လမ်းဘေးမှ စက္ကူပန်းများ

"ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်က နေ့တိုင်း ပြောင်းလဲနေတာ မနေ့က မြင်ခဲ့ရတဲ့ အဆောက်အအုံတွေက နောက်နေ့ကျရင် ပျောက်ချင်ပျောက်သွားတတ်တယ် ဒီလို ပြောင်းလဲနေတာကြောင့်ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး သိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ် ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ပိုရောက်လေလေ ပိုအန္တရာယ်များလေလေပဲ ခေါင်းဆောင်ယန် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က အဆောက်အအုံတွေကို လေ့လာကြည့်လိုက်ပါ အတွင်းပိုင်း ရောက်လာတာနဲ့အမျှ ပုံမှန် အဆောက်အအုံတွေက နည်းသထက် နည်းလာပြီ"

"နောက်ဆုံးကျရင် ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ဆိုတာ မြင်ကွင်းထဲကနေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငါတို့လည်း မသိနားမလည်တဲ့ သဘာဝလွန် မြို့တော်ကြီးထဲကို ရောက်သွားမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်"

"ပြီးတော့ စိုးရိမ်တာက သိပ်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားရင် လမ်းပျောက်သွားနိုင်တယ် နောက်ဆုံးကျရင် ပြန်လမ်းမဲ့သွားလိမ့်မယ် ဒါကြောင့် မလိုအပ်ရင် သင့်တော်သလို ရပ်လိုက်ဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်"

လမ်းပေါ်တွင် ရှောင်ယန်က ထိုနေရာရှိ အခြေအနေများကို ရှင်းပြရင်း ယန်ကျန့်ကို သတိထားရန် အကြံပေးနေလေသည်။

သူ့အမြင်အရ ဝမ်ရှန်းရှန်းဆိုသည့် အထက်တန်းကျောင်းနေဖက် တစ်ယောက်အတွက်နှင့် ထိုမျှ စွန့်စားရသည်မှာ မတန်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှ မြို့ခံများ၏ အသက်က ပိုအရေးကြီးပေသည်။

"မင်း ဆိုလိုတာကို ငါ နားလည်ပါတယ် ငါ အတွင်းပိုင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားပြီး ပြန်မလာနိုင်ရင် မနက်ဖြန်မနက် ၆ နာရီ ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ် ပျက်သွားမှာကို မင်း စိုးရိမ်နေတာမလား"

ယန်ကျန့်သည် လမ်းမပေါ် လျှောက်သွားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ထူးခြားမှုများကို အကဲခတ်နေလေသည်။

"အသက်တစ်ချောင်းနဲ့ မြို့နယ်တစ်ခုလုံးက လူတွေရဲ့ အသက် ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးလဲဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ"

ရှောင်ယန် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကိုယ့်အတွက် အရေးပါတဲ့လူရဲ့ အသက်နဲ့ သူစိမ်းတွေရဲ့ အသက် ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ မင်း ဒီခရီးစဉ်မှာ ငါ့နောက် လိုက်မလာသင့်ဘူး ဟိုဘက်က အဆောက်အအုံမှာပဲ နေခဲ့တာက မင်းအတွက် ပိုလုံခြုံလိမ့်မယ်"

"ငါလည်း လူကို အမြန်ရှာတွေ့ပြီး အမြန်ပြန်လာချင်တာပါ ခေါင်းဆောင်ယန်နဲ့အတူ လိုက်မလာဘဲ နေခဲ့လို့ မင်း တကယ် လမ်းပျောက်သွားရင် အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါ နောင်တရနေမှာ စိုးလို့"

ရှောင်ယန် ခဏရပ်သွားပြီး ယန်ကျန့်၏ ပထမမေးခွန်းကိုတော့ မဖြေတော့ပေ။

ဘေးနားမှ လျိုချီက ဝင်ပြောသည်။

"ဒါနဲ့ အခု ဝမ်ရှန်းရှန်းကို အာရုံခံမိပြီလား"

ရှောင်ယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ အာရုံမခံနိုင်ဘူး"

ပြောပြီးနောက် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသော အလောင်းကောင်များကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအလောင်းကောင်များသည် သဘာဝလွန် မိုးရေများ ရွှဲစိုနေသော်လည်း ဝမ်ရှန်းရှန်း မပါဝင်ပေ။

"ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ခေါင်းဆောင်ယန် ရှာနေတဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက အပြင်မှာ မရှိဘဲ အဆောက်အအုံ တစ်ခုခုရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ပြီးတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သဘာဝလွန် အရာတွေ ရှိနေရင် ငါ့အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်တယ်"

ရှောင်ယန်က ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အချက်တစ်ခုကို ထောက်ပြလိုက်သည်။ ထိုအချက်မှာ အတော်လေး ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

"သူသာ အဆောက်အအုံ အတွင်းပိုင်းမှာ ရောက်နေရင် ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်က အဆောက်အအုံတွေကြားထဲမှာ သူ့ကို ရှာဖို့ဆိုတာ ပင်လယ်ထဲ အပ်ရှာသလိုပဲ လက်တွေ့မကျဘူး"

လျိုချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုအဆောက်အအုံများသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ တစ်ခုချင်းစီ၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အန္တရာယ်များ ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ရှောင်ယန် ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ မသေချာသေးပါဘူး ဝမ်ရှန်းရှန်း တကယ်ပဲ အဆောက်အအုံထဲ ရောက်နေလား ဆိုတာ သိရဖို့ ငါ ထပ်ပြီး စုံစမ်းဖို့ လိုတယ်"

"ဆက်သွားကြစို့"

ယန်ကျန့်က ခံစားချက်မပါသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ၃ ယောက်သား လူအုပ်စီးဆင်းမှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် အတွင်းပိုင်းထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာကြသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ရှောင်ယန် ပြောသကဲ့သို့ အတွင်းပိုင်း ရောက်လာလေ ပုံမှန် အဆောက်အအုံများ နည်းပါးသွားလေ ဖြစ်ပြီး နီယွန်မီး တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသော အဆောက်အအုံများ ပိုမိုများပြားလာသည်။ ထိုအဆောက်အအုံများသည် ယခင် အဝတ်အထည်ဆိုင်ကဲ့သို့ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေပြီး တချို့ဆိုလျှင် ပို၍ပင် အန္တရာယ်များမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ တချို့အဆောက်အအုံများမှာ ဝင်ပေါက် ထွက်ပေါက်ပင် မရှိဘဲ နံရံများဖြင့် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

နံရံများသည် အဆောက်အအုံများကို ပိတ်လှောင်ထားပြီး လူများကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်ခွင့် မပြုတော့ပေ။

ယန်ကျန့် ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ကာ နီယွန်မီး တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသော အဆောက်အအုံ တစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒုတိယထပ် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်တွင် မီးလင်းနေသော်လည်း အတွင်းထဲတွင် လူမရှိပေ။ အနားကပ်ပြီး သေချာနားထောင်ကြည့်လျှင် အပေါ်ထပ်မှ ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံနေသံကို ဝါးတားတား ကြားရသည်။ လူနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေသံနှင့် တူသော်လည်း ဘာပြောနေသလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ တစ်ခွန်းမှ နားမလည်ပေ။ နားမလည်နိုင်သော ဘာသာစကား တစ်မျိုးမျိုးဖြင့် ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအဆောက်အအုံသည် ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ခံရပြီး မည်သည့် သက်ရှိလူသားမှ နေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယန်ကျန့်သည် အရမ်းကြီး စူးစမ်းလိုစိတ် မရှိလှသဖြင့် အနည်းငယ်သာ ဂရုစိုက်ကြည့်ရှုပြီး အမြန် ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မလိုအပ်သော ပြဿနာများ မဖြစ်စေရန်နှင့် အချိန်မကုန်စေရန်အတွက် ထိုထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ချင်ပေ။

လျိုချီနှင့် ရှောင်ယန်တို့သည်လည်း အနီးနားရှိ အဆောက်အအုံအချို့မှ ထူးခြားမှုများကို သတိထားမိကြသည်။

သူတို့သည် အသံမထွက်ရဲကြဘဲ ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ ခြေလှမ်းများကိုပင် နှေးကွေးလိုက်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို နှောင့်ယှက်မိမည် စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သတိထားရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။

ရှေ့ဆက်သွားနေစဉ် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လမ်းဘေးတွင် အရောင်တောက်တောက် ပန်းများ စိုက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးကပ် သွားကြည့်သောအခါ အစစ်မဟုတ်ဘဲ ရောင်စုံစက္ကူများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စက္ကူပန်းများ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အနီ၊ အဝါ၊ အစိမ်း၊ အပြာ... အရောင်စုံ ဖြစ်လေသည်။

