ထူးဆန်းသော နယ်မြေ

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ၏ ခြေရာနောက်ကို လိုက်ရင်း သဘာဝလွန် နယ်ပယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံး မှောင်မည်းနေပြီး လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝိညာဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ အတိအကျ မသိသော်လည်း ရှေ့ဆက်သွားပါက လမ်းပျောက်လွယ်ပြီး ပြန်လမ်းရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ မသေချာကြောင်းကိုတော့ သူ သိထားသည်။

"လက်လျှော့ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ယန်ကျန့် လမ်းဆက်လျှောက်နေသော်လည်း ခြေလှမ်း နှေးကွေးသွားသည်။ သူ အတော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ဖို့ စတင်စဉ်းစားလာမိသည်။

ဤနေရာသည် အဆုံးအစ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သူမဆို ဆက်လျှောက်သွားပါက မရေရာမှုကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။

လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝိညာဉ်များက အဓိက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

တကယ့်ပြဿနာက သူတို့ကြားထဲ ရောနှောနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေများ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်သာ သတိမထားဘဲ အဝေးကို ကြိုမကြည့်၊ လမ်းရှင်းဖို့ တစ္ဆေမီးတောက် ကို မသုံးခဲ့လျှင် အန္တရာယ်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

တခြားလူသာဆိုလျှင် အခုလောက်ဆို အနည်းဆုံး သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှု ၅ ကြိမ်လောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့ ဆက်မသွားတော့ဘူးလား"

လျိုချီက ယန်ကျန့် ခြေလှမ်းနှေးသွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်ကို သတိထားမိသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒီအခြေအနေ ရောက်မှတော့ ငါတို့ လက်လျှော့ဖို့ သင်ယူသင့်ပြီ ထင်တယ် ဝမ်ရှန်းရှန်းက အရမ်း အတွင်းပိုင်း ရောက်နေပြီ ငါတို့ ဆက်သွားရင် ဒီမှာ ထာဝရ ပိတ်မိသွားလိမ့်မယ် အခု ပြန်လှည့်သွားရင် အန္တရာယ် မရှိဘူး ရှေ့ဆက်သွားရင်တော့ မရေရာဘူး"

ပြောရင်းဖြင့် သူ အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရေအိုင်တစ်ခု သူ့ခြေရင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့နှံ့နေပြီး တချို့ဆိုလျှင် ဖိနှိပ်ခံရသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဆက်လက်တည်ရှိမနေနိုင်တော့ပေ။

ဒါက သဘာဝလွန် နယ်ပယ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အပိုင်းဖြစ်ပြီး တစ္ဆေရေကန် တောင်မှ သက်ရောက်မှု ရှိနေသည်။

ဒါကြောင့် ယန်ကျန့် လက်လျှော့ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ရင် ရေကန်ရေကို ကျောက်ဆူးသဖွယ် အသုံးပြုပြီး ဒီမှာ ပိတ်မိမှာကို သူ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုဘူးလေ။

"ငါတို့ ဒီလောက်အဝေးကြီး ရောက်လာပြီးမှ လက်လျှော့လိုက်ရမှာ နှမြောစရာကြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းက ရှေ့နားလေးမှာ ရှိမယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်"

လျိုချီ အဝေးကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

အဝေးတွင် စိမ်းသက်သော ဝိညာဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သက်ရှိလူသား တစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လမ်းပေါ်တွင် လေးလံသော ခြေသံများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ဖိစီးမှုနှင့် အသက်ရှူကျပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"မင်း တစ်ခုခု တွေ့လို့လား"

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

လျိုချီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ငါ ဘာမှ မတွေ့ပါဘူး ဝါးတားတား ခံစားချက်လေး တစ်ခုပါပဲ"

"သဘာဝလွန် အတိတ်နိမိတ်လား"

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီလို ခံစားရမှတော့ ရှေ့နည်းနည်း ဆက်တိုးကြည့်ကြတာပေါ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို မတွေ့သေးရင်တော့ ငါ လက်လျှော့ရလိမ့်မယ်"

သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

လျိုချီ သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ ခရီးစတင်ကတည်းက ကီလိုမီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်ရလဒ်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့် နောက်ထပ် ၁၀ ကီလိုမီတာ ဆက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်ထိ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရှာမတွေ့ရင် ချက်ချင်း ပြန်လှည့်မည်။

သူတို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာရာ လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝိညာဉ် အရေအတွက် လျော့နည်းလာပြီး လမ်းပေါ်တွင် နည်းပါးလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ဒီပြောင်းလဲမှုက ကောင်းလား ဆိုးလား ဆိုတာ မသေချာသေးပေ။

