တောက်ပသောအလင်းရောင်
Vol. 3 Ch. 21
အကယ်၍သာ သူမသည် နောက်ထပ်ဆံခြည်တစ်မျှင်စာမျှ ရှေ့သို့တိုးဝင်မိပါက လှပသောဦးခေါင်းလေးမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တကွဲတပြားစီ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်မှာအသေအချာပင်။
“ဂိုဏ်းတူအစ်မ ၊ အစ်မ ရှုံးသွားပြီနော်”
လင်းရန်ယန် က အေးဆေးစွာပင် ဆိုလိုက်သည်။ ပိုင်ရိုရို ၏ စွမ်းအားမှာလည်း အထင်သေး၍မရပေ။ အကယ်၍ သူမသာ အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးမည်ဆိုပါက သာမန်မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် အဆင့်လေး သို့မဟုတ် ငါးရှိသူများပင် သူမကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူမရင်ဆိုင်လိုက်ရသူမှာ လင်းရန်ယန် ဖြစ်နေသည်။ သူကား ‘ကောင်းကင်အရှင်သခင်’ ကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်တည်ရှိမှု တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။
“ငါ ရှုံးပါပြီ”
ပိုင်ရိုရိုက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဝန်ခံလိုက်ရ၏။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မော်ရှန်းအတွင်းစည်းတပည့်များမှာလည်း မှင်သက်နေကြတော့သည်။
“ရှုံးသွားပြီလား ၊ ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
“ဂိုဏ်းတူအစ်မ ပိုင်ရိုရိုက အရင်တုန်းက မြေကမ္ဘာအဆင့်လေးရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတူအကြီး တစ်ယောက်ကိုတောင် အလွယ်လေး နိုင်ခဲ့တာလေ”
“ဟင်း... ဂိုဏ်းတူအစ်ကို လင်းရန်ယန်က အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ ၊ ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ”
“ဒါ မီးဓာတ်ခန္ဓာ ဒုတိယအဆင့်ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အစွမ်းလား ၊ ဒါပေမဲ့ လူသားအရှင်သခင်အဆင့်နဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မ ကိုနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ၊ ဒါဆိုရင်... သူက မြေကမ္ဘာအရှင်သခင်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပေါ့”
“စီနီယာအစ်ကို လင်းရန်ယန် ခုနကသုံးသွားတဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ် ၊ အနည်းဆုံးတော့ မြေကမ္ဘာအဆင့်ထက် သာလိမ့်မယ်၊ ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းကင်အဆင့် ကိုယ်ဖော့ပညာများလား”
တပည့်များကြား၌ တီးတိုးပြောဆိုသံများ ပျံ့လွင့်နေ၏။ လူအုပ်ကြားမှ လုံရှောင်ကွမ်း မှာမူ ခြေပစ်လက်ပစ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။ လင်းရန်ယန်က ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အဓိကတပည့်ဖြစ်လာပါက လုံမိသားစု၏ အရှိန်အဝါဖြင့် လင်းရန်ယန်ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြံစည်ထားသော်လည်း ယခုမူ အရာအားလုံးမှာ လေထဲလွင့်ပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို သူသည် တစ်သက်လုံး မှီနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
“အားလုံး လူစုခွဲကြတော့ ၊ သွားပြီး သေသေချာချာ ကျင့်ကြံကြစမ်း”
လင်းရန်ယန်က အမိန့်ပေးသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ မည်သူမျှ မဖီဆန်ရဲဘဲ အလျှိုလျှို ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၌ ကြောင်ရပ်နေသော လုံရှောင်ကွမ်းနှင့် စိတ်ပျက်နေသော ပိုင်ရိုရိုတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
“ဂိုဏ်းတူအစ်မ ၊ စောစောကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားက အစ်မထက် သာသွားရင် အစ်မကို ပြန်ပြီး ‘လေ့ကျင့်’ ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
လင်းရန်ယန်က ပြုံးစစဖြင့် ဆိုလိုက်ရာ ပိုင်ရိုရို၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ သူမသည် အခြေအနေကိုကြည့်ကာ သနားစဖွယ် ဟန်ဆောင်လိုက်၏။
“မောင်လေး ၊ အစ်မက နောက်တာပါ ၊ အဲ့ဒါကို အတည်မယူပါနဲ့”
ပိုင်ရိုရိုက အားနည်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း လင်းရန်ယန်ကမူ မျက်နှာထားကို တည်လိုက်ကာ။
“ကျွန်တော်က နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကဲ ၊ သေသေချာချာ မတ်မတ်ရပ်စမ်း”
လင်းရန်ယန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ပိုင်ရိုရိုမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ရတော့သည်။
“လက်နက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက် ၊ အခြေခံဓားသိုင်းကို အခါသုံးရာ လေ့ကျင့် မပြီးမချင်း ထမင်းစားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”
“ဟယ်... အခါသုံးရာတောင်လား ၊ မောင်လေးရယ် ၊ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ပြီးမှာလဲ”
