ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်

ယန်ကျန့်သည် လျိုချီ၊ ကျန်းဝေ့တို့နှင့်အတူ ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပထမဆုံးအလုပ်အနေဖြင့် ဒေါက်တာချန်ကို ရှာဖွေပြီး ကျန်းဝေ့လက်ထဲမှ ပုဆိန်ကို လေ့လာခိုင်းလေသည်။

ဒီသဘာဝလွန်ပစ္စည်းက တော်တော်လေး ထူးခြားလှသည်။ အကယ်၍ ဒီအပေါ်မှာရှိနေသော သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို နားလည်နိုင်ခဲ့လျှင် အနာဂတ်မှာ များစွာအထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် သိချင်နေသည်မှာ ဒီအရာက ဘာကြောင့် အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ပေါ်လာရသလဲ ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။

တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်က အဲဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကိစ္စပြေလည်သွားပြီးနောက် ထိုနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့ဖူးလေသည်။ ယန်ကျန့်ကိုယ်တိုင် တာချန်းမြို့ကို ပုံမှန်ကင်းလှည့်သည့်အခါတွင်လည်း အတိတ်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် နေရာများကို အထူးဂရုစိုက်ကြည့်တတ်ပြီး သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးကလည်း ထိုနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဒီသဘာဝလွန်ပစ္စည်းသည် အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ အစကတည်းက ရှိမနေခဲ့ကြောင်း သူ သေချာပေါက် ပြောနိုင်ပေသည်။

ဒါသည် မကြာခင်ကမှ အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကြာသေးမီက ယန်ကျန့်သည် ခရီးတွေ ခဏခဏ ထွက်နေရပြီး တစ္ဆေရေကန်ကိစ္စ သို့မဟုတ် ဆီဇာဟိုတယ်ကိစ္စ သို့မဟုတ် ကျန်းရှန်ကွမ်းနှင့် တိုက်ခိုက်နေရသဖြင့် တာချန်းမြို့အတွင်း ဘာတွေဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဆရာကြီးချန် ငါ့ပုဆိန်ကို သေချာဂရုစိုက်ပေးနော် ဒါက ငါအားဝေ့အတွက် အာဏာရဖို့ သော့ချက်ပဲ သုတေသနပြီးရင် ငါအရင်ကဝယ်ထားတဲ့ ပြိုင်ကားပေးမယ် မင်းစိတ်ပျက်စေရဘူးလို့ ငါကတိပေးတယ်"

ကျန်းဝေ့သည် သူအလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ပုဆိန်ကို အသိမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် ချစ်သူနှင့် ခွဲခွာရသကဲ့သို့ နှမြောတသစွာ ကြည့်နေလေသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်းဝေ့ ဒီလောက်ထိလည်း လုပ်မနေပါနဲ့ဦး မင်းက သေကွဲကွဲရတော့မယ့်အတိုင်းပဲ ဒါက အန္တရာယ်ရှိတယ် သေသေချာချာ သုတေသနမလုပ်ထားရင် သုံးတဲ့အချိန် အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ် မလောပါနဲ့ အချိန်ယူပြီး ယန်ကျန့်ကို ယုံကြည်လိုက်"

လျိုချီက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့က တစ္ဆေဆရာတွေဆိုတော့ ငါလို အရည်အချင်းရှိပေမယ့် ထုတ်သုံးဖို့ နည်းလမ်းမရှိတဲ့သူရဲ့ ခံစားချက်ကို နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး ဒီပုဆိန်က ငါတက်လမ်းရဖို့ အခွင့်အရေးတင်မကဘူး ငါ့အရည်အချင်းကို ပြသဖို့ အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်တယ် မင်းတို့စောင့်ကြည့်နေလိုက် မကြာခင်မှာ ငါဌာနချုပ်ကိုဝင်ပြီး မြို့တာဝန်ခံ ဖြစ်လာတော့မှာ"

ကျန်းဝေ့သည် အလွန်ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တာဝန်ခံဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက်မလွယ်ဘူး"

လျိုချီက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အဘိဓာန်မှာ ခက်ခဲတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံး မရှိဘူး"

