အတိတ်က လူများ

ယန်ကျန့်သည် လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က အတိတ်ကို တကယ် ပြန်ရောက်သွားပုံ ရလေသည်။

ငှားရမ်းထားသော တိုက်ခန်းထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော ဖုန်းမြည်သံက ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရင်းနှီးသော ခေါ်ဆိုသူအမည် ပေါ်နေသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် စည်ကားသော မြို့ပြကြီး ရှိနေပြီး အရာအားလုံးက အစစ်အမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး စဉ်းစားကာ လေ့လာနေသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြန်လည်ရရှိသော သတင်းအချက်အလက်များအရ သူ မြင်နေရသည်များမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုများ မဟုတ်ကြောင်း၊ နားလည်ရန် ခက်ခဲလွန်းလှကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေအရ လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က ကမ္ဘာသည် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က ဒါဟာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က အတိတ်ကို ပြန်ရောက်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

တံခါးဖွင့်လိုက်ရုံနဲ့ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်က အတိတ်ကို ပြန်ရောက်သွားတယ်တဲ့လား။ ဒါဟာ ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်။

တကယ်လို့ အတိတ်ကို ပြန်သွားဖို့ အဲဒီလောက် လွယ်ကူရင် ယခင် တစ္ဆေဆရာတွေက ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြာကတည်းက ရှာဖွေတွေ့ရှိထားကြမှာဖြစ်ပြီး အခုချိန်ထိ စောင့်နေကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု မှားနေတာ သေချာသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရောက်နေမှတော့ တခြားဟာ မပြောခင် တာဝန်ကို အရင် ပြီးအောင် လုပ်သင့်တယ်"

ယန်ကျန့် ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကြားမှ နိုးထလာသည်။

သူ့တာဝန်က အခု ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ တစ္ဆေငယ် ကို ရှာဖွေပြီး ဒီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရန် ဖြစ်သည်။

ဆက်တိုက် မြည်နေသော ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ကျန်းဝေ ၏ ဖုန်းကို ဖြေကြားခြင်း မပြုဘဲ တိုက်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာသည်။

မြို့၏ တစ်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ယန်ကျန့်သည် တာရှန်းမြို့ရှိ အခြားရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် ပေါ်လာသည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း အိမ်မှာ မရှိဘူး"

အဆောက်အအုံ မြင့်မြင့်တစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့အမြင်အာရုံသည် အကွာအဝေးနှင့် အတားအဆီးများကို လျစ်လျူရှုပြီး တိုက်ခန်းတစ်ခုအတွင်း အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အခန်းထဲတွင်...

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အမေ ဝမ်ဟိုင်ယန် တစ်ယောက်တည်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး တီဗီကြည့်နေသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အဖေ ဝမ်ဘင်း ကတော့ ဒီအချိန် အလုပ်သွားနေလောက်ပြီး အိမ်မှာ ရှိမနေပေ။

ယန်ကျန့် ထွက်ခွာပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် ဆက်လက်ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ပြောင်းသွားသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

လူခေါ်ခေါင်းလောင်း တီးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ဝမ်ဟိုင်ယန်၏ အသံ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ဟိုင်ယန်သည် အတော်လေး သတိရှိပုံရသည်။ တံခါး တန်းမဖွင့်ဘဲ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီအချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက် လာပြီး တံခါးခေါက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေလို့လေ။

"ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ"

ဝမ်ဟိုင်ယန်က တံခါးနောက်မှ လှမ်းအော်မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် ယန်ကျန့်ပါ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အတန်းဖော်ပါ"

"ရှန်းရှန်းရဲ့ အတန်းဖော် ဟုတ်လား"

အဲဒီကျမှ ဝမ်ဟိုင်ယန် တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ လူကို သံသယဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။

တကယ်ပဲ ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်လွန်းနေပြီး သွေးရောင်မရှိသလို အေးစက်သော အမူအရာက လူကို နေရခက်စေသည်။ အစိုးရိမ်ရဆုံးမှာ သူ့မျက်လုံးများ ဖြစ်သည်။ ခံစားချက် ကင်းမဲ့ကာ တည်ငြိမ်လွန်းနေပြီး အသက်ရှိသော လူသေကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ဝမ်ဟိုင်ယန်က ယန်ကျန့်နှင့် စကားအများကြီး မပြောချင်သော်လည်း သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း ပျောက်နေလို့ အခြေအနေ လာမေးတာပါ"

