တံခါးပေါ်မှ နာရေးတွဲဖက်စာသား

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် မိုးရေထဲ၌ လျှောက်သွားနေကြသူ အများစုမှာ ယခင် မြို့ခံများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက် ပါဝင်နေသော မိုးရေ၏ တိုက်စားမှုကို ခံရပြီးနောက် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားတွင် တည်ရှိနေကြသဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေများ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ ကင်းလွတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခွင့်အရေးသာ ရရှိခဲ့ပါက သူတို့သည် ဤခြောက်လှန့်ခံနေရသော နေရာမှ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လျိုချီက လူအုပ်ထဲတွင် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော သူ့အဘိုးအဘွားများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

လျိုချီ၏ ဇာတိမှာ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် မဟုတ်သလို အလွန်လည်း ဝေးကွာလှပေသည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများမှာ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အမှန်တကယ် သေဆုံးပြီးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပေသည်။ သဘာဝလွန်နည်းလမ်းများ သုံးလျှင်ပင် သူတို့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန် ခက်ခဲလှပေမည်။

"ငါ တကယ်ပဲ အမြင်မှားတာများလား"

လျိုချီသည် မိုးဖွဲများအောက်တွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ခန့်မှန်းရခက်စွာ ပြောင်းလဲနေသည်။

လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်များနှင့် တူသည့် လမ်းသွားလမ်းလာများသည် သူ့ဘေးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဖြတ်သွားကြပြီး သူကမူ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခြေအနေကို တွေးတောဆင်ခြင်နေသည်။

သူ အမြင်မမှားခဲ့ကြောင်း အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

စောစောက အဝတ်အထည်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ယန်ကျန့်ကို စောင့်နေစဉ် သူ့အဘိုးနှင့် အဘွား လက်ချင်းချိတ်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲ ဖြတ်သွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုမျှ ရင်းနှီးသော ဆွေမျိုးများကို မှားယွင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် လျိုချီ စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် ပြေးသွားသောအခါ သူ့အဘိုးအဘွားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် လူအုပ်ကြီးနှင့် ရောနှောသွားပြီး လူအများစီးဆင်းရာ တစ်နေရာရာသို့ ပါသွားပုံရသည်။

"အရမ်း လန့်မသွားပါနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ရောနှောနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးက မင်းကို စိတ်ဝိညာဉ်အရ နှောင့်ယှက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ရင်းနှီးတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို မြင်ရတယ်ဆိုတာ လက်ခံဖို့ မခက်ခဲဘူး ဒီဖြစ်စဉ်က ဖြစ်ရပ်တော်တော်များများမှာ အတွေ့ရများတယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက မကောင်းဆိုးဝါးတွေက သက်ရှိတွေကို ဆွဲဆောင်တဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်ဖို့များတယ် ဒါကြောင့် သတိထား"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

လျိုချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ် ဒါက အရမ်း သဘာဝကျလွန်းလို့ ငါ ခဏတာ လက်ခံဖို့ ခက်ခဲသွားတာ နောက်တစ်ခါ ငါ ပိုသတိထားပါ့မယ်"

ပြောရင်းဖြင့် သူသည် လူအုပ်ကြားမှ ဖယ်ခွာကာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီ ကို ရပြီဆိုတော့ မြန်မြန်ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအင် ထောက်ပံ့မှု မရှိရင် လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ တစ္ဆေမီးတောက် က ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး အဲဒီအခါကျရင် အဝတ်အထည်ဆိုင်ထဲက တစ္ဆေတွေက ဆိုင်ထဲကထွက်ပြီး ငါ့ကို လိုက်ရှာကြလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်သည် သူ့လက်ထဲရှိ တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

အဝတ်အထည်ဆိုင်အတွင်းမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အစိမ်းရောင် တစ္ဆေမီးတောက်သည် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မီးအရှိန် စတင်လျော့နည်းလာပြီ ဖြစ်ရာ မကြာမီ မီးငြိမ်းသွားမည်မှာ သေချာပေသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ တခြားနေရာကို မြန်မြန်သွားကြစို့ ဝမ်ရှန်းရှန်း ရှိတဲ့နေရာကို အမြန်ရှာရမယ် ဒီနေရာက ထင်ထားတာထက် ပိုအန္တရာယ်များတယ် သူ သေသွားပြီလားလို့ ငါ အခု စိုးရိမ်နေပြီ"

လျိုချီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

"လူကို မတွေ့ရင်တောင် အလောင်းကို ရှာတွေ့ရမယ် ဒီကိစ္စအတွက် အဖြေတစ်ခုတော့ ရှိရမှာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ခံစားချက်မပါသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား လမ်းမပေါ်တွင် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ မြို့ထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်ကာ လူအုပ်ကြီး စီးဆင်းရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးတည်သွားလိုက်ကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင်...

