အတိတ်တွင် ပိတ်မိခြင်း

ဝိညာဉ်များ လှည့်လည်သွားလာနေသော ဤကမ္ဘာတွင် ခေါင်းတလားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သစ်သားအဆောက်အအုံ တစ်လုံးသည် တသီးတခြား တည်ရှိနေလေသည်။

ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ဒီသစ်သားအဆောက်အအုံက ပုံမှန်မဟုတ်တာ သေချာသည်။

ရှောင်လွှဲလို့ရရင် ယန်ကျန့် ဒီနေရာကို ခြေဦးလှည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခေါင်းတလားတွေထဲမှာ အလောင်းကောင်တွေ ရှိနေတာလား၊ အငြိုးကြီးတစ္ဆေတွေကို ချုပ်နှောင်ထားတာလားဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။

သဘာဝလွန် လောကမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်က သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရစေတတ်တယ်လေ။

"ဒုတိယထပ်က မီးတွေ ရုတ်တရက် လင်းလာတယ် ဟုတ်လား"

လျိုချီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ယန်ကျန့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်မှ အဝါရောင် အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အလင်းရောင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းက မီးဖွင့်လိုက်တာ သေချာကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ အရင်က ဒီအလင်းရောင် မရှိခဲ့ဘူးလေ။

ထို့ပြင် ယန်ကျန့် စောင့်ကြည့်နေစဉ် ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်တွင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးရောင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအရိပ်သည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသဖြင့် အထဲတွင် ရှိနေသူမှာ အမျိုးသားလား၊ အမျိုးသမီးလား ဆိုသည်ကို ပုံရိပ်အရ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။

"ယန်ကျန့် ငါ့အထင်တော့ အထဲဝင်ပြီး စုံစမ်းတာ မကောင်းဘူး ထင်တယ် အဆောက်အအုံထဲမှာ ခေါင်းတလား ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ရှိနေတာ ပြီးတော့ ဒုတိယထပ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေနိုင်တယ် ဝင်သွားလို့ အန္တရာယ် ကြုံရရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လျိုချီက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူလည်း အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး ယန်ကျန့်ကို မလိုအပ်ဘဲ စွန့်စားစေချင်ပုံ မရပေ။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း အပေါ်ထပ်မှာ ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ တစ္ဆေငယ် ရဲ့ ခြေရာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ တစ္ဆေငယ် ဒီကို ရောက်ခဲ့တာ သေချာတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ငါ နားမလည်တာက ဒီနေရာက အရမ်း လျှို့ဝှက်လွန်းတယ် လမ်းညွှန်မှု မပါဘဲ ရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ တစ္ဆေငယ် ဒီနေရာကို ရောက်လာဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေက အရမ်း နည်းတယ် ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်နဲ့များ သူက ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာကို စွန့်စားပြီး လာရတာလဲ ငါ လိုချင်တဲ့ အဖြေက ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ ဒုတိယထပ်မှာ ရှိနေနိုင်တယ်"

"ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"

လျိုချီ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး ငါ တစ်ယောက်တည်း ဝင်စုံစမ်းလိုက်မယ် အန္တရာယ်ရှိရင် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်ပြေးလာမယ် ပြီးတော့ ငါ တစ်နာရီအတွင်း ပြန်ထွက်မလာရင် မင်း ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့ ဒီမှာ ကြာကြာ မနေနဲ့"

လျိုချီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ယန်ကျန့် ဆက်ပြောသည်။

"ဒီဝိညာဉ်ကမ္ဘာက အရမ်း ထူးဆန်းတယ် အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားရမယ်"

"ကောင်းပြီ ငါ နားလည်ပါပြီ"

လျိုချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ စပြီး လှုပ်ရှားတော့မယ်"

ယန်ကျန့် မတွေဝေတော့ပေ။ လျိုချီကို အပြင်မှာ ထားခဲ့ပြီး သူကတော့ တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြန်သွားကာ တံခါးဖွင့်ပြီး သတိထားလျက် ဝင်လိုက်သည်။

ဝင်လိုက်သည်နှင့်...

