မိုးကြိုး၏ စွမ်းပကား

ဟိုးအဝေးတစ်နေရာမှ စောင့်ကြည့်နေသော တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ လုံးဝကို မှင်တက်သွားရသည်။ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးဖုတ်ကောင် ကြီးသည် ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အစီရင်စုတွေအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား?

"ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တာအိုဆရာ ချန်းဟော် သည် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးများကို တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ဝင်တိုက်ကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုမျှပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် မီတာတစ်ရာကျော်အထိ လွင့်ထွက်သွားပြီးမှ လုံးဝရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"‌ေအာမိတောဖော! တောင်းပန်ပါတယ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ချန်းဟော်ရာ၊ ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို ပိုမြန်မြန် မပြေးခိုင်းလို့လဲ!"

ဒါကိုမြင်တော့ လင်းရန်ယန် က မတတ်သာသလို ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

"ဆရာ!!"

"ဆရာကြီး!!"

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော တပည့်လေးဦးဖြစ်သည့် ရှီး၊ နန်၊ ရှီး၊ ပေ့ တို့သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ပြီး ချန်းဟော်ရှိရာသို့ ပြေးသွားကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ချိုင့်ဝင်သွားပြီး သတိလစ်နေသော ချန်းဟော်ကို လူအများက ပြန်လည်ထမ်းပိုးလာကြသည်။

"ဦးလေး လေး... ဆရာ့ကို ကယ်ပေးပါဦး!"

"တောက်... ဘယ်သူက ငါ့ဆရာကို ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်သွားတာလဲ!"

"ဟုတ်တယ်! ဆရာ့အသက်က တစ်မျှင်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူ့ကို လုပ်တဲ့ကောင် သားသမီးရရင် စအိုမပါတဲ့ကောင် ဖြစ်ပါစေလို့ ငါ ကျိန်စာတိုက်တယ်!!"

သွေးအိုင်ထဲမှာ သေလုမျောပါးဖြစ်နေတဲ့ ချန်းဟော်ကို ကြည့်ပြီး အားလုံးက နာကျည်းဒေါသထွက်နေကြသည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်သွားသူကို တွေ့လျှင် သတ်ပစ်ချင်သည့် ပုံစံများ ဖြစ်နေကြသည်။

"ကဲပါ... တော်ကြပါတော့။ မင်းတို့ ဦးလေး လေးကပဲ လုပ်တာပါ!"

'ငါသာ သူ့ကို ကန်မထုတ်လိုက်ရင် မင်းတို့ အခု ပြန်သယ်လာမှာက လူမဟုတ်ဘဲ ပြာပုံကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်!'

တပည့်တွေရဲ့ ကျိန်ဆဲသံတွေကို ကြားတော့ လင်းရန်ယန်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရသည်။

'မင်းတို့သာ ဆက်ပြီး ကျိန်ဆဲနေရင် မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေး ၁၈ ဆက်လည်း ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။'

"ဘာ? ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

"တကယ်ပဲ ဦးလေး လေး လုပ်တာလား?"

"ဒါပေမဲ့ ဦးလေး လေး လက်လှုပ်တာတောင် ကျွန်တော်တို့ မမြင်လိုက်ဘူးလေ!"

ထိုခဏမှာပင် ပါးစပ်ဖျားရောက်နေသော ကျိန်ဆဲသံများမှာ ပြန်ဝင်သွားပြီး လင်းရန်ယန်ကို ကြောင်ကြည့်နေကြပါတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားကြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် မီတာ ၁၀ ကျော် နက်သော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူတို့ သတိထားမိကြသည်။ အကယ်၍ ထိုဒဏ်ကို ချန်းဟော်သာ တိုက်ရိုက်ခံလိုက်ရပါက အမှုန့်ဖြစ်သွားမည်မှာ မလွဲပေ။

"ဒါက အကွက်လေးတစ်ခုပါပဲ။ ကဲ... ဖယ်ကြဦး၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ဆရာ တကယ် သေသွားလိမ့်မယ်!"

လင်းယန်ယန်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ချန်းဟော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ ဖိချလိုက်သည်။

"ဝုန်းးးးး!!!!"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စိမ်းစိုသော သစ်သားဓာတ် စွမ်းအင် များသည် သူ၏ လက်များမှ တိုးထွက်လာပြီး ချန်းဟော်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် တပည့်လေးဦး၏ အံ့သြနေသော မျက်လုံးများရှေ့မှာပင် ချန်းဟော်၏ ဒဏ်ရာများသည် မျက်စိရှေ့တင် သိသိသာသာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ချန်းဟော်သည် လုံးဝကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပါတော့သည်။

"ငါ... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?"

ချန်းဟော်က ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် နိုးလာသောအခါ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"နတ်မင်းကြီး! သူက နတ်မင်းကြီးပဲ!!"

