ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ခြင်း
Vol. 2 Ch. 16
မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော လင်းယန်ယန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပေသည်။
၎င်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ဖုတ်ကောင်ထိန်းချုပ်ခြင်း လက်ဖွဲ့ကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော်လည်း လုံးဝဥဿုံ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ယခု အသုံးပြုလိုက်သော ‘ဟင်းလင်းပြင် ကူးပြောင်းခြင်း အတတ်’ မှာ ဖုတ်ကောင်ထိန်းချုပ်ခြင်း လက်ဖွဲ့ကို အသက်သွင်းရန် မလိုဘဲ တည်နေရာညွှန်းကိန်း အဖြစ်သာ အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အောင်မြင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါကို ကြည့်ရတာ ဒီလို အစွမ်းမျိုးပါတဲ့ တာအိုပညာရပ်က အဆင့်မနိမ့်နိုင်ဘူး။ အနည်းဆုံး ကောင်းကင်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် မြင့်ရမယ်။ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ပါရမီကလည်း မဆိုးဘူးပဲ!”
လင်းယန်ယန်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ၎င်း၏ သွေးခေါင်းတလားရှိရာသို့ ရူးသွပ်မတတ် ပြေးသွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
ထိုအဘိုးကြီးမှာ ထွက်ပြေးရန် အသေအလဲ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“အရင်ဆုံး ဒီတာအိုဆရာအိုကို ဖမ်းရမယ်။ သူသာ လွတ်သွားရင် ငါ့ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တွေ အများကြီး ကျသွားလိမ့်မယ်!”
လင်းယန်ယန်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မြေပြင်ကို ကန်ကျောက်လျက် ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။
“တောက်... အရူးတွေ၊ အကုန်လုံး အရူးတွေပဲ! ကိုယ့်အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ‘နတ်ဘုရား ဖိတ်ခေါ်ခြင်း အတတ်’ ကို သုံးရဲတယ်ပေါ့လေ!”
ထိုအချိန်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း များစွာ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ တာအိုဆရာ ချန်းဟော်သည် မိမိအား တွေ့ရှိသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန်မှာ အလွန်ပင် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည့်အပြင် ချန်းဟော်၏ ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများမှာလည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ မကြာမီမှာပင် ချန်းဟော်မှာ အလိုအလျောက် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။
မိမိအနေဖြင့် သွေးခေါင်းတလားအတွင်းသို့ ပုန်းအောင်းနိုင်ပါက ‘သွေးဖြင့် ထွက်ပြေးခြင်း အတတ်’ ကို အသုံးပြု၍ ပုန်းကွယ်ကာ ဒဏ်ရာများကို အရင်ဆုံး ကုသနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
“ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ!!”
သို့သော် အဘိုးကြီးသည် သွေးခေါင်းတလားရှိရာသို့ ရောက်ရုံရှိသေးသော်လည်း၊ သူ၏ နားအနားမှ နောက်ပြောင်ကျီစယ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးကြီး၏ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ပြင်ပသို့ လွင့်စင်မတတ် ထိတ်လန့်သွားရ၏။
သူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
“လင်းယန်ယန်... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? မင်း ခုနတုန်းကတင်...”
သူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း၊ နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းယန်ယန်၏ အနောက်မှ ထပ်ဆင့်နေသော ပုံရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...
“’သုံးထောင်သော မီးလျှံလှုပ်ရှားမှု’! ပုံရိပ်ယောင် သုံးထောင်၊ လှုပ်ရှားခြင်းအတတ် အဆင့်မြင့် အောင်မြင်မှု ‼”
ထိုအခါမှသာ သူ သဘောပေါက်သွားတော့၏။ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် အဆင့်သာရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ကောင်းကင်အဆင့်ရှိသော လှုပ်ရှားခြင်းအတတ်ကို ဤမျှအထိ ကျွမ်းကျင်အောင် ကျင့်ကြံထားနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ မည်မျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းသော ပါရမီရှင်မျိုး ဖြစ်နေသနည်း။
“သေစမ်း!!”
တာအိုဆရာအိုကြီးသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ လင်းယန်ယန်ရှိရာသို့ ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။
“ဝုန်းးးး!”
သို့သော် ထိုခဏမှာပင် မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းမရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားတစ်ခုက သူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းပင် ထိုကြီးမားလှသော စွမ်းအားကြောင့် သူနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် ပေဒါဇင်ပေါင်းများစွာရှိသော မြေပြင်မှာ ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် နိမ့်ဆင်းသွားရတော့၏။
တာအိုဆရာအိုကြီးမှာလည်း အရိုးများအားလုံး ကြေမွလျက် ထိုကျင်းကြီးထဲတွင် လဲလျောင်းနေရလေသည်။ လင်းယန်ယန်သည် မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် လေးဆင့် ရှိစဉ်ကပင် မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဆယ်ဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ အဆင့်နှစ်ဆင့် ထပ်မံတိုးတက်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် တစ်ဦး၏ အစွမ်းနှင့် မခြားတော့ပေ။
ရှေ့တွင်ရှိသော တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော်လည်း၊ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားဖိနှိပ်မှုနှင့် ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများကြောင့် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။
“ဝေါ့...!”
သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးမည်းများ စီးကျလာလေသည်။
“ဝိညာဉ်အာရုံ စွမ်းအား ပါလား... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!!” သူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်နေမိ၏။
“မဖြစ်နိုင်တာ ဘာရှိလို့လဲ! မင်းမှာ တခြား လှည့်ကွက်တွေ မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ငရဲကိုပဲ သွားလိုက်တော့!”
လင်းယန်ယန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။
“ဝုမ်းးးး!”
နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင် မီးလျှံများ စုစည်းလာတော့၏။
“နေဦး... ရပ်လိုက်စမ်း!!!”
ရုတ်တရက် တာအိုဆရာအိုကြီးက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“ဟင်? ဘာမှာစရာ ရှိလို့လဲ?” လင်းယန်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။
“ငါက အရိုးအလောင်းကောင်ဂိုဏ်းရဲ့ အကာအကွယ်ပေးသူ တစ်ယောက်ပဲ။ မင်း ငါ့ကို သတ်ရင် ‘ပြာဖြစ်ခြင်း ကျိန်စာ’ အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်! ကီလိုမီတာ တစ်ရာအတွင်းမှာ ငါတို့ဂိုဏ်းက ဘယ်သူမဆို မင်းရဲ့ တည်နေရာကို သိနိုင်ပြီး မင်းကို လိုက်သတ်ကြလိမ့်မယ်!”
တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဤသို့ပြောကာ သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် လင်းယန်ယန်မှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။
“ကီလိုမီတာ တစ်ရာပဲလား? မင်းက သိပ်အားနည်းတာပဲ။ မင်းသာ ငါ့ကို ထိရဲရင် ကီလိုမီတာ သုံးရာအတွင်းမှာရှိတဲ့ မော်ရှန်းဂိုဏ်းက ကောင်းကင်အရှင်သခင်တိုင်း ငါ့အပေါ်မှာရှိတဲ့ ‘ဝိညာဉ်လိုက်လံခြင်း ကျိန်စာ’ ကို အာရုံခံမိလိမ့်မယ်! ကျိန်စာဆိုတာ လူတိုင်းမှာ ရှိတာပဲ မဟုတ်လား!”
လင်းယန်ယန်သည် လှောင်ပြောင်သရော်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
ချက်ချင်းပင် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားရ၏။ ထိုခဏ၌ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက မိမိအား ချုပ်နှောင်ထားကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရပြီး လင်းယန်ယန်၏ လက်ထဲမှ စွမ်းအားများမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်ကို တွေ့ရပေသည်။ သူ သေရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။ အရိုးပင် ကျန်ရစ်မည်မဟုတ်သော သေခြင်းတရားမျိုးပင် ဖြစ်၏။
“ငါ့ကို ချမ်းသာပေးမယ်ဆိုရင်... ငါ မင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်။ ဒီတာဝန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ!”