ဝင်ပေါက် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ခေါင်းတလား နှစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုခေါင်းတလားများသည် တစ္ဆေလမ်းမ ပေါ်ရှိ ခေါင်းတလားဆိုင် မှ ခေါင်းတလားများနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း ဆေးသားများ ကွာကျနေပြီး ဖုန်များ တက်နေသဖြင့် မူလအရောင်က အနီလား၊ အနက်လား ဆိုသည်ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။

သူ ခေါင်းတလားဖွင့်ပြီး စစ်ဆေးရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သော လှေကားဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လက်ထဲမှ အက်ကွဲနေသော လှံရှည် ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အချိန်မရွေး တုံ့ပြန်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

"အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ"

ယန်ကျန့် ခန်းမအလယ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့အကြည့်က လှေကားဆီတွင် မရှိတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ခေါင်းတလားများဆီသို့ ရောက်နေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုခေါင်းတလားများ ငြိမ်သက်နေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး သည် ခေါင်းတလား အတွင်းပိုင်းကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ပေ။

"လှုပ်ရှားမှု မရှိမှတော့ လောလောဆယ် စိတ်မပူနဲ့ဦး"

ယန်ကျန့် ခြေလှမ်းသွက်လိုက်ပြီး ဒုတိယထပ်သို့ တက်သော လှေကားပေါ်သို့ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ တက်လိုက်သည်။

သစ်သားလှေကားသည် ခြေသံများကြောင့် တကျွီကျွီ မြည်နေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

သို့သော် လှေကား၏ အရည်အသွေးကတော့ တောင့်တင်းခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ဆွေးမြေ့ခြင်း၊ ကျိုးပဲ့ခြင်း မရှိဘဲ လူတစ်ယောက်၏ အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိနေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် လှေကားအကွေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဒုတိယထပ်သို့ သွားရာလမ်းကို မတွေ့ရဘဲ နောက်ထပ် လှေကားတစ်စင်းကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အပြင်ကမြင်ရတဲ့ ဒုတိယထပ်နဲ့ အတွင်းက ဒုတိယထပ် မတူဘူးဆိုတာ ရှင်းနေသည်။

သဘာဝလွန် အရာများက သစ်သားအဆောက်အအုံ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ အတွေ့ရများပြီး ထူးဆန်းတာတော့ မဟုတ်ပေ။

ရွေးချယ်စရာ မရှိ။

ယန်ကျန့် လှေကားအတိုင်း ဆက်တက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

၁၀ မိနစ်ခန့် လှေကားအတိုင်း လျှောက်တက်လာပြီးနောက် အဆုံးအစ မရှိသော လှေကားသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

သစ်သားအဆောက်အအုံ၏ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

အဝါရောင် ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်သည် နေရာတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်နေစေသည်။ သို့သော် ယန်ကျန့်အပေါ် အလင်းရောင် ကျရောက်သောအခါ ဖော်ပြမရနိုင်သော မသက်မသာ ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အလင်းရောင်ကျရောက်သော နေရာနှင့် သူ့ကြားတွင် အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိတွေ့မှုကို တားဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သည်နှင့်...

ယန်ကျန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း အလင်းရောင်၏ အရင်းအမြစ်ကို မတွေ့ရပေ။

ဒုတိယထပ်သည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး မီးလုံးတစ်လုံးမျှ မရှိသော်လည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အတွင်းပိုင်း တစ်ခုလုံး လင်းထိန်နေသည်။

"အလင်းရောင်က မီးလုံးက လာတာ မဟုတ်ဘူး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်လောက်တယ်"

ယန်ကျန့် တွေးလိုက်ပြီး အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒုတိယထပ် ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

နေရာအနှံ့တွင် ခြေရာများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ခြေရာအသေးလေးများ ဖြစ်ပြီး လူကြီးခြေရာ မဟုတ်ဘဲ ကလေးခြေရာများ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ရှင်းနေတာက တစ္ဆေငယ် ဒီနေရာကို ရောက်ခဲ့ပြီး မကြာသေးဘူး ဆိုတာပါပဲ။

"အန္တရာယ် မရှိပုံရတယ်"

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်အချို့ ရှိနေသော်လည်း အငြိုးကြီးတစ္ဆေများကို မတွေ့ရသလို သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုများနှင့်လည်း မကြုံတွေ့ရပေ။

