ချန်းဟော် ရောက်ရှိလာခြင်း

"ဟားဟားဟား... အဘိုးကြီး ကတုံး၊ အခုတော့ မင်းက ကတုံးမဟုတ်တော့ပါလား!"

တာအိုဆရာ စစ်မုက ဆရာတော် ယိရှိုး၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး အားရပါးရ အော်ဟည်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင်က ရယ်နိုင်သေးတယ်ပေါ့၊ ရှင်သာ မလုပ်ခဲ့ရင် ဆရာတော်က ဒီလောက်အထိ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်ပါ့မလား?"

ချင်းချင်းကလည်း ဒေါသတကြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

စစ်မု၏ တပည့်ဖြစ်သူ ကျားလဲ့ ပင်လျှင် ချင်းချင်း၏ စူးရှသော မျက်စောင်းဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကိုကုပ်ကာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အသွားရသည်။ 'ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ' ဆိုသည့် သဘောပင်။

"ဆရာတော်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို က သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်မှန်း မသိဘဲ လုပ်မိသွားလို့ပါ!"

လင်းယန်ယန်ကလည်း မတတ်သာသည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စကားအဆုံးတွင် သူင ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆရာတော် ယိရှိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ 'သစ်သားဓာတ် စွမ်းအင်' တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် စီးဝင်စေလိုက်သည်။

"ဝုန်းးးး!!!"

ခဏချင်းမှာပင် ထိုစွမ်းအင်များသည် ဆရာတော်၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖူးယောင်ညိုမည်းနေသည့် ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိရှေ့တင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။

"အို... ဆရာတော်၊ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကုန်ပြီ!" ချင်းချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာ လင်း! ဒီ 'သစ်သားဓာတ် စွမ်းအင်' ကတော့ ဒဏ္ဍာရီထဲကအတိုင်းပါပဲ၊ သေခါနီးလူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်သလို အသားနဲ့ အရိုးတွေကိုပါ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တာပဲ!"

ဆရာတော် ယိရှိုးကလည်း လင်းယန်ယန်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အလေးပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းမှ ပတ်တီးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမာရွတ်တစ်စက်ပင် မကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အင်းလေ... အခုတော့ သူက ပြန်ပြီး အဘိုးကြီး ကတုံး ဖြစ်သွားပြီပေါ့!"

စစ်မုမှာ မကျေနပ်သော်လည်း လင်းယန်ယန် ကုပေးသည်ကိုတော့ မတားမြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ နှုတ်သီးမှာတော့ ထက်မြက်နေဆဲပင်။

"ဆရာ... စကားကို လျှော့ပြောပါဦး။ ဂိုဏ်းတူဦးလေး ချန်းဟော်တောင် ရောက်နေပြီ!"

ထိုစဉ် ကျားလဲ့က အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော လူအုပ်ကြီးကို ညွှန်ပြကာ မတတ်သာသလို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ? တာအိုဆရာ ချန်းဟော် လား? မတွေ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီပဲ!"

ဆရာတော် ယိရှိုးလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးထံသို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်ပင်... ထိုလူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် မော်ရှန်းတာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျောတွင် ဓားရှည်တစ်လက် လွယ်ထားသော သွယ်လျလျ လူလတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦး ပါလာသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ သွယ်လျသော်လည်း သူထုတ်လွှတ်နေသော အရှိန်အဝါနှင့် မျက်ခုံးကြားရှိ ခိုင်မာပြတ်သားမှုများက သူ့ကို အလွန်ပင် ယုံကြည်အားကိုးထိုက်သူတစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။

သူသည်ကား... တာအိုဆရာ ချန်းဟော် ပင်ဖြစ်သည်။ မော်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ပင်တိုင်တပည့် များထဲတွင် အဆင့် (၈) ရှိသူ ဖြစ်သည်။

'ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ချန်းဟော်ရဲ့ ပါရမီကတော့ ပင်တိုင်တပည့်တွေထဲမှာ ဂိုဏ်းတူဦးလေးကိုး နဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရှီကျန့် ပြီးရင် ဒုတိယလိုက်တာပဲ။ အသက် (၃၅) ဝန်းကျင်ပဲ ရှိဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် စတုတ္ထမြောက် ကောင်းကင်ဘုံ ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ!'

