ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်

ဘာမှမတတ်နိုင်တော့တဲ့အဆုံး တာအိုဆရာ စစ်မုဟာ သံယောဇဉ်တရားကို အသုံးချပြီး ဖျောင်းဖျတဲ့နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးရတော့သည်။ သူ ဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့ ကျားလဲ့ ရော လင်းယန်ယန်ပါ ပါးစပ်တွေ ရွဲ့စောင်းသွားကြ၏။

"ကဲပါ... ကဲပါ... ကျွန်တော်ကူညီဖြေရှင်းပေးပါ့မယ် ဟုတ်ပြီလား? ခင်ဗျားပြောပုံအရဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်ကပဲ တကယ့်ကို နှလုံးသားမရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတူညီလေး ဖြစ်နေသလိုပဲ"

လင်းယန်ယန်တစ်ယောက် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ဟင်။ တကယ်လား ဂိုဏ်းတူညီလေး၊ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို အတွက် အဲဒီ အဘိုးကြီး ကတုံးကို တကယ်ပဲ သင်ခန်းစာ ပေးတော့မှာလား?"

စစ်မုတစ်ယောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရသည်။

"ဂိုဏ်းတူဦးလေး လေး၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ ဆရာတော်ကလည်း အတင်းအကျပ် အခြေအနေအရ လုပ်ခဲ့ရတာပါ!"

ကျားလဲ့ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဝင်ပြောပေမဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ စစ်မုက သူ့ခေါင်းကို ဒေါက်ခနဲနေအောင် ခေါက်လိုက်သည်။

"ဒီသစ္စာဖောက်ကောင်၊ အခုချက်ချင်း လစ်ပြီးတော့ သွားကျင့်ကြံတော့"

စီမုက ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သဖြင့် ကျားလဲ့လည်း စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲ အမြန်ပြေးထွက်သွားရပါတော့သည်။

"ဆရာတော် ယိရှိုးကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ကတော့ ခဏထားလိုက်ပါဦး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဆူညံသံတွေကိုတော့ ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်"

လင်းယန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

စကားအဆုံးမှာတော့ သူဟာ အစီရင်စုစာလုံးတွေ ထွင်းထုထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို အိတ်ထဲကထုတ်ပြီး အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မမြင်ရတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုဟာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကို ပြန့်နှံ့သွားပါတော့သည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်အိမ်လုံးဟာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက 'အသံလုံ အစီရင်စု' ပဲ။ ဒါရှိရင် အပြင်မှာ ပေါက်ကွဲမှုကြီးတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် ခင်ဗျား ဘာသံမှ ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး! ခင်ဗျားသာ နေ့တိုင်း ကိုယ်တိုင် အသက်သွင်းပေးမယ်ဆိုရင် အထဲက စွမ်းအင်က အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက် ခံလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နောက်တစ်တုံး ထပ်လဲလိုက်ပေါ့!"

လင်းယန်ယန်က ပြောပြီးတာနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို စီမုဆီ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ.. အဲဒီ အဘိုးကြီး ကတုံးက ဆူညံသံတွေ သုံးပြီး ငါ ကျားလဲ့ကို ပညာပေးတာကို တားချင်နေတာကိုး! ဒီနေ့ကစပြီး ငါ အဲဒီကောင်ကို တစ်နေ့ သုံးကြိမ် ဆုံးမမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရှေ့မှာတင် အမြဲတမ်း ရိုက်ပြမယ်! ငါ့တပည့်ကို ဆုံးမတာ သူ့အလုပ်ကျလို့ စွက်ဖက်နေရသေးတယ်!"

စစ်မုတစ်ယောက် ချက်ချင်းပဲ ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားတေ့ာသည်။

သူ အဲဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့ လင်းယန်ယန်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရ၏။ စ်မုက တစ်ဖက်လူ ဘာလို့ ဆူညံသံတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိနေမည်ဟု သူမထင်ပေ!

"ခင်ဗျားတို့ လူကြီးချင်း ရန်ဖြစ်တာကတော့ ထားပါဦး၊ ကျားလဲ့က တကယ်သနားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ သူက မိဘမဲ့လေ၊ သူ့ရဲ့ ဆရာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျား သူ့အပေါ် ပိုပြီး ကြင်နာသင့်တယ်၊ နေ့တိုင်း ရိုက်နှက်ဆဲဆိုနေတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ကိုယ်တိုင်လည်း မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဒါက ဘယ်လောက် ခါးသီးသလဲဆိုတာ နားလည်သင့်တယ် မဟုတ်လား?"

