ရှီးဆောင်ပန်းနားမှ ကြေးချပ်ကာဖုတ်ကောင်

“ငါ့အဖေနဲ့ ငါ့ရဲ့ဘိုးဘေးနှစ်ယောက်သာ သိရင် မင်းကို အသေသတ်ကြလိမ့်မယ်!”

လုကွမ်းလုံသည် နာကျင်နေသော သူ၏ပါးကို အုပ်လျက် ဒေါသတကြီး ခုန်ထကာ အော်ဟစ်လေတော့သည်။ သို့သော် သူ၏စကားကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး မီတာအနည်းငယ်ခန့် အမြန်ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။

“လုနန်ဖိန်ရဲ့ သားဆိုတော့လည်း သိသားပဲ။ သူ့အဖေအတိုင်းပဲ၊ ရုပ်ကလည်း အရမ်းဆိုးတာပဲ! မင်းအဖေကိုယ်တိုင် ဒီကိုလာရင်တောင် ငါ့ဆီက ကြိမ်ဒဏ်ခံရဦးမှာ၊ မင်းက သူ့နာမည်ကိုသုံးပြီး အသက်ဘေးက လွတ်အောင်လုပ်ချင်နေတာလား?”

ပိုင်ရိုရိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ မင်းကို ငါသိအောင် သင်ပေးလိုက်မယ်၊ ဒီနေရာက ‘မော်ရှန်းဂိုဏ်း’ ကွ၊ မင်းတို့ လော့မိသားစု မဟုတ်ဘူး!”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် ကြိမ်လုံးကို တစ်ဖန်ပြန်ထုတ်ကာ လုကွမ်းလုံကို မြေပြင်ပေါ်၌ ဖိနှိပ်လျက် တရစပ် ရိုက်နှက်လေတော့သည်။

“အား... ကျွန်တော် နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး၊ နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး! စီနီယာအစ်မ... ချမ်းသာပေးပါ၊ ချမ်းသာပေးပါ!” လုကွမ်းလုံမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ လူးလိမ့်ကာ အသနားခံနေရရှာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များမှာ စုရုံးကြည့်ရှုလာကြသော်လည်း၊ ရိုက်နှက်နေသူမှာ ‘ဘိုးဘေးငယ်လေး’ ဟု တင်စားရမည့် ပိုင်ရိုရို ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူမျှ ဝင်မတားရဲကြပေ။ သူမသည် အမာခံတပည့် တစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင်၊ သူမတွင်လည်း အမာခံတပည့်အဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းတူအစ်ကို နှစ်ဦးနှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်မ တစ်ဦးတို့ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤမျိုးဆက်သစ်တပည့်များထဲတွင် သူမသည် တစ်ဂိုဏ်းလုံး၌ အလိုလိုက်ခံရဆုံးသူဟု ဆိုနိုင်သည်။

“တောက်တောက်တောက်... ဟိုက လုကွမ်းလုံ မဟုတ်လား? ဘယ်သူ့ကို သွားဆွမိလို့ ဒီလောက်တောင် သနားစရာကောင်းနေရတာလဲ?”

လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောက်နေသော လင်းယန်ယန်မှာ ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေမိသည်။ သူ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပင် ဤမျှ ပေါက်ကွဲအားကောင်းသော မြင်ကွင်းနှင့် တိုးတော့သည်ကိုး။ ဤလုကွမ်းလုံမှာ တကယ့်ကို နေရာတကာ သေမင်းကို သွားဆွနေသူပင်။

မကြာမီမှာပင် လင်းယန်ယန်သည် ဘေးရှိလူများ၏ စကားဝိုင်းမှတစ်ဆင့် ပိုင်ရိုရို၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိလိုက်ရ၏။ သူမသည် မော်ရှန်းကောင်းကင်အရှင်သခင် ဝမ်ယွမ် ၏ အငယ်ဆုံးတပည့် ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို တစ်ဦးမှာ ကျူးကော်ခုံးဖိန် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာ အမာခံတပည့်များထဲတွင် အဆင့် (၃) ချိတ်ထားသော အောက်ထျန်းလုံ ဖြစ်၏။

