မိသားစုရဲ့ လက်ဆင့်ကမ်း အမွေအနှစ်

ဝမ်ရှောင်ဟန်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ပေါက်ကွဲထွက်လာချိန်မှာ အတော်လေး အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်နေပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မဟာသူဌေးချန်ထက်တောင် ပိုပြီး ပြင်းထန်နေသေးသည်။

ဝမ်ရှောင်ဟန်က ခွန်အားနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး စုဆောင်းထားတယ် ဆိုတာ အလွန် ထင်ရှားသည်။

ဒါပေမဲ့ အရင်က ကျရှုံးခဲ့ဖူးတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းပြီး သေတဲ့အထိ ဝိညာဉ်လယ်မြေ ၂၀ ဧကကို စောင့်ရှောက်သွားဖို့ပဲ ဆန္ဒရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ..." ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူ့ရဲ့ ဒေါသနဲ့ အရှိန်အဝါကို လျစ်လျူရှုပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လျိုမျိုးနွယ်စုက လျိုရှန်းဟောက်နဲ့ ကျောက်မျိုးနွယ်စုက ကျောက်တောက်ယွမ်... ဒီနာမည်နှစ်ခုကို အဘိုးလေးခြောက် မရင်းနှီးဘူး မဟုတ်လား"

ဝမ်ရှောင်ဟန် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့အရှိန်အဝါကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ လယ်သမားအိုကြီး ပုံစံ ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူက လေးလေးနက်နက် ပြောသည်။

"ဒီလူနှစ်ယောက်လုံးက ဝိညာဉ်အဆင့် လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိနေကြသူတွေ ကောလာဟလတွေအရ ၅ နှစ်အတွင်း ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်တဲ့ သူတို့က ငါတို့ မျိုးနွယ်စုအတွက် အကြီးမားဆုံး ပြဿနာကောင်တွေပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ရှိုကျဲ့ သိပ်စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး မင်းသာ လျိုမျိုးနွယ်စု သမီးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် လျိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင် ၃ ယောက်က ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ နည်းလမ်း ရှာကြပါလိမ့်မယ် ငါတို့ မျိုးနွယ်စု ဝိညာဉ်အဆင့် ရောက်တဲ့အထိ တောင့်ခံထားနိုင်ရင် ခိုင်မာတဲ့ ခြေကုပ်တစ်ခု ရယူနိုင်မှာပါ"

လျိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး ၃ ပါးနဲ့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးသား ဆက်နွယ်မှုက အတော်လေး နက်ရှိုင်းသည်။ အထူးသဖြင့် လျိုရွှမ်ဖူဆိုရင် ခရမ်းရောင်နန်းတော် အကယ်ဒမီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲသည်။

ပြီးတော့ သူနဲ့ ဘိုးဘေးလုံယန်က ဝမ်းကွဲညီအစ်မတွေ ဖြစ်ကြသည်။

'သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး... ဒါကြောင့် သူ ဒီလောက် တည်ငြိမ်ပြီး ဆားနယ်ငါး စိတ်ဓာတ်နဲ့ နေနိုင်တာကိုး'

ဝမ်ရှိုကျဲ့ သုံးသပ်မိတာက အဘိုးလေးခြောက် ဝမ်ရှောင်ဟန်ဟာ ဝိညာဉ်အဆင့် တက်ဖို့ ကျရှုံးခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်နဲ့ ငှက်ကုလားအုတ် စိတ်ဓာတ် (ခေါင်းဝှက်ထားပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း) ဝင်နေပြီး ဘာတာဝန်မှ မယူရဲတော့တာ ဖြစ်သည်။ ဒီလိုလူမျိုးက ကမ္ဘာမြေက ခေတ်သစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာလည်း အများကြီး ရှိသည်။ ဥပမာ - စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခု ကျရှုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးသွားကာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မထူထောင်နိုင်တော့တဲ့ သူမျိုးတွေလိုပေါ့။

ဒီလိုလူမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ သူတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီး သူတို့ မှီခိုအားထားနေတဲ့ နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးမျှင်လေးကိုပါ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ဖို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ရိုးရှင်းတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်လေးကို လက်ထဲမှာ လှည့်ကစားရင်း နောက်ပြောင်တဲ့ အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းစရာပဲ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ တိကျတဲ့ သတင်း ရောက်နေပြီ။ ကျောက်မျိုးနွယ်စုရော လျိုမျိုးနွယ်စုပါ 'ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံး' ကို တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်ပြီးသွားကြပြီ။ လျိုရှန်းဟောက်နဲ့ ကျောက်တောက်ယွမ် နှစ်ယောက်လုံး နောက်ဆုံးအဆင့် ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်နေကြပြီး အချိန်မရွေး ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ။ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် အောင်မြင်သွားတာနဲ့ ဝမ်မျိုးနွယ်စု ရပ်တည်စရာ နေရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်တော်သာ လျိုမျိုးနွယ်စု (သို့) ကျောက်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့ရင် မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး ပေါ်ထွက်လာတာနဲ့ ဒီသတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဝမ်းနည်းခြင်း ကာလ မကုန်ဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်ကို တိတ်တဆိတ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာမှာပဲ။ လျိုမျိုးနွယ်စုက သမီးလေး ရှက်ပြီး ဒေါသထွက်ရင်တောင် ကျွန်တော့်အတွက် လက်စားချေပေးဖို့ မကူညီလောက်ဘူး"

လျိုနဲ့ ကျောက် မျိုးနွယ်စု နှစ်ခုလုံးက ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို မျက်စိစပါးမွှေး စူးနေတယ် ဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ အခုချိန်မှာ သူတို့ မလှုပ်ရှားရဲတာက အချိန်အခါ မကောင်းသေးလို့ (သို့) ဘိုးဘေးလုံယန်ရဲ့ လက်တုံ့ပြန်မှုကို မခံနိုင်သေးလို့ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်းက ဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး နှစ်ပါး ပူးပေါင်းလိုက်ပြီ ဆိုရင်တော့ ခြေတစ်ဖက် သင်္ချိုင်းရောက်နေတဲ့ ဘိုးဘေးလုံယန်ရဲ့ ရူးသွပ်စွာ လက်တုံ့ပြန်မှုကို ဘယ်ကြောက်တော့မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘိုးဘေးလုံယန် သူ့အလိုလို လဲကျသွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်ရတာ ပိုကြိုက်ကြသည်။ အဲဒါက အန္တရာယ် ပိုနည်းတယ်လေ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စိတ်ရှည်နိုင်မလဲ။ ဘယ်သူမှ သေချာ မသိနိုင်ဘူး။

မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဒုတိယမြောက် ဘိုးဘေးတစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာတာနဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနဲ့အတူ မြင့်တက်လာမှာ သေချာသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်ရတာလဲ"

ဝမ်ရှောင်ဟန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဝမ်ရှိုကျဲ့က မျိုးနွယ်စုရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသာ သေသွားရင် ဝမ်မျိုးနွယ်စု တကယ် သွားပြီ။

"အရင်းအမြစ်တွေ ပုံအောပြီး ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ပုံမှန်ပါပဲ" ဝမ်ရှိုကျဲ့က လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်သာ လျို (သို့) ကျောက် မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင် ဆိုရင်လည်း ဒီနည်းလမ်းကို ရွေးမှာပဲ။ ရန်သူကို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေပြီး တိတ်တဆိတ် အင်အားစုစည်းတာက စစ်ရေးဗျူဟာ တစ်ခုပဲလေ"

"ရက်စက်လိုက်တာ... ရက်စက်လိုက်တာ..."

ဝမ်ရှောင်ဟန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်ခိုင်မာလာသည်။ သူ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အခု တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာတွေကို ရောင်းပြီး ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ မင်းရဲ့ ဦးလေးခြောက်က အသက်နဲ့ရင်းပြီး ဝိညာဉ်အဆင့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးဖောက်ကြည့်မယ်။ ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ် စောင့်ရှောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ။ ဒီတစ်ခါ ကျရှုံးရင် ငါ အသေခံလိုက်မယ်"

သူက မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး အောင်မြင်မှု ကျရှုံးမှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သက်လုံနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ပြည့်ဝနေသည်။ အသက် ၆၅ နှစ် အရွယ် ဒီအဘိုးအိုကြီးဟာ ဟိုးအရင်တုန်းကလို တာဝန်တွေ အားလုံးကို ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် မတ်မတ်ရပ်တည်လာခဲ့ပြီ။

