မကျွတ်လွတ်သော ဝိညာဉ်သေများ

ယခုအချိန်တွင် လမ်းမကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်သည် ဝိညာဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်တစ်ပြင်လုံးတွင် အဆုံးအစမရှိသော ဝိညာဉ်များကိုသာ မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်တွေ့နေရသည်။

နေရာတိုင်းတွင် ဝိညာဉ်များသည် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့်ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာကြသည်။

ထိုဝိညာဉ်များသည် ကြည့်လိုက်လျှင် စိမ်းသက်နေသော်လည်း သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ကျန့်သည် အတိတ်က အလွန် ရင်းနှီးခဲ့ဖူးသော လူများ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ခြွင်းချက်မရှိ သေဆုံးသွားကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မျှ မပါဝင်ပေ။

သူတို့သည် အတန်းဖော်များ၊ ဆွေမျိုးများ၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် ရန်သူများပင် ပါဝင်ကြသည်။

ထိုလူများအားလုံးသည် ယန်ကျန့် အရင်က သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ပြီး အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုဝိညာဉ်များကြားတွင် သေဆုံးပြီးသူများသာ ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထားသည် ဝိညာဉ်များကြားမှ ရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။ ကျောက်လေ့၏ ဝိညာဉ်ကို ထိုနေရာမှာတင် နှစ်ပိုင်းပိုင်းလိုက်သည့်တိုင် သူ့မျက်နှာထားသည် အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သေဆုံးသွားသူများ ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဤနေရာတွင် လှည့်လည်သွားလာနိုင်သည် ဆိုသည်ကို သူ မယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီအရာအားလုံး၏ အနှစ်သာရမှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆသည်။

ထိုဝိညာဉ်အများစုသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အရင်းနှီးဆုံး လူများကို ပုံဖော်ပြသထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကြည့်လိုက်လျှင် တူညီနေသော်လည်း ထိုဝိညာဉ်များသည် ကွယ်လွန်သူများ၏ စံနှုန်းနှင့် မကိုက်ညီပေ။

လူမိုက်များသာ ဤဝိညာဉ်များကို မိသားစုဝင်များဟု ယုံကြည်ပြီး အလိမ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများက ဒါကို ထိုးထွင်းမမြင်နိုင်တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သလို သူတို့စိတ်ထဲက အတားအဆီးကို မကျော်ဖြတ်နိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး ဤခြောက်ခြားဖွယ် ဝိညာဉ်များကို မိသားစုဝင်များအဖြစ် မြင်ယောင်ကာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို လမ်းမပေါ်မှ ခေါ်ထုတ်သွားချင်ကြသည်။ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်၏ ဒဏ္ဍာရီကို အတည်ပြုပြီး ဝိညာဉ်ကို သက်ရှိလူသားအဖြစ် ဤကမ္ဘာလောကထဲတွင် ပြန်လည်အသက်ရှင်စေချင်ကြသည်။

သို့သော် လူတွေ တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်တာနဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာတာ မဟုတ်ဘဲ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေသာ ရောက်လာမယ်ဆိုတာ ယန်ကျန့် အတပ်ပြောရဲသည်။

"ဝိညာဉ်တွေက အန္တရာယ်ရှိပုံ မရဘူး သာမန်နည်းလမ်းတွေနဲ့ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းလို့ ရမယ့်ပုံပဲ"

ယန်ကျန့်သည် နှစ်ပိုင်းပြတ်နေသော 'ကျောက်လေ့' ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် 'ကျောက်လေ့' သည် လုံးဝ သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။ သွေးများ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေကျံနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးခိုးရောင်သမ်းကာ အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့သွားသည်။ မျက်လုံးများမှာ ဗလာဖြစ်ကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ အလောင်းကောင်တွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိသလို ပြန်လည်အသက်ရှင်မည့် လက္ခဏာလည်း မတွေ့ရပေ။

"ဝိညာဉ်ကို သတ်ပြီးနောက် ကျောက်လေ့က တခြားဝိညာဉ်တွေကြားမှာ ထပ်ပေါ်မလာတော့ဘူး ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတော့ နောက်နောင် ငါ့သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျောက်လေ့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဆိုတဲ့ သဘောပဲ ငါ ဒီကို ပြန်လာရင်တောင် ကျောက်လေ့ ထပ်ပေါ်လာတော့မယ် မထင်ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာပြီးနောက် ဤကောက်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အဲဒါ အမှန်ဆိုရင် တခြားဝိညာဉ်တွေကိုရော ငါ သတ်သင့်သလား"