လင်းယန်ယန်က ချန်းဟော်၏ အဆင့်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို ပြောရလျှင် သူ၏ပါရမီမှာ ဂိုဏ်းတူဦးလေးကိုးထက်ပင် အနည်းငယ် ပိုကောင်းနိုင်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို!!!"

အဝေးမှပင် ချန်းဟော်သည် စီမုတို့လူစုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်ပြီး ပြေးလာခဲ့သည်။ သူ၏ တပည့်လေးဦးဖြစ်သော တုံး၊နန်၊ရှီး၊ပေ တို့ကလည်းယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ နောက်ကနေ အမြန်လိုက်လာကြသည်။

"ဟားဟားဟား... ဂိုဏ်းတူညီလေး၊ မင်းကတော့ကွာ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ငါ့ကိုတောင် တိတ်တဆိတ် ကျော်တက်သွားပြီပဲ!"

စစ်မုက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်ပြီး ချန်းဟော်ကို အသာအယာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အဆင့်ပဲလေ၊ တိုက်ပွဲဝင်စွမ်းရည်ကမှ တကယ့် အစစ်အမှန်ပါ"

ချန်းဟော်က နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ တိုက်ပွဲဝင်စွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင်။ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ ရှားလှသည်။

"ဂိုဏ်းတူဦးလေး ချန်းဟော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်! ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတို့ကိုလည်း နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ကျားလဲ့ ကလည်း အမြန်ပင် အလေးပြုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ကျားလဲ့၊ မင်း တော်တော်ကြီးသွားပြီပဲ! အရင်က မင်းက ဝဝတုတ်တုတ်လေး မဟုတ်လား!"

ကျားလဲ့ ခေါ်သောအခါ ချန်းဟော်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ကုပ်နေမိတော့သည်။

"တာအိုဆရာ ချန်းဟော်... မတွေ့ရတာ ကြာ..." ဆရာတော် ယိရှိုးက ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"အော်... ငါ မေ့တော့မလို့။ ဂိုဏ်းတူညီလေး... ဒီလူငယ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်းပါဦး?!"

သို့သော် စစ်မုက ဆရာတော်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး လင်းယန်ယန်ကို ရှေ့သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဆရာတော်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်!"

သူ့ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၏ အကွက်လေးကို မြင်သဖြင့် ချန်းဟော်မှာ မတတ်သာဘဲ ဆရာတော်ကို အရင် နှုတ်ဆက်လိုက်ရသည်။ အဲဒီနောက်တွင်မူ သူ၏ အကြည့်များမှာ လင်းယန်ယန်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

တပည့်လေးယောက်ဖြစ်သော တုန်း၊ နန်၊ ရှီး၊ ပေ့ တို့ကလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်ကြသည်။ သို့သော် လင်းယန်ယန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တာအိုဆရာ ချန်းဟော်၏ မျက်ဆုံများမှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းယန်ယန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သူ လုံးဝ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူက 'ကောင်းကင်မျက်စိ' ပညာရပ်ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားမျက်စိ အဆင့်ထက် အနည်းငယ်နိမ့်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် လူအများ၏ ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်မှုများကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် လင်းယန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မည်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကိုမျှ သူ မခံစားရပေ။ လင်းယန်ယန်ကို သာမန်လူတစ်ယောက်ဟုလည်း သူ မယုံကြည်နိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းယန်ယန်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သိပ်မသိသာသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ သူ့ကိုပင် အသက်ရှူကျပ်မတတ် ခံစားရစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အာရုံ အားနည်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဒီသူငယ်ချင်းလေးက...?"