အဖိုးတန် ရတနာ ဟုတ်လား

ဝမ်ရှိုကျဲ့ နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးခြောက် ပြောတာက ကျိုးရွှမ်ဓားကို ရောင်းမလို့လား။ အဲဒါက ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမွေအနှစ်လေ။ အခု ဘိုးဘေးခန်းမဆောင်မှာ ကိုးကွယ်ထားတာ။ အဲဒါကို ရောင်းလိုက်ရင် အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ကျရှုံးသည်ဖြစ်စေ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

"ဘယ်ဟုတ်မလဲ ကျိုးရွှမ်ဓားက ငါတို့ အုတ်မြစ်ရဲ့ သင်္ကေတလေ ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းလို့ ဖြစ်မှာလဲ"

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ရှောင်ဟန်ဆီကနေ ထက်ရှတဲ့ အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒီအရှိန်အဝါက နှစ်ပေါင်း ၂၀ နီးပါး ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ အရာပင် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့ အချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ထင်ရတဲ့ ဒီအရှိန်အဝါက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို ရင်တုန်သွားစေသည်။ တကယ့်ကို ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ထိုးဖောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတဲ့ ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ပီသပါပေတယ်။

"ငါတို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ် ကိုယ်တိုင် လက်သီးတွေ ခြေထောက်တွေနဲ့ တည်ထောင်ခဲ့တာကွ။ အခု ငါတို့ ကျဆင်းနေပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ အုတ်မြစ်က ပုန်ကန်တဲ့ ကျွန်မျိုးနွယ်စုတွေ ဖြစ်တဲ့ လျိုနဲ့ ကျောက်တို့နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူး"

ဝမ်ရှောင်ဟန်က လက်နောက်ပစ်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

အရင်တုန်းက ပုန်ကန်မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ ဝမ်ရှောင်ဟန် အနေနဲ့ လျိုနဲ့ ကျောက် မျိုးနွယ်စုကို မုန်းတီးတာ သဘာဝပါပဲ။ တကယ်တမ်း သူတို့က လက်အောက်ခံ မျိုးနွယ်စုတွေ ဖြစ်ပြီး ကျွန်မျိုးနွယ်စုတွေ မဟုတ်ကြပေမယ့်ပေါ့။

'ဒါဆို ငါတို့ မိသားစုမှာ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိသေးတာလား'

ဒါက ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိစေသည်။ သူ့ဖခင် ဝမ်တင့်ယွဲ့ ပြင်ပနယ်မြေမှာ အခွင့်အလမ်း ရှာရင်း သေဆုံးသွားတယ် ဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်း တစ်ခု ဖြစ်ဖို့ များနေသည်။ သားဖြစ်တဲ့ သူတောင် အမှောင်ထဲမှာ ထားခံရပြီး မယ်မယ်လည်း သိပုံမပေါ်ပေ။

"ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ ရှိုကျဲ့။ တကယ်တော့ မင်း ရှင်းရှန်းလယ်ယာကို ရောက်ကတည်းက မင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ပြချင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ခုတလော အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတော့လေ" ဝမ်ရှောင်ဟန်က တောင်းပန်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ စိတ်ထဲ မထားပါဘူး။ အရင်တုန်းက သူက မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂျူနီယာ အဖွဲ့ဝင်လေး တစ်ယောက်မို့ အရာအားလုံး သိဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ မျိုးနွယ်စုမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ များလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဖဲချပ်တွေ ပိုများများ ရှိစေချင်သေးသည်။

ဒါမှသာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဖိအားတွေ လျော့ကျသွားပြီး ဆားနယ်ငါးလို သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်မှာလေ။ ဒါ မကောင်းတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ။