သို့သော် ဒီလိုဖြစ်နေလေ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ပိုကြီးမားလာလေ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အန္တရာယ် ချက်ချင်း မရောက်လာခြင်းသည် လက္ခဏာကောင်း မဟုတ်ပေ။ မထိတွေ့သေးလို့သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း ဘေးနားက ချောက်ကမ်းပါးကို သတိမပြုမိသလိုမျိုးပေါ့။

အခြေအနေကို သုံးသပ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ဒုတိယထပ်ရှိ တံခါးပေါက်တစ်ခုကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

တံခါးနောက်ကွယ်တွင် အခန်းတစ်ခန်း ရှိသည်။

စောစောက သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ် ပေါ်ခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့။

ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေရင် အဲဒီအခန်းထဲမှာပဲ ရှိနိုင်မည်။

ယန်ကျန့် အချိန်ဖြုန်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိသဖြင့် သစ်သားတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သတိထားပြီး တံခါးကို အားဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် အတွင်းမှ တိုက်ခတ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အရာအားလုံးကို ဝေဝါးသွားစေသည်။ ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရတော့ပေ။ မြင်ကွင်း ဝေဝါးသွားရုံသာမက ပတ်ဝန်းကျင် အလင်းရောင်ပါ တဖျပ်ဖျပ် ခါလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်သားတံခါးများနှင့် နံရံများ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လေပြင်းမုန်တိုင်းကြားတွင် ယန်ကျန့်တစ်ယောက်တည်းသာ မထိမခိုက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထူးခြားမှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လေငြိမ်သွားသည်ကို ယန်ကျန့် ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြန်မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဘယ်နေရာလဲ"

ယန်ကျန့် ကြောင်အသွားသည်။

သူ ထင်ထားသလို ခြောက်ခြားဖွယ် သစ်သားအိမ်ထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ သာမန် ငှားရမ်းထားသော တိုက်ခန်းလေး တစ်ခန်းထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည်။

သို့သော် တိုက်ခန်းထဲရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကွန်ပျူတာ အဟောင်းလေး တစ်လုံး၊ ပုံတူပန်းချီကား တင်ထားသော ဗီရို၊ ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားစားပွဲ နှင့် ရေမြောင်းနံ့ သင်းပျံ့နေသော ရေချိုးခန်း... ယန်ကျန့် အထက်တန်းကျောင်းသား ဘဝတုန်းက နေခဲ့ဖူးသော တိုက်ခန်းလေး ဖြစ်ကြောင်း သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုပေ။

ဟိုတုန်းက ယန်ကျန့်က ကျောင်းတက်နေပြီး ဒီတိုက်ခန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရသည်။ အမေကတော့ နယ်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး အားလပ်ရက်တွေမှ ပြန်လာတတ်သည်။

"ဒါ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ အရင်ဆုံး စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဘာပြောင်းလဲမှုမှ မရှိပေ။ သူသည် သဘာဝလွန် စွမ်းအင်များ အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထို့နောက်...

သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးက ပတ်ဝန်းကျင် အရာအားလုံးကို အတားအဆီးမရှိ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...

ယန်ကျန့် အံ့သြသွားသည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး၏ မြင်ကွင်းကျယ်သည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို အလွယ်တကူ လွှမ်းခြုံထားနိုင်သည်။ တကယ်လို့ ဒီအခန်းက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေရင် တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသင့်သည်။

သို့သော် မပိတ်ဆို့ထားပေ။

တစ္ဆေမျက်လုံးသည် နံရံများကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသည်။

ဒါက... တာရှန်းမြို့။

သို့သော် လက်ရှိ တာရှန်းမြို့ မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က တာရှန်းမြို့ ဖြစ်သည်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက ယန်ကျန့်က ပြိတ္တာ ဖြစ်ရပ်နဲ့ မကြုံရသေးဘူး။ တစ္ဆေဆရာ မဖြစ်သေးဘဲ ကျောင်းသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သေးသည်။

"ဒါ သေချာပေါက် အတုပဲ"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်က အေးစက်သွားသည်။ သူ့အတိတ် အတွေ့အကြုံတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတယ်လေ။

ပြီးတော့ သဘာဝလွန် လောကမှာ အတိတ်ကို ပြန်သွားဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ အရာမျိုး မရှိနိုင်ဘူး။ အဆိုးရွားဆုံး ပြန်လည်စတင်ခြင်းတောင်မှ မိနစ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ပြန်သွားနိုင်တာ။