ထိုစဉ် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံသည် လင်းရန်ယန်တို့ လူစုဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းရန်ယန်တို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့နောက်ကွယ်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်းဟော် တကယ်ပဲ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မင်းသားငယ်လေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လင်းရန်ယန်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လင်းရန်ယန်၏ ဆွံ့အနေသော အကြည့်အောက်မှာပင် လူအုပ်ကြီးသည် ဦးတိုက် ရှိခိုးကြပါတော့သည်။

"နတ်ဘုရားပဲ! သူတို့က တကယ့် နတ်ဘုရားတွေပဲ!"

"နတ်မင်းကြီး လင်းရန်ယန်... ကျွန်တော့်ကို ရာထူးတက်ပြီး ချမ်းသာအောင် မစပါ!"

"နတ်မင်းကြီး... နတ်မင်းကြီးက တကယ့်ကို ကရုဏာရှင်ကြီးပါ၊ ကျွန်တော့်ကို သားလေးတစ်ယောက်လောက် ပေးသနားပါ!"

သူတို့သည် လင်းရန်ယန်ကို ဆုတောင်းပြည့် အင်တွင်းကြီးဟု ထင်နေကြပုံရသည်။

"ထကြစမ်းပါ! ငါ့ဆီမှာ ဆုတောင်းနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ? ပြီးတော့ ခင်ဗျား... သားလိုချင်ရင် မိန်းမဆီသွားလေ၊ ငါ့ဆီလာပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

လင်းယန်ယန်က စိတ်ကုန်စွာဖြင့် လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုလူအားလုံးမှာ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားကြသည်။

"အဟမ်း... နတ်မင်းကြီးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်မှာ မိန်းမ မရှိသေးလို့ပါ!"

သားဆုပန်သော လူကောင်ကြီးမှာ ခေါင်းကိုကုပ်ကာ ဖြေရှာသည်။

"မိန်းမ မရှိဘဲနဲ့ သားလိုချင်နေတာက ဘာထူးမှာလဲ! ခင်ဗျားတို့နောက်မှာ ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိနေတာကို မပြေးဘဲနဲ့ ဒီကိစ္စတွေပဲ တွေးနေကြတာလား?"

လင်းရန်ယန် တစ်ယောက် သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားရပါသည်။ ဒါပေမဲ့ သူပြောလိုက်တာနဲ့ လူအားလုံးရဲ့ မျက်နှာတွေ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ဒိုင်းးးးး!!!!!"

သူတို့ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ကြေးချိုရွှေခေါင်းတလား ကြီးရဲ့ ဧရာမအဖုံးဟာ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ အပြင်ကို လွင့်ထွက်သွားပါတော့တယ်။

"ဝေါင်းးးး!!!!"

နောက်တစ်ခဏမှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်တွေတောင် တုန်ခါသွားစေလောက်တဲ့ ဖုတ်ကောင်ဟိန်းသံကြီး ခေါင်းတလားထဲကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဖြောက်... ဖြောက်... ဝေါင်းးး!!!"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခေါင်းတလားထဲကနေ လျှပ်စီးကြောင်းတွေဟာ တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး မိုးကြိုးလျှပ်စီးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကြီးဟာ ခေါင်းတလားထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံတက်လာသည်။ မှန်ပါသည်။ သူက လမ်းလျှောက်လာတာ မဟုတ်ဘဲ ပျံထွက်လာတာပါ။ မိုးကြိုးစွမ်းအားနဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဖုတ်ကောင်ကျင့်ကြံမှုကြောင့် သူဟာ ပျံသန်းနိုင်စွမ်းကိုပါ ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

'ဒီဖုတ်ကောင်က တကယ်ပဲ မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သွားတာလား! သူ့ရဲ့ ကံကောင်းမှုကတော့ အံ့မခန်းပဲ!!'

လင်းယန်ယန်ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားရသည်။ သူက "ပဉ္စမဟာဓာတ် မိုးကြိုးဖုတ်ကောင်သန့်စင်ခြင်း အစီရင်စု" ကို အသုံးပြုခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ဖုတ်ကောင်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီမှ တစ်ကောင်လောက်သာ မိုးကြိုးကို တကယ်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရတာမျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖုတ်ကောင်မင်းသားကတော့ ကံကောင်းလွန်းနေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြေအောက်က တာအိုဆရာအိုကြီးလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

'ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ငါသဘောပေါက်ပြီ။ ဒီဖုတ်ကောင်မင်းသားက လူဖြစ်စဉ်ဘဝတုန်းက မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာ ပါရမီ ပါလာတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက မနိုးထခဲ့ဘူး။ အခု သေပြီး ဖုတ်ကောင်ဖြစ်မှသာ ဒီပါရမီက နိုးထလာတာပဲ!'

