တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားခြင်း

တုန်းဖုန်း (ရှီး) တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်နေဆဲပင်။

တာအိုဆရာ ချန်းဟော် ကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း ထိုအေးစိမ့်သော အရှိန်အဝါ၏ ရင်းမြစ်မှာ သူ့ဘေးနားတင် ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိပေ။

"ဖုတ်ကောင်ဆီက ထွက်လာတဲ့ ယင်စွမ်းအင် ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးကင်းအောင်လို့ အမိုးတဲကို အရင် ဆောက်လိုက်ကြရအောင်!"

"တကယ်လို့ ရုတ်တရက် မိုးသည်းသည်းမဲမဲ ရွာချလိုက်ရင် ကြက်သွေးမင်ကြိုးတွေ ဆေးကြောခံရပြီး ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်၊ အဲဒါဆိုရင်တော့ ဒုက္ခပဲ!"

ချန်းဟော်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

ထို့ပြင် ယခုအချိန်မှာ နေရောင်ခြည်လည်း မရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီမို့ စွန့်စားနေစရာ မလိုတော့ပေ။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ!!" တပည့်လေးဦးမှာ ခေါင်းညိတ်ကာ အမိုးတဲကို အမြန်ဆောက်လိုက်ကြသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ဒီတဲက နည်းနည်းသေးနေသလားလို့။ တကယ်လို့ မိုးက တအားသည်းရင် သိပ်ပြီး ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

လင်းရန်ယန်က အသစ်ဆောက်လိုက်သော အမိုးတဲကိုကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"အင်း... မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တကယ်လို့ မိုးက တအားရွာလာရင် ငါတို့မှာ တဲအကြီးစားတွေ ရှိပါသေးတယ်!"

ချန်းဟော်က အခြေအနေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် အလား ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ယုံကြည်မှုကို မြင်သောအခါ လင်းရန်ယန်လည်း စိတ်ဓာတ်မကျစေရန် ထပ်မပြောတော့ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီလေးရာ။ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရှိနေတာပဲ။ နောက်ထပ် ၂၀ ကီလိုမီတာလောက်ဆိုရင် မြို့ကို ရောက်ပြီ၊ အဲဒီကျမှ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူကြတာပေါ့!" ချန်းဟော်က လင်းရန်ယန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် လှမ်းသွားတော့သည်။

သို့သော် လင်းရန်ယန်တို့ လူစု မသိလိုက်သည်မှာ သူတို့ရှေ့ ၁၀ ကီလိုမီတာကျော်အကွာရှိ တောအုပ်နက်ကြီးထဲတွင် အရိုးငေါငေါနှင့် ပိန်ချုံးနေသော တာအိုဆရာအိုကြီးတစ်ဦးသည် လူသွေးအိုးကို အသုံးပြုကာ မြေကြီးပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို ရေးဆွဲနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရေးဆွဲနေရင်း စွမ်းအင်ရရှိရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များကိုပါ ပတ်ပတ်လည်တွင် မြှုပ်နှံနေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဧရာမ အစီရင်စုကြီးတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟဲဟဲဟဲ! မော်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ပင်တိုင်တပည့် နှစ်ယောက်တောင်လား! ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့ တကယ် ကံဆိုးတာပဲ။ စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကိုပါ အစဖျောက်ပေးမှာဆိုတော့ နောက်ဘဝအတွက်တောင် ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး!"

စကားအဆုံးတွင် ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးသည် သူ၏ ခြောက်ကပ်နေသော လက်ဖဝါးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဖိချလိုက်သည်။

"ဝုန်းးးးး!!!!"

နောက်တစ်ခဏတွင် သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော ခေါင်းတလားတစ်ခု မြေကြီးထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ တာအိုဆရာအိုကြီး အထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းတလားမှာ ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်သွားသည်။

"ဝုန်း!!!!"