အောက်ထျန်းလုံမှာ လွန်ခဲ့သော ၁၈ နှစ်ကတည်းက မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ငါးဆင့် သို့ ရောက်ရှိခဲ့သူဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်အဆင့် နတ်လက်နက် ‘မိစ္ဆာသတ်ဓား’ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် အဆင့်တူရှိသော ရှီကျန့် ပင်လျှင် သူ့ကို အနိုင်ရမည်ဟု မပြောရဲပေ။ သို့သော် ဆရာဖြစ်သူ ဝမ်ယွမ် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူသည် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ ယခုအချိန်အထိ သတင်းအစအန ပျောက်ကွယ်နေသဖြင့်သာ သူ၏အဆင့်မှာ ကိုးခုမြောက်ဦးလေး ၏ နောက်သို့ ရောက်သွားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ရိုရိုမှာ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဒုတိယဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပါရမီမဆိုးလှဟု ဆိုရမည်။ ဆရာဖြစ်သူ သေဆုံးစဉ်က သူမမှာ ၁၀ နှစ်သမီးသာ ရှိသေးသဖြင့် အစ်ကို၊ အစ်မများနောက်သို့ လိုက်မသွားဘဲ မော်ရှန်း၌သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ရိုရိုမှာ ရိုက်ရသည်မှာ မောသွားသဖြင့် ရပ်လိုက်လေသည်။

“သေနေတဲ့ ဝက်လိုမျိုး အိပ်မနေနဲ့၊ ထပြီး ကျင့်ကြံစမ်း! မင်းကိုယ်ပေါ်က အဆီတွေကို ကြည့်ဦး၊ မင်းအဖေလိုပဲ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ!” ပိုင်ရိုရိုက ကျိန်ဆဲရင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ဝက်တစ်ကောင်လို မှောက်နေသော လုကွမ်းလုံကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်၏။

လုကွမ်းလုံမှာ နာကျင်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ရပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရှာသည်။ သူ၏အဖေနှင့် ‘လောက၌ နံပါတ်တစ် မော်ရှန်း’ ဟူသော ဘွဲ့မှာ အလွန်အစွမ်းထက်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ လူတိုင်းက သူ့ကို ကြောက်နေကြသည်မဟုတ်ကြောင်း ယခုမှ သိလိုက်ရတော့သည်။

“ဘာကြည့်နေကြတာလဲ? ကြည့်စရာ ဘာရှိလို့လဲ? အားလုံး သွားကျင့်ကြံကြစမ်း! ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းတို့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာ၊ အပျင်းမထူကြနဲ့!” လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရိုရိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

သူမ၏ အသံကြောင့် လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်မှ ပြန်မပြောရဲဘဲ အလျှိုလျှို ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။ သို့သော် လူအုပ်ကြီး ကွဲသွားချိန်တွင် ထူးခြားစွာ ကျန်ရစ်နေသော လင်းယန်ယန်မှာ သိသာလွန်းနေပေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ? ပြင်ပစည်းတပည့်တွေက အတွင်းစည်းထဲကို သဘောရှိ ဝင်ခွင့်မရှိဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား?” ပိုင်ရိုရိုက လင်းယန်ယန်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

လင်းယန်ယန်သည် အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရိုရိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဟို... ကျွန်တော်က အမာခံတပည့် လင်းယန်ယန်ပါ။ ဂိုဏ်းကို ခုတင်တင်မှ ပြန်ရောက်တာပါ!”

လင်းယန်ယန်သည် ရှေ့မှ ခက်ထန်နေသော ပိုင်ရိုရိုကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

“လင်းယန်ယန်? မင်းက ခြံထဲမှာပဲ တစ်နေကုန် လှဲနေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းမရှိတဲ့ အဲဒီ လင်းယန်ယန်လား?”

လင်းယန်ယန်၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ပိုင်ရိုရို၏ မျက်ခုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။

“အဲ... ဟုတ်မယ် ထင်တယ်!”

