ပြောင်းလဲသွားသော အတွေ့အကြုံ

ယန်ကျန့်သည် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရှာဖွေရန် ကျိုးကျန့်၏ သြဇာအာဏာကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားသည်မှာ ကျိုးကျန့်၏ စွမ်းရည် မဟုတ်ဘဲ နောက်ကွယ်ရှိ ဌာနချုပ်၏ သတင်းအချက်အလက် ကွန်ရက် ဖြစ်သည်။ ဌာနချုပ်ကသာ စုံစမ်းပေးမည်ဆိုလျှင် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ဆုံးသွားသည်မှလွဲ၍ သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ကျိုးကျန့်အပေါ် ပုံမအပ်ထားပေ။

ကျိုးကျန့်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းသည် စမ်းသပ်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"တခြားနေရာတွေ သွားရှာကြည့်ရအောင်"

ယန်ကျန့် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ တာရှန်းမြို့ရှိ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာသို့ ဦးစွာ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာသည် တည်ဆောက်ဆဲ ကာလတွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ အဆောက်အအုံ အများစု ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးပြီး ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အိမ်အိုကြီး အနည်းငယ် ပြန့်ကျဲနေသည်။

ထိုအိမ်အိုကြီး အချို့မှာ ဖြိုဖျက်ခံနေရပြီး အချို့မှာ မဖြိုဖျက်ရသေးပေ။

တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အိမ်အိုကြီး ပိုင်ရှင်ကို ရှာမတွေ့သဖြင့် စွန့်ပစ်ထားရပြီး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြိုဖျက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ စီမံကိန်း မန်နေဂျာကလည်း အတင်းအဓမ္မ ဖြိုဖျက်ရဲခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် စွန့်ပစ်ထားသော တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အိမ်အိုကြီးသည် မပျက်မစီး ကျန်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ထိုအိမ်အိုကြီး ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ပြိုကျနေသော တံခါး၊ ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ခြံဝင်း၊ မိုးယိုနေသော ခေါင်မိုး၊ ရေညှိများ တက်နေသော နံရံများ... အရာအားလုံးက ရင်းနှီးနေပြီး အိုဟောင်းနေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ အကြည့်သည် ထူထဲသော အပြာရောင် အုတ်နံရံပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

မည်မျှပင် အိုဟောင်းနေပါစေ အဓိက ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ပျက်စီးခြင်း မရှိသေးပေ။ အိမ်ထဲတွင် အခန်း ၃ ခန်း ရှိပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးသော သဘာဝလွန် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေ ကို အသုံးပြုပြီး အထဲဝင်သွားလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားပြီး သစ်သားတံခါးအိုကြီး တစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သစ်သားတံခါးကို သော့ခတ်ထားသည်။

ကြေးသော့အိုကြီးမှာ သံချေးတက်နေသော်လည်း ယန်ကျန့်ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ တစ်ချက် တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် သော့ပွင့်သွားပြီး တံခါးပွင့်သွားလေသည်။

ပထမဆုံး အခန်း ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့် အခန်းထဲသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်နက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါက... တစ္ဆေမှန်။

သို့သော် ယန်ကျန့် တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး တံခါးကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်က အတိုင်းပဲ တစ္ဆေမှန်တောင် ရှိနေတယ် တကယ်လို့ ဒါသာ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်နဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ကမ္ဘာအတုဆိုရင် သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေကိုပါ ဖန်တီးနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး..."

ယန်ကျန့် ထပ်မံ အတည်ပြုရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်အိုကြီး၏ အခြေအနေကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးသည် အစစ်အမှန် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူ ဒီမှာ တစ္ဆေမှန်ကို တွေ့နိုင်ရင် ဘုန်းကြီးကျောင်း မြေအောက်ခန်းထဲက အရပ်ရှည်တဲ့ အနက်ရောင် အရိပ်ကိုလည်း တွေ့နိုင်သလို အလောင်းကောင် သံချောင်း ကိုလည်း ရယူနိုင်မှာ ဖြစ်ပြီး ဆီဇာဟိုတယ်ကို သွားရင် ထင်းခုတ်ဓား ကိုပါ တွေ့နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