သူ့အကြည့်က အခြားရင်းနှီးသော မျက်နှာများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ဒါတွေက အတုတွေမှန်း သိနေသော်လည်း သူ့စိတ်နှလုံးကတော့ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်လေးကို မဖျက်ဆီးရက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ တကယ်လို့များ... တကယ်လို့များ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီသာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့ရင်... တစ်ယောက်ယောက်က ဝိညာဉ်ကို လမ်းမပေါ်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ခဲ့ရင် ဝိညာဉ်က တကယ်ပဲ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာနိုင်မလား။

သူ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသူတွေကို သတ်လိုက်တာက ဒီနောက်ဆုံး အခွင့်အရေးကို သူကိုယ်တိုင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲလေ။

"လူတစ်ယောက်အတွက် ကျော်ဖြတ်ဖို့ အခက်ခဲဆုံး အရာက ကိုယ့်စိတ်ထဲက အတားအဆီးပဲ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုတွေက ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပေမဲ့ တောင့်တမှုကတော့ စိတ်ထဲမှာ ကျန်ရှိနေတုန်းပဲ တချို့လူတွေ သေဆုံးသွားတာကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး အခုချိန်ထိ တချို့လူတွေကို ပြန်လည်အသက်သွင်းချင်တဲ့ ဆန္ဒ ရှိနေတုန်းပဲ"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

အတိတ်က အမှတ်တရ မြင်ကွင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအမှတ်တရများထဲမှ လူများလည်း ဆက်တိုက် ပေါ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝိညာဉ် အရေအတွက်သည်လည်း များပြားလာသည်။

ဝိညာဉ်များကြားတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများ ပိုမိုများပြားစွာ ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်သည် အတိတ်က လူများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရသည်။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဝမ်ရှောင်မင် ကိုပင် သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

အခြားဝိညာဉ်များကဲ့သို့ပင် ဝမ်ရှောင်မင်သည်လည်း ခံစားချက်မရှိသော မျက်နှာ၊ ဗလာဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ဆီသို့ ဆက်တိုက် တိုးကပ်လာနေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာထားများတွင် ခံစားချက်မရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်အားလုံးက ယန်ကျန့်ထံသို့ လက်ကမ်းပေးနေကြသည်။ သူ့အကူအညီကို တောင့်တနေကြပြီး သူတို့ကို ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးဖို့၊ ဒီကျိန်စာသင့်တဲ့ နေရာကနေ ထွက်ပြေးပြီး ပြန်လည်အသက်ရှင်ခွင့် ပေးဖို့ မျှော်လင့်နေကြသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လေ့ကို ခုတ်ပိုင်းပြီးနောက် အခြေအနေကို အကဲခတ်ရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးတောဆင်ခြင်မှုများနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှုများကြား ဗျာများနေသည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်များက ယန်ကျန့်ကို စဉ်းစားချိန် သိပ်မပေးကြပေ။

ထိုအချိန်တွင်...

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်များသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ စုဝေးလာပြီး ယန်ကျန့်ကို အလယ်တွင် ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး လက်လှမ်းပြီး သူ့ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ယန်ကျန့်သည် မျက်လုံးမှိတ်လျက် တွေးတောနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်များသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်နှင့် ထိတွေ့ခါနီးအချိန်တွင် ဝိညာဉ်အားလုံး တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ လက်များ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ထို စင်တီမီတာ အနည်းငယ်သည် မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်များကို လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ လူသားနှင့် မထိတွေ့နိုင်အောင် တားဆီးထားသည်။

ဒါက ယန်ကျန့်ဆီက သဘာဝလွန် စွမ်းအင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်တွေကိုယ်တိုင်က အလိုအလျောက် ရပ်တန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆိုရလျှင်...

ဝိညာဉ်များသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားမှ အတားအဆီးကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ပေ။ ဒါက သက်ရှိလူသားများသာ ကြိုးစား ကျော်ဖြတ်နိုင်သော နယ်နိမိတ် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ကျော်ဖြတ်ရန်အတွက်လည်း ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှု လိုအပ်ပေသည်။

"သေသူတွေက သေပြီးသွားပြီ ဒီဝိညာဉ်တွေ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ ပြန်လည်အသက်ရှင်နိုင်ရင်တောင် အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပြီ"

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော အရောင်အဝါတစ်ခု တောက်လင်းနေသည်။

"ပြန်လည်အသက်ရှင်ခွင့် ဆိုတဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို ငါ မလိုချင်ဘူး ဒီကိစ္စကို ဒီနေ့ မဖြေရှင်းရင် နောင်ကျ ငါ့အတွက် စိတ်ဒုက္ခ ဖြစ်စေလိမ့်မယ် ဒါကြောင့် ဒီနေ့ပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား အဆုံးသတ်လိုက်တာ ကောင်းပါတယ် ဒီရင်းနှီးတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ငါ့ရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ ထပ်မပေါ်လာအောင် လုပ်ပစ်ရမယ်"