ကျန်းဝေ့သည် ယုံကြည်ချက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီးထွေ အတန်းဖော်တွေဆုံပွဲက ဘယ်တော့လဲ ရက်ချိန်းသတ်မှတ်ရအောင် မြောင်ရှောင်ရှန်က မနက်ဖြန်ရောက်မယ် ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းဆီက ဘာသတင်းမှမကြားရသေးဘူး မင်းသူ့ကို အကြောင်းပြန်ဖို့ တိုက်တွန်းပေးပါဦး ငါပို့တဲ့စာတွေကိုလည်း မဖတ်ဘူး ငါပို့တဲ့ မုန့်ဖိုးတွေကိုလည်း တစ်ခုမှမယူဘူး ဒါက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်"

ယန်ကျန့်က ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"သဘက်ခါ နေ့လယ်ပေါ့ ငါ့မှာ နောက်သုံးရက်အတွင်း ဖြေရှင်းရမယ့် ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိနေတယ် ဝမ်ရှန်းရှန်း မရှိတာကလည်း နည်းနည်း ကြာနေပြီ"

ယန်ကျန့်သည် ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ္ဆေကလေးကို ခေါ်သွားသည်ကို သတိရလိုက်မိသည်။ တစ္ဆေကလေး၏ လည်ပင်းတွင် ချိတ်ထားသော ခေါင်းလောင်းထဲ၌ လူ့အရေပြားကျမ်း ရှိနေပြီး လက်ရှိ သူကြုံတွေ့နေရသော အခြေအနေများအတွက် ထိုအရာက လိုအပ်နေပေသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ပြန်ခေါ်လာရမည့် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အဖေ ဝမ်ဘင်က ကုမ္ပဏီမှာ ရှိနေတာပဲ ငါသွားရှာပြီး မေးကြည့်လိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်သည် အချိန်မဆွဲဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။

"ငါတို့လည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

ကျန်းဝေ့က ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်လည်း မငြင်းတော့ချေ။ သူတို့သုံးဦးသည် ဒေါက်တာချန်၏ သုတေသနဌာနမှ ထွက်ခွာပြီး ဝမ်ဘင်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြလေသည်။

ဝမ်ဘင်သည် ကုမ္ပဏီမန်နေဂျာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရာထူးက မမြင့်သော်လည်း ကုမ္ပဏီအတွင်း ကြီးမားသော လုပ်ပိုင်ခွင့်များ ရှိပြီး ကုမ္ပဏီ၏ အသေးအဖွဲကိစ္စမှအစ အကုန်လုံးကို ကိုင်တွယ်ရသူ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်နှင့် ကျန်းဝေ့တို့မှာ အမည်ခံသာ ဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီကိစ္စများကို များသောအားဖြင့် ဝင်မစီမံကြဘဲ အလွန်အရေးကြီးသော အခြေအနေမျိုးတွင်သာ ပေါ်လာတတ်ကြသည်။

ဝမ်ဘင်သည် တကယ်ပင် ဝီရိယရှိပြီး တာဝန်ကျေပွန်သူ ဖြစ်သဖြင့် ကုမ္ပဏီကို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်အောင် စီမံခန့်ခွဲထားနိုင်ပေသည်။

တစ်ကြိမ်တည်းသာ ပြဿနာတက်ခဲ့ဖူးသည်မှာ ကျန်းဝေ့၏အဖေ ကျန်းရှန်ကူ တာအောက်မြို့တွင် ငွေအမြောက်အမြား ရှုံးနိမ့်ခဲ့စဉ်က ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က သူ့ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ လူဆိုတာ အမှားနဲ့မကင်းသလို အဲဒီဖြစ်ရပ်ကလည်း တမင်တကာ ထောင်ချောက်ဆင်ခံရခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဦးလေးဝမ် ရှိလား"

ကျန်းဝေ့သည် ဝမ်ဘင်၏ ရုံးခန်းထဲသို့ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဝင်သွားလိုက်လေသည်။

ဝမ်ဘင်၏ စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်စာတမ်းများ ပုံနေပြီး သူသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆေးလိပ်သောက်နေလေသည်။