ဒါတင် မကသေးဘူး။

တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ် ပြိတ္တာ ဖြစ်ရပ်ကို တားဆီးနိုင်မယ် ပြီးတော့ ဟွမ်ကန်ရွာကို သွားပြီး တစ္ဆေခေါင်းတလား ကို ယူနိုင်မယ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ပေါင်းများစွာ မဖြစ်ပွားအောင် တားဆီးနိုင်မယ်။

အရာအားလုံးက သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်တွင် အခု ဒီအရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်မယ့် စွမ်းရည် ရှိနေပြီလေ။

သို့သော် တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့အလိုစိတ်က သတိပေးနေသည်။ ကိစ္စတွေက ဒီလောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။

အတိတ်ကို ပြောင်းလဲခြင်း။

ဘယ်လောက်တောင် မက်မောစရာ ကောင်းလိုက်သလဲ။ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှာ ချစ်ရသူတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြန်လည်အသက်သွင်းတာထက် ပိုမက်မောစရာ ကောင်းနေသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ချစ်ရသူတွေကို ပြန်လည်အသက်သွင်းခြင်းရဲ့ ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ။

လျိုချီနဲ့ ရှောင်ယန်တို့ ဝိညာဉ်လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်လေ။

ဒါဆို အတိတ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားတာက ပိုကြီးမားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်မနေနိုင်ဘူးလား။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒါ အရမ်း ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။

ထို့နောက် သူ ဒုတိယအခန်းထဲမှ တစ္ဆေဗီရို ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဘာပြောင်းလဲမှုမှ မရှိပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ရှိသေးသလို ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း ဒီနေရာကို ပြန်မလာသေးဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ဆက်မနေတော့ဘဲ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် တစ္ဆေမျက်လုံး ကို အသုံးပြုပြီး တာရှန်းမြို့ကို ကင်းလှည့် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

တမင်တကာ လိုက်ရှာနေစရာ မလိုပေ။ တစ္ဆေမျက်လုံး၏ တစ္ဆေနယ်မြေသည် တစ္ဆေငယ် သို့မဟုတ် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို လွှမ်းခြုံမိသည်နှင့် သဘာဝလွန် အချင်းချင်း အာရုံခံမိပြီး ချက်ချင်း ရှာတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရလဒ်က ရှင်းလင်းသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း တာရှန်းမြို့မှာ မရှိဘူး။

သူမ ပျောက်ဆုံးနေခြင်းက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပုံမမှန်မှု ဖြစ်ပြီး ကျန်တာအားလုံးက လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်ကအတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ဒါက ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း သူ့လိုပဲ တံခါးဖွင့်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာများလားလို့ တွေးမိစေသည်။

ယန်ကျန့်သည် အတွေးများဖြင့် တာရှန်းမြို့ လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကျိုးကျန့်သည် ယန်ကျန့်နှင့် ဆက်သွယ်ပြီးနောက် ဌာနချုပ်၏ ထောက်လှမ်းရေးကို အသုံးပြုကာ ဝမ်ရှန်းရှန်း အမည်ရှိ လူကို တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ရှာဖွေလိုက်သည်။

တိကျသော အချက်အလက်များ ရှိသဖြင့် ရှာဖွေရန် မခက်ခဲဘဲ အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်သည်။

သို့သော် ဌာနချုပ်က သတင်းရရှိသောအခါ သူတို့ အဓိက စိတ်ဝင်စားသည်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်း မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှတ်တမ်းများအရ ယန်ကျန့်သည် သာမန် အထက်တန်းကျောင်းသား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေဆရာများနှင့် လုံးဝ မပတ်သက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ညတည်းနှင့် တစ္ဆေနယ်မြေ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်လာရတာလဲ။

ဌာနချုပ်က ဒီကိစ္စ မရိုးရှင်းဘူးလို့ ယူဆသဖြင့် ယန်ကျန့်ကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ကျောက်ကျန်ကော် ကို တာဝန်ပေးလိုက်သည်။

"ကျိုးကျန့် ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့လူနဲ့ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ် သူ ဒီအချိန် တာရှန်းမြို့မှာ ရှိနေလောက်တယ်"