သူ အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို မမြှောက်လိုက်ပေ။

ထိုအစား တစ္ဆေမျက်လုံး ကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။

ရွှေရောင် တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ခြောက်ခြားဖွယ် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။ မျက်လုံးပွင့်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့ တစ္ဆေမီးတောက် များ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တဖျပ်ဖျပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနီးနားရှိ ဝိညာဉ်များသည် တစ္ဆေမီးတောက်များ၏ ဟပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး စတင်လောင်ကျွမ်းလေတော့သည်။

မီးအလင်းရောင်များကြားတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများ ယန်ကျန့်ရှေ့တွင် ပေါ်လာကြသည်။ သူသည် မျက်နှာလွှဲမသွားဘဲ ထိုအသိမိတ်ဆွေဟောင်းများကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူကြပါတော့ ငါ့လမ်းကို ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်ကြပါနဲ့ မင်းတို့ သေဆုံးသွားတာ ကြာပြီပဲ ဒီကမ္ဘာကြီးထဲ ထပ်မပေါ်လာကြပါနဲ့တော့"

ဝိညာဉ်များ၏ အရေပြားများ မီးကျွမ်းလာပြီး ရင်းနှီးသော မျက်နှာများမှာ ကြည့်ရဆိုးလာသည်။ ထို့နောက် လူ့မျက်နှာများ အရည်ပျော်ကျလာပြီး အသားစများ တဖြည်းဖြည်း ကွာကျသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အရိုးဖြူများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သို့သော် အရိုးများပင် မီးလောင်ကျွမ်းနေပြီး ဝိညာဉ်များ၏ အစအန မကျန်သည့်တိုင်အောင် တစ္ဆေမီးတောက်များက ဆက်လက်လောင်ကျွမ်းနေမည့်ပုံ ပေါက်သည်။

ဝိညာဉ်များတွင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိသလို အန္တရာယ်လည်း မရှိသဖြင့် ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူသည်။

တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ ဝိညာဉ် အရေအတွက် အလွန် များပြားပြီး အဆုံးအစ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၏ စိတ်နှလုံးသည် သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်မာကျောနေသည်။ မီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူသည် အတိတ်က သေဆုံးသွားသော မိတ်ဆွေဟောင်းများကို ကိုယ်တိုင် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့၏ ပြန်လည်အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ရင်းနှီးသော လူများ တစ္ဆေမီးတောက်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ စုဝေးနေသော ဝိညာဉ်များလည်း စတင်လူစုကွဲသွားကြသည်။ အခြားနေရာမှ လှည့်လည်လာသော ဝိညာဉ်များပင်လျှင် သူ့အနားသို့ မကပ်ဘဲ တမင်တကာ ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မီးတောက်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ...

ယန်ကျန့်၏ ပတ်ဝန်းကျင် ၅ မီတာခန့်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

ထိုဧရိယာအတွင်းတွင် ဝိညာဉ် တစ်ကောင်မျှ မရှိတော့ပေ။ သူ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်လျှင်ပင် ရှေ့မှ ဝိညာဉ်များသည် အလိုအလျောက် ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။

အတိတ်နှင့် နှောင်ကြိုးအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သော လူတစ်ယောက်ကို ဝိညာဉ်များပင် ကြောက်ရွံ့ပြီး အနားမကပ်ရဲကြပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့် မပျော်ရွှင်မိပေ။ သူ လုပ်ခဲ့တာ မှားသလားဟု ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။

ဒါပေမဲ့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာ အားလုံး လုပ်ပြီးသွားပြီ။

ယန်ကျန့် အခုမှ နောင်တရနေရင်တောင် အလကားပါပဲ။

ဒါကလည်း သူ့ရည်ရွယ်ချက်ပဲလေ။ သူ အဆင်ခြင်တုံတရား အရှိဆုံးအချိန်မှာ အရာအားလုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကိုင်တွယ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် နောင်တရစရာ အကြောင်း မကျန်အောင် လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လျိုချီကတော့ ကံမကောင်းရှာပေ။

သူက ယန်ကျန့်လို ရက်စက်ပြီး အတိတ်နဲ့ နှောင်ကြိုးကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ အနီးနားတွင် ပေါ်လာသော ရင်းနှီးသည့် မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေပြီး ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထနေသည်။

အကြောင်းမှာ လျိုချီသည် သဘာဝလွန် အရာများ၏ လုံးဝ တိုက်စားခြင်းကို မခံရသေးသလို ယန်ကျန့်ကဲ့သို့ ထူးခြားသော သတ္တဝါတစ်ကောင်အဖြစ် မပြောင်းလဲသေးသောကြောင့် သူသည် အတိတ်မှ ရုန်းထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ရှောင်ယန် ငါ စမ်းကြည့်ချင်တယ်"