သီအိုရီအရ ပြန်လည်စတင်းခြင်းနှစ်ခုကို အပြန်အလှန် အသုံးပြုပြီး အကန့်အသတ်မရှိ ပြန်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် နေရာတစ်ခုတည်းမှာပဲ ပြန်စနေမှာ။

ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ။

ယန်ကျန့် လမ်းပေါ်က လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို မြင်နေရသည်။ သေချာတာကတော့ သူတို့အားလုံး ပုံမှန် သက်ရှိလူသားတွေ ဖြစ်ကြသည်။ တာရှန်းမြို့က အတန်းဖော် တချို့ကိုလည်း မြင်နေရသည်။

သို့သော် ထိုအတန်းဖော်များသည် နောက်ပိုင်းတွင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကြောင့် အသေဆိုးနှင့် သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်။

"ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို အားကိုးပြီး ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး ငါ့အတိတ် အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် လုပ်နိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအင် တစ်မျိုးတော့ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် တာချွမ်းမြို့ရှိ အခန်း ၄၀၃ မှ အဘွားအိုကို ပြေးမြင်မိလိုက်သည်။

ထိုအဘွားအိုသည် အတိတ်မှတစ်ဆင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး လက်ရှိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစားထိုးနိုင်သည်။

တကယ်လို့ အဲဒီလို သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုမျိုး ဒီမှာ ရှိနေရင်...

ယန်ကျန့် လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်က အတိတ်ကို ပြန်သွားပြီး အတိတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစားထိုးလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါကို သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် ဤကမ္ဘာထဲရှိ သူ့ကိုယ်သူ စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

ရလဒ်က ရှင်းလင်းသည်။

သူ့အတိတ်က ပုံရိပ်ကို ရှာမတွေ့ပေ။

ကြည့်ရတာ သူ့အတိတ်က ပုံရိပ်ကို အစားထိုးပြီးသား ဖြစ်နေပုံရသည်။ အခု ဒီမြို့ထဲမှာ သူ့အတိတ်က ပုံရိပ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် ယန်ကျန့် ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အိပ်ရာခင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အနွေးဓာတ် ကျန်နေသေးသည်။

ကြည့်ရတာ စောစောကပဲ တစ်ယောက်ယောက် အိပ်သွားပုံရသည်။ အိပ်သွားတဲ့သူက သူပဲ ဖြစ်မယ်။

သို့သော် သူ ထလိုက်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က သူ့ကိုယ်သူဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"နောက်နေတာလား ငါ အတိတ်မှာ ပိတ်မိနေတာလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဘေးနားရှိ နံရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန် အားကောင်းလှသဖြင့် နံရံတွင် အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး တိုက်ခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားကာ အပေါ်မှ ဖုန်များ ကျလာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါတွေအားလုံးကို မယုံဘူး ငါ ဒီကနေ ထွက်ပြီး ဟို ခြောက်ခြားစရာ သစ်သားအိမ်ဆီ ပြန်သွားရမယ်"

မတွေဝေဘဲ ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား အသက်သွင်းလိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ အလွှာ ၇ ဆင့်ဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်စတင်ခြင်းလုပ်လိုက်သည်။

သူ တံခါးတွန်းလိုက်လို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလို့ ယုံကြည်သည်။ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်စတင်ခြင်းလုပ်လိုက်ရင် မူလနေရာကို ပြန်ရောက်နိုင်မယ်လို့ ယူဆလိုက်သည်။

သို့သော် ပြန်လည်စတင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ...

ယန်ကျန့် တိုက်ခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်……

ထင်ရှားသည်မှာ ပြန်လည်စတင်ခြင်းမှာ မအောင်မြင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် အားသွင်းထားသော ဖုန်းတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောင်းသားဘဝတုန်းက သူနဲ့ မခွဲနိုင်ခဲ့တဲ့ ဖုန်းအဟောင်းလေး……

ဘက်ထရီ အရမ်းယိုယွင်းနေတဲ့ အဲဒီဖုန်းက တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တုန်းက သူ့ကို သေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တာလေ။

လင်းနေသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော ခေါ်ဆိုသူ အမည်မှာ ကျန်းဝေ ဖြစ်သည်။