ဌာနချုပ်မှ ကျောက်ကျန်ကော်က ကျိုးကျန့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

လမ်းပေါ်တွင် ကားမောင်းနေသော ကျိုးကျန့်သည် ဖုန်းပြောပြီးသည်နှင့် ယန်ကျန့်ကို ရှာဖွေရန် ကားပြန်လှည့်လိုက်သည်။

သူ့တွင် သဘာဝလွန် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် အကွာအဝေး တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိပါက ယန်ကျန့်၏ တည်နေရာကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ယန်ကျန့်သည် မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်း ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်ဆို သူ ကျောင်းတက်နေရမည့် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအတွေးကို လုံးဝ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသည် လူသူကင်းမဲ့မနေဘဲ ကျောင်းသားများနှင့် စည်ကားနေသည်။

ယန်ကျန့် တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် သူ့အတန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရင်းနှီးသော မျက်နှာများစွာကို တွေ့ရသည်။ အရင်က သူ့ကို သေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သော ဖန်ကျင်း အပါအဝင်ပေါ့။ သို့သော် ကျောင်းသားအားလုံး ရှိနေသော်လည်း သူနှင့် ဝမ်ရှန်းရှန်း မရှိကြပေ။

ကျန်းဝေကတော့ စားပွဲပေါ်မှောက်ပြီး သွားရည်ကျကာ အိပ်ပျော်နေသည်။

ယန်ကျန့် ကျောင်းထဲ မဝင်သလို အတန်းထဲလည်း ပြန်မသွားပေ။ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း သွားမတွေ့ပေ။

သူ ပြန်ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်...

ကျိုးကျန့်၏ ကားသည် ကျောင်းရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းဝင်လာပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ ကားပေါ်မှ ချက်ချင်း ဆင်းလာသည်။

"ယန်ကျန့် ဌာနချုပ်က လူတွေက ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ချင်နေတယ် ပြီးတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ တည်နေရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတချို့ ရထားတယ် သူက ဒီမနက် ကျောင်းလာရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ရုတ်တရက် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တက္ကစီငှားပြီး တာရှန်းမြို့ကနေ ထွက်သွားတယ်"

ကျိုးကျန့် စကားရပ်လိုက်သည်။

ရှင်းနေတာက နောက်ဆက်တွဲ သိချင်ရင် ဌာနချုပ်ကို လိုက်သွားရမည်။ မဟုတ်ရင် ကျိုးကျန့် ဆက်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဝမ်ရှန်းရှန်းကို မတွေ့သေးဘဲ ယန်ကျန့်ကို ဌာနချုပ် ရောက်လာအောင် လှည့်စားတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဌာနချုပ်က ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား ဘယ်သူက ကိုင်တွယ်နေတာလဲ ကျောက်ကျန်ကော်လား ရှန်လျန် လား ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယဝန်ကြီး ချောင်ယန်ဟွာ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဌာနချုပ် အကြောင်း တော်တော်သိတာပဲ ဒီတစ်ခါ တာဝန်ယူထားတာက ကျောက်ကျန်ကော်ပါ သူက ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ချင်နေပြီး တွေ့ဆုံမယ့် အချိန်နဲ့ နေရာကို ခင်ဗျား သတ်မှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်နေတယ်"

ကျိုးကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ ဌာနချုပ်က ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရှာဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေဆဲပါ မကြာခင် ရလဒ်ထွက်လာမှာ သေချာပါတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ ဌာနချုပ်က ငါ့ကို လူရှာပေးဖို့ ကူညီမယ်ဆိုမှတော့ ကျောက်ကျန်ကော်နဲ့ တွေ့ရတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး သူ အခု ဘယ်မှာလဲ"

"သူ အခု ဌာနချုပ်မှာ ရှိတယ် ခင်ဗျား သဘောတူရင် ၂ နာရီအတွင်း တာရှန်းမြို့ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်"

ကျိုးကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက် ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး ငါပဲ သူ့ဆီ သွားလိုက်မယ်"