လင်းယန်ယန်က စစ်မုကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ဖျောင်းဖျလိုက်၏။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ စစ်မုတစ်ယောက် ခဏလောက် မှင်တက်သွားရသည်။

"အေးပါ... ငါသိပါတယ်၊ မင်းကလည်း ဂိုဏ်းတူဦးလေးကိုး အတိုင်းပဲ၊ အမေကြီးတစ်ယောက်လို တတွတ်တွတ်နဲ့ ဆုံးမနေတော့တာပဲ! ကောင်းပြီ... နောက်ဆိုရင် ငါ သူ့အပေါ် ပိုကောင်းအောင် နေပါ့မယ်! အခုတော့ ငါ သွားအိပ်တော့မယ်၊ အဲဒီအဘိုးကြီးကြောင့် ငါ တစ်နေ့လုံး မအိပ်ရသေးဘူး!"

စစ်မုက လက်ဝေ့ယမ်းပြီး အိမ်ထဲကို အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။ လင်းယန်ယန်က သူ့ကို ထပ်ပြီး တရားချနေမှာ စိုးရိမ်လေသည်။

"ဒီ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ကတော့ တကယ်ပါပဲ!"

လင်းယန်ယန်က ထွက်သွားတဲ့ စစ်မုကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းကို တရမ်းရမ်းနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဝုန်းးးးး!!!"

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းယန်ယန်ဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်တွေ ထပ်ပြီးတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခတ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ? နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား?"

ပတ်ဝန်းကျင်က စွမ်းအင်လှိုင်းတွေကို ခံစားမိတာနဲ့ လင်းယန်ယန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ပြင်းထန်စွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အိမ်ထဲကနေ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လိုက်သည်။

"ဝုန်းးး!!!"

နောက်တစ်ခဏမှာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်က 'စိတ်စွမ်းအင်' တွေဟာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ထည်ဟာ ကောင်းကင်ယံထဲကို တဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားကာ တောင်ကြားထဲကနေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ အချိန်မှာပဲ လင်းယန်ယန်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဟာ ထပ်မံပြီး လှုပ်ခတ်လာပြန်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူဟာ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဆဌမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်တော့မှာ ဖြစ်သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လူအများတိမထားမိစေဖို့အတွက် လင်းယန်ယန်ဟာ ကီလိုမီတာ ဒါဇင်နဲ့ချီ ဝေးကွာတဲ့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောင်တန်းတစ်ခုဆီကို ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

“ဝုန်းးးး!!”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လင်းယန်ယန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ဧရာမ ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တွေကို အရူးအမူး စုပ်ယူတော့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လှုပ်ခတ်မှုဟာ အရင်တစ်ခေါက်တွေထက် သိသိသာသာကို ပိုမိုကြီးမားနေခဲ့သည်။

‘ဒီ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အိုင် ကြောင့် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက မူလထက် ၁၂၅ ဆအထိ မြင့်တက်လာတယ်ဆိုပေမဲ့၊ အဲဒီအတွက် တုံ့ပြန်မှုအနေနဲ့ အဆင့်တက်တဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်တဲ့ လှုပ်ခတ်မှုကလည်း ၁၂၅ ဆ ပိုကြီးလာတာပဲ!

တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ ပါရမီက အားနည်းနေသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ အခုတော့ သာမန် ပြင်ပဂိုဏ်းတပည့် တစ်ယောက်ရဲ့ စံနှုန်းကို ရောက်နေပြီ။ တစ်ရက်ကို နှစ် ၃၀ စာနဲ့ ညီမျှတဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်နဲ့ဆိုရင် မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဆဌမအဆင့်ကို တက်ဖို့က ဒီလောက်အချိန် မကြာသင့်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက အရမ်းကို များပြားလွန်းနေပြီး၊ အခုက တရားတော်များ ဆုတ်ယုတ်တဲ့ခေတ် ဖြစ်နေတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စွမ်းအင်တွေက နည်းနေတယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို တကယ်ပဲ နှေးကွေးသွားစေတာပဲ!’