အမှန်တကယ်ပင်...

အဝတ်အထည်ဆိုင်အတွင်းရှိ တစ္ဆေမီးတောက်သည် ထိုအချိန်တွင် ငြိမ်းသွားခဲ့လေသည်။ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော မကောင်းဆိုးဝါး အလောင်းကောင်ပေါ်တွင်တော့ မီးရောင် တဖျပ်ဖျပ် ဆက်လက်တောက်လောင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မီးဖိုသဘောသဘာဝရှိသော တစ္ဆေမီးတောက်သည် အလောင်းကောင်အတွင်းရှိ အရိုးများကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုထားသဖြင့် အခြားမီးများ ငြိမ်းသွားလျှင်ပင် ထိုအလောင်းကောင်ပေါ်ရှိ မီးတောက်မှာ မငြိမ်းနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

သို့သော် တစ္ဆေမီးတောက် မရှိတော့သည်နှင့် ဆိုင်အတွင်းရှိ ပိုမိုထူးဆန်းလာသော အဝတ်အစားများ ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

ရှုံ့တွနေသော အဝတ်အစားများ ဖောင်းပွလာပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော လက်များထဲမှ အေးစက်သော လက်မောင်းများ ဆန့်ထွက်လာကြသည်။

ကော်လာအောက်မှ ဖြူဖပ်ဖြူရော် လူသေခေါင်းတစ်ခု ပြူးထွက်လာသည်။

ထိုအရာက အဝတ်အထည်ဆိုင် မဟုတ်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်သာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ထူးဆန်းသော အဝတ်အစား တစ်ထည်ချင်းစီသည် ကြောက်စရာကောင်းသော တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မသိနားမလည်ဘဲ ထိုအဝတ်အစားများကို အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားပါက ညရောက်သောအခါ ဗီရိုထဲမှ အဝတ်အစားများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဗီရိုတံခါးကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ကာ သင့်အခန်းထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယန်ကျန့်သည် လောဘမကြီးဘဲ တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီကိုသာ ယူဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီကိုယ်တိုင်ကလည်း သဘာဝလွန်ပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီအတွင်းတွင် အခြားတစ္ဆေများ ခိုအောင်းခြင်း မရှိပေ။

ရင်ဖုံးဝတ်စုံများ၊ ဝတ်ရုံများ၊ ဝတ်စုံပြည့်များနှင့် အခြားသော အဝတ်အစားမျိုးစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တစ္ဆေများသည် ယခုအခါ မီးရောင်တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသော အဝတ်အထည်ဆိုင်အတွင်းတွင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ ထုံထိုင်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ ဗလာဖြစ်နေကာ ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ ဆိုင်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြသည်။

တစ္ဆေ ၅ ကောင်ခန့် ရှိပေသည်။

ဆိုင်မှ ထွက်လာသော တစ္ဆေများသည် နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားခြင်း မရှိဘဲ ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရွေ့လျားသွားကြသည်။

အဝတ်အထည်ဆိုင်မှ တစ္ဆေအားလုံးသည် ယန်ကျန့်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပုံရပြီး ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲတွင် သူ့ကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် ဤနေရာ၌ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သတိမထားမိပေ။

ဤကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန်နေရာတွင် ပြင်းထန်သော နှောင့်ယှက်မှုများကြောင့် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး သည် အဆောက်အအုံများကို ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်သလို ပတ်ဝန်းကျင် အခင်းအကျင်းကိုလည်း လေ့လာ၍ မရနိုင်ပေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကြောင့် သူ့အမြင်အာရုံမှာ ပုံပျက်နေပြီး မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့် အကွာအဝေးကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