တစ်ဖက်လူသည် တာအိုဆရာ စစ်မု၏ တပည့် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

"ဟားဟားဟား... မင်းလည်း ဒီကောင်လေးရဲ့ အစွမ်းကို မြင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ! သူက လင်းယန်ယန်ပဲ၊ ငါတို့ မော်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အသစ်ခန့်အပ်လိုက်တဲ့ ပင်တိုင်တပည့် ပေါ့! သူက ဒုတိယအဆင့် မီးဓာတ်ခန္ဓာ၊ သစ်သားဓာတ်ခန္ဓာနဲ့ လေဓာတ်ခန္ဓာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အလွန်၊ အလွန်၊ အလွန်ကို ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင် ကြီးကွ!"

စီမုက အားရပါးရ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ပြောပုံမှာ ထိုဓာတ်ကြီးလေးပါး ခန္ဓာကိုယ်များကို သူကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ပင်။

"ဟင်!!! ဓာတ်ခန္ဓာ သုံးမျိုးတောင်လား? ပြီးတော့ တစ်ခုက ဒုတိယအဆင့်ကြီးလား?!"

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

"အသစ်တိုးမြှင့်လိုက်တဲ့ ပင်တိုင်တပည့်ဆိုရင် သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူဦးလေး လေး ပေါ့နော်?"

ရှီး၊ နန်၊ ရှီး၊ ပေ့ တို့ လေးယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်သွားကြသည်။ တာအိုဆရာ ချန်းဟော် မှာလည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ မျက်နှာထက်တွင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

'ဟဲဟဲ... အံ့သြသွားတယ် မဟုတ်လား? ငါက ဂိုဏ်းတူညီလေး ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုတောင် မပြောရသေးဘူး။ နောက်မှ သိရင် မင်း ပိုပြီး လန့်သွားဦးမှာ!' ဟု စီမုက စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ပြုံး ပြုံးနေမိသည်။

ယခုအခါမှသာ ဂိုဏ်းတူဦးလေးကိုးက လင်းယန်ယန်ကို သူ့ထံသို့ အဘယ်ကြောင့် လွှတ်လိုက်သနည်းဆိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို စစ်မု နားလည်သွားတော့သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေး လင်းယန်ယန်၊ ငါတို့ မော်ရှန်းဂိုဏ်းကနေ မင်းလို ပါရမီရှင်ကြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီး ဓာတ်ခန္ဓာ သုံးမျိုးတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတာဆိုတော့ ငါတို့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးတောင် မင်းကို ယှဉ်နိုင်ပါ့ဦးမလား?"

ချန်းဟော်က ချီးကျူးစကားဆိုရင်း သူ့ရှေ့က ဂိုဏ်းတူညီလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး (ရှီကျန့်) သာ လင်းယန်ယန်နှင့် တွေ့လျှင် မည်မျှ အံ့သြသွားမည်နည်းဟု သူတွေးနေမိသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ချန်းဟယ်ကလည်း မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ ပြောရရင် ကျွန်တော်လည်း တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတုန်းက ဒီ ဖုတ်ကောင်မင်းသား ကို မြို့တော်အထိ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ တာဝန်ကို လက်ခံခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ ဂိုဏ်းတူဦးလေးကိုး နဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီး သူ့ဆီမှာ 'အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်' တစ်ကောင် ပေါ်နေတာနဲ့ နှောင့်နှေးသွားလို့ အစ်ကိုတို့နဲ့ မဆုံဖြစ်ခဲ့တာပါ!" ဟု လင်းယန်ယန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ? ညီလေးကလည်း ဒီတာဝန်ကို လက်ခံထားတာလား?" ချန်းဟော် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ခံစားချက်မှာ ဝမ်းသာမှုပင်ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ပါရမီရှင်ကြီးတစ်ယောက် ပါလာလျှင် ခရီးစဉ်မှာ ပျင်းစရာကောင်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် လင်းယန်ယန်၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ကြီးမားမည်ကို သူသိထားသဖြင့် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာလျှင်လည်း အားကိုးရမည် မဟုတ်ပါလား။

"ဂိုဏ်းတူဦးလေး လေးကလည်း ဒီတာဝန်ကို ယူထားတာလား? ကောင်းလိုက်တာ၊ ဒါဆို မြို့တော်ကို အတူတူ သွားကြတာပေါ့!"