သူ့ပတ်ဝန်းကျင် ၁၀ ကီလိုမီတာ ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အားလုံး အစုပ်ယူခံလိုက်ရတာကို ခံစားမိပြီး လင်းယန်ယန် တစ်ယောက် ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက တကယ်ကို အားနည်းလွန်းနေတာကိုး။

လင်းယန်ယန်ရဲ့ အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံခြင်း ကြောင့် မနေ့ညက အဆင့်တက်ခဲ့ပြီးကတည်းက သူသွားလေရာနေရာတိုင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ လျင်မြန်စွာ လျော့နည်းသွားတာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လုံးလုံး တာအိုဆရာ စစ်မု က တရားတော်ဆုတ်ယုတ်တဲ့ခေတ်ကြီးက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာပြီဆိုပြီး နေ့တိုင်း ညည်းညူနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

LV4 အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် အဆင့်မှာတင် ဒီလောက်အထိ လှုပ်ခတ်မှု ဖြစ်နေရင်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ လင်းယန်ယန်သာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဒါမှမဟုတ် ထိုထက်မြင့်သော အဆင့်တွေအထိ ရောက်သွားရင် ကမ္ဘာပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံးကို သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ စုပ်ယူပစ်လိုက်သလို ဖြစ်မသွားပေဘူးလား?

‘ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးမှာ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ကောင်းကင်အရှင်သခင် တစ်ယောက်ရဲ့ စုစုပေါင်း စွမ်းအင်နဲ့ ညီမျှနေတာပဲ။ အခု ငါက တစ်နေ့ကို တစ်တုံး ရနေတာဆိုတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ နေ့စဉ်ကျင့်ကြံမှုအတွက် လုံလောက်တယ်။

တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ အလိုအလျောက် ငွေရှာခြင်း အဆင့်ကိုပါ LV4 အထိ မြှင့်နိုင်ပြီး အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ အဆင့်တူ တိုးတက်လာမယ်ဆိုရင်၊ ငါ မသေမျိုး အဆင့် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက် အစွမ်းထက်တဲ့ အဆင့်တွေအထိ ကျင့်ကြံရင်တောင် ငါ့ကိုယ်ငါ ထောက်ပံ့နိုင်မှာပဲ! ငါထင်သားပဲ၊ ဒီ စနစ် ထဲက အရာတိုင်းက အလကား ဖြစ်မနေဘူးဆိုတာ!’

ဒီလိုတွေးမိလိုက်တာနဲ့ လင်းယန်ယန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

“ဂျိန်းးးး!!”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းယန်ယန်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဒီအရှိန်အဝါရဲ့ ပြင်းအားဟာ အရင်က မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ပဉ္စမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ထက် နှစ်ဆမက ပိုအားကောင်းနေတော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ ပြည့်လျှံနေတဲ့ အားကောင်းလှတဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး လင်းယန်ယန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ဒေါင်... ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်။ အရှင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဆဌမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ကို တိုးမြှင့်ခြင်း ခံရပြီးပါပြီ။”

စနစ်ရဲ့ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့အမျှ လင်းယန်ယန်ဟာ သူရဲ့ အချက်အလက် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

အချက်အလက် မျက်နှာပြင်

* အမည်: လင်းယန်ယန်

* ကျင့်ကြံမှုအဆင့်: မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဆဌမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံ

* အသက်မွေးပညာရပ်အဆင့်: ကောင်းကင်အဆင့် အနိမ့်စား

* ကျင့်စဉ် :

* တောက်လောင်သောမီးလျှံ တိုက်ပွဲဝင်ကျင့်စဉ် - ၁၀၀%

* နက်ရှိုင်းသောသစ်သား တိုက်ပွဲဝင်နည်းစနစ် - ၆၆%

* တာအိုပညာရပ် : ဝိညာဉ်ငါးပါး ဓားသိုင်း - ၁၀၀%

* တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်များ:

* အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံခြင်း (LV4) - အဆပေါင်း ၁၀,၀၀၀

* ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အိုင် (LV3) - စွမ်းအင်ပမာဏ ၁၂၅ ဆ၊ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးမှု အဆ ၁,၀၀၀

* အလိုအလျောက် ငွေရှာခြင်း (LV3) - တစ်ရက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀

* အလိုအလျောက် သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခြင်း (LV4) - တစ်ရက်လျှင် နှစ်ပေါင်း ၁,၀၀၀ စာ

* စိတ်စွမ်းအင် (LV3) - အမျှင်တန်း ၁၂၅ ခု

* မွေးရာပါ ကုသိုလ်တော် ရွှေရောင်အလင်းတန်း (LV3) - အဆ ၁,၀၀၀

* ဓာတ်ကြီးလေးပါး ခန္ဓာကိုယ်များ (မီး၊ သစ်သား၊ ရေ၊ သတ္တု၊ လေ)

* လက်နက်: ပဉ္စမဟာဓာတ် နက်ရှိုင်းသော ကောင်းကင်ဓား

* ကုသိုလ်ကံ : ၁၄,၄၀၀ (*၁,၀၀၀)

* ပိုင်ဆိုင်မှု: အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃ တုံး

သူ့ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ရင်း လင်းယန်ယန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်သွားသည်။

“နက်ရှိုင်းတဲ့ သစ်သားတိုက်ပွဲဝင်နည်းစနစ် ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ဓားသိုင်းတွေ အားလုံးက ၁၀၀% ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီပဲ။ ဒီတစ်ခါ ပြန်သွားပြီးရင်တော့ လေ့လာဖို့ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ တာအိုပညာရပ်အသစ်တွေ ရှာရတော့မယ်!”