လမ်းမအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ကြည့်လိုက်လျှင် မရှည်လျားဟု ထင်ရသော လမ်းမသည် ဤအချိန်တွင် အဆုံးအစမရှိ ရှည်လျားနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မည်မျှပင် လျှောက်စေကာမူ လမ်းဆုံးသို့ မရောက်နိုင်ပေ။

မိုးဖွဲများအောက် လမ်းပေါ်တွင် တရစ်ဝဲဝဲ ဖြစ်နေသော လူများမှာလည်း အဆုံးအစမရှိ ပေါ်ပေါက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းနှင့်အတူ ရွေ့လျားနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ လမ်းဆုံးဟူ၍ မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ဒါ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

စောစောက လျိုချီ ပြောခဲ့သော လူအုပ်ထဲတွင် သူ့အဘိုးအဘွားများကို တွေ့ရသည်ဟူသော စကားကို ပြန်လည်အောက်မေ့မိပြီး ယန်ကျန့်သည် ဤလမ်းမကို ပို၍ အာရုံစိုက်လာမိသည်။

"ဒီမှာ အသက်ရှင်တဲ့သူဆိုလို့ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာများ ဖြစ်နိုင်မလား ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်က မြို့ခံတွေအများကြီး ဒီကို ရောက်လာကြတယ်ဆိုတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တချို့ ရှိသင့်တာပေါ့ ဒါပေမဲ့ လမ်းလျှောက်ကြည့်လိုက်တော့ တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေတဲ့ နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်တွေနဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ အိမ်တွေပဲ ရှိတယ် သက်ရှိလူသား အရိပ်အယောင် တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရဘူး"

လျိုချီသည် အတော်ကြာအောင် သတိထားကြည့်ရှုပြီးနောက် လက်ရှိအချိန်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ အချည်းနှီးသော အလုပ်ကို လုပ်နေရသလို ခံစားနေရပြီး သဲလွန်စ တစ်ခုမျှ ရှာမတွေ့ပေ။

ထို့ပြင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အမြဲတမ်း သတိရှိနေရန်မှာ မည်သူ့အတွက်မဆို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"သက်ရှိတွေကို ရှာဖို့ဆိုရင် နည်းလမ်းပြောင်းဖို့ လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ် တခါတလေ တစ္ဆေတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်မှု ပုံစံက အတိကျဆုံး လမ်းညွှန်မှုပဲ ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ လူတွေကို တိတိကျကျ ရှာဖွေပေးနိုင်တယ် ဒါက ငါတို့ လိုက်ရှာနေတာထက် ပိုထိရောက်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် မရပ်မနား ရွာသွန်းနေသော မိုးဖွဲများကို ကြည့်ရင်း ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းထဲ အကြံတစ်ခု ဝင်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

တဖွဲဖွဲကျနေသော မိုးရေများကြားတွင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ ဤအချိန်တွင် မိုးရေကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ပစ္စုပ္ပန်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ အသိစိတ် ကောင်းကောင်းရှိနေသေးတဲ့ သက်ရှိတစ်ယောက်ကို ရှာပေးစမ်း"

သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အမိန့်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော်လည်း တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး နားလည်ပုံရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး၏ ပုံရိပ်သည် တစ်ဖက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်သွားသည်။

"သူ့နောက် လိုက်သွားကြစို့"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး လျိုချီကို အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး နောက်သို့ အမှီလိုက်ပြီး အမြန်ပြေးလိုက်သွားကြသည်။

ခွေးဆိုးကြီး၏ ပုံရိပ်သည် မိုးရေကြားထဲတွင် တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသော်လည်း အရှိန်မှာ အလွန်အမင်း မမြန်လှသဖြင့် သူတို့ အမီလိုက်နိုင်ပေသည်။ မည်သို့ဆိုစေ ဤနေရာသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာ မဟုတ်ပေ။ သဘာဝလွန် စွမ်းရည်ရှိသူများသည် သာမန်လူထက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်နှင့် အမြန်နှုန်း သာလွန်ကြပြီး မောပန်းခြင်း၊ အမောဆို့ခြင်းများ မဖြစ်ကြပေ။

ကွေ့လိုက်သည်နှင့်...