လင်းယန်ယန်မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်သူက အပုပ်ချနေတာလဲ? သူသည် ခြံထဲတွင် ကျင့်ကြံခြင်းမပြုဘဲ တစ်နေကုန် လှဲနေတတ်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ တိုက်ရိုက် အမေးခံရသောအခါ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။

“ဒါကို ပြောဖို့တောင် ဝန်မလေးဘူးလား? မင်းရဲ့ ပါရမီက ကောင်းတယ်ဆိုဦးတော့၊ ကျင့်ကြံဖို့တော့ လိုသေးတာပေါ့။ မကျင့်ကြံဘဲနဲ့တော့ ဘယ်လောက်ပဲ ပါရမီထူးထူး မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် အဆင့်ကို အလိုလို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး! ကဲ... သွားကျင့်တော့!”

ပိုင်ရိုရိုသည် လင်းယန်ယန်အပေါ် အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည်လည်း အမာခံတပည့်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။

“ဟို... စီနီယာအစ်မ ပိုင်၊ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တာ မကြာသေးတော့ တာဝန်ကိစ္စ အစီရင်ခံဖို့ ကျန်သေးလို့ပါ။ ခဏနေမှ လာကျင့်ပါ့မယ်!” လင်းယန်ယန်သည် ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် ပြောဆိုကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

“တာဝန်ကိစ္စက နောက်မှလုပ်လို့ရတယ်၊ အရင်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြန်လုပ်စမ်း! ငါက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ အပ်နှံမှုကို ခံထားရတာ၊ မင်းက အမိန့်ကို ဖီဆန်ချင်တာလား?”

လင်းယန်ယန် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဤကလေးမှာ တစ်ခါလွှတ်လိုက်လျှင် ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပိုင်ရိုရို သိရှိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဟန့်တားလိုက်လေသည်။ ထိုအခါမှသာ လင်းယန်ယန်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အမည်ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် ရှေ့ဆက်မတိုးဝံ့ဘဲ ရပ်တန့်သွားရတော့၏။

“မင်း အခုမှ စတာဆိုတော့ ‘မော်ရှန်းဓားသိုင်း’ ကို အကြိမ် တစ်ရာ အရင်လေ့ကျင့်စမ်း!”

လင်းယန်ယန် နားထောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရိုရိုမှာ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမသည် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အစ်မများ၏ အတင်းအကျပ် ကျင့်ကြံခိုင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် အမာခံတပည့်များထဲတွင် အငယ်ဆုံး မဟုတ်တော့သဖြင့် လင်းယန်ယန်ကို စီနီယာအစ်မကောင်း ပီသစွာဖြင့် ‘ဂရုစိုက်’ ပေးလိုနေခြင်းပင်။

“ဗျာ... စီနီယာအစ်မ၊ အကြိမ် တစ်ရာတောင်လား? ဒါဆိုရင် မှောင်သွားမှာပေါ့!” လင်းယန်ယန်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေခံ ဓားသိုင်းမျိုးကို ဘာကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်နေရမည်နည်း။

“စကားမများနဲ့၊ ကျင့်ဆိုရင် ကျင့်လိုက်စမ်းပါ။ ဒါက စီနီယာအစ်မက မင်းအပေါ် စေတနာထားတာ!” ပိုင်ရိုရိုက လင်းယန်ယန်ကို ‘ငါက မင်းကောင်းစားဖို့ လုပ်နေတာ’ ဟူသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းယန်ယန်မှာ မတတ်သာတော့ဘဲ သူ၏ ‘မီးလျှံဓား’ ကို ထုတ်ယူကာ စတင်လေ့ကျင့်လိုက်ရတော့သည်။

‘ဟင်! မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့်မြင့် နတ်လက်နက်ပါလား။ ဒီကလေးမှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ လက်နက် ရှိနေတာပဲ!’