ကျန်းဝေ့ ရောက်လာသဖြင့် သူ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ကျန့်ပါ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အလုပ်များကို ချက်ချင်းချထားပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းဝေ့ ယန်ကျန့်... မင်းတို့ ငါ့ရုံးခန်းကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လာတာလဲ အားနေတာလား တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

သူက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ဝမ်ရှန်းရှန်းအကြောင်း မေးချင်လို့ သူတာချန်းမြို့ကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ ငါသူ့ကို ပြန်လာစေချင်တယ်"

ဝမ်ဘင်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်ရှန်လား သူ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက သူ့အဖွားအိမ် သွားတယ်လေ ငါက အလုပ်တွေများနေတော့ ဒီကိစ္စကို သိပ်ဂရုမစိုက်မိဘူး ယန်ကျန့် မင်းက ရှန်ရှန်ကို လိုအပ်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါသူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြန်လာခိုင်းလိုက်မယ်"

ကျန်းဝေ့က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးဝမ် ငါဖုန်းဆက်ကြည့်ပြီးပြီ ခေါ်လို့မရဘူး"

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ဝမ်ဘင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားလေသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"သူ ထွက်သွားတုန်းက တစ္ဆေကလေးကိုပါ ခေါ်သွားတယ် ဆိုတော့ သူ့အဖွားအိမ်ကို အလည်သွားတာ သက်သက် မဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ် အခု သူနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတယ် ဆိုတော့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာ သေချာတယ် ကိစ္စသေးသေးလေးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေကလေးက အန္တရာယ်အဆင့်နိမ့်တဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တော်တော်များများကို ကိုင်တွယ်နိုင်လို့ပဲ"

"တကယ်လို့ ထူးခြားတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံရင်တောင် တစ္ဆေကလေးက ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံနိုင်တယ် အနည်းဆုံးတော့ သဘာဝလွန် နယ်မြေထဲကနေ လွတ်အောင် ခေါ်ထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်"

ဝမ်ဘင်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ရှန်ရှန်က တစ္ဆေကလေးကို ခေါ်သွားတာလား"

ရှန်ရှန်တွင် ဒီအရာ ရှိနေသည်ကို သူ သိထားပြီး ထိုတစ္ဆေလေးကို အမြဲတမ်း မွေးမြူထားခြင်းကြောင့် ရှန်ရှန်သည် အိမ်မှာ များသောအားဖြင့် မနေဘဲ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အိမ်ကြီးထဲမှာသာ နေထိုင်တတ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူ့အဖွားအိမ်ကို တစ္ဆေကလေး ခေါ်သွားတာကိုတော့ သူ တကယ် မသိခဲ့ပေ။

သူသည် သဘာဝလွန်ကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားသလို ဝင်လည်း မပါချင်ပေ။ သူက သူ့အလုပ်ကိုပဲ ကောင်းကောင်း လုပ်ချင်သူ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ဝမ်ဘင်က ရှန်ရှန်သည် သူ့အဖွားအိမ်ကို အပျော်သွားသည်ဟုသာ ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဘင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စက တကယ် မသေးတော့ဘူး ယန်ကျန့်... အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

"ဦးလေး တစ်ခုခု သိမလားလို့ ငါ ထင်နေတာ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးလည်း ငါ့လိုပဲ ဘာမှ မသိဘူး ဖြစ်နေတာပဲ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေမှတော့ ငါကိုယ်တိုင် သွားခေါ်မှ ဖြစ်မယ် ငါ့ကို လိပ်စာပေး ငါအခုပဲ ထွက်သွားမယ် အရာရာ အဆင်ပြေရင် ဒီညပဲ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်လေသည်။

ဝမ်ဘင်က အမြန် ပြောပြလိုက်သည်။

"ရှန်ရှန်ရဲ့ အဖွားအိမ်က တာရှန်းမြို့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် မှာ တာချန်းမြို့နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး ကီလိုမီတာ နှစ်ရာလောက်ပဲ ဝေးတာ သူ့အဖွားနာမည်က ဝမ်ရှို့လီ တဲ့..."