အဲဒီနောက်တွင်မူ သွေးနီရောင်ခေါင်းတလားသည် မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အစီရင်စုမှာလည်း အေးစိမ့်သော လေတိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ သစ်ရွက်ခြောက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

နောက်ဆုံးတွင် ညမှောင်လာချိန်၌ လင်းယန်ယန်တို့ လူစုသည် တောအုပ်ရှည်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဒီတောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင် ငါတို့ နားမယ့်နေရာကို ရောက်ပြီ။ အားလုံး တောင့်ခံထားကြဦး!" ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝူ က အနောက်ကလူတွေကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ နှုံးခွေနေသော လူများလည်း အားတက်သွားကြသည်။

"ရှူးးး!!!"

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လေပြေတစ်ခု ဝေ့တိုက်သွားသည်။ ပူပြင်းလှသော နွေရာသီဖြစ်သော်လည်း ဤလေညင်းမှာ ထူးဆန်းစွာ အေးစိမ့်လွန်းလှပြီး လူကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားစေသည်။

'တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ!'

ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုရှိသည့် ချန်းဟော် ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် တပည့်များအားလုံး လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။

"ဝှူးး ဝှူးး ဝှူးး!!"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လေတိုက်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လာပြီး ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြင်းထန်သော လေပြင်းကြောင့် ရှိနေသူအားလုံး လဲကျမတတ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ? လေက ဘာလို့ ဒီလောက် ပြင်းနေရတာလဲ?"

"မင်းသားလေးကို ကာကွယ်ကြ! မင်းသားလေးကို ကာကွယ်ကြ!!"

"ဦးရီးတော် ကို ကာကွယ်ကြ!!"

တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် အော်ဟစ်သံများ ဆူညံသွားတော့သည်။

"ဂျိန်းးး!!!"

ထိုစဉ် ခေါင်းတလားကို အုပ်ထားသော အမိုးတဲ၏ တိုင်မှာ ကျိုးထွက်သွားသည်။

"ဒုက္ခပဲ! မြန်မြန်... အမိုးတဲကို ဖမ်းထားကြ!" ချန်းဟော်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ အမိုးတဲမှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါတော့မည်။

"ရပ်စမ်း!!"

ထိုခဏမှာပင် လင်းရန်ယန် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း မြေကြီးကို အားကုန် ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် လေဓာတ်စွမ်းအင် များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းများမှာလည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။

"တောက် တောက်!"

တာအိုဆရာ ချန်းဟော် သည် ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ အမိုးတဲကို ဆွဲတင်လိုက်ရုံရှိသေးသည်။

"ဒါက ဘာတွေလဲဟ? ဒီထူးဆန်းတဲ့လေက ဘယ်ကနေ ရုတ်တရက် ရောက်လာတာလဲ?"

ချန်းဟော်က ခက်ထန်သောမျက်နှာထားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နတ်ဘုရားမျက်စိ ကို အသုံးပြုထားလျှင်ပင် မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ ရှာမတွေ့ပေ။

"ဒီလေပြင်းက တော်တော်ထူးဆန်းတာပဲ! ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်ပျောက်သွားရတာလဲ!"

"တာအိုဆရာ ချန်းဟော်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီလေးက လေကို တားလိုက်တာထင်တယ်။ သူ့ကိုယ်ထဲကနေ အပြာရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်လာပြီးတာနဲ့ လေက ရပ်သွားတာ ငါမြင်လိုက်တယ်!"

"ငါလည်း မြင်တယ်ဟ။ ချန်းဟော်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီလေးဆိုတော့လည်း အစွမ်းကတော့ အံ့မခန်းပါပဲလား!"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်များနှင့် အလုပ်သမားများမှာ ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းနှင့် လင်းရန်ယန်၏ ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းတို့ကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။

"ဂျိန်းးးးး!!"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ ဆက်ပြီး မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်မှ မိုးကြိုးသံကြီး ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှဲးးးးးးး!!"

နောက်တစ်ခဏမှာပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချပါတော့သည်။ ထိုမိုးမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သာမန်လူအချို့ကိုပင် လဲကျသွားစေသည်။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... တဲထိုးကြ! မင်းသားလေး တစ်ကိုယ်လုံး စိုကုန်ပြီ!!"

ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝူက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း စကားအဆုံးမှာပင် သူကိုယ်တိုင်လည်း မိုးဒဏ်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ရက်လဲကျသွားပြီး ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။ သူသာမကဘဲ သန်မာထွားကြိုင်းသော အစောင့်များပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် လဲကျကုန်ကြသည်။

"တောက်... ဒါက ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ!?"