လင်းယန်ယန်၏ လက်ထဲမှ လက်နက်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရိုရိုမှာ မနာလိုဖြစ်သွားရ၏။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ယခုအချိန်အထိ ထိုမျှကောင်းသော လက်နက် မရှိသေးပေ။ သို့သော် လင်းယန်ယန် ရိုးရိုးသားသား ဓားကျင့်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူမမှာ ဘဝင်ခပ်မြင့်မြင့် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ‘မင်းရဲ့ ပါရမီက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ ငယ်သေးတော့ ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ပေးမှုကို ခံရမှာပဲ’ ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

“ဟဲဟဲ... အဲဒါမျိုးမှပေါ့! စိတ်မပါသလိုမျိုး မလုပ်နဲ့ဦး! အမာခံတပည့်တွေအနေနဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို စီမံခန့်ခွဲရမယ်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက မိန့်ထားတယ်။ နောက်ပြီး ငါက လက်ရှိ မော်ရှန်းအမာခံတပည့်တွေထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ! ဒါကြောင့် ငါက မင်းတို့ကို သင်ကြားပေးရမှာပဲ” ပိုင်ရိုရိုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ပေါ့လေ! အကယ်၍ မင်းရဲ့ အစွမ်းက ငါ့ထက် သာသွားမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းက ကြိုက်သလို အမိန့်ပေးနိုင်တယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါကလည်း စီနီယာအစ်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကောင်းကောင်း ပူးပေါင်းပေးမှာပေါ့!”

သူမသည် လင်းယန်ယန်ကို မိမိ၏ ရာထူးဖြင့် ဖိနှိပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းဖြင့်သာ ထိန်းကျောင်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိစေရန် ဤစကားကို ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ထိုစကားကို မပြောခဲ့လျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လင်းယန်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားတော့၏။

“စီနီယာအစ်မ... အမာခံတပည့်တွေထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူကို အားလုံးက နားထောင်ရမယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား?” ရုတ်တရက် လင်းယန်ယန်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်လေ! စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် အလွန်ဆုံး နောက်ဆယ်နှစ်လောက်ဆို ငါ့ကို ကျော်သွားနိုင်မှာပါ!” ပိုင်ရိုရိုက ပြုံးလျက် ပြန်ပြော၏။

“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်တော် အစ်မကို စိန်ခေါ်ချင်ပါတယ်။ တိုက်ကွက် ထုတ်လိုက်ပါ!”

လင်းယန်ယန်သည် လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ပိုင်ရိုရိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုင်ရိုရိုမှာ ဆွံ့အသွားရတော့၏။

“ဘာ? မင်းက... ငါ့ကို စိန်ခေါ်မယ် ဟုတ်လား?!”

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သတည်း။

လင်းယန်ယန်နှင့် ပိုင်ရိုရိုတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ မည်သို့ ဖြစ်လာမည်နည်း? ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ပေးအပ်မည့် “ရှီးဆောင်ပန်းနားမှ ကြေးချပ်ကာဖုတ်ကောင်” တာဝန်ကရော မည်သို့ ထူးခြားမည်နည်း? သိရှိလိုပါက “ဆက်ပါ” ဟု ပြောကြားပေးပါရန်။

တပည့်များအားလုံးမှာ ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိဘဲ ဇဝေဇဝါဖြင့် ဝိုင်းကြည့်လာကြသည်။

“ဟားဟား... သေစမ်း၊ လင်းယန်ယန် ပါလား! သူက ဒီကျားမကြီးကို အဲဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ဟုတ်ပြီ... ကောင်းတယ်၊ မင်းတော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့!”

လူအုပ်ထဲက လုကွမ်းလုံသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ခုနကမှ အရိုက်ခံထားရသော်လည်း၊ သူ မကြည်ဖြူသော လင်းယန်ယန် ပညာပေးခံရတော့မည်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။

“ဟုတ်ပါတယ် စီနီယာအစ်မ၊ တိုက်ကွက်ထုတ်လိုက်ပါ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ နိုင်သွားရင် စီနီယာအစ်မကို ကျွန်တော်က ပြန်ပြီး ‘လမ်းညွှန်’ ပေးခွင့်ရမလား?”

