် အသားအရောင် ပြန်လည် စိုပြည်လာပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပြသလာလေသည်။

ဒါကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ္ဆေမီးတောက်ကို ချက်ချင်း ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဝမ်ရှန်းရှန်း မျက်နှာကို ထောက်ပြီး သူ့အဖွားကို မီးမရှို့တော့တာလား"

လျိုချီက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ဒီအဘွားအိုက လုံးဝ သေသွားတာ မဟုတ်သေးဘူး သူက သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေရဲ့ ကျူးကျော်တာ ခံထားရတာ အသက်ရှူသံနဲ့ နှလုံးခုန်သံ မရှိပေမယ့် သဘာဝလွန် အင်အားကြောင့် တစ်နည်းနည်းနဲ့ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ သိမ်မွေ့တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုမှာ ပိတ်မိနေတာ တစ္ဆေမီးတောက် ပေါ်လာတော့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတချို့ ကင်းစင်သွားပြီး အသားအရောင် ပြန်ကောင်းလာကာ နိုးလာမယ့် လက္ခဏာ ပြလာတာ"

"ဒီလိုမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာလား ဒါဆို ငါတို့ ဝမ်ရှန်းရှန်း အဖွားကို ကယ်လို့ ရမလား"

လျိုချီက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မရဘူး တစ္ဆေမီးတောက်က သဘာဝလွန် အရာတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပေမယ့် အန္တရာယ်ကတော့ အဲဒီအင်အားနဲ့ အသက်ဆက်နေရတဲ့ အဘွားအိုပါ မီးလောင်သွားနိုင်တာပဲ ဆက်လုပ်ရင် သူ သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ် ဒါကြောင့် ငါ မီးငြှိမ်းလိုက်တာ"

ယန်ကျန့်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခြေရင်းရှိ ရေများထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို နှိုက်ယူလိုက်လေသည်။

ဝါဂွမ်းစကဲ့သို့သော ဝါးရောင်စက္ကူ (တစ္ဆေစက္ကူ) တစ်ချပ် ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသော်လည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ရန်မှာမူ လုံလောက်လှသည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုဝါးရောင်စက္ကူကို အဘွားအို၏ မီးခိုးရောင် သန်းနေသော မျက်နှာပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်လေသည်။

စက္ကူသည် မျက်နှာနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် အသိစိတ် ရှိနေသကဲ့သို့ အရေပြားပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ကပ်ပါသွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကုတင်ပေါ်မှ အဘွားအိုသည် ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်မှု ပြင်းထန်လာပြီး အသက်ရှူကျပ်နေသကဲ့သို့ အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လာလေသည်။

ယန်ကျန့်မှာမူ မတုန်မလှုပ် ရှိနေပြီး လျိုချီကလည်း ဘေးမှနေ၍ အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

အဘွားအို ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် အရေပြားပေါ်ရှိ မီးခိုးရောင်များမှာ စတင် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ပုံမှန် အသားအရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မီးခိုးရောင်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဘွားအိုသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရုန်းကန်မှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေဆုံးသွားသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

"မထူးခြားဘူးနဲ့ တူတယ်"

လျိုချီက ယန်ကျန့်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဒီအဘွားအိုကို နိုးလာအောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး တစ္ဆေစက္ကူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ကို အိပ်မက်ထဲ ထည့်ထားပြီး မသေအောင် ထိန်းထားဖို့ပဲ စောစောက အခြေအနေနဲ့ ဆင်တူတယ် ငါက မသိရတဲ့ သဘာဝလွန် အင်အားတစ်ခုက သူ့အသက်ကို ဆက်ပေးထားတာကို မယုံကြည်လို့ပဲ အဲဒီအစား ငါ့နည်းလမ်းကို သုံးတာက ပိုစိတ်ချရတယ် ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ သဘာဝလွန် အင်အားတွေ ကျန်နေသေးတယ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မှသာ ဒီအင်အားက ကွယ်ပျောက်သွားမှာ အခုတော့ တစ္ဆေစက္ကူက ခေတ္တ ဖိနှိပ်ပေးထားရုံပဲ စက္ကူကို ဖယ်လိုက်ရင် သူ အရင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"သွားကြစို့ တခြားနေရာတွေ ဆက်ကြည့်ရအောင် ဒီမြို့ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ် ငါတို့ အလုပ်များဦးမှာပဲ"

ယန်ကျန့်သည် ကုတင်ပေါ်မှ အဘွားအိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

လျိုချီသည်လည်း နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ပြီး မထွက်ခွာမီ တံခါးကို ပြန်လည် သော့ခတ်ပေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်နှင့် လျိုချီတို့သည် ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် တစ္ဆေကလေးကို ရှာဖွေရန် မြို့၏ အခြားနေရာများသို့ ဆက်လက် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။