ယန်ကျန့် တခြားနေရာသွားကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားသော်လည်း အစီအစဉ် ပြောင်းပြီး ကျောက်ကျန်ကော်နဲ့ အရင်တွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ထပ်လိုက်ရှာနေရမှာ စိုးလို့ပါ"

ကျိုးကျန့် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ပိုစိတ်ပူတာ ကောင်းမယ်"

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျန့်က ဖုန်းတစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျောက်ကျန်ကော်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ဒီဖုန်းကို သုံးလို့ရတယ်"

ယန်ကျန့် ဖမ်းမယူဘဲ ဖုန်းကို မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျပြီး ကွဲသွားစေလိုက်သည်။

"ဆက်သွယ်ဖို့ မလိုဘူး ငါ ကျောက်ကျန်ကော်ဆီ သွားမယ်လို့ ပြောပြီးပြီပဲ"

ပြောပြီးနောက်...

သူ လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ဒီလူငယ်လေးကို ဘာမှ မလုပ်ရဲပေ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်က ဌာနချုပ် ဟုတ်လား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူ့ပုံရိပ် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး လမ်းမပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

အလင်းတန်းတစ်ခု တာရှန်းမြို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ္ဆေဆရာများ ဌာနချုပ်

ဤအချိန်တွင် ကျောက်ကျန်ကော်သည် ရုတ်တရက် တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာသော အထက်တန်းကျောင်းသား ယန်ကျန့်နှင့် တွေ့ဆုံရန် တာရှန်းမြို့သို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

သူ ဒီကိစ္စကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံကို နားလည်နိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ဌာနချုပ်ထဲ စုဆောင်းနိုင်ရင် ကောင်းမယ်လို့ တွေးနေသည်။

သို့သော် ကျောက်ကျန်ကော်သည် တစ်ယောက်တည်း စွန့်စားမည့်သူ မဟုတ်သဖြင့် မတော်တဆမှုများကို ရှောင်ရှားရန် ဌာနချုပ်မှ တစ္ဆေဆရာ အနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

"မြန်မြန် သွားကြစို့ ယန်ကျန့်ဆိုတဲ့ တစ္ဆေဆရာက တာရှန်းမြို့မှာ ကြာကြာနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျောက်ကျန်ကော်သည် ဌာနချုပ်ရှိ လေဆိပ်ငယ်လေးတွင် ချောင်ယန် ၊ ကျန်းရှန်ဘိုင် နှင့် လင်လုံ အမည်ရှိ အခြားတစ္ဆေဆရာ တစ်ဦးတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

"လူသစ်တစ်ယောက် စုဆောင်းဖို့ ဒီလောက် လူအများကြီး လိုလို့လား ကျောက်ကျန်ကော် ခင်ဗျား ပိုနေပြီ"

"ဟုတ်တယ် တစ်ညတည်းနဲ့ တစ္ဆေဆရာဖြစ်လာပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသား တစ်ယောက်ပဲလေ နိုင်ငံထဲမှာ ဒီလိုလူမျိုး ရှားတာမှ မဟုတ်တာ ဒီလောက် ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး"

"ကျိုးကျန့်ရဲ့ အစီရင်ခံစာက နည်းနည်း ပိုနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ် လူသစ်တစ်ယောက် ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ တစ္ဆေက ဘယ်လောက်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းနေပါစေ တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထမှု ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ ဘာမှ သုံးစားမရပါဘူး"

ထိုအချိန်တွင်...

ချောင်ယန်၊ ကျန်းရှန်ဘိုင်နှင့် လင်လုံတို့ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြသည်။

ဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် ကျောက်ကျန်ကော်က သူတို့ကို ဆွဲခေါ်လာတာ မသင့်တော်ဘူးလို့ သူတို့ ထင်နေကြသည်။

"သွားကြစို့ မြန်မြန်ပြန်လာကြတာပေါ့ ဒီတစ်ခါ အားလုံး ပင်ပန်းသွားပြီ"

ကျောက်ကျန်ကော် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်...

ချောင်ယန်၊ ကျန်းရှန်ဘိုင်နှင့် လင်လုံတို့အားလုံး ရုတ်တရက် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး မျက်နှာထား လေးနက်သွားကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ဘာလို့ မသွားကြတာလဲ..."