"ဘာ သမီးလေး ပျောက်နေတယ် ဟုတ်လား"

ဝမ်ဟိုင်ယန် ရုတ်တရက် လန့်သွားသည်။

"တကယ်လား မင်း အန်တီ့ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်ပါလား ဝင်မဝင် သိရအောင်လို့လေ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဟိုင်ယန် မတွေဝေတော့ဘဲ ဖုန်းကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖုန်းခေါ်၍ မရပေ။ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ရလဒ်က တူတူပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်သွားရတာလဲ မနက်တုန်းကတော့ အကောင်းကြီး ရှိနေသေးတာပါ ဒီအတန်းဖော် ခဏစောင့်ပါဦး အန်တီ ဖုန်းဆက်လိုက်ဦးမယ်..."

ဝမ်ဟိုင်ယန် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဝမ်ဘင်းကို ခေါ်ကာ အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ဟိုင်ယန်၏ စကားအရ ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် မနက်က ရှိနေသေးပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ကျောင်းသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်း ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ရှင်းပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည်လည်း ယန်ကျန့်ကဲ့သို့ပင် လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က ကမ္ဘာကို ရောက်လာပြီး လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က သူမကိုယ်သူမ အစားထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်ကာလက မကိုက်ညီပေ။

အကြောင်းမှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း ဒီကို ရောက်လာခဲ့ရင် သူမက ယန်ကျန့်ထက် အများကြီး စောရောက်နေမှာ ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့် သူမကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အထူးယာဉ်တစ်စီးသည် ရပ်ကွက်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းဝင်လာပြီး အဆောက်အအုံ အောက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကုတ်အင်္ကျီရှည် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဗိုက်ပူကာ မျက်နှာပိန်ချုံးပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။

"ကျိုးကျန့် လား"

မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်ကို မှတ်မိလိုက်သဖြင့် ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒီအချိန်တုန်းက ကျိုးကျန့်က တာရှန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံ ဖြစ်နေသေးတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားလာပြီး အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ သူ သေဆုံးသွားတော့မှာ။

"သူနဲ့ တွေ့သင့်သလား"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ့လက်ရှိ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်အရဆိုရင် ကျိုးကျန့်ကို လုံးဝ ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး သူ့ကို ရှာမတွေ့အောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က လက်ရှိ တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံဆီက အကူအညီ တောင်းသင့်တယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်...

ကျိုးကျန့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အဆောက်အအုံ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ့၏ မောပန်းနေသော မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ပြီး အထပ်တစ်ထပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်လား"

သူ့၏ သဘာဝလွန် အာရုံခံနိုင်စွမ်းက သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ သတိပေးနေပြီး ဗိုက်ထဲမှ တစ္ဆေက မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားနေသည်။

ဒီလက္ခဏာတွေက အဆောက်အအုံထဲမှာ စိတ်ကူးလို့မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးနေသည်။

ဒါပေမဲ့ တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျိုးကျန့် လာရောက်စစ်ဆေးဖို့ မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေသည်။

မကြာမီ...

ရုတ်တရက် ပြတ်သားသော ခြေသံတစ်သံ တိတ်ဆိတ်နေသော စင်္ကြံလမ်းတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

စောစောက ဘယ်သူမှ မရှိသော်လည်း ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့မြင်ကွင်းထဲ ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ အာရုံခံစားမှုက ဒီလောက်တောင် ထက်မြက်တာလား တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်း ထိန်းချုပ်ထားပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ တောင် မပိုင်ဆိုင်သေးဘဲနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာတွေ့နိုင်တာ အံ့သြစရာပဲ တစ္ဆေငယ် မမွေးဖွားသေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အလားအလာကတော့ ပေါ်နေပြီပဲ"

အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီ...