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးသည် လမ်းမကြီးမှ ခွဲထွက်ပြီး လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

လမ်းကြားလေးသည် မှောင်မည်းပြီး စိုစွတ်နေကာ အလင်းရောင် ကင်းမဲ့လျက် အမဲရောင် သုတ်လိမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာပြီး တစ္ဆေမီးတောက်များ လေထဲတွင် ဟိုတစ်စ သည်တစ်စ လွင့်မြောလာကာ ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်...

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးသည် ၄ ထပ်တိုက် အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဝင်သွားသည်နှင့် ၎င်း၏ ပုံရိပ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စိုစွတ်နေသော ခြေရာအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် မိုးရေမရှိသဖြင့် ကြားခံနယ်မရှိဘဲ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ဆက်လက်တည်ရှိမနေနိုင်ပေ။

သို့သော် ဒါ အလုံအလောက် ဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယထပ်တွင် ခြေရာများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ယန်ကျန့်သည် တတိယထပ်ရှိ တံခါးတစ်ချပ် ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအခန်းတံခါးပေါ်တွင် စာသားတစ်စောင် ကပ်ထားသည်။

စာသားမှာ အနီရောင် မဟုတ်ဘဲ အဖြူရောင် ဖြစ်ပြီး မင်အမည်းဖြင့် စာလုံးကြီးကြီး နှစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ စာလုံးများသည် ရိုးရာစာလုံးများ ဖြစ်ပြီး အတော်လေး ရှေးကျပုံရသည်။ စာသားမှာ "အသက်ရှင်စဉ် သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေနှင့်၊ သေဆုံးသောအခါ မည်သူ့ကိုမျှ ဝန်မပိစေနှင့်။ ကြည်လင်သော လိပ်ပြာကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး နောင်တကင်းစွာ ထွက်ခွာလော့" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ဒါ နာရေးတွဲဖက်စာသား ပဲ လူသေတွေအတွက် ရေးတာ"

လျိုချီ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး လှမ်းထိရန် လက်ကမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် အဖြူရောင် နာရေးတွဲဖက်စာသားကို မထိမိခင်မှာပင် သူ့အသိစိတ် ဝေဝါးသွားပြီး ရုတ်တရက် သတိလွတ်ကာ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"လျိုချီ"

ယန်ကျန့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လျိုချီ တုန်လှုပ်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာရာ သူသည် လှေကားအတိုင်း ပြန်ဆင်းနေပြီး အဆောက်အအုံမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ငါ စောစောက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

သူ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်း အိပ်ပျော်ပြီး လမ်းလျှောက်နေသလိုမျိုး သတိလစ်သွားပြီး အောက်ထပ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ ဆင်းသွားတာလေ ဒီ နာရေးတွဲဖက်စာသားမှာ တစ်ခုခု မှားနေပုံရတယ် တစ္ဆေဆရာကိုတောင် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တယ်ဆိုတော့ အငြိုးကြီးတစ္ဆေကိုလည်း လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်တယ် ဒီအခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပြန်လှည့်ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာ နေမှာ"

"လူသေတွေအတွက် ရေးတဲ့ ဒီ နာရေးတွဲဖက်စာသားကို ဒီအိမ်ကို ကာကွယ်ဖို့ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်တစ်ခုအနေနဲ့ တမင်တကာ ကပ်ထားတာ သေချာတယ်"

ပြောရင်းဖြင့် သူသည် နာရေးတွဲဖက်စာသားကို မထိဘဲ တံခါးဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးကို ထိလိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့ရာတွင် မကြာမီမှာပင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး၏ မာန်ဖီသံ နိမ့်နိမ့်လေးတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အေးစက်သော ခံစားမှု ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ယန်ကျန့်၏ အသိစိတ်သည် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်တော့ဘဲ တံခါးကို ချောမွေ့စွာ ဖွင့်လိုက်နိုင်လေသည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့်...