ဝမ်ရှောင်ဟန်က သူ့ကို ဝိညာဉ်လယ်မြေ ၂၀ ဧကကို ဖြတ်ပြီး ကြည်လင်တဲ့ ဝိညာဉ်စမ်းချောင်းလေး တစ်ခုကို ကျော်ကာ ခေါ်သွားသည်။ ပြီးတော့ တောင်ကြားဘေးက ကျောက်တုံးလို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်တံခါး တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝင်သွားလိုက်တဲ့အခါ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ ဓားသွားလို ထက်ရှတဲ့ ကျောက်နံရံတွေ ရှိပြီး လူသွားလမ်း ကျဉ်းကျဉ်းလေး တစ်ခုသာ အဆုံးထိ ပေါက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ရှောင်ဟန် နောက်ကနေ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းလေးအတိုင်း လိုက်သွားတော့ ရုတ်တရက် မြင်ကွင်းက ပွင့်လင်းသွားသည်။ ဒါက နတ်ဘုံလို လျှို့ဝှက် နေရာလေး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အပေါ်က လိုဏ်ခေါင်းပေါက်ကနေ နေရောင်ခြည်တွေ ဝင်ရောက်နေပြီး ဒီလျှို့ဝှက် လိုဏ်ဂူကို အလင်းပေးထားသည်။

အတွင်းပိုင်းက သိပ်မကျယ်ဝန်းလှပေ။ ၁,၀၀၀ စတုရန်းမီတာ (၂ ဧက ခန့်) လောက်သာ ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုက ဒီနေရာမှာ သီးခြား ဝိညာဉ်စုစည်းမှု အစီအရင် တည်ဆောက်ထားပြီး အစီအရင် အတွင်းမှာတော့ မြူခိုးတွေ ဝေနေတဲ့ ဝိညာဉ်လယ်မြေ ၂ ဧက ရှိနေသည်။

ဒီဝိညာဉ်လယ်မြေ ၂ ဧက ပေါ်မှာ စုစည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏကို ကြည့်ရင် အပြင်ဘက်က ဝိညာဉ်လယ်မြေ ၂၀ ဧက ထက် အများကြီး သာလွန်နေသည်။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ရိုးရိုး ကျောက်စိမ်းဖြူ ဝိညာဉ်ဆန် စိုက်ပျိုးထားတာ မဟုတ်ဘဲ တန်ဖိုးကြီး ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်တွေ စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီဝိညာဉ်လယ်မြေ ၂ ဧကက အလယ်အလတ်အဆင့်တောင် ရှိနေတာလား" ဝမ်ရှိုကျဲ့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဝမ်ရှောင်ဟန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဂုဏ်ယူတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာသည်။

"ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ်က 'ရှင်းရှန်းလယ်ယာ' ကို တည်ထောင်တုန်းက ဒီလျှို့ဝှက်ပြီး သီးခြားဖြစ်နေတဲ့ တောင်ကြား နေရာလွတ်လေးကို တွေ့ရှိခဲ့တာ။ ဒီနေရာက ဝိညာဉ်သွေးကြော အသေးစားလေးရဲ့ အစမှတ် ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်ဂူငယ်လေး တစ်ခုလည်း စုစည်းနေတယ်။ ဒါနဲ့ ဘိုးဘေးက မျိုးနွယ်စုဝင် တချို့နဲ့အတူ ဒီနေရာကို ကိုယ်တိုင် ချဲ့ထွင် တူးဖော်ခဲ့ပြီး ငွေအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံကာ အစီအရင်တွေ တည်ဆောက်၊ ဝိညာဉ်စမ်းရေကို လမ်းလွှဲပြီး ဝိညာဉ်လယ်မြေ ၂ ဧက ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားခဲ့တာ။ သီးခြား ဝိညာဉ်စုစည်းမှု အစီအရင်ရဲ့ ရေရှည် ပြုစုပျိုးထောင်မှုနဲ့ ဂရုတစိုက် စီမံခန့်ခွဲမှုတွေကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လယ်မြေ ၂ ဧက ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ"

ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်တွေ ဆိုတာက ဝိညာဉ်သွေးကြောတွေ၊ ဝိညာဉ်ဂူတွေ ရှိတဲ့ နေရာမှာ အများဆုံး ပေါက်ရောက်လေ့ ရှိပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးမှ အပင်ရဲ့ အဆီအနှစ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝလေ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်တွေ ပေါက်ရောက်နိုင်ခြေ များလေ ဖြစ်သည်။

အတိုချုပ် ပြောရရင် ဝမ်ရှိုကျဲ့ သူ့တစ်သက် တောထဲမှာ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ် ဆိုတာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။