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အသနားခံ တောင်းပန်လေတော့သည်။
“အိုး... လျှို့ဝှက်ချက်လား? မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စစ်ဆေး လိုက်ရင် သိရမှာပဲ မဟုတ်လား?”
လင်းယန်ယန်က အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်၏။
“မလုပ်ပါနဲ့... ငါ့ဝိညာဉ်မှာ ဝိညာဉ်ကျိန်စာ ရှိတယ်။ မင်းသာ ငါ့ဝိညာဉ်ကို စစ်ဆေးဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ့ဝိညာဉ်က အလိုအလျောက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်! မင်း ဘာမှ သိရမှာ မဟုတ်ဘူး!”
တာအိုဆရာအိုကြီးက ပျာပျာသလဲ ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
ထိုစကားကြောင့် လင်းယန်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရ၏။
“ပြောစမ်း။ မင်းပြောမယ့် လျှို့ဝှက်ချက်က စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမကောင်း ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ တကယ်လို့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကို နာကျင်မှုမရှိဘဲ သေခွင့်ပေးမယ်၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုလည်း လူပြန်ဝင်စားဖို့ ချန်ထားပေးနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းဝိညာဉ်ကို ငါ အတင်းစစ်ဆေးမှာပဲ! အဲဒီအချိန်ကျရင် ဝိညာဉ်ပျက်စီးရတဲ့ နာကျင်မှုက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ် မဟုတ်လား?”
လင်းယန်ယန်က မည်းမှောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
သူ့စကားကြောင့် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရလေသည်။ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကျိန်စာအကြောင်း ထုတ်ပြောမိခြင်းက လင်းယန်ယန်အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“တောက်... မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး မိစ္ဆာဆန်သေးတယ်။ မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ မင်းလို တပည့်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ!!”
တာအိုဆရာအိုကြီးက ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။
“မင်းမှာ သုံးစက္ကန့်ပဲ အချိန်ရှိတယ်!”
လင်းယန်ယန်ကမူ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။
“ပြောမယ်! ငါပြောမယ်!”
နောက်ဆုံးတွင် တာအိုဆရာအိုကြီး ဖွင့်ပြောလိုက်ရတော့၏။
သူတစ်ပါးကို လှည့်စားခြင်း၌ ပျော်မွေ့ခဲ့သော သူသည် ယခုအခါတွင်မူ မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်လည်လှည့်စားခံရသည့် အရသာကို မြည်းစမ်းနေရပြီ ဖြစ်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်ကကဲ့သို့ပင်။
ကျန့် မိသားစုသည် အသင့်အတင့် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူ မိသားစုလေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အသန်မာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ခုနစ်ဆင့် အထိ ရောက်ရှိခဲ့ပေသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အဆင့်ကိုးဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အဆင့်တက်ရန်အတွက် လိုအပ်သော သွေးယဇ်ပူဇော်မှုများကို အစဉ်တစိုက် ပြုလုပ်နေသူ ဖြစ်၏။ နောက်ခံအင်အား မရှိလှသော ကျန့်မိသားစုသည် သူ၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် ကျန့်မိသားစုတစ်ခုလုံး သူ၏လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးခဲ့ရ၏။ ကုတင်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကာ အသံပင် မထွက်ရဲခဲ့သော တာအိုဆရာ ချန်းဟော်ကို သူ သိရှိခဲ့သော်လည်း၊ ငါးနှစ်သားလေးတစ်ဦး ဤကမ္ဘာပျက်ကြီးထဲတွင် ဒုက္ခရောက်မည့်ပုံကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်လိုသောကြောင့် ချန်းဟော်၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် တစ်ဖက်လူက မော်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဂိုဏ်း၏ အရေးပါသော တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချန်းဟော်သည်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုရန်သူကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ငါးနှစ်သားအရွယ်က မှတ်ဉာဏ်များမှာ အသုံးမဝင်လှပေ။ ယနေ့တွင် သူကိုယ်တိုင် ဝန်မခံခဲ့ပါက ချန်းဟော်သည် သူ၏ ရန်သူကို မည်သည့်အခါမျှ တွေ့ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒီတစ်ခါ တာဝန်ပေးတာက တော်ဝင်မိသားစု ဆိုတာ မင်းလည်း သိပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမသိတာက ဒါဟာ မော်ရှန်းတပည့်တွေကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။ တော်ဝင်မိသားစုက သူတို့အတွက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် သန့်စင်ပေးဖို့ ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ။ ဒါကို မော်ရှန်းဂိုဏ်းကို သိလို့မဖြစ်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါက ဒီကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားကို ပြုပြင်ခဲ့တာ။
ငါ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကို ရောက်တာနဲ့ ‘မိုးကြိုးဖုတ်ကောင် သန့်စင်ခြင်း’ စတင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဖုတ်ကောင်က မင်းတို့ မော်ရှန်းတပည့် နှစ်ယောက်ရဲ့ သွေးတွေကို စုပ်ယူလိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့အစွမ်းက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်တက်သွားလိမ့်မယ်။ ငါကတော့ ဖုတ်ကောင်ကိုယူပြီး ထွက်သွားဖို့ပဲ ကြံစည်ထားတာ၊ တော်ဝင်မိသားစုကိုတော့ လူရော ပစ္စည်းပါ ဆုံးရှုံးအောင် လုပ်မလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး!
ဪ... ဒါနဲ့ မော်ရှန်းလူတွေကို သွေးယဇ်ပူဇော်ဖို့ စိတ်ကူးတာက အဲဒီမင်းသားလေး (ဧကရာဇ်ငယ်) ရဲ့ အကြံပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရင်တုန်းက မိစ္ဆာမိန်းမကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တာ မော်ရှန်းဂိုဏ်းပဲ မဟုတ်လား။ သူက အငြိုးအတေး ထားနေတာ! ဒီလို ပျက်စီးတော့မယ့် တော်ဝင်မိသားစုမျိုးကိုသာ ငါဆိုရင် အပြတ်ခြေပစ်လိုက်မှာ!”
တာအိုဆရာအိုကြီးက အငြိုးအတေးကြီးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော ဤတော်ဝင်မိသားစုသည် မိမိကိုပါ ဆွဲချခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့အကြောင်းကို ဖွင့်မပြောဘဲ နေခဲ့လျှင် သူသည် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရန် မထိုက်တန်တော့ပေ။
“အိုး... တကယ်ပဲ တော်ဝင်မိသားစု က နောက်ကွယ်ကနေ ပြဿနာရှာနေတာကိုး!”
လင်းယန်ယန်ကမူ ဤစကားကို ကြားသောအခါ များစွာ အံ့သြခြင်း မရှိပေ။
တော်ဝင်မိသားစု၏ ကြံစည်မှုကို သိရှိသွားသော လင်းယန်ယန်သည် မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်နည်း? တာအိုဆရာအိုကြီး၏ အသက်ကိုရော ချမ်းသာပေးမည်လော? ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုပါက “ဆက်ပါ” ဟု ပြောကြားပေးပါရန်။
ဤကြေးချိုရွှေခေါင်းတလားကို တော်ဝင်မိသားစုမှ စီစဉ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ၎င်း၌ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပါက တော်ဝင်မိသားစုမှာလည်း မသိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။
“ဒါကြောင့်... ငါက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အပ်နှံမှုကြောင့် လုပ်ခဲ့ရတာပါ။ ကြည့်ပါဦး... ငါက အခုဆို အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပါပြီ။ မင်း ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကိုပဲ ဖျက်ဆီးပြီး ကျန်တဲ့သက်တမ်းတစ်လျှောက် အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်ပေးပါလား!”
လင်းယန်ယန်၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စိတ်ထဲ၌ မတင်မကျ ဖြစ်လာပြီး သနားစဖွယ် မျက်နှာပေးဖြင့် အသနားခံလေတော့သည်။ အသက်ရှင်ခွင့်ရမည်ဆိုလျှင် သူ ဘာမဆို လုပ်ရန် အသင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ဟင်း... ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ!!”
