အခုထိ ငြင်းနေတုန်းပဲ!
Vol. 1 Ch. 3
"အဟမ်း... သူက ကြီးပြင်းလာတဲ့ပုံစံက နည်းနည်း အဆင်မပြေဖြစ်သွားလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလောက်ကြီးတော့လည်း ရုပ်မဆိုးပါဘူး မဟုတ်ဘူးလား?"
ကိုယ်ပိုင်အမြင် နဲ့ ကြည့်တတ်တဲ့ ဆရာတော် ယိရှိုး မှာတော့ ချက်ချင်းပဲ အနေခက်သွားရသည်။ သူ့အမြင်မှာတော့ ကျားလဲ့ဟာ နည်းနည်းတော့ ထုံအပေမဲ့ တော်တော်လေးတော့ ချောပါတယ်လို့ ယူဆထားတာကိုး။
ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးနားက လင်းယန်ယန် ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ ဘာမှဆက်မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။ အင်းလေ... အဲဒီလိုမျိုး ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ ကျားလဲ့က တကယ်ပဲ သိပ်မချောတော့တာ အမှန်ပါပဲ။
ဒီလို ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျားလဲ့ ကတိပေးခဲ့တဲ့ ဟင်းကောင်းကြီးတွေကတော့ လေထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့၏။ ကံကောင်းတာက လင်းယန်ယန်ဟာ အစကတည်းက မျှော်လင့်ချက်မထားခဲ့တာမို့ သူ စိတ်ထဲမထားပါဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်းချင်း ရှိနေတာက တကယ်ကို ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။
လင်းယန်ယန်ကို အံ့သြသွားစေတာက ဒီမိန်းကလေးငယ် ချင်းချင်းရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာဟာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်နေတာပါပဲ။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ရှားပါးလှတဲ့ ဒီခေတ်ကာလမှာတောင် သူမချက်တဲ့ ဟင်းတွေက တော်တော်လေး စားလို့ကောင်း၏။
အမြဲတမ်း ဂျီကျတတ်တဲ့ ဆရာတော် စစ်မု တောင်မှ ဘာမှမပြောဘဲ ထမင်းကို ငုံ့စားနေပါတော့သည်။ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ တွေ့ရသလို ဆရာတော် ယိရှိုးနဲ့ ဟင်းလုစားပြီး ရန်ဖြစ်တဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးလည်း ပေါ်မလာခဲ့ပါဘူး။
"ရုပ်ရှင်ထဲမှာ သူတို့ရန်ဖြစ်ကြတာက ကျားလဲ့ချက်တဲ့ ဟင်းတွေက စားမဝင်အောင် ဆိုးလွန်းလို့ ဖြစ်မှာပဲ" လို့ လင်းယန်ယန် တစ်ယောက် စိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ပြီး ရေရွတ်မိတော့သည်။
နေလည်စာ စားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လင်းယန်ယန်ဟာ ပျင်းပျင်းရှိတာနဲ့ ကျားလဲ့ကို ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်းတွေ စတင်သင်ကြားပေးပါတော့သည်။ အမှန်တော့ လင်းယန်ယန်ရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ အသိပညာနဲ့ ခွန်အားအရ ကျားလဲ့ကို သင်ပေးဖို့နေနေသာသာ၊ ဆရာတော် စစ်မုကို သင်ပေးဖို့တောင် လွယ်ကူလွန်းလှ၏။
လင်းယန်ယန်ကို အံ့အားသင့်စေတာကတော့ ဒီငတုံးလေး ကျားလဲ့ဟာ အိုင်ကျူ သာ နည်းတာ၊ နတ်ဆရာပညာရပ်မှာတော့ ပါရမီက ထူးချွန်လွန်းလှပါသည်။ အသက် ၁၆ နှစ်မှာတင် 'ကောင်းကင်လူသားဆရာအဆင့်လေး' အဆင့်ကို ရောက်နေတာတင်မကဘဲ၊ 'မြေသားအဆင့် အလတ်စား အလောင်းထိန်း အဆောင်လက်ဖွဲ့' နဲ့ 'မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့'လိုမျိုး အခြေခံလက်ဖွဲ့တွေကိုလည်း အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။
"ဒီကောင်လေးရဲ့ ပါရမီမျိုးနဲ့သာ မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ တပည့်သွားလုပ်ရင် 'ပင်မတပည့်'တောင် ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား?"