ယန်ကျန့်က ဂရုမစိုက်ဘဲ လျိုချီနှင့်အတူ ခြေလှမ်း သွက်လိုက်သည်။

၅ ကီလိုမီတာ အပြည့် လျှောက်ပြီးသွားပြီ။

ဝိညာဉ် အရေအတွက် လျော့နည်းသွားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကတော့ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးပေ။

နောက်ထပ် ၃ ကီလိုမီတာ ဆက်သွားလိုက်သည်။

အခြေအနေက တူတူပါပဲ။

ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ပြန်ခေါ်ပြီး ထပ်မံ ခြေရာခံခိုင်းလိုက်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက လှည့်ပြီး အတွင်းပိုင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဒါကို မြင်တော့ ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား တည်သွားသည်။

ခွေးကြီးက သူတို့ကို လမ်းမှားခေါ်သွားတာများလားလို့တောင် သူ သံသယ ဖြစ်မိသည်။

"နောက်ထပ် ၂ ကီလိုမီတာ"

ယန်ကျန့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး ရှေ့ဆက်တိုးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော ၂ ကီလိုမီတာအတွင်း ဝမ်ရှန်းရှန်းကို တွေ့ရဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိသော်လည်း နောင်တမရစေရန်အတွက် သူ သတ်မှတ်ထားသော ပန်းတိုင်အထိ ပြီးဆုံးအောင် သွားချင်သည်။

"ရှေ့မှာ တစ်ခုခု ရှိပုံရတယ်"

ရုတ်တရက်... မီတာ ရာဂဏန်း အကွာအဝေးတွင် လျိုချီ၏ ဖြူဆွတ်သော မျက်လုံးများက တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသော အလင်းရောင် တစ်ခုကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမီးတောက် မဟုတ်ဘဲ ရောင်စုံ နီယွန်မီးရောင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အဝေးကို မျက်လုံးမှေး ကြည့်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ် အရေအတွက် ထပ်မံ လျော့နည်းသွားသဖြင့် အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့မထားတော့ရာ သူ ပိုဝေးဝေး မြင်ရသည်။

အမှန်တကယ်ပင် အဝေးတွင် ရောင်စုံ နီယွန်မီးရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည်။

"အဲဒါ... လမ်းတစ်ဖက်ကမ်းလား"

ယန်ကျန့် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ နီယွန်မီးရောင်က ဘာကို ဆိုလိုမှန်း မသေချာပေ။

"သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

အန္တရာယ် ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း သူ ဆက်ပြီး မတွေဝေတော့ဘဲ နီယွန်မီးရောင် ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

သူနှင့် လျိုချီ အမြန် ရွေ့လျားလိုက်ကြသည်။

မကြာမီ...

မီးရောင် ပိုမို နီးကပ်လာသည်။

အဲဒီကျမှ ယန်ကျန့် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ နီယွန်မီးရောင်က လမ်းတစ်ဖက်ကမ်း မဟုတ်ဘဲ လမ်းလယ်ခေါင်တွင် တည်ရှိနေသော သစ်သားအဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အဆောက်အအုံသည် ၂ ထပ်ရှိပြီး တံခါးများ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ခေါင်မိုးအောက်တွင် မီးလုံးများစွာ ရှိပြီး အရောင်စုံ လင်းလက်နေသည်။

"ထူးဆန်းတဲ့ နေရာပဲ"

ယန်ကျန့် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ပေ။

တစ္ဆေခြောက်သော ဤနယ်ပယ်တွင် လူလုပ်ထားသော သစ်သားအိမ်တစ်လုံး တည်ရှိနေပြီး စွန့်ပစ်ထားပုံ ပေါက်သော်လည်း ရှင်းပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် သစ်သားအိမ် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်များ မရှိကြပေ။

အနီးနားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝိညာဉ် အနည်းငယ်ကလည်း အိမ်ကို တမင်တကာ ရှောင်ကွင်းသွားကြပြီး အနားမကပ်ချင်ကြပေ။

"ငါတို့ နေရာမှား ရောက်လာပုံပဲ"

လျိုချီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က အိမ်ဆီသို့ ဆက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရောက်မှတော့ ထူးခြားတာများ ရှိမလား ဝင်ကြည့်ရအောင်"

မကြာမီ...