လင်းယန်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်လေသည်။ ထိုအခါမှသာ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရ၏။
“ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ မီးလျှံတွေနဲ့ပဲ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကို သန့်စင်ပေးလိုက်တော့မယ်!”
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းယန်ယန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
“ဝုန်းးးး!!!!”
ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးလျှံများသည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။
“အားးးး!!!”
စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားရလေသည်။ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုဒဏ်ကြား၌ တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စွမ်းအားအားလုံးမှာ လင်းယန်ယန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားရပေသည်။
နာကျင်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသော်လည်း လင်းယန်ယန်က မိမိအား အမှန်တကယ် မသတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်အတွက် တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာ၌ အသက်ငင်နေသော တာအိုဆရာအိုကြီးကို မီးလျှံများက ပြန်လည် ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများ မရှိတော့သည့်အပြင် ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာများကြောင့် သူသည် လက်တစ်ဖက်ပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။
“ဒီမှာပဲ စောင့်နေလိုက်!”
လင်းယန်ယန်သည် တာအိုဆရာအိုကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်အာရုံ ဖြင့် အကျဉ်းအိမ်တစ်ခု ဖန်တီးကာ ၎င်းကို ချုပ်နှောင်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် မလှမ်းမကမ်းရှိ တိုက်ပွဲဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ဝေါင်းးးး!!!!”
အဝေးမှ ဖုတ်ကောင်ကြီး၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ ဦးရီးတော် ဖုတ်ကောင်ကြီးသည် တာအိုဆရာ ချန်းဟော်ကို ရူးသွပ်သဖွယ် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေတော့၏။ ၎င်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ပေတစ်ဝက်ကျော်ခန့် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေသည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင်လည်း ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေပေသည်။
ဤဒဏ်ရာများအားလုံးမှာ ချန်းဟော်၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသော်လည်း၊ ချန်းဟော်၏ စွမ်းအားများမှာမူ ‘နတ်ဘုရား ဖိတ်ခေါ်ခြင်း အတတ်’ ကြောင့် ရရှိထားခြင်းဖြစ်ရာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများမှာလည်း ကြာရှည် ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပေ။
“ငါ သူ့ကို ကူညီပေးဖို့ လိုနေပြီ!”
လင်းယန်ယန်သည် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ များစွာ အံ့သြခြင်း မရှိပေ။ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် လေးဆင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြင့် ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်သည့် အစွမ်းဟု ဆိုရပေမည်။ သို့သော် သဘာဝတရား၏ နိယာမကို လုံးဝဥဿုံ ဆန့်ကျင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ထို့ပြင် ရှေ့မှ ဖုတ်ကောင်ကြီးမှာလည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ကောင်းကင်အရှင်သခင် တစ်ဦးပင်လျှင် ဤဖုတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုသို့ တွေးတောရင်း လင်းယန်ယန်သည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ သစ်သားဓာတ် စွမ်းအင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။
“ဝုမ်းးး!”
ချက်ချင်းပင် ထိုသစ်သားဓာတ် စွမ်းအင်မှာ ချန်းဟော်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး ပြိုလဲလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးလိုက်ပေသည်။
“ညီလေး!”
ချန်းဟော်သည် ထိုစွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြန်လည် တောက်ပလာတော့၏။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားရလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဘုရားဖိတ်ခေါ်ချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဝိညာဉ်ဘုရင် ငါးပါးမှာ သူ၏ ကိုယ်အတွင်းမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“ဝုမ်းးး!”
နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ငါးခုမှာ ချန်းဟော်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်သွားကြပြီး၊ ချန်းဟော်၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားရလေတော့သည်။
“နည်းနည်းလေး... နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာကို။ ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးကြီးတွေက ဘာလို့ ခဏလေးတောင် ထပ်မစောင့်ပေးကြတာလဲ!”
ချန်းဟော်သည် လုံးဝကို စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရ၏။ သူ၏ ရန်သူကိုလည်း မသတ်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် ယခုအခါ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း သေရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ မူလအားဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူမှာ အချိန်အနည်းငယ် ပို၍ ရှိနေသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။