"ရှိုကျဲ့ ကြည့်စမ်း... ဒီဘက် အကွက်က လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က စိုက်ထားတဲ့ ၁၀ နှစ်သား ခရမ်းရွက် ဟယ်ရှိုဝူတွေ။ ဒီဘက်က ၂၀ နှစ်သား၊ ၃၀ နှစ်သား နဲ့ ၅၀ နှစ်သားတွေ"

အဘိုးလေးခြောက် ဝမ်ရှောင်ဟန်က အကွက်ငယ် ၅ ကွက် ခွဲထားတဲ့ ဝိညာဉ်လယ်မြေ တစ်ဧကကို ညွှန်ပြပြီး ပြောသည်။ အကွက် တစ်ကွက်ချင်းစီမှာ သက်တမ်းမတူတဲ့ ခရမ်းရွက် ဟယ်ရှိုဝူတွေ စိုက်ပျိုးထားသည်။

သက်တမ်းရင့်တဲ့ ခရမ်းရွက် ဟယ်ရှိုဝူတွေက နေရာပိုယူသည်။

ခရမ်းရွက် ဟယ်ရှိုဝူက သာမန် စိုက်ပျိုးရ လွယ်ကူတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ် တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး အနှစ် ၅၀ ပြည့်ရင် ဆေးလုံးဖော်စပ်ရာမှာ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးလို့ရမှန်း ဝမ်ရှိုကျဲ့ သိသည်။

နာမည်ကြီး လူကြိုက်များတဲ့ "အားဖြည့်ဆေးလုံး အသေးစား"ရဲ့ အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းက အနှစ် ၅၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ခရမ်းရွက် ဟယ်ရှိုဝူ ဖြစ်သည်။

အနှစ် ၅၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ခရမ်းရွက် ဟယ်ရှိုဝူ တစ်ပင်က တစ်ပေါင်လောက် လေးပြီး တခြား အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရောစပ်လိုက်ရင် အားဖြည့်ဆေးလုံး အသေးစား ၅ လုံးကနေ ၁၀ လုံးထိ ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ ၅ လုံးအောက် ရရင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်က မကျွမ်းကျင်သေးလို့ ဖြစ်ပြီး ၁၀ လုံးထက် ပိုရရင်တော့ ဆရာကြီး အဆင့် ဖြစ်နေပြီ။

ဒါပေမဲ့ အားဖြည့်ဆေးလုံး အသေးစား ဖော်စပ်ရတာ အမြတ်နည်းတာမို့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဆရာကြီးတွေက သိပ်လုပ်လေ့ မရှိကြပေ။

ဒါကြောင့် အနှစ် ၅၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ခရမ်းရွက် ဟယ်ရှိုဝူ တစ်ပင်ကို ရောင်းရင် ပုံမှန်အားဖြင့် ရွှေတာရာ ၅၀ တန်ဖိုး ရှိသည်။ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေက ဆေးလုံး ၆ လုံး ရရင် အရင်းကြေပြီလို့ တွက်ကြပြီး ၇ လုံးမြောက်ကစလို့ အမြတ်ရကြသည်။

"ဒီလယ်မြေ တစ်ဧကကို ဒီလို လှည့်ပြီး စိုက်ထားတော့ ၁၀ နှစ်တစ်ခါ ငါတို့ မိသားစုက အနှစ် ၅၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ခရမ်းရွက် ဟယ်ရှိုဝူ တစ်သုတ် ရိတ်သိမ်းလို့ ရတယ်" ဝမ်ရှောင်ဟန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။

"၁၀ နှစ်တစ်ခါ ပျမ်းမျှ အပင် ၈၀ လောက် ရိတ်သိမ်းနိုင်တယ်"

အပင် ၈၀ ဟုတ်လား

ဝမ်ရှိုကျဲ့ တိတ်တဆိတ် အံ့ဩသွားသည်။ ဒါဆို ရွှေတာရာ လေးထောင်လောက် တန်ဖိုး မရှိဘူးလား။ ဒါက ဝင်ငွေ အကြီးကြီးပဲ။

ပြီးတော့ ဒါက အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လယ်မြေ တစ်ဧကရဲ့ ထွက်ကုန် တန်ဖိုးသာ ရှိသေးသည်။