ကျောက်ကျန်ကော် အစပိုင်းတွင် နားမလည် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူတို့၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားများကို သတိပြုမိပြီး သူတို့ ကြည့်နေသော နေရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်...

သူ့မျက်နှာထား အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ စီးမည့် လေယာဉ်၏ တောင်ပံပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာနှင့် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် အက်ကွဲနေသော ရွှေရောင် လှံရှည်တစ်ချောင်း ကိုင်ထားသည်။

"ယန်ကျန့်လား"

ကျောက်ကျန်ကော် ဓာတ်ပုံ မြင်ဖူးသဖြင့် ဒီလူကို မှတ်မိလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ"

ချောင်ယန် အတည်ပြုချက် ရလိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းလေးကပဲ ကျိုးကျန့်ဆီက သတင်းရတုန်းက ယန်ကျန့် တာရှန်းမြို့မှာ ရှိနေသေးတယ်လေ အခု ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ကျော် ကွာဝေးတာ ဘယ်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှ ဒီလောက် မမြန်နိုင်ဘူး သဘာဝလွန် စွမ်းအင် သုံးရင်တောင် ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်း တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာကို ရောက်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

သူက ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားသူ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့်လည်း ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲ ဆိုတာကို သူ နားလည်လိုက်သည်။

မိနစ်ပိုင်းအတွင်း နေရာနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လာနိုင်တာ လက်ရှိ သဘာဝလွန် လောကမှာ ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။

ကျန်းရှန်ဘိုင်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး အခြေအနေကို လက်ခံရ ခက်ခဲနေသည်။

လင်လုံ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့သြတုန်လှုပ်နေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"တစ္ဆေနယ်မြေ သုံးပြီး ခရီးသွားတာပဲလေ အထူးအဆန်း လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး ခင်ဗျားတို့မှာသာ တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိရင် အလွယ်တကူ လုပ်နိုင်မှာပါ"

ယန်ကျန့် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးက 'မိတ်ဆွေဟောင်း' တွေပဲလေ။

အနာဂတ် ခေါင်းဆောင် ချောင်ယန်ကို ထည့်ပြောစရာ မလိုသလို ကျန်းရှန်ဘိုင်နဲ့ လင်လုံနဲ့လည်း အရင်က ဆက်ဆံဖူးသည်။

"တစ္ဆေနယ်မြေ သုံးပြီး ခရီးသွားတယ် ဟုတ်လား"

ဒီစကားက ပိုပြီး အံ့သြစရာ ကောင်းနေသည်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအင်ကို တစ်ကြိမ်သုံးလိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထဖို့ ခြေတစ်လှမ်း ပိုနီးလာတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးပြီး တာရှန်းမြို့ကနေ ဌာနချုပ်အထိ လာမယ်ဆိုရင် လမ်းခုလတ်မှာတင် သေဆုံးသွားမှာ သေချာသည်။ ဒီလောက်အကြာကြီး ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ကဲပါ ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့တော့ ကျောက်ကျန်ကော် ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး ငါနဲ့ ဘာပဲ ဆွေးနွေးချင်ချင် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရှာတွေ့ဖို့က အဓိက လိုအပ်ချက်ပဲ ဒီကိစ္စ ပြီးမှပဲ နောက်ဆက်တွဲ ဆွေးနွေးဖို့ အရည်အချင်း ရှိလာမှာ"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မောက်မာလိုက်တာ ဌာနချုပ်မှာ လာပြီး ဒီလိုပြောရဲတယ်ပေါ့"

ကျန်းရှန်ဘိုင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်လုံက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

"မင်း ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ် ဌာနချုပ်မှာ မင်းထင်ထားတာထက် ပိုတော်တဲ့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေ အများကြီး ရှိတယ် စည်းကမ်းချက်တွေ ညှိနှိုင်းချင်ရင် သင့်တော်တဲ့ အမူအရာ ရှိဖို့ လိုတယ် မင်းအမူအရာက ဌာနချုပ်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား"

