မော်ရှန်းသို့ အပြန်လမ်း

“ဓာတ်ကြီးငါးပါးစလုံး စုံသွားတဲ့အခါ ‘ငါးပါးသီလ ဝိညာဉ်ဓားသိုင်း’ က မူလ ကောင်းကင်အဆင့် အမြင့်ဆုံးကနေ ဝိညာဉ်အဆင့် အလတ်စား ကို တိုက်ရိုက်တိုးသွားတာပဲ။ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအား စုံတာနဲ့ မစုံတာက တကယ့်ကို ကွာခြားချက် ကြီးမားတာပဲ!”

လင်းယန်ယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွေးတောနေမိ၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ၁၀၀% ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ တာအိုပညာရပ် ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အဆင့်အတန်း ပိုင်းတွင်ဆိုလျှင် တစ်လောကလုံး၌ သူ့ကို ကျော်လွန်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ လူသိရှင်ကြား ရှိနေသည့် အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ တစ်ရက်တာ ကျင့်ကြံမှု အတွေ့အကြုံမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နှင့် ညီမျှနေသောကြောင့်ပင်။ သူ၏ ပါရမီမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းသည်ဟု ထားဦးတော့၊ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်ခန့် ကျင့်ကြံမှုအတွေ့အကြုံမှာ သက်တမ်း ငါးရာခန့်သာ နေရသော ‘ကောင်းကင်အရှင်သခင်’ များထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေပေလိမ့်မည်။

“ဆက်မစဉ်းစားတော့ဘူး၊ အရင်အိပ်လိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်!”

လင်းယန်ယန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်လိုက်လေသည်။

ညတာမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တာအိုဆရာ ချန်းဟော် နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ခရီးဆက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ။

အမှန်တစ်ကယ်တွင် လမ်း၌ ဖုတ်ကောင်သောင်းကျန်းမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သဖြင့် မူလတာဝန်ဖြစ်သော ‘ဖုတ်ကောင်ကို နန်းတော် သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း’ မှာ အလိုအလျောက် ကျရှုံးသွားပြီဟု သတ်မှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဖုတ်ကောင်ကြီး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ တာဝန်မှာလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ချန်းဟော်သည် တာဝန်အသစ်တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်ရပြန်သည်။ ၎င်းမှာ မင်းသားငယ် နှင့် သူ၏ အဖွဲ့အစည်းကို မြို့တော်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးရန် ဖြစ်၏။ မနေ့က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖုတ်ကောင်နှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် မင်းသားငယ်မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီး လင်းယန်ယန်နှင့် ချန်းဟော်တို့ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးရန် အခကြေးငွေဖြင့် တောင်းဆိုနေတော့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လင်းယန်ယန်မှာ ငွေကြေးချမ်းသာသူဖြစ်သဖြင့် ထိုတာဝန်ကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း၊ ချန်းဟော်မှာမူ မတူပေ။ ဤခရီးစဉ်မှ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် မင်းသားငယ်သည် ငွေဒင်္ဂါး ၃၀၀၀ နှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကို ပေး၍ ချန်းဟော်နှင့် သူ၏တပည့်များကို ငှားရမ်းလိုက်လေသည်။

ဤငွေမှာ လက်ဆောင်ပေးသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။ မူလဖုတ်ကောင်ပို့ဆောင်ခထက် နည်းပါးသော်လည်း လက်ခံနိုင်စရာ ရှိ၏။ ဖုတ်ကောင် ပို့ဆောင်ခြင်းမှာ အသက်အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားသော တာဝန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစဉ်က ငွေကို တော်ဝင်မိသားစုက ပေးချေခြင်းဖြစ်ကာ ယခုမှာမူ မင်းသားငယ်ကိုယ်တိုင် ပေးခြင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လင်းယန်ယန်၏ အမြင်အရ မင်းသားငယ်ကို ဖုတ်ကောင်နှင့်အတူ လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ ဖုတ်ကောင်ကြီးအား မိမိ၏ သွေးချင်းနီးစပ်သူ၏ သွေးကို စုပ်ယူစေကာ အစွမ်းမြှင့်တင်ရန် ဧကရာဇ်က ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်ပါက ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဖုတ်ကောင်ပို့ဆောင်ခိုင်းခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ လင်းယန်ယန်သည် ဝူ စောင့်ရှောက်သူကို မေးမြန်းကြည့်ရာ ဤမင်းသားငယ်မှာ တော်ဝင်သွေးနွယ်စု၏ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိရ၏။ သူသာ သေဆုံးသွားပါက ဧကရာဇ်ကို မည်သူမျှ ဒုက္ခပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ညီလေးရာ... ဒီအထိ ရောက်လာတာကို နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် ထပ်မနေချင်ဘူးလား?”