မှိန်ဖျော့နေသော အတွင်းဘက်မှ အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလင်းရောင်၏ အရင်းအမြစ်မှာ အခန်းလယ်ရှိ မီးဖိုငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် လူအများအပြားသည် ယန်ကျန့် ရှိရာသို့ ကြောက်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အများစုမှာ လူငယ် အမျိုးသား အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် ကလေးအနည်းငယ်လည်း ဟိုတစ်စု သည်တစ်စု ပါဝင်သည်။ သို့သော် အရေအတွက် မများလှပေ။ အယောက် ၂၀ ခန့်သာ ရှိပြီး မည်သူ့ထံတွင်မျှ သဘာဝလွန် အငွေ့အသက် မရှိကြပေ။ သူတို့သည် ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော သာမန်လူများ ဖြစ်ပုံရသည်။

"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလား"

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေမျက်လုံး ဖွင့်ကာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ အဖြူရောင် နာရေးတွဲဖက်စာသားသည် ဤအိမ်ထဲရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ကာကွယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ခြေတစ်လှမ်းတိုးပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

သို့သော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အော်ဟစ်မိမည့်အသံကို တားဆီးရန် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော်လည်း အသံမထွက်ရဲကြပေ။

သူတို့က ယန်ကျန့်ကို တစ္ဆေဟု ထင်မှတ်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူတို့က တစ္ဆေတွေ မဟုတ်ပါဘူး ငါတို့ကို လာကယ်ကြတာပါ"

ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်သံက လူတိုင်းကို စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

လူငယ်တစ်ယောက် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာသည်။ သူသည် ယန်ကျန့်နှင့် ရွယ်တူ ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့် ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် နုနယ်သော ရုပ်ရည်အောက်တွင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်မှုတစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ယန်ကျန့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်က ကျွန်တော့်ကို မသိပေမဲ့ ကျွန်တော်က ခေါင်းဆောင်ယန်ကို သိပါတယ် ခင်ဗျားက ဌာနချုပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့် လေ"

ထိုလူငယ်က လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံ ရှောင်ယန် လား"

ယန်ကျန့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်က အားယူပြုံးလိုက်သည်။

"နာမည်ကြီး တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်က ကျွန်တော့်လို လူနုံလူဖျင်းလေးကို မှတ်မိနေတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

"မင်း ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ ပျောက်နေတာ အတော်ကြာပြီ ဌာနချုပ်က မင်း သေပြီလို့ ထင်နေကြတာ နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်မှ သတင်းမရရင် မင်းကို သေဆုံးစာရင်း သွင်းတော့မှာ"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သက်ရှိ ခြေရာခံပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ မင်းကို တွေ့မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"

"ဒါဆို ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်ယန်ကို လွှတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လာကယ်ခိုင်းတာလား ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို ဝမ်းသာမိပါတယ်"

ရှောင်ယန်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

သူ သိသည်။ အချိန်ဆွဲထားနိုင်လျှင် ဌာနချုပ်မှ အကူအညီ ရောက်လာမည် ဆိုသည်ကို။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက် ဦးဆောင်ပြီး လာကယ်မည်ဟုတော့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပြီဟု ယူဆရသည်။

ယန်ကျန့်က မဖြေဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် သူက ငါ့ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းပဲ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ ပျောက်သွားလို့ ငါ ဒီကို ရောက်လာတာ တခြားအကြောင်းပြချက် မရှိဘူး"

"ဩော်... ဒါကြောင့်ကိုး"

ရှောင်ယန်၏ အပြုံး ပျက်မသွားပေ။

"အကြောင်းပြချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါင်းဆောင်ယန် ဒီကို ရောက်နေပြီပဲ မဟုတ်လား ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီ ကျွန်တော် ဝမ်ရှန်းရှန်းဆိုတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ တစ်ခဏလောက် ပူးပေါင်းခဲ့ဖူးပေမဲ့ နောက်ပိုင်း သူ ပျောက်သွားတယ် အခု သူ ဘယ်ရောက်နေလဲ ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာက ကြောက်စရာတွေ ဒုနဲ့ဒေးပဲ သူ အသက်ရှင်သေးလား ဆိုတာတောင် ကျွန်တော် မသေချာဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းဘေးမှာ တစ္ဆေကလေးလို့ ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခု ပါလာတယ် ကျွန်တော် မှတ်တမ်းဟောင်းတွေထဲမှာ ဖတ်ဖူးတယ် အဲဒါက ဒုတိယအဆင့် ပြိတ္တာကြီးပဲ ခေါင်းဆောင်ယန်ရဲ့ ဘေးမှာ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာမျိုး ရှိနေတာ တကယ် အံ့သြဖို့ ကောင်းတယ်"