တကယ်တော့ သူဟာ ငရဲပြည်ရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်လို့ သီအိုရီအရဆိုရင် ငရဲပြည်မှာရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ တာအိုပညာရပ်တွေအားလုံးကို သူ ကျင့်ကြံခွင့်ရှိသည်။ အဲဒီအထဲမှာ 'မသေမျိုးအဆင့်' ကျင့်စဉ်တွေတောင် အများကြီး ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက လင်းယန်ယန်ဟာ လူ့ပြည်မှလူသားသာ ဖြစ်နေသေးသည်။ ယမမင်းတရားကြီး (၁၀) ပါး ကလည်း ယင်နဲ့ယန် ခွဲခြားထားမှုကြောင့် လူ့ပြည်နဲ့ ငရဲပြည်ကြားမှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတယ်လို့ အတိအလင်း ပြောထားပြီးသားဖြစ်လေသည်။

လင်းယန်ယန်အနေနဲ့ ငရဲပြည်က ကျင့်စဉ်တွေ၊ တာအိုပညာရပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းတွေကို တိုက်ရိုက်ယူဆောင်ခွင့် မရှိပေ။ ဒါဟာ လင်းယန်ယန်တစ်ယောက်တည်းကိုတင် ကန့်သတ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ ငရဲပြည်ကို လာသမျှ လူတိုင်းအတွက် ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့်လည်း လူ့ပြည်က ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ငရဲပြည်က ဘိုးဘေးဆရာသခင် တွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာတွေ အားလုံးနီးပါး ဘာလို့ ပျောက်ကွယ်ကုန်ရသလဲဆိုတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းပဲဖြစ်သည်။ အကယ်လို့ ငရဲပြည်က ဘယ်သူမဆို လူ့ပြည်လောကကို ကျင့်စဉ်တစ်ခုခု ပေါက်ကြားအောင် လုပ်ခဲ့ရင် ငရဲပြည်ရဲ့ 'ကောင်းကင်တာအို' က အဲဒီလူကို ချက်ချင်း အမှုန့်ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်မှာ ဖြစ်သည်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ အဲဒီလိုလုပ်ဆောင်ခြင်းက ယင်နဲ့ယန် နှစ်လောက ကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ပိုမိုအားနည်းသွားစေမှာ ဖြစ်သည်။

ဒါမျိုးသာ မဟုတ်ရင် ငရဲပြည်အရှင်သခင်ဖြစ်တဲ့ လင်းယန်ယန်အနေနဲ့ ကျင့်စဉ်တွေအတွက် ဘာလို့ ပူပန်နေရတော့မှာလဲ။ ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ အရှင်သခင်ဖြစ်လာတဲ့ လင်းယန်ယန်ဟာ တကယ်ကို ပြောစရာစကားမဲ့သွားရ၏။ အရှင်သခင်ဆိုတဲ့ ရာထူးက ငရဲပြည်မှာရှိသမျှ လူအားလုံးကို အမိန့်ပေးနိုင်ပြီး အရှိန်အဝါကြီးတာကလွဲရင် လူ့ပြည်လောကမှာတော့ သူ့အတွက် လက်တွေ့ဆန်တဲ့ အသုံးဝင်မှု သိပ်မရှိသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့လည်း သူ စကားတစ်လုံး ပြောလိုက်ရုံနဲ့ သာမန်ဝိညာဉ်တစ်ခုကိုဖြစ်ဖြစ်၊ လူ့ပြည်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကိုဖြစ်ဖြစ် 'ပဉ္စမမြောက် ယမမင်းတရားကြီး' ရာထူးအထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာကို ပြန်တွေးမိတော့မှ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ လက်တွေ့အကျိုးအမြတ် မရှိရင်တောင် ဒီအဆင့်အတန်းကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ တကယ်လို့ လင်းယန်ယန်သာ တစ်နေ့နေ့မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် ငရဲပြည်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်းကို ထိပ်တန်းအဆင့်အထိ ရောက်သွားမှာ မဟုတ်လား။

ဒီလိုတွေးရင်း လင်းယန်ယန် ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်တော့သည်။

“ဂျိန်းးး!!”