တာအိုဆရာ စစ်မု က သက်ပြင်းချလျက် မေးလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်က မင်းသားငယ် ပြန်ရောက်လာမယ့် သတင်းကို စောင့်နေတာလေ။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော် အစ်ကို့ဆီ အလည်လာခဲ့ပါဦးမယ်!”

ချန်းဟော်က အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... မင်းပြောတာနော်၊ ငါ့ကို မလိမ်နဲ့ဦး!” စစ်မုက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။ “ဒါနဲ့ ညီလေး လင်းယန်ယန်... မင်းကရော ဘာလို့ ရက်နည်းနည်း ထပ်မနေတာလဲ?”

“တော်ပါပြီ... ဒီတစ်ခေါက် တာဝန်က မပြီးမြောက်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ ဂိုဏ်းကိုပြန်ပြီး တာဝန်သစ်တစ်ခု ထပ်ယူရဦးမယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝက ပင်ပန်းလိုက်တာ!” လင်းယန်ယန်က သက်ပြင်းချလျက် ဟန်ဆောင်ညည်းတွားလိုက်သည်။

“မင်းကတော့လေ... အလုပ်တွေ ဒီလောက် ကြိုးစားနေတာ၊ တစ်နေ့ အလုပ်လုပ်ရင်း သေသွားဦးမယ်!” စစ်မုက အံသြစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဟားဟား... ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုသာ သေရင်သေမယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ မသေပါဘူး။ ဒါဆိုရင် အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်!”

လင်းယန်ယန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်အုပ်ချီနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

“အမိတာဘာ! ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်ပေမဲ့လည်း တာအိုဆရာ လင်း ရဲ့ ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်!” ဆရာတော် ယိရှူး က ပြုံး၍ မိန့်ကြားလိုက်၏။

“ဦးလေး လေး... လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပါဦး!”

“တာအိုဆရာ လင်း... လမ်းခရီးမှာ ဘေးကင်းပါစေ!”

ကျားလဲ့ နှင့် သုန်း၊ နန်၊ ရှီး၊ ပေ တပည့်လေးဦးတို့သည်လည်း လူငယ်တပည့်များ ပြုမူရမည့် အရိုအသေအကြီးစားဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြပြီး၊ ချင်းချင်းမှာမူ လင်းယန်ယန်ကို မခွဲနိုင်သကဲ့သို့ ကြည့်ရှုနေရှာသည်။

အထူးသဖြင့် သုန်း၊ နန်၊ ရှီး၊ ပေ တပည့်လေးဦးမှာ ယခုအခါ လင်းယန်ယန်အပေါ်ထားရှိသော လေးစားမှုမှာ ၎င်းတို့၏ ဆရာထက်ပင် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းယန်ယန်သည် သူတို့ဆရာနှင့် သူတို့လေးဦးကို သေဘေးမှ အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်ကြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“ညီလေး... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါ။ ငါ့ရဲ့တာဝန်တွေ ပြီးသွားရင် မော်ရှန်းကို ပြန်လာခဲ့မယ်။ အဲဒီကျရင် မင်းနဲ့အတူ သောက်ရင်း ငါတို့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့အတွက် သေချာကျေးဇူးတင်စကား ပြောရဦးမယ်!” တာအိုဆရာ ချန်းဟော် ကလည်း လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတို့ကို မော်ရှန်းမှာ စောင့်နေပါ့မယ်။ အားလုံးပဲ... နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်!”

လင်းယန်ယန်သည် ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ကို ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်လေသည်။

“ဝုမ်းးးး!!!!”

ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ လှိုင်းထသွားပြီး လင်းယန်ယန်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

လင်းယန်ယန်၏ အစွမ်းကို မြင်တွေ့ဖူးကြသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ မင်းသားငယ်အဖွဲ့နှင့် ချန်းဟော်တို့မှာ အံ့အားသင့်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ကြရသည်။

“ကျွန်တော်လည်း ဘယ်တော့မှ ဦးလေး လေးလို ကောင်းကင်မှာ ပျံနိုင်မယ့် အဆင့်ကို ရောက်ပါ့မလား!” ကျားလဲ့ က ထွက်ခွာသွားသော လင်းယန်ယန်ကို အားကျစွာ ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

“မင်းလား? ဒီဘဝတော့ အိပ်မက်မက်မနေနဲ့ဦး!”

တာအိုဆရာ စစ်မု က ကျားလေ၏ စကားကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ် ကျားလဲ့... တချို့အရာတွေကို စဉ်းစားလို့ရပေမဲ့ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းဖို့ဆိုတာကတော့ မင်းအတွက် ဒီဘဝမှာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ!” အမြဲတမ်း ကျားလဲ့ဘက်က ကူပြောပေးတတ်သော ဆရာတော် ယိရှူး ပင်လျှင် သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်ရရှာသည်။

“ဗျာ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ဦးလေးလေးရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မမီတော့ဘူးပေါ့လေ?” ကျားလဲ့မှာ ဆွံ့အသွားပြီး သူ၏ ဘဝရည်မှန်းချက် ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

“ကဲ... ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပါ။ လူဆိုတာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူကြဘူး။ နောက်ပြီး... မင်းရဲ့ ဦးလေး လေးက လူမှမဟုတ်တာ!!”

လေဓာတ်စွမ်းအင်၊ ဝိညာဉ်အာရုံစွမ်းအားနှင့် မီးဓာတ်ခန္ဓာတို့၏ အကူအညီဖြင့် လင်းယန်ယန်၏ ပျံသန်းနှုန်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။ သူသည် တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ကျော်နှုန်းအထိ အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ရာ ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်နီးပါး ဝေးကွာသော ခရီးကို ၁၅ မိနစ်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားတော့၏။

မော်ရှန်းဂိုဏ်း !

လင်းယန်ယန် ထွက်ခွာသွားစဉ်ကနှင့် များစွာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ မော်ရှန်းတွင် လုကွမ်းလုံ (Little Light Lou) အမည်ရှိ ပါရမီရှင်လေးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လူသားအရှင်သခင် ရှစ်ဆင့် သို့ ရောက်ရှိခဲ့သဖြင့် ဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်းတပည့် အဖြစ် အထူးရွေးချယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အသက် ၃၀ မတိုင်မီ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဖြစ်လာနိုင်ပါက သူသည် လင်းယန်ယန်ကဲ့သို့ ဂိုဏ်း၏ အရေးပါသော ‘အမာခံတပည့်’ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သူသည် ‘လောက၌ နံပါတ်တစ် မော်ရှန်းမိသားစု’ ဟု ကျော်ကြားသော လော့ မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသား ဖြစ်သဖြင့် အရှိန်အဝါ အလွန်ကြီးမားသူလည်း ဖြစ်၏။

သူ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ လင်းယန်ယန်ထက်ပင် သာလွန်နေပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းယန်ယန်မှာ အမာခံတပည့် ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ပျောက်ချက်သား ကောင်းနေသောကြောင့်ပင်။ ထို့ပြင် လင်းယန်ယန်သည် အသက် ၁၈ နှစ်မှ လူသားအရှင်သခင် ရှစ်ဆင့်သို့ ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း လုကွမ်းလုံမှာမူ အသက် ၁၃ နှစ်ကတည်းက ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ (အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ လုမိသားစု၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး သာမန်အားဖြင့်ဆိုပါက ငါးဆင့်ထက် ပိုရောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။)

မော်ရှန်းဂိုဏ်း အတွင်းစည်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌...

“ညီလေး ကွမ်းလုံ... မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ။ အသက် ၂၀ နဲ့ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် မင်းက ငါတို့မျိုးဆက်မှာ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ပဲ!”