'တကယ့်ကို ကောင်းတယ်။ ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ဘက်မှာပဲ! ငါက ကောင်းကင်မိုးကြိုး ၁၈ စင်းကို ဆွဲယူပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်ခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး။ သူက အောက်ခြေအဆင့် ဖုတ်ကောင်ကနေ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို တိုက်ရိုက် ကူးပြောင်းသွားတာပဲ!'

တာအိုဆရာအိုကြီးဟာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ တုန်ရင်နေသည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် အောက်ခြေအဆင့် ဖုတ်ကောင်ကို မိုးကြိုးနဲ့ သန့်စင်ရင် အမြင့်ဆုံး 'အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်' ပဲ ဖြစ်နိုင်တာပါ။ နဂါးသွေးကြော စွမ်းအားရှိရင်တောင် 'အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်' အဆင့်အထိပဲ ရောက်နိုင်သည်။ သို့ပေမဲ့ အခု ဒီဖုတ်ကောင်က မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဆယ်ဆင့် (၁၀) ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေရုံတင်မကဘဲ မိုးကြိုးစွမ်းအားကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါ။

ဒီအစွမ်းက တာအိုဆရာအိုကြီးရဲ့ အစွမ်းထက်တောင် အများကြီး ပိုများနေ၏။ ဒါဟာ ဖုတ်ကောင်လောကရဲ့ ရှီကျန့် (မိုးကြိုးထိန်းချုပ်နိုင်သူ) လို့တောင် ပြောလို့ရသည်။ အဘိုးကြီး စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေပါ့မလား။

"ဒါကတော့ ဒုက္ခပဲ။ ဒီဖုတ်ကောင်က တကယ်ပဲ အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်သွားတာလား! ခုနက ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ?"

သတိပြန်ရလာတဲ့ ချန်းဟော် ဟာ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မျက်နှာကြီး တစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားသည်။ ဒါက သူ ကစားနိုင်တဲ့ အဆင့်မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အထွတ်အထိပ်ပွဲစဉ်ထက်ကို ကျော်လွန်ပြီး သေတွင်းထဲ ရောက်သွားသလိုပါပဲ။

"ဝေါင်းးး!!!"

ဒါပေမဲ့ ဖုတ်ကောင်ကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချန်းဟော်တို့ လူစုဆီကို တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာ၏။ သူ့ရဲ့ အရှိန်က ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သံအပ်တွေလို မာကျောတဲ့ ခရမ်းရောင်အမွေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး မိုးကြိုးလျှပ်စီးတွေလည်း တဖျတ်ဖျတ် တောက်နေသည်။

"တပည့်တို့... အရင်ပြေးကြ၊ ငါ တားထားမယ်!"

ချန်းဟော်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ကျောက 'မက်မွန်သားဓား' ကို ဆွဲထုတ်ကာ လက်ဝါးကို လှီးလိုက်​တော့သည်။

"မိစ္ဆာ... သေပေတော့!!!"

ချန်းဟော်က သူ့ရဲ့ဓားနဲ့ ဖုတ်ကောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အားကုန် လွှဲခုတ်လိုက်သည်။

"ဂျိန်းးး!!!"

ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားရတာကတော့... အနှစ် ၅၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ မက်မွန်သားဓားဟာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားတာပါပဲ။

"ဝေါင်းးးး!!!!"

နာကျင်သွားတဲ့ ဖုတ်ကောင်ဟာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဧရာမ လက်သည်းကြီးတွေနဲ့ ချန်းဟော်ကို ပြန်လည် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ အရှိန်က မြန်လွန်းတာကြောင့် ချန်းဟော် ရှောင်တိမ်းဖို့ အချိန်မရှိတော့ပါဘူး။ ဒီအရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာပဲ လင်းရန်ယန်က လေထဲကို လက်ဝါးနဲ့ လှမ်းပြီး ဆွဲယူလိုက်တော့သည်။

"ဝုန်းးး!!!"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကြီးမားတဲ့ ဆွဲအားတစ်ခုက ချန်းဟော်ကို နောက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်တာကြောင့် ဖုတ်ကောင်ရဲ့ လက်သည်းဒဏ်ကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါက စိတ်စွမ်းအင် လား?!"

ချန်းဟော်ဟာ သူ့ကို ဆွဲယူလိုက်တဲ့ စွမ်းအားက ဘာလဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်၏။ အဲဒီနောက် သူ့နောက်က လင်းယန်ယန်ကို မယုံကြည်နိုင်သလို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ လင်းရန်ယန် လုပ်လိုက်တာပါ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ခုနက သူ့ကို ကန်ထုတ်ပြီး အသက်ကယ်ခဲ့တာလည်း လင်းရန်ယန်ပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီအချိန်ကျမှ သူ ခုနက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို အကုန်လုံး ပြန်သတိရသွားပါတော့သည်။

"ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ! ပဉ္စမမြောက် ဝိညာဉ်ဓာတ်ခန္ဓာ!!"