သူ သစ်သားအိမ်နား ရောက်လာသည်။

အဆောက်အအုံက မသေးလှပေ။ တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ကျန့် ဝင်ပေါက်ကို တွေ့ပြီး သတိထားကာ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

သစ်သားတံခါးက သော့ခတ်မထားဘဲ စေ့ထားရုံသာ ရှိသည်။

ဒီနေရာက သက်ရှိတွေရော ဝိညာဉ်တွေရော ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိလို့ သော့ခတ်စရာ မလိုတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့် တံခါးကို အနည်းငယ် တွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

အိမ်ထဲတွင် ခေါင်းတလားအဟောင်းများ တန်းစီထားသည်။

ခေါင်းတလားများသည် အရောင်လွင့်နေပြီး ဖုန်များ တက်နေသည်။ အနည်းဆုံး ၁၀ လုံးခန့် ရှိပြီး အတွင်းထဲတွင် ဘာရှိမှန်း မသိရပေ။

"ခေါင်းတလားတွေထဲမှာ တစ္ဆေတွေ ရှိမယ်မထင်ဘူး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ္ဆေတွေ ဒီလောက်များနေတာ ချုပ်နှောင်ထားဖို့ ခေါင်းတလား အများကြီး ပြင်ဆင်ထားစရာ မလိုဘူး တစ္ဆေတွေ မဟုတ်ရင် လူတွေ ဒါမှမဟုတ် ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို သိမ်းဆည်းထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် သေချာ အကဲခတ်ကြည့်နေပြီး အထဲဝင်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

သူ စိတ်မသန့်ပေ။ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အန္တရာယ်ကို မစချင်ပေ။

"မဝင်တာ ကောင်းမယ် ထင်တယ်"

လျိုချီက အတွင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ငါ ကြည့်ရုံပဲ ဝင်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး က အတွင်းပိုင်းကို စကင်န်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...

ခေါင်းတလားအဖုံး တစ်ခုပေါ်တွင် လက်ရာ ခြေရာ အသေးလေးများကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲဒါတွေက... တစ္ဆေငယ် ရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေပဲ"

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ္ဆေငယ်နဲ့အတူ ဒီကို ရောက်လာတာ သေချာတယ်"

သဲလွန်စ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယန်ကျန့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက လမ်းကြောင်းမှန် ပြနေကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်ပြီ။ ခရီးလမ်း ဝေးလွန်းသဖြင့် သူ သံသယ ဝင်ခဲ့မိသေးသည်။

ဒါပေမဲ့...

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ စွမ်းရည်အရ တစ္ဆေငယ်၏ ကာကွယ်မှု ပါဝင်လျှင်ပင် ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာအထိ ရောက်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ မောပန်းမှုကြောင့် မဟုတ်လျှင်တောင် လမ်းတစ်လျှောက်က အန္တရာယ်တွေက အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်တယ်လေ။

တစ်ခုခုက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့။

ယန်ကျန့် ဒီဖြစ်နိုင်ချေကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ဆက်လက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေငယ်၏ ခြေရာများသည် အိမ်ထဲတွင် တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် အိမ်ထဲတွင် ကြာကြာမနေဘဲ နောက်ဖေးတံခါးပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှင်းနေတာပဲ။

တစ္ဆေငယ်က ဒီနေရာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြန်ထွက်သွားတာ ဖြစ်မယ်။

သို့သော် ယန်ကျန့် နောက်ဖေးပေါက်ဘက်သို့ ပတ်သွားသောအခါ တံခါးဖွင့်၍ မရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်က ကြည့်လျှင် တံခါးပေါက်နှင့်ပင် မတူပေ။

"အရမ်း ထူးဆန်းတယ်"

ယန်ကျန့် ပိုပြီး စူးစမ်းချင်လာသည်။

နောက်ဖေးတံခါးက ဖွင့်မရရင် ဝင်သွားပြီး ပြန်ထွက်လာတဲ့ တစ္ဆေငယ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

တခြားနေရာကို ပျောက်ကွယ်သွားတာလား။

ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေငယ်က ဝင်လာတဲ့ ရှေ့တံခါးပေါက်ကနေ ပြန်ထွက်သွားတာလား။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေငယ် ပြန်ထွက်လာတဲ့ ခြေရာတွေကို မတွေ့ရဘူးလေ။

"ယန်ကျန့် အပေါ်ထပ်မှာ မီးဖွင့်လိုက်သလိုပဲ"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ စောင့်ကြည့်နေသော လျိုချီက တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

အပေါ်ထပ်တွင် အဝါရောင် မီးလင်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

မီးရောင်သည် ဒုတိယထပ် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။