"ဟားဟားဟား... ဦးလေး လေးက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ၊ သူလို ပါရမီရှင်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မေးကြည့်ရမယ်!"

"မင်းကတော့ အိပ်မက်ယောင်နေပြီ! ပါရမီဆိုတာ မွေးရာပါပါကွ၊ မေးလို့ ဘာထူးမှာလဲ?"

ရှီး၊ နန်၊ ရှီး၊ ပေ့ တို့လည်း သူတို့အချင်းချင်း ပျော်ရွှင်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"ကဲပါ... ကဲပါ... စကားတွေကို လမ်းကျမှ ပြောကြတော့။ ဒါနဲ့ ဂိုဏ်းတူညီလေး၊ မင်းက ဒီလမ်းကနေ ဖြတ်သွားတယ်ဆိုတော့ ဒါက လမ်းမကြီး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?" ဟု စစ်မုက ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... တကယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီလမ်းကနေ မလာသင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ ပြင်ဆင်လာတဲ့ ကောက်ညှင်းဆန် တွေ ကုန်သွားလို့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို့ဆီကနေ နည်းနည်းလောက် လာချေးတာပါ!" ဟု ချန်းဟယ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကုန်သွားတယ်လား ညီလေးက ပစ္စည်းတွေကို ‌လုံလုံလောက်လောက် မပြင်ဆင်လာတာမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဆို ဒီဖုတ်ကောင်ရဲ့ အစွမ်းက မင်း ခန့်မှန်းထားတာထက် ပိုများနေလို့လား?"

ချန်းဟယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ စစ်မု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပါတော့သည်။

"ကျားလဲ့... သွား၊ ကောက်ညှင်းဆန် အကောင်းဆုံးဟာကို သွားယူချေ!"

စီမစ်က သူ့တပည့်ကို လှမ်းအမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ကျားလဲ့လည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး အိမ်ထဲကို အပြေးအလွှား ပြန်ဝင်သွား၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ လူအားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေကတော့ နောက်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲလာတဲ့ ဧရာမ ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလား ကြီးဆီကို ရောက်သွားကြသည်။

"ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားရယ်၊ မှင်ကြိုးပိုက်ကွန်ရယ်... အထဲက ဖုတ်ကောင်က တော်တော်လေး အစွမ်းထက်ပုံပဲ!" ဆရာတော် ယိရှိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ မူလတာဝန်မှာတုန်းကတော့ 'ဖုတ်ကောင်စိမ်း' တစ်ကောင်ပဲလို့ ပြောထားပေမဲ့ အခုတော့ ဒီဖုတ်ကောင်က အနည်းဆုံး 'အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်' အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားနဲ့ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ကြက်သွေးမင်တို့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ပိုက်ကွန်ရဲ့ အစွမ်းကြောင့် အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်တောင် ဒီတံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။" ချန်းဟော်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်ခုံးတွေကတော့ အတော်လေး တွန့်ချိုးနေဆဲပင်။

"တာအိုဆရာ ချန်းဟော်၊ ဒီခေါင်းတလားကို ဘာလို့ တဲမိုးနဲ့ အုပ်ထားရတာလဲ? သီအိုရီအရဆိုရင် နေရောင်ခြည်နဲ့ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခိုင်းမှ နေရောင်ခြည်ကို စုပ်ယူပြီး အလောင်းပုပ်အနံ့အသက် တွေကို လျော့ပါးစေမှာ မဟုတ်လား!"

ဘေးနားက ဆရာတော် ယိရှိုးက ထောက်ပြလိုက်သည်။ ဒါကို ကြားတော့မှ ချန်းဟော်လည်း သတိဝင်လာပြီး မှင်တက်သွားရ၏။

"ဆရာတော် ထောက်ပြတာ တကယ်မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒါကို မစဉ်းစားမိဘူး! ရှီး၊ နန်၊ ရှီး၊ ပေ့... မြန်မြန်၊ အဲဒီတဲမိုးကို ဖျက်ချလိုက်ကြ!"