ယန်ကျန့်သည် အက်ကွဲနေသော လှံရှည် ကို ကိုင်ပြီး စင်္ကြံလမ်းမှ ထွက်လာသည်။

ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲလှပေသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး သိနေတာလဲ"

ကျိုးကျန့်၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။ ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သော်လည်း ရှေ့မှ လူသည် တစ္ဆေထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သဘာဝလွန် လောကမှာ ဒီလို တစ္ဆေဆရာမျိုး ဘယ်တုန်းက ရှိခဲ့တာလဲ။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် ယန်ကျန့်ပါ ခင်ဗျားမသိတဲ့ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ် ကျွန်တော့်မှာ ရန်လိုစိတ် မရှိပါဘူး ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် ရန်လိုစိတ် မရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတာ ကိစ္စတစ်ခုတည်း အတွက်ပါ တာရှန်းမြို့ အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းက အထက်တန်းကျောင်းသူ ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကို ရှာချင်လို့ပါ ခင်ဗျားသာ ဒီအကူအညီ ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အရမ်း ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ"

"ကျောင်းသူတစ်ယောက်ကို ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ကျိုးကျန့် သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သူ ရှိသင့်တဲ့နေရာကို ခေါ်သွားချင်ရုံပါ အကြောင်းပြချက် သိချင်ရင် လူရှာပေးပါ တာရှန်းမြို့ တာဝန်ခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါက လွယ်ကူမှာပါ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်က ပြောသည်။

"ခင်ဗျားက သာမန် တစ္ဆေဆရာ မဟုတ်ဘူး တကယ်လို့ ခင်ဗျား ဌာနချုပ်ကို ဝင်ရောက်မယ်ဆိုရင် ဌာနချုပ်ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ လူတစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲပါဘူး ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို မသိရရင်တော့ တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် မကူညီနိုင်ဘူး"

သူ ယန်ကျန့်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ဌာနချုပ် ဝင်ရောက်ရန်ပင် အကြံပြုလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဌာနချုပ်က တစ္ဆေဆရာတွေ အများကြီး လိုအပ်နေပြီး မသိရသေးတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေကို တွေ့ရင် စုဆောင်းချင်နေတာလေ။

"ခင်ဗျား ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရှာပေးရင် ကျွန်တော် ဌာနချုပ် ဝင်ဖို့ စဉ်းစားပေးမယ် ဒီသဘောတူညီချက် ဘယ်လိုလဲ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ခင်ဗျား ကတိမဖျက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"စိတ်ချပါ ကျွန်တော်က ကတိတည်တတ်ပါတယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

သူ ကျိုးကျန့်ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ပေ။ ယန်ကျန့်က ဌာနချုပ်ကို ဝင်ရောက်ပြီးသားဖြစ်ပြီး လက်ရှိ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီလေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းတွေကို ကျိုးကျန့်ကို အခု ပြောပြရင် သေချာပေါက် ယုံမှာမဟုတ်ဘဲ သူ ရူးနေတယ်လို့တောင် ထင်သွားနိုင်သည်။

ထို့ပြင် ယန်ကျန့်တွင် သံသယများ ရှိနေသေးသည်။ တကယ်လို့ ဒါသာ လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က ကမ္ဘာအစစ် ဖြစ်ခဲ့ရင် အများကြီး ပြောပြလိုက်တာက ဆိုးကျိုးတွေ ဖြစ်လာနိုင်မလား။

ဒါကြောင့် သူ စိုးရိမ်မှုတွေ ရှိနေသည်။

"ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး အဖြေပေးပါ့မယ် ခင်ဗျားရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာက ဘာလဲ"

ကျိုးကျန့် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"သူ့ကို တွေ့ရင် ခင်ဗျားဘေးမှာပဲ ထားလိုက်ပါ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဆက်သွယ်လိုက်မယ်"

"ရပါတယ် အဲဒါက ဝမ်ရှန်းရှန်းအတွက် ပိုလုံခြုံတယ်"

ကျိုးကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ် ဒါကြောင့် တာရှန်းမြို့မှာ ခဏလောက် နေဦးမယ် ခင်ဗျား အချိန်ကုန်ခံပြီး ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်မနေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ပြီးတော့ ခင်ဗျား စောင့်ကြည့်လို့လည်း ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ပြောပြီးနောက် ယန်ကျန့် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးသည်နှင့် သူ့ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"တစ္ဆေနယ်မြေလား"

ကျိုးကျန့်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သေချာပေါက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ တစ္ဆေနယ်မြေ ပိုင်ဆိုင်ထားရုံတင်မကဘဲ ခရီးသွားဖို့တောင် အသုံးပြုနေတယ်... ဒီကောင် အနည်းဆုံး တစ္ဆေ ၂ ကောင် ထိန်းချုပ်ထားပြီး သဘာဝလွန် မျှခြေ ယူထားတာ ဖြစ်မယ် မဟုတ်ရင် သဘာဝလွန် စွမ်းအင်ကို ဒီလို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"