စက္ကူပန်းများသည် လမ်းဘေး သစ်ပင်ခြုံနွယ်များ တစ်လျှောက် နေရာယူထားသည်။ အစပိုင်းတွင် စက္ကူပန်း အရေအတွက် နည်းပါးသော်လည်း ရှေ့ဆက်သွားလေ ပန်းများ ပိုမို ထူထပ်လာလေ ဖြစ်ပြီး လမ်းဘေး သစ်ပင်များနှင့် အပင်များ နေရာတွင် လုံးဝ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

"ငါတို့ ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ရှောင်ယန် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။

"လမ်းဘေးက သစ်ပင်တွေ ပျောက်သွားပြီ ပုံမှန် အဆောက်အအုံတွေလည်း နည်းသွားပြီ ရှေ့ဆက်သွားရင် ဒါဟာ လက်တွေ့ဘဝနဲ့ သဘာဝလွန် ဆုံမှတ်ဖြစ်တဲ့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် မဟုတ်တော့ဘူး အမည်မသိ သဘာဝလွန် နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ဒီလို စွန့်စားဖို့ ငါ အကြံမပေးချင်ဘူး"

ရောင်စုံ စက္ကူပန်းများသည် သတိပေးချက် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆက်သွားလျှင် သက်ရှိများ၏ ကမ္ဘာမဟုတ်တော့ကြောင်း လက်တွေ့ဘဝနှင့် သဘာဝလွန်ကြားမှ နယ်နိမိတ်သည် ထိုနေရာတွင် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ယန် သိရှိလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်းကို မတွေ့သေးဘူး"

ယန်ကျန့်က ခံစားချက်မရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်က ပြောသည်။

"တကယ်လို့ သူက ရှေ့မှာ မရှိဘဲ အဆောက်အအုံ တစ်ခုခုမှာ ပုန်းနေတာဆိုရင်ရော ငါတို့ ဒီအတိုင်း ရှေ့ဆက်တိုးနေရင် အချိန်ဖြုန်းရာကျပြီး အလကားသက်သက် စွန့်စားရာ မကျဘူးလား ခေါင်းဆောင်ယန် ရှာနေတဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက ရှေ့မှာ ရှိမယ်မထင်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ရှေ့ဆက်သွားစရာ အကြောင်းပြချက် မရှိလို့လေ ရှေ့မှာ သက်ရှိတွေရဲ့ ခြေရာတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ သေဆုံးခြင်းရဲ့ ခြေရာတွေပဲ ကျန်တော့တယ်"

"ဒီစက္ကူပန်းတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး ဒါတွေက လူသေတွေရဲ့ အုတ်ဂူမှာ ထိုးထားတဲ့ ပန်းမျိုးတွေလေ ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဒီနေရာကို လာရလောက်အောင် ဘာအရေးပါမှု ရှိလို့လဲ"

ဒါကို ကြားတော့ လျိုချီကလည်း ဝင်ပြောသည်။

"ယန်ကျန့် သူပြောတာလည်း ဟုတ်တုတ်တုတ်ပဲ တစ္ဆေဆရာတွေတောင် ဒီလောက်နက်နက်ထိ မဝင်ရဲရင် ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း သေချာပေါက် ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရှာဖို့ တခြားနည်းလမ်း ရှာရမယ် စောစောက ခွေးကြီးက သက်ရှိတွေကို ခြေရာခံနိုင်တယ် မဟုတ်လား အဲဒါကို အခု စမ်းကြည့်ရအောင်လေ ခွေးကြီး ဘယ်ဘက်သွားလဲ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့"

ယန်ကျန့် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။ ရှောင်ယန်၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ စဉ်းစားချင့်ချိန်နေသည်။

"မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ် တစ္ဆေဆရာတွေတောင် အတွင်းပိုင်းကို မဝင်ရဲရင် ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သဘောမတူမှတော့ ဒီနားမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြတာပေါ့ ဒါကို နယ်နိမိတ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ် တကယ်လို့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဒီထက်ပိုပြီး အတွင်းကျတဲ့နေရာ ရောက်နေရင်တော့ ဒီရှာပုံတော်ကို လက်လျှော့လိုက်မယ်"