"သူ နောက်ဆုံး ဘယ်နေရာမှာ ပေါ်လာခဲ့လဲ"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်က ဖုံးကွယ်မထားဘဲ တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။

"သူက တစ္ဆေကလေးနဲ့အတူ လမ်းမပေါ်က လူအုပ်စီးဆင်းမှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး သွားရင်း လူအုပ်ထဲမှာ ပျောက်သွားတာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်"

"အဲဒီလမ်းမပေါ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်တစ်ခု ရှိတယ် တချို့က လမ်းပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို တွေ့ကြတယ် တချို့က သေဆုံးသွားတဲ့ ချစ်သူတွေကို တွေ့ကြတယ် အဲဒီလမ်းက ဝိညာဉ်တွေ လှည့်လည်သွားလာတဲ့ လမ်းပဲ"

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ လျိုချီ၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒါဆို သူ စောစောက မြင်ခဲ့ရတဲ့ သူ့အဘိုးအဘွားတွေက အတုမဟုတ်ဘဲ အစစ်ပေါ့။

"ကျွန်တော် သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက်တွေ များနေတဲ့ ဒီဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကနေ အထူးသတင်းအချက်အလက်တချို့ ရထားတယ် အမှန် အမှားတော့ အတည်မပြုနိုင်ဘူး တစ်ယောက်ယောက်ကများ အဲဒီလမ်းမပေါ်ကနေ သူတို့ရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ရင် သေဆုံးသူက တစ္ဆေအဖြစ်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး သက်ရှိအဖြစ် ပြန်ရောက်လာမယ် ဆိုတာပဲ"

"ဘာ... ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်နိုင်လို့လား"

လျိုချီ မျက်လုံး ပြူးသွားပြီး မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်က ပြောသည်။

"ကျွန်တော်က သတင်းအချက်အလက်တချို့ ရထားရုံပါ အမှန်အမှားကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါဘူး ပြီးတော့ ဘယ်သူမှလည်း မစမ်းဖူးကြဘူး တချို့က သေဆုံးသွားတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို တွေ့ပြီး ကြိုးစားကြည့်ကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာကြဘူး လမ်းမပေါ်မှာ ပျောက်ဆုံးပြီး လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းကောင်တွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာပဲ"

"ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ္ဆေကလေးနဲ့အတူ ဝင်ရောက်သွားတာက ဒီလို အတည်မပြုနိုင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကြောင့် ဖြစ်ပုံရတယ်"

"မင်းရဲ့ သတင်းအချက်အလက်က ငါ့အတွက် တန်ဖိုးရှိတယ် ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ငါ မင်းကို ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကနေ ကူညီပြီး ခေါ်ထုတ်သွားပေးမယ်"

ရှောင်ယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဒီကထွက်ဖို့က မခက်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ထွက်သွားရင် ဒီက မြို့ခံအများစု သေကုန်ကြလိမ့်မယ် သူတို့ရဲ့ အသက်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ္ဆေမိုးရေအပေါ် လုံးဝ မှီခိုနေရတာ မြို့ခံအများစုကို ကယ်ထုတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း မရှာတွေ့မချင်း ကျွန်တော် ထွက်မသွားဘူး"

သူက အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ရှောင်ယန်က သူတို့ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အားလုံး တောင့်တင်းနေကြသည်။

"စိတ်မပူကြပါနဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ထားမသွားဘူးလို့ ကတိပေးထားပြီးသား တာဝန်ခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကတိတည်ပါတယ်"

ရှောင်ယန်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လေးလေးနက်နက် အာမခံလိုက်သည်။

"မင်းလို တာဝန်သိတဲ့သူမျိုး သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး"

ယန်ကျန့် သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန် ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ ခေါင်းဆောင်ယန်က အေးစက်ပြီး လုပ်ရပ်တွေက နည်းနည်း အစွန်းရောက်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်တော့်ထက် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ပိုဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သလို လူတွေကိုလည်း ပိုကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ် ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲ ယုံကြည်တယ် တစ္ဆေဆရာတွေကို သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်သင့်တယ် သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ အတွေးတွေနဲ့ မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူးလို့လေ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြေရှင်းပြီး လူအများစုကို ကယ်တင်နိုင်သရွေ့ သူတို့က ထူးချွန်တဲ့သူတွေပါပဲ"