ကျောက်ကျန်ကော် စကားမပြောဘဲ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ယန်ကျန့်သည် အမှန်တကယ်ပင် မောက်မာလွန်းပြီး ဌာနချုပ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာ ရှိနေသည်။

ဒီလိုလူမျိုးက စုဆောင်းရ လွယ်ကူမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"ငါ ခင်ဗျားတို့နဲ့ မတိုက်ခိုက်ချင်ဘူး ငါ့စည်းကမ်းချက်တွေကို ပြောပြီးပြီ လုပ်ပေးနိုင်ရင် နောက်တစ်ဆင့် ဆွေးနွေးကြမယ် မလုပ်ပေးနိုင်ရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ ဌာနချုပ်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို သံသယ ဝင်ရတော့မယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ဘိုင် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဌာနချုပ် လုပ်နိုင် မလုပ်နိုင် ဆိုတာ ဌာနချုပ် ကိစ္စပါ ဘယ်ကမှန်းမသိ ရောက်လာတဲ့ ကောင်တစ်ကောင်က လက်ညှိုးထိုး ဝေဖန်ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"

တခြားနေရာမှာသာဆိုရင် ယန်ကျန့်လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြန်ပြောရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ဌာနချုပ်လေ။ ယန်ကျန့် ဒီမှာ ပြဿနာရှာရဲမယ်လို့ သူ မထင်ဘူး။

ဒါကြောင့် သူ စိတ်ထဲမှာ အရမ်း ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...

"ကျန်းရှန်ဘိုင် သတိထား"

ချောင်ယန် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ဘိုင် မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် မီးကျွမ်းထားပြီး အေးစက်သော လက်တစ်ဖက်က သူ့လည်ပင်းကို အနောက်ကနေ ညှစ်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ မလိုက်သည်။

လေယာဉ်တောင်ပံပေါ်တွင် ရပ်နေသော ယန်ကျန့်သည် ဘယ်အချိန်က ရောက်လာမှန်းမသိ ကျန်းရှန်ဘိုင်၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ"

ကျန်းရှန်ဘိုင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အသုံးပြု၍ မရတော့ပေ။

"တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့ သေချင်နေတာလား"

လင်လုံ ဘေးနားမှ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သွားစမ်း"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု သူ့ရှေ့တွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် လင်လုံ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ကူညီရန် ပြင်နေသော ချောင်ယန် ကြောင်အသွားသည်။

ကျောက်ကျန်ကော်လည်း နေရာတွင် ကြောင်နေမိသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း...

ဌာနချုပ်မှ တစ္ဆေဆရာ ၂ ယောက်ကို အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ အားကုန်မသုံးသေးဘူး ထင်သည်။ မဟုတ်ရင် ကျန်းရှန်ဘိုင်ရဲ့ လည်ပင်း ကျိုးသွားလောက်ပြီ။

"ခင်ဗျားတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားရမှာက ငါ ပြဿနာ မဖြစ်ချင်ဘူး ကိစ္စတချို့ကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းချင်တာ တကယ်လို့ အခြေအနေ တင်းမာလာရင် ခင်ဗျားတို့ ဌာနချုပ်က တစ္ဆေဆရာတွေ တစ်ယောက်မှ ငါ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး အဘိုးကြီး ချင် ကို ခေါ်လာရင်တော့ ငါ့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သာမန် တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံမခံရစေဘဲ လုံလောက်တဲ့ အာရုံစိုက်မှု ရရှိစေဖို့ သူ့အင်အားကို ပြသနေတာ ဖြစ်သည်။

"စိတ်လျော့ပါ ခင်ဗျား ရန်လိုစိတ် မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ် ကျွန်တော်တို့ ထိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်"

ကျောက်ကျန်ကော် သတိဝင်လာပြီး အမြန် ပြောလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချောင်ယန်သည် တည်နေရာပြစနစ်မှတစ်ဆင့် ပျောက်သွားသော လင်လုံ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေလိုက်ရာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက ပျောက်သွားတဲ့ လင်လုံရဲ့ အချက်ပြမှုက ကီလိုမီတာ တစ်ရာအကွာမှာ ပေါ်နေတယ်"