လျိုချီ အံကြိတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပုံရသည်။ ထို့နောက် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့ လျိုချီ ဒီနေရာကနေ ဝိညာဉ်နဲ့အတူ အရှင်ထွက်သွားနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး"

ရှောင်ယန်သည် လျိုချီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်ပြီး ကပျာကယာ တားမြစ်လိုက်သည်။

လျိုချီက ပြောသည်။

"အဲဒါက ကြိုးစားတဲ့သူတွေက သာမန်လူတွေ ဖြစ်နေလို့လေ တစ္ဆေဆရာတွေ မဟုတ်လို့ပါ တစ္ဆေဆရာဆိုရင် အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ် ပြီးတော့ ငါက သာမန် တစ္ဆေဆရာ မဟုတ်ဘူး ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အမည်စာရင်း တင်သွင်းခံထားရတဲ့သူ ဒီခေတ်ရဲ့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေထဲက တစ်ယောက်လေ ငါ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ် ဝိညာဉ် တစ်ကောင်တည်းပဲဟာ မရရင် ငါ လက်လျှော့လိုက်မှာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ငါ အောင်မြင်သွားရင်ရော မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့ ကျရှုံးမယ်ဆိုတာ ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ"

အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူသည် ထူးခြားသည်ဟု ယုံကြည်ပြီး အောင်မြင်နိုင်ချေ ရှိသည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒီမြင်ကွင်းက ဟိုတုန်းက သူ့ညီမလေးကို ကယ်ခဲ့တုန်းက အခြေအနေနဲ့ အရမ်း တူနေသည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူကမျှ ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်ကြောင်း ကိုယ်တွေ့အဖြစ်အပျက်အရ သူ သိနေသည်။

"ကောင်းပြီ မင်း လောင်းကြေးထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ကူညီမယ်"

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အံကြိတ်ကာ လျိုချီနှင့်အတူ နောက်တစ်ကြိမ် ရူးသွပ်မိုက်မဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးက ရင်ထဲက မကျေနပ်နိုင်မှုတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲလေ။

တကယ်လို့ ဒီတစ်ကြိမ် သူတို့နှစ်ယောက် အောင်မြင်သွားရင် သူ့မိသားစုကို ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေသေးတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လျိုချီက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့ဦး ငါ့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိပါတယ် ဒီကောလာဟလက အမှန်ဟုတ်မဟုတ် ငါလည်း သိချင်တယ် မင်းသာ ကျရှုံးသွားရင် အနည်းဆုံးတော့ ငါလည်း ဒီအတွေးကို လက်လျှော့လိုက်လို့ ရပြီပေါ့ လုပ်စမ်းပါ အချိန်မဖြုန်းကြစို့နဲ့"

ရှောင်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

တစ္ဆေဆရာများ၏ ရူးသွပ်မှုနှင့် ခေါင်းမာမှုတို့က နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းမိုးသွားပြန်ပြီ။

ရှောင်ယန်လည်း လောင်းကြေးထပ်ချင်သည်။

အကြောင်းမှာ သူ့မြင်ကွင်းထဲတွင် ရင်းနှီးသော မိသားစုဝင်များ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကလေးအရွယ်လေးသာ ရှိသေးပြီး ချစ်စရာကောင်းသော သူ့ညီမလေး...

သူ သိပ်ပြီး မကြည့်ရဲပေ။ ကြည့်လိုက်မိရင် အတိတ်က အမှားမျိုး ထပ်ကျူးလွန်မိမှာ စိုးရိမ်လို့လေ။

ဤအချိန်တွင် လျိုချီသည် စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်များကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့တိုးကာ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ဒါက လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်…..

သူ့အဖေ ဖြစ်သည်။

သူ့အဘိုးအဘွားတွေ သေဆုံးပြီးနောက် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပွားလာတုန်းက သူ့အဖေသာ အသက်စွန့် မကယ်ခဲ့ရင် သူ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"အဖေ သား အဖေ့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးမယ်"

လျိုချီ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ထိုလက်သည် အေးစက်ပြီး နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့နေသော်လည်း သူကတော့ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"သွားကြစို့"

မလိုလားအပ်သော အော်သံတစ်ခုနှင့်အတူ လျိုချီသည် ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲခေါ်ပြီး ထွက်ခွာရန် နောက်လှည့်လိုက်သည်။

နောက်ပြန်လှည့်ခြင်းက လမ်းဘေးအစွန်းနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သည်။

လမ်းကို ဖြတ်ကူးခြင်းက ပိုဝေးလိမ့်မည်။