လင်းယန်ယန်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ ဤစကားကြောင့် ပိုင်ရိုရို မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင်ရယ်ချင်သွားရသည်။

“ဒါပေါ့... ဒါပေမဲ့ ညီလေး၊ လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသင့်ပေမဲ့ လွန်ကဲရင်တော့ မကောင်းဘူး။ မင်းရဲ့ပါရမီက ထူးခြားတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းက အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ! ဒီနေ့ စီနီယာအစ်မက မင်းကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ပါရမီတစ်ခုတည်းတင်မကဘဲ ‘အချိန်’ ပေါ်မှာလည်း မူတည်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့!”

ပိုင်ရိုရိုက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကြိမ်လုံးကို သိမ်းကာ လေဟာနယ်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ဝုန်းးးး!”

ချက်ချင်းပင် ဖြူဖွေးသော ဓားရှည်တစ်လက် သူမ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် အလတ်စား လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်၏။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတွင်းစည်းတပည့်များမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ အသက်အရွယ်အရ ပိုင်ရိုရိုထက် အဆင့်မြင့်ကြသော်လည်း၊ အမာခံတပည့်နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုခွင့်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ပေသည်။

“တိုက်ကြတော့မယ်! စီနီယာအစ်မ ပိုင်နဲ့ အမာခံတပည့်သစ် လင်းယန်ယန်တို့ တိုက်ကြတော့မယ်!”

မကြာမီမှာပင် သတင်းမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံ့နှံ့သွားပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရှိ လူအားလုံး ဝိုင်းအုံလာကြတော့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးအတွက် မီတာ ၂၀ ပတ်လည်ခန့်ရှိသော ကွင်းပြင်တစ်ခုကို အလယ်တွင် ချန်ပေးထားကြ၏။

“ညီလေး... အစ်မ လာပြီနော်!”

ပိုင်ရိုရိုသည် လင်းယန်ယန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်း နင်းလိုက်လေသည်။

“ရှူးးးး!!!!”

ခဏချင်းမှာပင် ပိုင်ရိုရို၏ ပုံရိပ်မှာ အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းယန်ယန်ရှိရာသို့ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

‘မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့်မြင့် တာအိုအတတ်၊ လေဝိညာဉ်ခြေလှမ်း ကိုး။ အခုမှ စသင်တာတောင် ဒီလောက် ပါရမီရှိတာ တကယ်မဆိုးဘူး’ လင်းယန်ယန်က ကြည့်ရင်း ပြုံးနေမိသည်။

“ဝုန်းးးး!”

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုစဉ် ပိုင်ရိုရို၏ ဓားရှည်မှာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီဖြစ်သည်။

“ဝစ်!!!”

ရုတ်တရက် လင်းယန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရိပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ သူ၏ ကိုယ်မှန်မှာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

“ဖတ်!”

ပိုင်ရိုရို၏ ဓားမှာ ပုံရိပ်ယောင်ကိုသာ ဖြတ်ကျော်သွားသဖြင့် သူမ အလွန်အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ‘မြန်လိုက်တာ!’ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ကျုံ့သွားရသည်။ လင်းယန်ယန် မည်သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို သူမ လုံးဝ မမြင်လိုက်ရပေ။

သူမတင်မကဘဲ လူအုပ်ထဲရှိ အသက် ၅၀၊ ၆၀ အရွယ် မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ငါးဆင့်ရှိသော တပည့်ကြီးများပင်လျှင် လင်းယန်ယန်၏ အရှိန်ကို မမီလိုက်ကြသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကြရ၏။

“စီနီယာအစ်မ... အနောက်ကို သတိထားဦးလေ!”

ရုတ်တရက် နောက်ကျောဘက်မှ နောက်ပြောင်ကျီစယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပူပြင်းလှသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံလာတော့၏။

ပိုင်ရိုရို၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း...

“ချွင်!!!”

နောက်တစ်ခဏတွင် ပူပြင်းလှသော ဓားရှည်တစ်လက်မှာ သူမ၏ လည်ပင်းသို့ ကပ်လျက် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်တော့သည်။