ကျောက်ကျန်ကော်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ ဆွေးနွေးဖို့က လွယ်ပါတယ် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရှာပေးရင် တခြားကိစ္စတွေကို ဆက်ပြောလို့ ရပြီ"

ပြောပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ကျန်းရှန်ဘိုင်ကို အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ဘေးသို့ ပစ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ဘိုင် မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ် ခံစားမှု ပြန်ရလာပြီး မျက်နှာဖူးယောင်လျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာ မည်းမှောင်နေပြီး ယန်ကျန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သို့သော် စွမ်းအား ကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လျှင် နာကျင်ရုံသာ ရှိတော့မည်။

"ဖန်ရှီမင် ကို အကြောင်းကြားလိုက် ဒီကောင့်ကို လုံးဝ လွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး"

ကျန်းရှန်ဘိုင် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်တုန်းက တစ္ဆေဆရာ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုတာ ရှိနေသေးပြီး ခေါင်းဆောင် ဖန်ရှီမင်လည်း သဘာဝလွန် လောကမှာ လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ကာ လက်ရှိ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို မိနစ် ၂၀ အချိန်ပေးပါ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ တည်နေရာကို ပေးပါ့မယ်"

ကျောက်ကျန်ကော် ဤအချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ တည်နေရာနဲ့ ယန်ကျန့်လို လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆွေးနွေးခွင့် ရတာက သေချာပေါက် မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ။

"ကောင်းပြီ မိနစ် ၂၀ စောင့်မယ်"

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မကြာမီ ကျောက်ကျန်ကော် ဖုန်းဆက်ပြီး ဌာနချုပ်၏ အင်အားကို အသုံးပြုကာ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ခြေရာခံခိုင်းလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင်လည်း ရှာလို့ရပေမဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက တာရှန်းမြို့က ထွက်သွားပြီးရင် ဘယ်ရောက်သွားမလဲ မသိနိုင်လို့ အရမ်း နှေးကွေးမယ်လို့ သူ ထင်တယ်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ သတင်းအချက်အလက် မရှိရင် လူရှာလို့ မရဘူးလေ။

သို့သော် ယန်ကျန့် စောင့်ဆိုင်းမှုက သတင်းကောင်း ယူဆောင်မလာခဲ့ပေ။

အဲဒီအစား အေးစက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။

လေတိုက်နေတာလား။

ကျောက်ကျန်ကော်နှင့် ချောင်ယန်တို့က ဒီလေက ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

"ဖန်ရှီမင် ဥက္ကဋ္ဌ ဖန် ရောက်လာပြီ"

ကျန်းရှန်ဘိုင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက မင်းရဲ့ အပြုအမူအတွက် တန်ဖိုးပေးဆပ်ရလိမ့်မယ် ဒီကမ္ဘာကြီးက မင်းထင်သလို ရိုးရှင်းမနေဘူး သဘာဝလွန် စွမ်းအင်တချို့ ရှိရုံနဲ့ နိုင်ပြီလို့ မထင်နဲ့"

မကြာမီ...

အေးစက်ပြီး ထူးဆန်းသော လေပြင်း တိုက်ခတ်လာသည်။

သာမန် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော အသက် ၂၀ အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်သည် သူ့အသိုင်းအဝိုင်းမှ တစ္ဆေဆရာ အနည်းငယ်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။

သူ ရောက်လာရခြင်း အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်။ သူ့လူကို ဘယ်သူကများ ရဲရဲတင်းတင်း ထိပါးရဲသလဲ ဆိုတာ လာကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့အချိန်ကို ဖြုန်းနေတာ ရပ်လိုက်လို့ မရဘူးလား"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ချောင်ယန် မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန်ကော်က ပြောသည်။

"စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့ ဘယ်ဘက်ကိုမှ ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး ဒီကိစ္စက ဖန်ရှီမင်တို့ အုပ်စုနဲ့ ယန်ကျန့်ကြားက ပဋိပက္ခပဲ ငါတို့ ဝင်ပါရင် ပိုရှုပ်ကုန်လိမ့်မယ်"

"မင်းက ကျန်းရှန်ဘိုင်ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ကောင်လား"