“ဟုတ်တာပေါ့! ညီလေး လော့ ရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် နောင်ကျရင် ငါတို့က မင်းကို ‘ဂိုဏ်းတူအစ်ကို’ လို့တောင် ပြန်ခေါ်ရဦးမယ်!”

အသက် ၄၀၊ ၅၀ အရွယ်ရှိသော အတွင်းစည်းတပည့်ကြီးများမှာ လုကွမ်းလုံကို ဝိုင်းဝန်းမြောက်ပင့် ပြောဆိုနေကြ၏။ လုကွမ်းလုံသည်လည်း ခေါင်းကို မော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ နားထောင်နေလေသည်။ သူသည် မူလကပင် အလိုလိုက်ခံထားရသူဖြစ်ရာ အသက်ကြီးမှ အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်လာသော ဤလူများ၏ မြောက်ပင့်မှုကို ခံရသောအခါ ဘဝင်မြင့်နေတော့သည်။

“ဪ... ဒါနဲ့ ညီလေး လု၊ မင်းတို့နဲ့ တစ်သုတ်တည်း တပည့်တွေထဲမှာ လင်းယန်ယန် ဆိုတဲ့ တစ်ယောက် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား? သူက ဒုတိယအဆင့် မီးဓာတ်ခန္ဓာ ပိုင်ရှင်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား?”

ရုတ်တရက်ပင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။ သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လုကွမ်းလုံ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်သွားရလေသည်။

“ကျွန်တော်လည်း ကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ အပြင်ထွက်ပြီး ကျင့်ကြံတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!”

“သူက အမာခံတပည့် ဖြစ်ပြီးကတည်းက သူ့ခြံထဲမှာပဲ တစ်နေကုန် အိပ်နေတာလို့ ကြားတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်က တာဝန်ပေးလို့ ခေါ်မှပဲ အိမ်ထဲက ထွက်တာတဲ့။ ဒီလိုလူမျိုးက ပါရမီရှင်ဆိုဦးတော့၊ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး!”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်! သူက ရုတ်တရက် ကံကောင်းသွားတဲ့ သာမန်လူတန်းစားတစ်ယောက်ပါပဲ။ တကယ့် အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူဆိုတာ ညီလေး လော့ လိုမျိုးမှ ဖြစ်မှာပါ!”

ကျင့်ကြံမှုလမ်းခရီးမှာ ခဲယဉ်းစွာ ရုန်းကန်နေရပြီး အတွင်းစည်းတပည့်အဆင့်ကို မနည်းတက်လှမ်းထားရသော ထိုသူများသည် လင်းယန်ယန်၏ အမည်ကို ကြားသည်နှင့် မနာလိုဝန်တိုစိတ်၊ ငြူစူစိတ်များဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကဲ့ရဲ့ကြလေတော့သည်။

လင်းယန်ယန်သည် တစ်ချိန်က လူသားအရှင်သခင် ပထမဆင့်သို့ရောက်ရန် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အချိန်ယူခဲ့ရသော လူဖျင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ မီးဓာတ်ခန္ဓာ နိုးထလာပြီးနောက်တွင်မူ တစ်ဟုန်ထိုး အောင်မြင်သွားသည်ဟု သူတို့ ကြားဖူးထားကြရာ မည်သို့မျှ စိတ်မမျှတနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

“ဟွန့်... ပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီ လင်းယန်ယန်ဆိုတာ ငါ ‘ကောင်းကင်အရှင်သခင်’ ဖြစ်ဖို့ လမ်းခရီးမှာ နင်းလျှောက်သွားရမယ့် ကျောက်တုံးတစ်ခုထက် မပိုဘူး။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ။ နောက်အနှစ်သုံးဆယ်အတွင်းမှာ ငါဟာ ငါတို့ လုမိသားစုရဲ့ တတိယမြောက် ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဖြစ်လာမယ်။ မော်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ သမိုင်းမှာ အသက်ငါးဆယ်မတိုင်ခင် ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဖြစ်လာတဲ့ ပထမဆုံးသော ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ပေါ့! အဲဒီအချိန်ကျရင် ‘လောက၌ နံပါတ်တစ် မော်ရှန်း’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့က ပိုပြီးတော့တောင် ဟိန်းထွက်သွားဦးမယ်!”

သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများက လင်းယန်ယန်ကို အထင်သေးကြသည်ကို ကြားရသောအခါ လုကွမ်းလုံမှာ ပို၍ပင် ဘဝင်မြင့်သွားပြီး သူ၏ ကြီးကျယ်သော ရည်မှန်းချက်များကို ကြွေးကြော်လေတော့သည်။

သို့သော် သူပြောလိုက်သည်နှင့် ဘေးရှိလူများမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။ အသက်ငါးဆယ်မတိုင်ခင် ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဖြစ်လာမည်ဟူသော ဤကလေး၏ အိပ်မက်မှာ တကယ့်ကို ကြီးလွန်းလှပေသည်။ သူ၏ မိသားစု ပံ့ပိုးမှုသာမရှိပါက ယခုအချိန်၌ သူသည် လူသားအရှင်သခင် ငါးဆင့်သို့ပင် ရောက်ဦးမည်မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ! ညီလေး ပြောတာ မှန်လိုက်တာ!”

“အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ကို မမေ့ပါနဲ့ဦး!”

“ဟုတ်တာပေါ့!”

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤလူအသိနည်းသော ကလေးထံမှ ကျင့်ကြံမှုအရင်းအမြစ်အချို့ ရရှိနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့မှာ ဖားကာ မြောက်ပင့်ပေးနေကြရ၏။ ဤစကားများကြောင့် လုကွမ်းလုံမှာ ပို၍ပင် မောက်မာလာလေသည်။

“ဘာလို့ အားလုံးက ကျင့်ကြံမနေဘဲ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?”

ထိုစဉ် ဘေးဘက်မှ အေးစက်စူးရှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချက်ချင်းပင် ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများမှာ တုန်ရင်သွားကြပြီး ပျာပျာသလဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ လက်ထဲတွင် ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကာ ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမသည် ငယ်ရွယ်ပုံပေါက်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အသက် ၃၀ ဝန်းကျင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သက်တမ်း ၂၀၀ အထိ နေနိုင်ရာ အသက် ၃၀ ဆိုသည်မှာ သာမန်လူ၏ အသက် ၂၀ ခန့်နှင့်သာ ညီမျှပေသည်။ သူမကို မြင်သည်နှင့် ရှိနေသမျှသော လူများမှာ မျက်နှာများ ပျက်ကုန်ကြတော့၏။

“ဒုက္ခပဲ... စီနီယာအစ်မ ပိုင်ရိုရို ပါလား! ငါတို့တော့ သေပြီ... သေပြီ!”

“ပြေးကြဟေ့!”

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လူတိုင်းမှာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ကြလေသည်။ သို့သော် လုကွမ်းလုံမှာမူ သူ၏နောက်လိုက်များ ကြောက်လန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာသာရရန်အတွက် ရှေ့သို့ ထွက်ရပ်လိုက်၏။

“မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ? ဒီအဖွားကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် မောက်မာနေရတာလဲ?”

“ဖြောင်းးးး!!”

နောက်တစ်ခဏတွင် ရှည်လျားသော ကြိမ်လုံးသည် လေထဲမှ ဝေ့ဝိုက်ကျရောက်လာပြီး လုကွမ်းလုံကို ဝုန်းခနဲ လည်ထွက်သွားစေတော့သည်။

“အားးး... ငါ့မျက်နှာ! ငါ့မျက်နှာ!”

မြေပြင်ပေါ်၌ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် လုကွမ်းလုံမှာ နာကျင်စွာဖြင့် သူ၏ပါးကို အုပ်လျက် အော်ဟစ်လေတော့သည်။

“ဟွန့်... ဒီအဘွားကြီးကို ‘အဖွားကြီး’ လို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့၊ မင်း သေချင်နေတာပဲ!”

ပိုင်ရိုရို က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ မိန်းကလေးများမှာ ‘အိုသည်’ ဟု အခေါ်ခံရခြင်းကို အမုန်းဆုံး မဟုတ်ပါလား။

“မင်း... မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့ကို ရိုက်ရဲတာလဲ? ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား? ငါက လုနန်ဖိန် ရဲ့ သား လုကွမ်းလုံ ကွ! ‘လောက၌ နံပါတ်တစ် မော်ရှန်း’ လုမိသားစုရဲ့ သခင်လေးပဲ!”