ချန်းဟယ်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း တပည့်လေးယောက်လည်း ချက်ချင်းပဲ အလုပ်စလုပ်ကြသည်။

"ဟွန့်... ပါးစပ်ကတော့ သွက်ပါပေ့။ ငါမသိလို့ မပြောတာကျနေတာပဲ!" စစ်မုက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်၏။

"တာအိုဆရာ ချန်းဟော်... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ရပ်လိုက်ရတာလဲ? ပြီးတော့ ဒီလို တောကန္တာရထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ?"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အနောက်ကနေ ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝူ ရဲ့ မိန်းမလျာဆန်ဆန် စူးရှရှအသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့ ကျားလဲ့၊ လင်းယန်ယန်နဲ့ တခြားသူတွေပါ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကုန်ကြ၏။

"ဆရာ... ဒီလူ့အသံက ဘာလို့ မိန်းကလေးအသံလို ဖြစ်နေတာလဲ?" ကျားလဲ့က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်၏။

"အသံနားထောင်တာနဲ့ မိန်းမလျာ ဆိုတာ သိသာတယ်။ နန်းတွင်းက မိန်းမလျာတွေရဲ့ အသံက အဲဒီလိုပဲလေ!" စစ်မုက စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်၏။

သူ့အသံကလည်း သိပ်မတိုးတာကြောင့် လျှောက်လာတဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူး၀ူဟာ ဒါကို ကြားသွားပြီး မျက်နှာကြီး ချက်ချင်း ပျက်သွား၏။

"ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝူ... ဒါက ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုရဲ့ အိမ်ပါ။ လမ်းမှာ ကောက်ညှင်းဆန်တွေ ကုန်သွားလို့ ခဏလာချေးတာပါ!" လို့ ချန်းဟော်က အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ တဲမိုးကို ဖျက်နေရတာလဲ?" ချန်းဟော်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုအိမ်ဆိုတော့ ဝူကြီးကြပ်ရေးမှူးလည်း ဒေါသကို ထိန်းပြီး ခေါင်းစဉ်ပြောင်းမေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သိပါ့မလဲ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့..." စစ်မုက အခွင့်အရေးရတုန်း ဆရာကြီးလုပ်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

"ငါက ခင်ဗျားကို မေးနေလို့လား? တာအိုဆရာ ချန်းဟော်ကို မေးနေတာလေ၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကြားဖြတ်ပြောနေတာလဲ?"

ကြီးကြပ်ရေးမှူး၀ူရဲ့ ပြန်ပက်လိုက်တဲ့ စကားကြောင့် စစ်မုတစ်ယောက် မျက်နှာကြီး နီမြန်းသွားသည်။

"ဖြည်းဖြည်းပြောတော့လည်း ပြောစရာမရှိဘူး၊ မြန်မြန်ပြောတော့လည်း ပြောခွင့်မရှိဘူး! တာအိုဆရာရေ... ခင်ဗျားတော့ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ!" ဆရာတော် ယိရှိုးက ဘေးကနေ တစ်ခစ်ခစ်နဲ့ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"တောက်... ငါတော့ ဒီမိန်းမလျာတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ" စီမု ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွားတွေတောင် ကြိတ်ထားရသည်။ အဲဒီနောက် ဘေးက ဆရာတော်ကို ကြည့်ပြီး— "ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုမုန်းတာကတော့ ဒီအဘိုးကြီး ကတုံးပဲ" လို့ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လို့ ဆရာတော်ယိရှိုးလည်း ဆွံ့အသွားရသည်။

"အော်... ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝူ၊ မင်းသားလေးကို တစ်ချက်လောက် သတင်းပို့ပေးပါဦး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီလေး ကလည်း ဒီခေါင်းတလားကို လိုက်ပို့ဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့သူပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ နောက်ကျသွားတာနဲ့ ဒီမှာ စောင့်နေတာပါ!"

ဒီအချိန်မှာပဲ ချန်းဟော်က လင်းယန်ယန် အကြောင်းကို သတိရပြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တော့သည်။