“စကားများမနေနဲ့ ၊ လေ့ကျင့်ဆို လေ့ကျင့်တော့။ ဒါက မောင်လေးက အစ်မအပေါ်မှာ ထားတဲ့ စေတနာနော်”
လင်းရန်ယန်က သူမ၏ စကားလုံးများကိုပင် ပြန်လည်အသုံးချကာ ချေပလိုက်သည်။ ပိုင်ရိုရိုမှာ နောင်တကြီးစွာဖြင့် ဓားကိုဆွဲကာ စတင်လေ့ကျင့်ရတော့၏။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်ကို ဘာကြောင့်များ သွားစမိပါလိမ့် ဟုတွေးကာ ရင်ထဲတွင် ကြိတ်၍ နောင်တရနေတော့သည်။ လင်းရန်ယန်က ဘေးတွင် ရှိနေသော လုံရှောင်ကွမ်းကိုလည်း လှမ်းမြင်လိုက်သည်။
“ဟိုမှာက ဘယ်သူလဲ ၊ လုံရှောင်ကွမ်း မဟုတ်လား၊ မပြန်ချင်သေးဘူးလား ၊ မပြန်ချင်ရင်လည်း ဒီမှာ လာပြီး အတူတူ လေ့ကျင့်စမ်း ၊ အခါသုံးရာပဲ၊ မပြီးရင် ထမင်းမစားရဘူး”
“ဗျာ ၊ ကျွန်တော်ပါ လေ့ကျင့်ရမှာလား”
လုံရှောင်ကွမ်းမှာ ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ပိုင်ရိုရိုက သူမ၏ ဒေါသကို လုံရှောင်ကွမ်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။
“ဘာလဲ ၊ နင့်မှာ တခြားအမြင်ရှိလို့လား ၊ ငါတောင် လေ့ကျင့်နေရတာ ၊ နင်က ဘာမလို့ ကင်းလွတ်ခွင့်ရရမှာလဲ၊ လာစမ်း ၊ မြန်မြန်”
နောက်ဆုံးတွင် လုံရှောင်ကွမ်းမှာလည်း မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်လိုက်ရတော့သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ် ၊ အပျင်းမကြီးဘဲ သေသေချာချာ လေ့ကျင့်ကြဦး.. ဪ.. ဂိုဏ်းတူအစ်မ ၊ အစ်မကတော့ အပျင်းကြီးချင်ရင်လည်း ရပါတယ်နော်”
လင်းရန်ယန်က စနောက်လျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ပိုင်ရိုရိုမှာမူ သူ၏ အနောက်မှနေ၍ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲနေတော့သည်။
မော်ရှန်းဂိုဏ်း၏ တာဝန်ပေးဆောင်ရာ ခန်းမအတွင်း၌
“အကြီးအကဲ ၊ ကျွန်တော် တာဝန်တစ်ခု အစီရင်ခံဖို့ လာတာပါ”
လင်းရန်ယန်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသော အတွင်းစည်းအကြီးအကဲ တစ်ဦးထံသို့ သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအကြီးအကဲမှာ လင်းရန်ယန်ကို မြင်သည်နှင့် မှတ်မိသွားသည်။ သူသည် လင်းရန်ယန်၏ တာဝန်မှတ်တမ်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တော့သည်။
“အော် ၊ ဖုတ်ကောင်ကို အစောင့်အရှောက်လိုက်ရတဲ့ တာဝန်ကိုး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ တာဝန်က ကျရှုံးသွားတာပဲ ၊ ဖုတ်ကောင်က ခေါင်းတလားထဲက ထွက်လာလို့ သတ်ပစ်လိုက်ရတယ်ပေါ့လေ”
လင်းရန်ယန်က ဖုတ်ကောင်ကို ပြန်လည်ချိတ်ပိတ်ကာ မြို့တော်သို့ ဆက်လက်ပို့ဆောင်နိုင်သော်လည်း ၊ ထိုမျှလောက်သော ဆုလာဘ်ကလေးအတွက်နှင့် လပေါင်းများစွာ အချိန်မဖြုန်းလိုသဖြင့် သတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ အကြီးအကဲက လင်းရန်ယန်၏ တာဝန်ကျရှုံးမှုကို အပြစ်မဆိုဘဲ နောက်ထပ် တာဝန်အသစ်များ ရွေးချယ်ရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သည်။
လင်းရန်ယန်က တာဝန်မှတ်တမ်းများကို ကြည့်ရှုနေစဉ် စိတ်ဝင်စားစရာ တာဝန်အချို့ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ‘ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင်ကို ရှာဖွေခြင်း’ တာဝန် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အဆင့်ခုနစ်ရှိသော တာဝန်ဖြစ်ပြီး ဆုလာဘ်မှာလည်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။ လင်းရန်ယန်သည် ထိုဖုတ်ကောင်မှာ ‘ရမ်မိသားစု မြို့နယ်’ အနီးတွင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း ရုပ်ရှင်များကြောင့် ဗဟုသုတအရ သိရှိထားပေသည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခုကို ထပ်မံတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
“မော်ရှန်းတာဝန် - ရှီးရွှမ်းပန်မှ ကြေးဝါချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင်ကို ရှာဖွေခြင်း။
တာဝန်ခက်ခဲမှု - အဆင့်လေး။
တာဝန်ဖော်ပြချက် - ရှီးရွှမ်းပန်ရှိ ကြေးဝါချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင်က မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်၊ ၎င်းက ကြေးနီဒြပ်စင်များကို အမြဲ စားသုံးထားသဖြင့် အလွန်ပြင်းထန်သော ခုခံမှုစွမ်းအား ရှိသည်။ ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ ‘ကောင်းကင်အရှင်သခင်’ နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ပေသည်”
လင်းရန်ယန်က ဤတာဝန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာတော့သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤကဲ့သို့သော ခက်ခဲသည့် တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် သူ၏ စွမ်းအားကို အလျင်အမြန် မြှင့်တင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။