လင်းယန်ယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလိုက်မိပါတော့သည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရရင် ဆရာကြီး အာပုရဲ့ တပည့်တွေဖြစ်တဲ့ 'ချိုးစိမ်း' နဲ့ 'ဝမ်ချိုင်' တို့ဆိုတာ ကျားလဲ့ထက် အများကြီး ပိုညံ့ကြတာပါ။ ပါရမီတင် မကဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ စရိုက်ပိုင်းမှာလည်း ကျားလဲ့ကို မမီကြပါဘူး။
"တင်း... ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်။ အရှင်၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်များ ပြည့်ဝသွားပါပြီ။ အဆင့်တက်လှမ်းခြင် စတင်တော့မည်ဖြစ်၍ ပြင်ဆင်ထားပါရန်!"
ထိုအချိန်မှာပင် လင်းယန်ယန်၏ အသိစိတ်ထဲသို့ စနစ်၏ အကြောင်းကြားစာ ရောက်ရှိလာသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် လင်းယန်ယန်သည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ သောင်းကျန်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ... အခုတင် အဆင့်တက်တော့မယ် ဟုတ်လား!"
လင်းယန်ယန် မျက်ခုံးပင့်သွားရသည်။ သူသည် မနေ့ညကမှ အဆင့် ၄ ကို တက်လှမ်းထားခြင်း မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူ၏ 'အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံမှုစနစ်' မှာ Lv4 သို့ မြင့်တက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သောအခါ သူ နားလည်သွားသည်။ ကျင့်ကြံမှုအရှိန် ဆယ်ဆမြန်သွားသည်ဖြစ်ရာ... ယခင်က ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့် ကြာမည့် ကျင့်ကြံမှုမှာ အခုတော့ တစ်ဝက်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာတင် အဆင့်တက်သွားခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သောင်းကျန်းလာသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ ပမာဏမှာ ကြောက်ခွာဖွယ်ကောင်းလှပြီး လင်းယန်ယန်ပင်လျှင် ထိုစွမ်းအင်အကြွင်းအကျန်လေးများကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
"ဝုန်းးးး!"
ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
"ဖုန်းးးး!!!!"
ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းသည် အနီးအနားမှာ ရပ်နေသည့် ကျားလဲ့ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။
"ဘာကြီးလဲ?"
ကျားလဲ့မှာ ဘာဖြစ်မှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားရတော့သည်။
"ဂျိမ်းးး!"
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ အသံအကျယ်ကြီးနဲ့အတူ သူသည် ဝါးအိမ်နံရံကို တိုက်ရိုက်ဝင်ဆောင့်ကာ နံရံကြီး ချိုင့်ဝင်သွားပြီး အထဲမှာ တစ်ပါတည်း ညပ်နေပါတော့သည်။
"ငါ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ခဏနေရင်ဖြစ်လာမယ့် ပေါက်ကွဲမှုက ဒီဝါးအိမ်နှစ်လုံးစလုံးကို မြေလှန်ပစ်လိမ့်မယ်!"
ဒါကို မြင်လိုက်တဲ့ လင်းယန်ယန်ဟာ မဆိုင်းမတွဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ စိတ်စွမ်းအား ကို စုစည်းလိုက်၏။
"ဒိုင်းးးး!!!!"
ချက်ချင်းဆိုသလို တစ်ချိုင့်ဝှမ်းလုံး ဟိန်းထွက်သွားစေတဲ့ အသံကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး လင်းယန်ယန်ရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ကောင်းကင်ပေါ်ကို မြှားတစ်စင်းလို ပျံတက်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။
"ဘာအသံကြီးလဲ! ပြီးတော့ ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင် တုန်ခါမှုကြီးက ဘာလဲ?"
"ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအင်မျိုး... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ?"
"တစ်ခုခု မှားနေပြီလား?"
ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ဆရာတော် စစ်မု၊ ဆရာတော် ယိရှိုး နဲ့ သူ့တပည့်မလေးတို့ဟာ အိမ်ပြင်ကို အပြေးအလွှား ထွက်လာကြပါတော့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးဟာ နံရံထဲမှာ ညပ်နေတဲ့ ကျားလဲ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ မှင်တက်သွားကြပါတော့သည်။
"ဟေ့ရောင် ငတုံး... မင်း အကြောင်းမရှိဘဲ နံရံပေါ်မှာ ဘာသွားလုပ်နေတာလဲ?"
ဆရာတော် စစ်မုမှာ လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပြေးသွားကာ ဝါးနံရံထဲက ကျားလဲ့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရပါတော့သည်။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ရင်ဘတ်ထဲ နည်းနည်း အောင့်သွားတာပဲ ရှိတာပါ!"