ဖန်ရှီမင်က ယန်ကျန့်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလိုက်တဲ့ မျက်နှာပဲ အခု ပြန်သွားရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

"မဆိုးဘူး ယုံကြည်မှု ရှိသားပဲ ထိုင်ပြီး စကားပြောကြမလား ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်"

ဖန်ရှီမင် လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ အေးစက်သော လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်ခုံနှစ်လုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

"နောက်ထပ် တစ္ဆေနယ်မြေလား"

ချောင်ယန် မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မင်းတို့လို အမှိုက်ကောင်တွေနဲ့ ပြောစရာ မရှိဘူး"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ဖန်ရှီမင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

"ပြောစရာ မရှိဘူးဆိုမှတော့ ပြီးတော့ မင်းက ဒီလို အမူအရာ ရှိနေမှတော့ မင်းကို သေခိုင်းရတော့မှာပေါ့"

သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့်...

သူက ယန်ကျန့်ထက် နိမ့်သော နေရာတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန် ဖိနှိပ်မှု ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

"ငါ့အပေါ်မှာ အလောင်းကောင် တစ်ခုတင်ပြီး ဖိသတ်ချင်နေတာလား ယုံကြည်မှု ရှိလှချည်လား"

ထို့နောက်...

အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့ တစ္ဆေမီးတောက်များ ယန်ကျန့်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေမီးတောက်များ တဖျပ်ဖျပ် လောင်ကျွမ်းလာပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းသော အလောင်းကောင် တစ်ခု မီးတောက်များကြားတွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုအလောင်းကောင်သည် ယန်ကျန့်အပေါ်တွင် ကြီးမားသော အလေးချိန်ဖြင့် ဖိထားပြီး လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ဖိသတ်နိုင်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် တစ္ဆေမီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

အလောင်းကောင် လိမ်တွန့်သွားပြီး ပါးစပ်ဟကာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ယန်ကျန့်အပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ကျသွားလေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဖန်ရှီမင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ မီးပင်လယ်ကြီး ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။

"ဒါ လီကျွင်းရဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်လား မဟုတ်ဘူး မတူဘူး"

ချောင်ယန် ထပ်မံ အံ့သြသွားပြန်သည်။

"နာတယ်"

မကြာမီ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီး အရေပြားများ နီရဲလာကာ မီးခိုးများ ထွက်လာပြီး အချိန်မရွေး မီးစွဲလောင်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

သာမန်လူ ဖြစ်သော ကျောက်ကျန်ကော် တစ်ယောက်တည်းသာ တစ္ဆေမီးတောက်၏ သက်ရောက်မှုကို မခံရပေ။

"မင်းက တကယ် ဘယ်သူလဲ သဘာဝလွန် လောကမှာ မင်းလိုလူမျိုး မရှိဘူး"

ဖန်ရှီမင် အံ့သြဒေါသထွက်သွားသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ ကွာဟချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူနှင့် ရှေ့မှ လူကြား ကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။

သဘာဝလွန် ဖိနှိပ်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိရုံသာမက တစ္ဆေနယ်မြေ လွှမ်းခြုံလိုက်သောအခါ သူ့ကိုယ်ပိုင် တစ္ဆေလေပြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခု တစ္ဆေမီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လူတိုင်း ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသည်။ တကယ်လို့ သူသာ ဆန္ဒရှိရင် လူတိုင်းကို အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ဖန်ရှီမင် သံသယ မရှိပေ။

လူတစ်ယောက်တည်းက သူအပါအဝင် တစ္ဆေဆရာ အများကြီးကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ရင်ဆိုင်နိုင်တာ မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မမြင်ရရင် ယုံဖို့ခက်ခဲလှသည်။

"မင်း စကားများလွန်းတယ် သေလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ပြီးတော့ ငါ ရုတ်တရက် သိချင်လာတယ် ဒီမှာ အတိတ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ရင် တကယ်ပဲ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာမလားလို့လေ"

ယန်ကျန့် လက်ထဲမှ အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖြည်းညင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်...

ဖန်ရှီမင်၏ လည်ပင်းတွင် အက်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူ့ခေါင်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလေသည်။