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ တာရှန်းမြို့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ဒီလိပ်စာဆိုရင် လုံလောက်ပြီ ဒါဆို ဦးလေး အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး ငါ အခုပဲ ထွက်သွားမယ်"

"ယန်ကျန့်... မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ် ရှန်ရှန် ဘေးကင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါဦး"

ဝမ်ဘင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ မိသားစုက ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေကြီး ဖြစ်ရပ်မှာ သေလုနီးပါး ကြုံခဲ့ရပြီးမှ အခုမှ ပုံမှန်ဘဝ ပြန်စနိုင်ကာစ ရှိသေးတာလေ။ ထူးဆန်းတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေထဲ ထပ်ပြီး မပါဝင်ချင်တော့ပေ။

"စိတ်အေးအေးထားပါ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး"

ယန်ကျန့်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

သူတို့သုံးဦး ဝမ်ဘင်၏ ရုံးခန်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဒီအချိန်မှာ လျိုချီက ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ငါတို့ အတူတူ သွားကြစို့ ဒီဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေတာ သေချာတယ် ငါ တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံအကြောင်း စုံစမ်းပေးမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် သူ၏ ဂြိုဟ်တုဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အော်ပရေတာထံ ဆက်သွယ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီ သူသည် အော်ပရေတာထံမှ တာရှန်းမြို့၏ အချက်အလက်များကို ရရှိခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံနာမည်က ရှောင်ယန် တဲ့ ကုဒ်နံမည်က တစ္ဆေမိုး တဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သူလည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတယ် သူ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတဲ့ နေရာကလည်း ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ပဲ အဲဒီနေရာမှာ တကယ် ပြဿနာ ရှိနေတယ် ဒါပေမဲ့ ဌာနချုပ်မှာတော့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဘာဝလွန် ဖိုင် မရှိသေးဘူး"

"ငါထင်တာကတော့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် မရှိတာ မဟုတ်ဘဲ အဲဒါကို မှတ်တမ်းတင်ချင်တဲ့ ရှောင်ယန်က ပြဿနာနဲ့ ကြုံသွားတာ ဖြစ်မယ် ဒါပေမဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တာက သိပ်မကြာသေးတော့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အထိ အဆက်အသွယ် မရသေးဘူး ဆိုရင်တော့ ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်လောင်း တစ်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စက ယန်ကျန့် မင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"တာချန်းမြို့နဲ့ ကီလိုမီတာ နှစ်ရာအတွင်းမှာရှိတဲ့ တာရှန်းမြို့က တခြားခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ နယ်မြေ သတ်မှတ်ချက်အရ ဆိုရင်တော့ ငါ့တာဝန် ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါက ဌာနချုပ်နဲ့ သဘောတူညီချက် ရှိတယ် ငါက တာချန်းမြို့ တစ်ခုတည်းကိုပဲ တာဝန်ယူမှာ တခြားနေရာတွေက ငါ့နယ်မြေ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီလို သဘောတူညီချက် ရှိတာလား"

လျိုချီ ခေတ္တ ကြောင်အမ်းသွားသည်။ အတွင်းရေး အသေးစိတ်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်က ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ ပြဿနာ ရှိနေတယ် ဒီကိစ္စကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ် မင်းက တာချန်းမြို့မှာပဲ နေခဲ့"

"ယန်ကျန့် မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ငါ ကောင်းကောင်း သိပါတယ် တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်တာ ပြဿနာ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ယောက် ပါတော့ ပိုပြီး အထောက်အကူ ရတာပေါ့ ပြီးတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက အတန်းဖော်ဟောင်းလေ ကူညီပေးတာက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပဲ"