ထိုခဏမှာပင် ချန်းဟော် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။ ဝိညာဉ်ဓာတ်ခန္ဓာ ငါးမျိုးတောင်လား? လင်းယန်ယန်က တကယ်ပဲ ဓာတ်ခန္ဓာငါးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား? ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ဒါပေမဲ့ အဖြစ်မှန်က သူ့မျက်စိရှေ့တင် ရှိနေတာကြောင့် မယုံကြည်လို့ မရပါဘူး။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ကြောင်မနေနဲ့တော့! ဒီဖုတ်ကောင်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာပြီ။ သူ့ကို မသတ်နိုင်ရင် ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး!"

လင်းယန်ယန်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် မိန်းမောနေသော ချန်းဟော် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ညီလေး!"

ချန်းဟော်က အမြန်ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ရှေ့က ဖုတ်ကောင်ကို အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သို့သော် လင်းရန်ယန် သတိပေးထားသည့်တိုင် ချန်းဟော်သည် မိုးကြိုးစွမ်းအားရှိသော အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဖုတ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အသာစီးရခြင်း မရှိဘဲ ရုန်းကန်နေရသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... တခြားသူတွေကို ခေါ်ပြီး အရင်ပြေးကြတော့၊ ဒီဖုတ်ကောင်ကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်!"

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် လင်းရန်ယန်သည် မြေပြင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် အသာနင်းကာ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုကို မြေကြီးထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားသည်။

"ညီလေး... ဂရုစိုက်နော်!!"

ချန်းဟော် အော်ပြောလိုက်သည်။ ယခုအချိန်မှာတော့ သူသည် လင်းရန်ယန်ကိုသာ ယုံကြည်ရတော့မည် မဟုတ်လား။

"ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝူ... မင်းသားလေးကို ခေါ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို (စီမု) ဆီကို အမြန်သွားကြစို့!"

ချန်းဟော်က ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝူကို အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"မသွားဘူး... ငါမသွားဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဦးလေးတော်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားရမယ်!"

သို့သော် မင်းသားငယ်လေးက ခေါင်းခါပြီး ငြင်းဆန်နေသည်။

"မင်းသားလေး... ဒါက ဘယ်လိုအချိန်လဲ? အသက်ဘေးက အရေးကြီးတယ်လေ!"

ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝူ ပြာယာခတ်သွားသည်။ ဒီကလေးက ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့အချိန်မှ ပြဿနာရှာနေတာကိုး။

ဖြတ်ခနဲ!!!

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချန်းဟော်ကတော့ သူ့ကို သည်းခံမနေပါဘူး။ မင်းသားလေး၏ လည်ပင်းကို လက်ဝါးဖြင့် အသာလေး ရိုက်ချလိုက်ကာ သတိလစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့!!"

ချန်းဟော်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အားလုံးသည် လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း အမြန်ပြေးကြပါတော့သည်။

"ဝုန်းးးးး!!!!"

သို့သော် သူတို့အဖွဲ့ မီတာတစ်ရာပင် မပြေးရသေးမီ ချန်းဟော်၏ ခြေထောက်အောက် မြေပြင်မှ ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒုက္ခပဲ... နောက်ထပ်တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာလား!!"

ချန်းဟော်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ သူသည် လက်ထဲက ကျိုးနေသော ဓားကို မြေကြီးထဲသို့ အားကုန် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

"ဗြုန်းးး!!!!"

တစ်ခုခုကို ထိုးမိသွားသည့်အသံနှင့်အတူ မြေကြီးသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော ခေါင်းတလားတစ်ခု မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ချန်းဟော်၏ ရင်ဘတ်ကို အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

"ဗြွတ်!!!"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ကြောင့် ချန်းဟော်သည် လေထဲသို့ ပေဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လွင့်ထွက်သွားရသည်။

"ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!"

နောက်ဆုံးတွင် ချန်းဟော်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

"အဟွတ်...!"

ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူသည် သွေးများကို ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။

"ဆရာ!!"

"ဆရာ ထပ်ပြီး အကန်ခံရပြန်ပြီ!!"

ရှီး၊ နန်၊ ရှီး၊ ပေ့ တို့ တပည့်လေးဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြန်သည်။ ဒီနေ့တစ်ရက်တည်းမှာတင် ချန်းဟော်သည် မရေမတွက်နိုင်အောင် အကန်ခံရပြီး သွေးအန်နေရရှာသည်။

သူ အရင်က ရပ်နေခဲ့သော နေရာတွင်တော့ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အစီရင်စုစာလုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် သွေးနီရောင် ခေါင်းတလားကြီး တစ်လုံး ရှိနေပါတော့သည်။