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်းယန်ယန် ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အစအနမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့် ကျားလဲ့ မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိဘဲ ရင်ဘတ်ဖြင့် နံရံကို ဆောင့်မိသည့် ဒဏ်ကြောင့် အနည်းငယ် အောင့်သွားရုံသာ ရှိပါသည်။
ဆရာတော် ယိရှိုး သည် ကျားလဲ့အနားသို့ အမြန်လာပြီး သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ကာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။
"သူ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ နည်းနည်း လန့်သွားတာပဲ ရှိတာပါ!"
ဆရာတော် ယိရှိုးက ပြောလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ဆရာတူဦးလေးကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဆရာတော် စစ်မု သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ရုတ်တရက် မျက်စိရှေ့မှာ အမှောင်ကျသွားပြီး ဘာမှမသိတော့တာပဲ"
ကျားလဲ့သည် ခေါင်းကိုကုပ်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရှာသည်။
"ဝုန်းးးး!!!!"
သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် ချိုင့်ဝှမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှနေ၍ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လေညင်းလေးတစ်ခု စတင်တိုက်ခတ်လာသည်။
လေတိုက်နှုန်းမှာ ပို၍ပြင်းထန်လာပြီး ဆရာတော် စစ်မုနှင့် ဆရာတော် ယိရှိုးတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များ၏ သိပ်သည်းဆမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျော့ကျသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒီလေက ထူးဆန်းတယ်!"
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အားလုံးက တစ်နေရာတည်းကို စုပ်ယူခံနေရတာပဲ!"
ဆရာတော် စစ်မုနှင့် ဆရာတော် ယိရှိုးတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်သွားပါတော့သည်။
သူတို့၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များရှေ့မှာပင် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အကွာတွင် ကြီးမားသော လေဆင်နှာမောင်းကြီးတစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် မယုံနိုင်စရာ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာကြသည်။
"တစ်ယောက်ယောက် အဆင့်တက် နေတာပဲ!!"
"ဒါ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီငယ်များလား? ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာတော့ လွန်လွန်းတယ်!"
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်နေကြသည်။ ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုမျိုးမှာ 'ကောင်းကင်ဆရာ' အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသည့် လှုပ်ရှားမှုထက်ပင် သာလွန်နေပါသည်။
အကယ်၍ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လင်းယန်ယန် အဆင့်တက်နေခြင်း ဖြစ်ပါက၊ လင်းယန်ယန်၏ ခွန်အားမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းနေပြီနည်း?
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်နေဆဲမှာပင် ထိုဆူညံမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်များကို လင်းယန်ယန်က စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ကြီးမားသော လေဆင်နှာမောင်းကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။
"ပြီးသွားပြီလား?"
ဆရာတော် ယိရှိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဝူးးးး!!!!"
သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အဝေးမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
"ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပျံသန်းနိုင်တာလား? ဒါက စစ်မှန်တဲ့ 'ကျင့်ကြံသူဘုရင်'တွေမှသာ လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ! ဆရာတော် လင်းယန်ယန်က ဒဏ္ဍာရီလာ 'ထူးခြားသော ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ပိုင်ရှင်များလား?"
"ဟာ... အဲဒါ တကယ်ပဲ ငါ့ညီငယ်လား? ငါ့ညီငယ်က ပျံနိုင်တယ်လား?"
"ဦးလေး လေးက ပျံနိုင်တယ်? အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ!"
"ဆရာတော် လင်းယန်ယန်က နတ်မင်းတစ်ပါးလား၊ ဆရာကတော့ ကျင့်ကြံသူတွေ ပျံနိုင်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး!"
ဤအချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ရှိနေသော လူလေးယောက်စလုံးမှာ ရှေ့မှမြင်ကွင်းကြောင့် အကြီးအကျယ် မှင်တက်အံ့သြနေကြပါတော့သည်။
ပျံသန်းခြင်းဆိုသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ၏ အိပ်မက်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သာမန်ကျင့်ကြံသူများမှာ ပျံသန်းလိုပါက 'ကောင်းကင်ဆရာ' အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ထိုအဆင့်၏ အစွမ်းထက်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ အဆောင်အယောင်ပစ္စည်း တစ်ခုခုကို ထိန်းချုပ်ပြီးမှသာ ပျံသန်းနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပျံသန်းနိုင်ရန်မှာမူ 'ကျင့်ကြံသူဘုရင်' အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်ပါသည်။
အဆိုပါအချက်မှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ 'လေဓာတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ၊ 'မီးဓာတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' သို့မဟုတ် 'ဝိညာဉ်ဓာတ်ခန္ဓာ' ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ခန္ဓာပိုင်ရှင် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုရုံဖြင့် ပျံသန်းနိုင်ကြသည်။
အနိမ့်ဆုံးအဆင့်အနေဖြင့် 'မြေကမ္ဘာဆရာ ပထမအဆင့်' သို့ ရောက်ရှိရုံဖြင့်ပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနိုင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။
အခုမြင်နေရသော လင်းယန်ယန် မှာလည်း အဆောင်အယောင်ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို အသုံးပြုပြီး ပျံသန်းနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ကိုယ်တိုင်ပျံသန်းနေခြင်းဖြစ်ရာ သူသည် 'လေဓာတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' သို့မဟုတ် 'ဝိညာဉ်ဓာတ်ခန္ဓာ' ကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ဝိညာဉ်ခန္ဓာတစ်ခုခုကို နိုးထစေခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပါသည်။
စောစောက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် လေဆင်နှာမောင်းကြီးနှင့် ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆရာတော် စစ်မု နှင့် ဆရာတော် ယိရှိုး တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လင်းယန်ယန်သည် အမှန်တကယ်ပင် 'လေဓာတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ကို နိုးထစေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြတော့သည်။
သူ အဆင့်တက်စဉ်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ဆူညံပွက်လောရိုက်ခဲ့ရသည်ကို မအံ့သြတော့ပေ။
ဆရာတော် စစ်မုမှာမူ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းယန်ယန်တွင် ဒုတိယအဆင့် 'မီးဓာတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ရှိနေသည်ကို သူ သိထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ 'လေဓာတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ပါ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤသို့သော ပါရမီမျိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပါပေသည်။
"ကျားလဲ့... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား? စောစောက အဆင့်တက်နေတုန်း စွမ်းအင်တွေကို သိပ်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်လို့ပါ!"
ဤအချိန်တွင် လင်းယန်ယန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည့် ကျားလဲ့ကို ကြည့်ကာ အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပါတော့သည်။
"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ် ဆရာတူဦးလေးရဲ့၊ နံရိုးနှစ်ချောင်းပဲ ကျိုးသွားတာပါ!"
လင်းယန်ယန် ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ကျားလဲ့ က ထုံးစံအတိုင်း အူကြောင်ကြောင် အပြုံးနဲ့ ပြန်ဖြေ၏။ ဒါပေမဲ့ သူပြုံးလိုက်တဲ့ ခဏမှာတင် ပါးစပ်ထောင့်ကနေ သွေးတစ်လုပ် စီးကျလာပါတော့သည်။
"အဟမ်း... လာပါဦး၊ ဆရာတူဦးလေး ကုပေးပါ့မယ်!"
လင်းယန်ယန် တစ်ယောက် အတော်လေး အားနာသွားပြီး ကျားလဲ့ရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို သူ့လက်ကို တိုက်ရိုက် တင်လိုက်ပါတော့သည်။
"ဝုန်းးးး!!!!"
ချက်ချင်းဆိုသလို လင်းယန်ယန်ရဲ့ လက်ထဲကနေ မြရောင်သန်းနေတဲ့ အစိမ်းရောင်စွမ်းအင်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး 'သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား' တွေက ကျားလဲ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စီးဝင်သွားပါတော့၏။ ကျိုးသွားတဲ့ နံရိုးနှစ်ချောင်းဟာ လျင်မြန်စွာ ပြန်ဆက်သွားပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အကောင်းဆုံး အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားတော့သည်။
"တကယ်ကို နေလို့ကောင်းသွားတာပဲ ဦးလေး လေးရာ။ ဒါက တစ်ခုခုသော နတ်ဆရာအတတ်ပညာလားဟင်?"
ဒဏ်ရာတွေ အရှင်းပျောက်သွားတဲ့ ကျားလဲ့က လင်းယန်ယန်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ပါတော့သည်။
"ဒါက အတတ်ပညာမဟုတ်ဘူး၊ သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါ!" လို့ လင်းယန်ယန်က ရှင်းပြလိုက်၏။
"ဟားး! ဒီလောက် သန့်စင်တဲ့ သစ်သားဓာတ်စွမ်းအားမျိုးလား! ဒါက 'သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ပဲ! ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ဆရာတော် လင်းယန်ယန်... ဆရာတော့်မှာ 'လေဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ရှိနေပြီ မဟုတ်လား? အခု ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး 'သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ပါ ထပ်ရှိနေရတာလဲ?"
ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေတဲ့ ဆရာတော် ယိရှိုး တစ်ယောက် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်မိပါတော့သည်။
"ဟားဟားဟား... အဘိုးကြီး ကတုံးရေ၊ မင်း ကြောက်ပြီး ကြောင်သွားပြီလား! ငါ့ညီငယ်မှာ 'လေဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' တင်မကဘူး၊ ဒုတိယအဆင့် 'မီးဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' လည်း ရှိသေးတယ်၊ အခုတော့ 'သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ပါ ထပ်ရှိနေပြီ! ပြောစမ်း... ဒီလောကမှာ ဘယ်သူက ငါ့ညီငယ်ရဲ့ ပါရမီကို ယှဉ်နိုင်ဦးမှာလဲ?"
ဆရာတော် ယိရှိုးရဲ့ စကားကို ကြားတဲ့အခါ ဆရာတော် စစ်မု က အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ဝါကြွားပြီး ရယ်မောလိုက်ပါတော့သည်။ တကယ်တော့ သူ့ရင်ထဲမှာလည်း အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်နေတာပါ။ လင်းယန်ယန်မှာ သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ရှိနေမှန်း သူကိုယ်တိုင်လည်း အခုမှ သိတာကိုး။
'ဒီကောင်လေးကတော့... အစွမ်းတွေကို တော်တော် ဝှက်ထားနိုင်တာပဲ' လို့ သူ စိတ်ထဲက ကြိတ်ချီးကျူးနေမိ၏။
"ဟားး! ဒုတိယအဆင့် မီးဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ဟုတ်လား... ဒါ... ဒါကတော့..."
ဆရာတော် စစ်မုရဲ့ စကားကြောင့် ဆရာတော် ယိရှိုးမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားမိတော့သည်။ လင်းယန်ယန်ကို ကြည့်တဲ့ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက အံ့သြရုံတင်မကဘဲ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်တဲ့ အဆင့်အထိ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ကြီးကျယ်တဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာ သုံးခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အသက် ၁၈ နှစ်နဲ့ 'ကောင်းကင်မြေဆရာအဆင့်တစ်' အဆင့်ကို ရောက်နေတာဟာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း အတော်ဆုံး 'ပါရမီရှင်' လို့တောင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။
"လေဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ဟုတ်လား? ဘာတွေကို ပြောနေကြတာလဲ?"
လင်းယန်ယန် ကိုယ်တိုင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ “ငါ ဘယ်တုန်းက လေဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ရသွားပါလိမ့်”
"ညီငယ်... ဖုံးကွယ်မထားပါနဲ့တော့၊ ငါတို့ စောစောက အကုန်မြင်လိုက်ရပြီးသားပါ!"
"ဒါနဲ့နေဦး... ဟေ့ရောင် ငတုံး၊ မင်းက ဘာလို့ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ သွားတူနေတာလဲ။ ကောင်းတာကျမသင်ဘူး၊ နေ့တိုင်း မင်းရဲ့အစွမ်းတွေကိုပဲ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား!"
လင်းယန်ယန် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ဆရာတော် စစ်မု က ကြားဖြတ်ပြီး သူ့ကို အကုန်လုံး သိမြင်သွားပြီဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ပြောလိုက်တာကြောင့် လင်းယန်ယန်ခမျာ နှုတ်ခမ်းလေး တုန်သွားရပါတော့သည်။
"တင်း... ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်။ အရှင်က ယနေ့တွင်လည်း အေးဆေးစွာ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် တိုက်ခိုက်ရေး အသစ်တစ်ခုဖြစ်သော 'လေဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ' Lv1 ကို ရရှိပါသည်!"
ထိုအချိန်မှာပင် ထွက်ပေါ်လာသော စနစ်၏ အကြောင်းကြားသံကြောင့် လင်းယန်ယန် တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။
'ဟောဗျာ... ဒီစနစ်က အနာဂတ်ကိုတောင် ကြိုဟောနေတာလား။ ငါ့ကို တကယ်ပဲ လေဓာတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာ တိုက်ခိုက်ရေးစနစ် ပေးလိုက်တာလား' လင်းယန်ယန် စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်မိသွားရသည်။
"ဝူးးးး!"
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ခတ်လာပြီး လင်းယန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။
"ကြည့်စမ်း! ကြည့်စမ်း! ကြည့်စမ်း! ဒါ လေဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေပဲ! ဒါက အသေအချာကို လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားပဲ! ညီငယ်... မင်း အခုထိ ငြင်းချင်သေးတာလား!"
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဆရာတော် စစ်မုက အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ပါတော့သည်။ ဆရာတော် ယိရှိုး ဟာလည်း သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် မြင်လိုက်ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။