လင်းယန်ယန်က မြေပြင်ကို အသာလေး နင်းလိုက်ရုံရှိသေးကာ၊ သူ့ခြေထောက်အောက်က မြေပြင်က ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“အာ... ဒီစွမ်းအားက တစ်ခါတည်းနဲ့ အရမ်းတိုးလာတော့ ငါ ကောင်းကောင်း မထိန်းနိုင်သေးဘူးပဲ!”

လင်းယန်ယန် မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး နှစ်စက္ကန့်လောက် ငြိမ်နေလိုက်သည်။

“ရပြီ!!”

နောက်တစ်ခဏမှာတော့ သူ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို အားပြုကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံတက်သွားသည်။ ဒီနှစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ LV4 အလိုအလျောက် သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခြင်း စွမ်းရည်က ပုံမှန်ဆို ရက်အတော်ကြာမှ ကျင့်သားရမယ့် စွမ်းအားအသစ်တွေကို ချက်ချင်း အသားကျသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်သဖြင့် သူဟာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြည့်လျှံနေတဲ့ စွမ်းအားတွေကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီအကြာမှာတော့...

တောင်ကြားအပြင်ဘက်မှာ လူရာပေါင်းများစွာပါတဲ့ စီတန်းလှည့်လည်မှုတစ်ခုဟာ တောင်ကြားဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

“ဟေး... လား... ဟေး... ဆွဲကြဟေ့!!”

အလုပ်သမား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာဟာ တန်ချိန်နဲ့ချီ လေးလံတဲ့ ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလား ကြီးကို အားကုန်ရုန်းဆွဲရင်း ကြွေးကြော်သံတွေ အော်ဟစ်နေကြသည်။ အဲဒီအသံတွေကို ဝါးအိမ်ထဲမှာ နေ့လယ်စာ စားနေကြတဲ့ လင်းယန်ယန်တို့ လူစုက မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာကနေ ကြားလိုက်ရသည်။

“ဆရာ... ဂိုဏ်းတူဦးလေးလေး၊ ကြားလိုက်လား? အဲဒါ ဘာအသံလဲ?” ကျားလဲ့က စပ်စုသလို မေးလိုက်၏။

“အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့၊ ငါ နားမကန်းသေးဘူး!” တာအိုဆရာ စစ်မု က ကောင်လေးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါသည်။

“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ချန်းဟော် တို့ လူစု ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်။ အလွန်အားကောင်းတဲ့ ယင်မိစ္ဆာစွမ်းအင် နဲ့ မော်ရှန်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့စွမ်းအင် တွေကို ငါ ခံစားမိနေတယ်” လို့ လင်းယန်ယန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူညီလေး ချန်းဟော်လား? မြန်လှချည်လား?”

ဒါကို ကြားတော့ တာအိုဆရာ စစ်မု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “ချန်းဟယ် ရောက်လာပြီဆိုလျင် လင်းယန်ယန်လည်း ထွက်သွားရတော့မှာ မဟုတ်လား။ လင်းယန်ယန်ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် တာဝန်က 'ဖုတ်ကောင်မင်းသား' ကို မြို့တော်အထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးဖို့လေ”

“ဦးလေးချန်းဟော်လား? ကျွန်တော် မတွေ့ရတာ ကြာပြီ!” ကျားလဲ့ရဲ့မျက်လုံးတွေလည်း တောက်ပသွားသည်။

“သွားကြစို့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ သွားကြည့်ရအောင်” လင်းယန်ယန်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... အဲဒီကောင် မတွေ့တာ နှစ်အတော်ကြာမှ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!” တာအိုဆရာ စစ်မုက ပြုံးရင်း ထလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ သုံးယောက်ဟာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ကို ရောက်လာကြသည်။ ဆရာတော် ယိရှိုး နဲ့ ချင်းချင်း တို့လည်း ဆူညံသံတွေကြောင့် အပြင်ကို ထွက်လာကြခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ဆရာတော် ယိရှိုးရဲ့ ခေါင်းမှာတော့ ပတ်တီးကြီး စည်းထားရဆဲဖြစ်သည်။

“အောမိတောဖော... တာအိုဆရာ လင်း၊ နေကောင်းလားဗျာ!” ဆရာတော် ယိရှိုးက လင်းယန်ယန်ကို ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ဒါပေမဲ့ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ဖြစ်နေတဲ့ တာအိုဆရာ စစ်မုကို မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဆရာတော်က ချက်ချင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြောင်းမဲ့သက်သက် ခေါင်းကွဲအောင် လုပ်ခံထားရတာဆိုတော့ ဘယ်သူကမှ စိတ်ချမ်းသာမည် မဟုတ်ပေ ။