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှောင်ယန်နှင့် လျိုချီ နှစ်ယောက်စလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ရှေ့ဆက်သွားလျှင် ဖိအားက အရမ်းများလွန်းပြီး သေလမ်းသွားသလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး စွမ်းရည်ရှိလို့ ယုံကြည်မှု ရှိပေမဲ့ သူတို့မှာမှ မရှိတာ။

မိုးဖွဲများ ကျဆင်းနေသည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး၏ ပုံရိပ်သည် ယန်ကျန့်ဘေးတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အသိစိတ်ရှိတဲ့ သက်ရှိတွေကို ရှာပေးစမ်း"

ယန်ကျန့် ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို တိတိကျကျ မရှာဖွေနိုင်သဖြင့် ဒီနည်းလမ်းဖြင့်သာ ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။

မကြာမီ...မိုးရေထဲမှ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး၏ ပုံရိပ်သည် စတင်ပြေးလွှားလေသည်။

လူအများက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သတင်းကောင်းကတော့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးသည် ရှေ့တည့်တည့် အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်မသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး သတင်းဆိုးကတော့ နောက်ပြန်လှည့်မသွားဘဲ လမ်းမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ရှာနေတဲ့လူပဲ ဖြစ်ဖြစ် တခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် လိုက်သွားရမယ်"

ယန်ကျန့် ပြောပြီးနောက် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးနောက် လိုက်သွားလိုက်သည်။

လျိုချီနှင့် ရှောင်ယန်တို့ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း အမီလိုက်သွားကြသည်။

သူတို့သည် လမ်းဘေးရှိ စက္ကူပန်းများ စိုက်ထားသော နေရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လမ်းကူးရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။

သို့သော် လမ်းပေါ်သို့ ပြန်လည်ခြေချပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ မျက်နှာများ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

လမ်းမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လမ်းပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော လူအုပ်ကြီးဖြင့် အစားထိုးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ လူအရေအတွက်မှာ အဆုံးအစမရှိ များပြားနေပြီး လမ်းဆုံးကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

"ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ"

ရှောင်ယန် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။

လမ်းပေါ်ရှိ လူများသည် တစ္ဆေမိုးရေ စိုရွှဲနေသော်လည်း သက်ရှိလူသားများ မဟုတ်ဘဲ အားလုံးက ဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် ပြောရဲသည်။

ပြန်လှည့်

အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ လမ်းကူးလို့ မရတော့ကြောင်းနှင့် ပြန်လှည့်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ့အလိုစိတ်က သတိပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ရှောင်ယန် ပြန်လှည့်ရန် ကြိုးစားသောအခါ သူလာခဲ့သော လမ်းသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အဆုံးအစမရှိသော ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မိုးဖွဲများနှင့်အတူ ဝိညာဉ်များသည် လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး ရှောင်ယန်နှင့် လျိုချီတို့သည် သမုဒ္ဒရာကျယ်ကြီးထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသော သစ်ရွက်လေး တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ရုန်းကန်နေရပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကာ အချိန်မရွေး ဝါးမြိုခံလိုက်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"ငါတို့ တကယ်ပဲ တစ္ဆေနယ်မြေထဲ ရောက်သွားပြီ ဒီနေရာက ပုံမှန်မဟုတ်တာ သေချာတယ်"

လျိုချီ၏ မျက်နှာထား အလွန် တည်ငြိမ်လေးနက်နေသည်။

"လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းကိုလည်း ကူးလို့မရတော့ဘူး ပြန်လှည့်လို့လည်း မရတော့ဘူး ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေပြီ"

ရှောင်ယန်က လေးလေးနက်နက် ပြောသည်။

"အခု ငါတို့ လူစုမကွဲစေနဲ့ ကွဲသွားရင် ဒီနေရာမှာ လုံးဝ လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မယ် ခေါင်းဆောင်ယန်နဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ပေါင်းရမယ် ငါတို့ ၃ ယောက် အတူရှိမှ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ မြန်မြန်လုပ်မှ ရမယ်"

"မင်း သိရမှာက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ အလောင်းကောင်တွေ ရောနှောနေတာက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး တကယ့် အကြောက်တရားက သူတို့ကြားထဲမှာ အငြိုးကြီးတစ္ဆေတွေ ပါလာတာပဲ"

သူတို့ အရမ်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်လာမိချေပြီ။

စောစောက ထိုလမ်းပေါ် လျှောက်တုန်းက ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုး မကြုံဖူးဘူး ဆိုတာ သိထားရမည်။

ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီပြောင်းလဲမှု စဖြစ်တာလဲ။

ဟုတ်ပြီ။

လမ်းဘေးမှာ စက္ကူပန်းတွေ ပေါ်လာကတည်းက စတာ ဖြစ်မယ်။

အရင်တုန်းက လမ်းဘေးမှာ စက္ကူပန်းတွေ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် လမ်းမက သဘာဝလွန်နယ်ပယ်နဲ့ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်မသွားသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု စက္ကူပန်းတွေ ပေါ်လာတာက သူတို့ သဘာဝလွန်နယ်ပယ်ထဲ တရားဝင် ဝင်ရောက်သွားပြီ ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ နယ်နိမိတ်က ဝါးတားတား ဖြစ်နေသည်။

ဒါကြောင့် သူတို့ သတိထားမိချိန်မှာတော့ အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ။

ထိုအချိန်မှာ လျိုချီ၏ မျက်နှာထား မသိမသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့နားထဲတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ရေမြောင်းဖုံး တုန်ခါနေသော အသံ ဖြစ်သည်။

အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မမြင်ရပေ။ ဒီလမ်းပေါ်တွင် ရေမြောင်း မရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ ရေမြောင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အငြိုးကြီးတစ္ဆေက သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်ပြီး ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီ ဆိုတာ သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လျိုချီသည် မှိန်ဖျော့နေသော လူအုပ်ကြားထဲတွင် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးတစ်စုံကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"သတိထား"

လျိုချီ အနည်းငယ် အာရုံလွင့်နေစဉ် ရှောင်ယန်၏ အော်သံ သူ့နားထဲ ရောက်လာသည်။

ရုတ်တရက်...

လျိုချီ လန့်နိုးသွားပြီး အေးစက်သော ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့နှာခေါင်းထိပ်နား ကပ်ပြီး ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တဒင်္ဂ ဖြတ်သွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် အလွန် အရပ်ရှည်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သစ်သားခြေထောက်တပ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ၃ မီတာခန့် မြင့်မားပြီး တောက်ပြောင်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မျက်နှာကိုမူ မမြင်ရပေ။

"အဆင်ပြေရဲ့လား"

ရှောင်ယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

စောစောက လျိုချီ အတိုက်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လွတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ် စောစောက အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

လျိုချီ မေးလိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး ဒါပေမဲ့ သေချာတာကတော့ အဲဒါ ဝိညာဉ်ပဲ လူအုပ်ကြားထဲ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တစ္ဆေပဲ"

ရှောင်ယန်က အသက်ရှူပြီးနောက် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီ ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေရဲတော့ပေ။ သူနှင့် ရှောင်ယန်တို့သည် ယန်ကျန့်နှင့် အရင်ဆုံး ပြန်ပေါင်းစည်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ကျန့်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

လွန်ခဲ့သော ခဏက မီတာအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ထိုမီတာအနည်းငယ်သည် အဆုံးအစမရှိ ဆန့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူတို့ လူစုကွဲသွားရလေသည်။

ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လျိုချီနှင့် ရှောင်ယန်တို့သည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အနီးအနားတွင် အနည်းငယ် ကျပ်ညပ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုမသိမသာ ပြောင်းလဲမှုသည် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အန္တရာယ် ရောက်လာတော့မည်ကို တပြိုင်နက် ခံစားမိစေသည်။

"ငါ့အဘိုးနဲ့ အဘွားကို ပြန်မြင်နေရသလိုပဲ"

လျိုချီ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ မိုးရေထဲတွင် ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လာနေသော သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

မမှားနိုင်ဘူး။

ဒါ သူ့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော အဘိုးအဘွားများ အစစ်ပင် ဖြစ်သည်။

အခု ထိုလူကြီးနှစ်ယောက်သည် သူ့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေကြသည်။

"ပြန်စပြီ"

ရှောင်ယန် အံကြိတ်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ မင်းရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆွေမျိုးတော်တော်များများကို တွေ့ရလိမ့်မယ် စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ သူတို့ကို လူလို့ ခေါ်လို့မရဘူး ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ သူတို့ကို ယုံလိုက်ရင် သေသွားလိမ့်မယ်"

"ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဒီလမ်းပေါ်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ရင် သူတို့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ရှိပေမဲ့ ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ ဘယ်သူမှ မအောင်မြင်ဖူးဘူး အဲဒီအစား ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံရပြီး အတူတူ ပျောက်ဆုံးသွားကြတာ ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် မသိကြဘူး ငါလည်း တစ်ခါက ငါ့ မိဘတွေ ပြီးတော့ သေဆုံးသွားတဲ့ ငါ့ညီမလေးကိုတောင် တွေ့ခဲ့ဖူးတယ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်ဆုံးအချိန်တုန်းကဆို ညီမလေးရဲ့ လက်ကိုတောင် ဆွဲထားခဲ့မိတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ငါ့ညီမလေး မဟုတ်ဘူး အဲဒီကောင်မလေးက ငါ့ကို လမ်းမှားဘက် ခေါ်သွားတာ ငါ ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မရခဲ့ဘူး ငါလည်း တဖြည်းဖြည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးလာတယ် နောက်ဆုံးကျမှ လက်လွှတ်လိုက်ရတယ် ဆွေမျိုးတွေကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ စွန့်လွှတ်လိုက်မှ လမ်းမပေါ်ကနေ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး လမ်းဘေးကို ပြန်ရောက်လာတာ"

"အဲဒီအတွေ့အကြုံကြောင့် ဒီနေရာက အကြောက်တရားကို ငါ ကောင်းကောင်း သိသွားတာ"

"ငါ နားလည်ပါတယ် ငါ အလိမ်မခံပါဘူး"

လျိုချီ ခေါင်းညိတ်ပြီး တခြားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူ့အဘိုးအဘွားများကို မကြည့်ချင်တော့ပေ။

သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင် သူ့ရွာမှ ငယ်သူငယ်ချင်းကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

ဒီသူငယ်ချင်းက သူ့အတွက် အလွန် အရေးပါသူ ဖြစ်သော်လည်း ရွာထဲက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

"မင်းလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား"

လျိုချီ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှောင်ယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ထိုပျောက်ဆုံးနေသော ဝိညာဉ်သည် အခြား ၁၄ နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်၏ ပုံစံကို ယူဆောင်ထားသည်။

ဒါ သူ့ညီမလေး ဖြစ်သည်။

သူ့မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးသွားသော ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ မကယ်နိုင်ခဲ့သော ဆွေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဒါ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအတွက် နောင်တရစရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ကောင်မလေးက ရှောင်ယန်ကို ကြည့်ပြီး လက်ကမ်းပေးနေသည်။ သူမကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ တောင်းပန်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒုတိယအကြိမ် အလိမ်မခံတော့ဘူး"

ရှောင်ယန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

ဒီအတောအတွင်း...

ယန်ကျန့်သည် ဝိညာဉ်များ လှည့်လည်သွားလာနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည်။

သူသည်လည်း ရှောင်ယန်၊ လျိုချီတို့ကဲ့သို့ လမ်းပျောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟိုနှစ်ယောက်က အတူရှိနေပြီး သူကတော့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်လည်း သူတို့ကြုံတွေ့ရသည့် အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

အနီးနားမှ ဝိညာဉ်များ တိုးကပ်လာပြီး ရင်းနှီးသော မျက်နှာများ ပေါ်လာသည်။

သူ ကျောက်လေ့ ကို တွေ့သည်။ ကျိုးကျန့် ကို တွေ့သည်။ ယန်လီ ကို တွေ့သည်...

ယခင်က သေဆုံးသွားသော သူငယ်ချင်းများသည် ဒီနေရာတွင် ဝိညာဉ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယန်ကျန့်ကို လာကယ်ဖို့ ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဒီလမ်းပေါ်ကနေ ထွက်ခွာသွားရုံနဲ့ သူတို့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်မည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထားက အေးစက်နေသည်။

"ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှု သက်သက်ပါပဲ"

ပြောရင်းဖြင့် အက်ကွဲနေသော လှံရှည် ကို ကိုင်ကာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကျောက်လေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော ဝိညာဉ်သည် ချက်ချင်း နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားလေသည်။

သွေးများ ဖိတ်စင်လာပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ မကျွတ်မလွတ် သေဆုံးသွားရသည်။

ကျောက်လေ့ကို သတ်လိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်များကြားတွင် သူ့ပုံရိပ်ကို နောက်ထပ် မမြင်ရတော့ပေ။ ယန်ကျန့်၏ ကမ္ဘာထဲမှ ထာဝရ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။