လျိုချီက အတူတူ လိုက်ပါရန် ဇွတ်အတင်း ပြောနေလေသည်။

ကျန်းဝေ့ကလည်း နောက်မဆုတ်ဘဲ လိုက်ချင်နေလေသည်။

"လျိုချီ မင်း အဲဒီလို ပြောတော့ ငါက စိတ်မကောင်းဘူး ကျန်းဝေ့ က ပြဿနာ ကြောက်ပြီး သတ္တိနည်းတဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား အစ်ကိုကြီး... ခဏစောင့်ဦး ငါ့ရဲ့ သေနတ်နှစ်လက် သွားယူလိုက်ဦးမယ် တာချန်းမြို့ရဲ့ သေနတ်နှစ်လက် ကိုင်ဆောင်သူ ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လိုလဲ ဆိုတာ မင်းတို့ကို ပြလိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အားဝေ့... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ဝင်မပါနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ္ဆေကလေး ပါတာတောင် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတယ် ဆိုတော့ တာဝန်ခံတောင် ကျရှုံးသွားလောက်ပြီ ဒါက မရိုးရှင်းဘူး မင်းက တာချန်းမြို့မှာပဲ နေခဲ့ လျိုချီနဲ့ ငါပဲ သွားမယ် ပြီးတော့ မြောင်ရှောင်ရှန် က မနက်ဖြန် တာချန်းမြို့ ရောက်မယ် မင်း ငါ့ကိုယ်စား သူ့ကို သွားကြိုပြီး ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပေးလိုက်ဦး"

လျိုချီကလည်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဝေ့... မင်း သံယောဇဉ် ကြီးတာ ငါ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ထူးခြားနေတယ် တာချန်းမြို့မှာပဲ နေခဲ့ပါ ငါတို့ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ပြန်ခေါ်လာတာကိုပဲ စောင့်နေလိုက်"

"မင်းတို့ အဲဒီလောက် ပြောမှတော့လည်း အစ်ကိုကြီး စကား နားထောင်ပြီး နေခဲ့ပါ့မယ်"

ကျန်းဝေ့သည် ဇွတ်အတင်း မလုပ်တော့ဘဲ မလိုလားသော်လည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရန် သဘောတူလိုက်လေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အသိဉာဏ် ရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ကျန့်သည် တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံးကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖြန့်ကျက်လိုက်လေသည်။

"လျိုချီ... ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကို မခုခံနဲ့ ငါ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် သူနှင့် လျိုချီတို့သည် နေရာမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တာချန်းမြို့မှ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ဒီအချိန်မှာ လျိုချီသည် ယန်ကျန့် တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြို့တစ်မြို့ကို အလွယ်တကူ လွှမ်းခြုံနိုင်ပြီး နေရာနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ကာ တစ်မိနစ်တောင် မပြည့်ပေ။

တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်းတွင် မြင်ကွင်းအားလုံး ဝေဝါးနေသော်လည်း သူ၏ တည်နေရာသည် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ပြောင်းလဲနေကြောင်း သူ ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။

မြင်ကွင်း ပြန်လည် ကြည်လင်လာသောအခါ။

ယန်ကျန့်နှင့် လျိုချီတို့သည် ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်သည် အရမ်းကြီး မကျယ်ပြန့်သလို နာမည်ကြီးသော နေရာလည်း မဟုတ်ပေ။ ရေဘေးတွင် တည်ရှိပြီး ကြည်လင်သော ရေများ စီးဆင်းနေသောကြောင့် ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ဟု ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်က မိုးရွာနေတယ်"

ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်ပြီး ဖိအားများနေကာ ထူထပ်သော မည်းမှောင်သည့် တိမ်တိုက်များက ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်တစ်ခုလုံးကို အလုံပိတ်ထားသကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။ မြို့အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည် တောက်ပနေသော်လည်း မြို့ထဲတွင်မူ မှိုင်းညှို့သော မိုးများ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေပေသည်။

အပူချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ ကွာခြားလှသည်။

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကို လွှမ်းခြုံထားသော မှိုင်းညှို့သည့် မိုးများသည် လေထုထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဤကဲ့သို့ ရာသီဥတုမျိုးတွင် နေထိုင်သော သာမန်လူများသည် အင်္ကျီထူထူ ဝတ်ထားလျှင်ပင် တုန်ရင်နေမည် ဖြစ်သည်။

"ဒါက သာမန် မိုးမဟုတ်ဘူး မြို့ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ တစ်ခုလိုပဲ"

လျိုချီသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မိုးရေများကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

လက်ထဲသို့ ကျလာသော မိုးရေများသည် အထူးသဖြင့် အေးစိမ့်နေပြီး လက်တွေ့မဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုးရေများသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် အငွေ့ပျံသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"မိုးရေက သဘာဝလွန် ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သရုပ်သဏ္ဌာန်ပဲ ဒီမှာ တကယ် တစ်ခုခု မှားနေပြီ"