ချန်းဟော်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ မိုးကာထားသော အမိုးတဲမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးဒဏ်ကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော မိုးစက်များက ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်ပြီး ပိုက်ကွန်ပေါ်ရှိ ကြက်သွေးမင်များကို ချက်ချင်းပင် ဆေးကြောပစ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ကြက်သွေးမင်တွေ အကုန် ပျော်ကုန်ပြီ။ အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?"

တုန်းဖုန်း (ရှီး) က စိုးရိမ်တကြီး ပြေးလာပြီး မေးသည်။

"ကြီးကျယ်တဲ့ ဒုက္ခတစ်ခုတော့ ရောက်တော့မယ်!!"

ချန်းဟော်က တည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မိုးက ပိုသည်းလာသလို စွမ်းအားကလည်း ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလာသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် လူတိုင်းကို မကယ်တင်နိုင်တော့ပေ။

"ငါပဲ လှုပ်ရှားရတော့မယ် ထင်တယ်!"

ထိုအချိန်တွင် လင်းရန်ယန်က မတတ်သာသလို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို လေဟာနယ်ထဲသို့ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဝုန်း!!!"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော မိုးစက်ကြီးများသည် ကောင်းကင်မှ ကျလာရာမှ အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ချန်းဟော်တို့ ရှိနေသော အလယ်ဗဟိုနေရာတွင်မူ မိုးတိတ်သွားသည့်အလား အေးချမ်းသွားတော့သည်။

"မိုးတိတ်သွားတာလား?"

"မဟုတ်ဘူး... တာအိုဆရာလင်းပဲ! တာအိုဆရာလင်းက မိုးတွေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်တာ!"

"ကောင်းလိုက်တာ! ငါတို့ အသက်ချမ်းသာရာ ရပြီ!"

"ဟား... တာအိုဆရာလင်းက တကယ့် နတ်ဘုရားပဲလား? လေကိုတင်မကဘူး မိုးကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား!"

ပြန်လည်သက်သာလာသော အစောင့်များနှင့် အလုပ်သမားများသည် ကောင်းကင်မှ မိုးစက်များ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့မျက်စိရှေ့မှ တကယ့်အံ့ဖွယ် ထူးကဲမှုပင် ဖြစ်သည်။

"ဖြောက်... ဖြောက်... ဖြောက်!!"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောအုပ်ထဲတွင်မူ မိုးစက်များ၏ ရိုက်ခတ်သံမှာ နားကွဲမတတ် ဆူညံနေပြီး သစ်ပင်ကြီးများ၏ အခေါက်များပင် ပွင့်ထွက်ကုန်သည်။ ဒါကို မြင်သူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အကယ်၍ ထိုမိုးစက်များသာ သူတို့ကို ထိမှန်ပါက ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ တစ်နည်းအားဖြင့် လင်းရန်ယန်က သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရေဓာတ်ခန္ဓာ ! ဒါက ရေဓာတ်ခန္ဓာပဲ! ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီလေးမှာ လေ၊ မီးနဲ့ သစ်သား ဓာတ်ခန္ဓာတွေပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ချန်းဟော်တစ်ယောက် အံ့သြတကြီး ရေရွတ်မိသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဦးလေး လေးက ရေဓာတ်ခန္ဓာကိုပါ နိုးထစေခဲ့တာလား!"

"မယုံနိုင်စရာပဲ! ဒါက တကယ်ပဲ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းလား?"

"မင်းက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ? မင်းရဲ့ ဦးလေး လေးက သရဲလို့ ပြောချင်တာလား?!"

"အဟမ်း... နတ်မင်းကြီးပါ၊ နတ်မင်းကြီး!"

ရှီး၊ နန်၊ ရှီး၊ ပေ့ တို့ လေးယောက်စလုံး လင်းယန်ယန်ကို လုံးဝကို အထင်ကြီး လေးစားသွားကြသည်။

"ဝုန်းးးး!!!!"

ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်မှ သည်းထန်စွာ ရွာနေသော မိုးမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေများ မြစ်သဖွယ် စီးဆင်းနေသည်ကို မတွေ့ရပါက မိုးရွာခဲ့သည်ဟုပင် ထင်ရမည် မဟုတ်ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့ ရပ်သွားပြီ! အစက လေ၊ ပြီးတော့ မိုး... နောက်ထပ် ဘာတွေ လာဦးမှာလဲ?"

တာအိုဆရာ ချန်းဟော် သည် ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မည်းမှောင်နေသည်။ သူတို့အားလုံး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကြီးမားသော အစီရင်စု တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေပြီဆိုသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

"ဂျိန်းးးးး!!"

သို့သော် ထိုခဏမှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်မှ နောက်ထပ် မိုးကြိုးသံကြီး တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားကြရသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ တိမ်တိုက်များကြားတွင် ရူးသွပ်သလို ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။

"မိုးကြိုး... ဒီတစ်ခါတော့ မိုးကြိုးပဲ!!"

ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်းဟော်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။

"ဘာ? လျှပ်စီးတွေလား?"

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လူများလည်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် စကားအဆုံးတွင် သူတို့ ငါးယောက်စလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းရန်ယန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"တောက်... မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ဘာလို့ ဝိုင်းကြည့်နေကြတာလဲ? ငါ့မှာ မိုးကြိုးဓာတ်ခန္ဓာ မရှိဘူးဟ! ပြေးကြတော့!!"

လင်းယန်ယန်က စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ပြေးရမယ်?"

ချန်းဟော်မှာ လန့်သွားပြီး အမြန်မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝုန်းးးး!!!"

သူထင်သည့်အတိုင်းပင်။ ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ဖျက်ဆီးခြင်းအရှိန်အဝါ ပါဝင်သော တုတ်ခိုင်သည့် မိုးကြိုးကြီးတစ်စင်းသည် ကောင်းကင်မှနေ၍ ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်ပါတော့သည်။

အရှိန်က မြန်လွန်းလှသဖြင့် ခေါင်းတလားပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ချန်းဟော်မှာ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း ရှောင်တိမ်းရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားရှာသည်။

"ဝုန်းးးးးး!!!"

သို့သော် ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက ချန်းဟော်၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

"အဟွတ်...!"

ပြင်းထန်လှသော ထိုအင်အားကြောင့် ချန်းဟော်မှာ သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူ လွင့်ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုးကြိုးကြီးသည် ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပါတော့သည်။

"ဒိုင်းးး! ဒိုင်းးး! ဒိုင်းးး!"

တစ်ကမ္ဘာလုံး တုန်ခါသွားစေလောက်သည့် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်းလည်း ထိုအသံကြောင့် နားအူသွားကြရသည်။ ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားအောက်ရှိ လှည်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧရာမခေါင်းတလားကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

သို့သော် သဘာဝတရားအရဆိုလျှင် မိုးရွာထားသဖြင့် မြေပြင်မှာ လျှပ်စစ်စီးကူးနိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများ အသက်ရှင်ရန် မလွယ်ကူပေ။ သို့သော် အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ခေါင်းတလားပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှ စိုစွတ်မှုများကို လုံးဝ သီးခြားခွဲထုတ်ထားသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ လင်းရန်ယန်၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဂျိန်းးး! ဂျိန်းးး! ဂျိန်းးး!"

ဒါတင် မကသေးပါ၊ ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုးတစ်စင်း ထပ်မံ ကျရောက်လာပြန်သည်။ ဒုတိယမိုးကြိုး ကျလာသောအခါ မြေအောက်နက်နက်တွင် ပုန်းနေသော တာအိုဆရာအိုကြီးပင် မှင်တက်သွားရသည်။ သူ၏ မိုးကြိုးဖုတ်ကောင်သန့်စင်ခြင်း အစီရင်စု သည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး တစ်စင်းတည်းကိုသာ ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည် မဟုတ်ပါလား!

"ဝုန်းးးး!!!!"

သူ ဆက်ပြီး မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် နောက်ထပ် မိုးကြိုးတစ်စင်း ထပ်မံ ကျလာပြန်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ မိုးကြိုးတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ပစ်ချပါတော့သည်။

"ဒိုင်းးး ဒိုင်းးး ဒိုင်းးး!!!!"

ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံများသည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပါတော့သည်။