ယန်ကျန့်သည် ဒီကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း မသိစိတ်က အနက်ရောင် တစ္ဆေထီးကို သတိရလိုက်မိသည်။

သို့သော် အနက်ရောင် တစ္ဆေထီးထဲက မိုးရေက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ အတွင်းထဲက မိုးရေက ကြားခံနယ် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး တကယ် အန္တရာယ်ရှိသော အရာမှာ ထီးအတွင်းတွင် ရှိနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေဆိုး ဖြစ်သည်။

"တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံရဲ့ ကုဒ်နံမည်က တစ္ဆေမိုး ဆိုတော့ ဒီမိုးက သူနဲ့ ဆက်စပ်နေလောက်တယ်"

လျိုချီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်တာဝန်ခံမှ ဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ သဘာဝလွန် လှုပ်ရှားမှုကို အကြာကြီး ထိန်းမထားနိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် သူ တစ္ဆေပြန်နိုးထသွားတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မသေချာသေးဘူး မိုးရေက သဘာဝလွန် အရိပ်အယောင် ရှိပေမယ့် သေစေလောက်တဲ့ အဆင့်တော့ မဟုတ်ဘူး သာမန်ထီး တစ်လက်နဲ့ ကာလို့ ရတယ် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပဲ ထိခိုက်ပြီး ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် တစ်ခုလုံးကို စိုစွတ်အေးစိမ့် စေတာပဲ"

"တကယ်လို့ တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံသာ တစ္ဆေပြန်နိုးထသွားခဲ့ရင် ဒီမိုးရေတွေက သေစေနိုင်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက မိုးရွာတာကို တကယ် မကြိုက်ဘူး ဒါကြောင့် ဒီမိုးကို အရင် ရပ်ပစ်ရအောင်"

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖြန့်ကျက်လိုက်လေသည်။

မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များကို စုတ်ဖြဲကာ မှိုင်းညှို့သော မိုးများကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ လေထုထဲရှိ အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များသည် မယုံကြည်နိုင်စရာ အမြန်နှုန်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်သည် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေသော မှိုင်းညှို့သည့် မိုးများသည်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

"ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက တကူးတက လုပ်စရာ မလိုပါဘူး ဖြတ်သွားရုံနဲ့တင် ပြေလည်သွားတာပဲ"

လျိုချီသည် စိတ်ထဲမှ အံ့သြစွာ တွေးလိုက်မိသည်။

ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးမှသာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် အဖြစ် ယန်ကျန့်၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်မျှ အလေးသာသည်ကို သူ နားလည်လိုက်ရသည်။

တကယ်လို့ သူသာ ဆိုလျှင် ထီးတစ်လက် ကိုင်ပြီး ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲသို့ သတိထား လမ်းလျှောက်ဝင်သွားမိမည် ဖြစ်ကာ ဤကဲ့သို့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ ရှိနိုင်သော မြို့ထဲသို့ မဆင်မခြင် ဝင်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်လေသည်။

"ပေါ့ဆလို့ မရဘူး"

"……."

လျိုချီက သူ့ကို နားမလည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့လား။ သူက သတိထားနေတာလေ မင်းကမှ ပေါ့ဆနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာ။

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဖယ်ရှားလိုက်တာက သာမန် သဘာဝလွန် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ တကယ့်ခြိမ်းခြောက်မှုက အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး ဒီမြို့ရဲ့ ထူးခြားမှုကို ငါခံစားနေရတယ် အော်ပရေတာကို ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးမြေပုံ ထုတ်ခိုင်းလိုက်ဦး တချို့နေရာတွေက မြို့ရဲ့ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ မကိုက်ညီသလိုပဲ ငါ့အမြင်အာရုံက အဲဒီမှာ လိမ်တွန့်နေတယ်"

"ငါ သိပြီ"

လျိုချီလည်း စကားရှည်မနေဘဲ သူ၏ အော်ပရေတာထံ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်၏ နောက်ဆုံးမြေပုံ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ယန်ကျန့်သည် မြေပုံကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လက်တွေ့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်၏ ထက်ဝက်ကျော်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ မြေပုံပေါ်တွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။