ပျက်စီးခြင်းအတိဖြစ်သွားသော အကြွင်းအကျန်များ

ဝတ်ရုံနီမီးတစ္ဆေက ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ရုပ်ဒြပ်အဖြစ် ခိုင်မာစွာ ဖွဲ့စည်းထားသည် ဖြစ်ရာ အကယ်၍ တောင်ပြိုကျ၍ ပိမိသွားပါက သေဆုံးမည် မဟုတ်သော်လည်း ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ထိခိုက်ပျက်စီးပြီး စွမ်းအားများ လျော့ပါးသွားနိုင်သည်။

“ဟွန့်... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေ”

အခြေအနေ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲရုံနှင့် ထွက်ပြေးကြသော လက်အောက်ခံများကို ကြည့်ကာ မီးတစ္ဆေမက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဂူအပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

ဂူဝသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ တစ္ဆေအုပ်စု၏ မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားကြ၏။ ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားသော သက်လက်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဂါထာများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွတ်ဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ချီချီယန်ယန် ၊ နေမင်းက အရှေ့ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည် ၊ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှ နတ်လက်နက်ကို ငါအမိန့်ပေး၏ ၊ မကောင်းသော ဘေးဒုက္ခအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်စမ်း ၊ တောင်တန်းကြီး၏ မီးလျှံများကို မှုတ်ထုတ်၍ နတ်မျက်စိ အလင်းရောင်ဖြင့် ဖမ်းဆီးစမ်း ၊ လောကတစ်ခွင်ရှိ မိစ္ဆာများကို ဖမ်းဆီး၍ ဝဇီရလက်နက်ဖြင့် ကပ်ရောဂါများကို နှိမ်နင်းစမ်း ၊ ဘေးအန္တရာယ်များကို အောင်နိုင်၍ မင်္ဂလာအဖြာဖြာသို့ ပြောင်းလဲစေ”

ဂါထာ ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူ၏လက်ထဲရှိ မိစ္ဆာသတ်ဓားမှာ ပြင်းထန်သော မီးလျှံများဖြင့် တောက်လောင်လာတော့သည်။

“ဒုက္ခပဲ... ပြေးကြတော့ ၊ ဒါ မော်ရှန်းတာအိုဆရာပဲ”

“မီးတစ္ဆေဘုရင်မကြီး... ကယ်ပါဦး”

မိစ္ဆာဝိညာဉ်များမှာ ဂူအတွင်းသို့ ပြန်လည်ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

“နတ်မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ၊ မိစ္ဆာအားလုံး ပျက်စီးစေ”

အောင်ထျန်းလုံ က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

“ဖျတ်”

ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပူပြင်းသော ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး မီးတောက်ဓားချက်မှာ ရှေ့ရှိ ဝိညာဉ်များကို သိမ်းကျုံး တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

“ဝုန်း”

ဓားအရှိန်အဝါနှင့် ထိတွေ့မိသမျှသော ဝိညာဉ်များမှာ ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားကြရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဝတ်ရုံနီမီးတစ္ဆေမှာ အမျက်ဒေါသ ချောင်းချောင်းထွက်သွားတော့သည်။ သူမသည် မီးလျှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်သည်းဖြင့် အောက်ထျန်းလုံကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

“ဝုန်း”

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ဟိန်းသွားစေသည်။ တောင်ဂူကြီးမှာလည်း ဝုန်းခနဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး တုန်ခါမှုကြောင့် အောင်ထျန်းလုံမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ တောင်နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားတော့သည်။ သူသည် ဖုန်မှုန့်များကြားမှ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ထွက်လာသော်လည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိပေ။

“ဒီဝတ်စုံနီမီးတစ္ဆေရဲ့ အစွမ်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုကြီးမားနေတာပဲ”

အောင်ထျန်းလုံ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားတော့သည်။ သူက ကိုယ့်လက်ချောင်းကို ကိုက်ကာ ဓားပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်အမှတ်အသားများကို ရေးထွင်းလိုက်ပြီး ပိုမိုပြင်းထန်သော ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ ဓားမကြီးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာတော့သည်။

“သေစမ်း... အောက်တန်းစား တာအိုဆရာ ၊ နင့်ကို ငါသတ်ပစ်မယ်”

မီးတစ္ဆေမမှာ မီးပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အောင်ထျန်းလုံကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားလာခဲ့၏။ သို့သော် အောင်ထျန်းလုံက ‘ရွှေရောင်ဂါထာ’ ဖြင့် ခုခံကာကွယ်လိုက်ပြီး ‘မော်ရှန်းဓာတ်ငါးပါး ချုပ်နှိပ်ခြင်း’ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးမှာ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများဖြင့် တောက်ပနေပြီး မီးတစ္ဆေမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဖိချလိုက်တော့သည်။

“ချိတ်ပိတ်လိုက်စမ်း”

ဝုန်း ခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ ဝတ်စုံနီမီးတစ္ဆေမှာ အလင်းလုံးလေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချိတ်ပတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

“အစွမ်းထက်လိုက်တာဗျာ”

အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော လင်းရန်ယန် က အောင်ထျန်းလုံ၏ စွမ်းအားကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ အောက်ထျန်းလုံ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားလွန်းလှကာ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်အဆင့်ရှိသော ချိတ်ပိတ်ခြင်းအတတ်မှာ လင်းရန်ယန်ကို အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားစေခဲ့သည်။

“ဖေဖေက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ ၊ နှစ်ချက်တည်းနဲ့ နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်တယ်”

အောင်နင်ရွှမ်း လည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးထွက်လာခဲ့၏။ သို့သော် အောင်ထျန်းလုံမှာမူ စွမ်းအားများ အလွန်အကျွံ သုံးလိုက်ရသဖြင့် နဖူးတွင် ချွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ဝိညာဉ်ဖမ်းဘူးလေးထဲသို့ မီးတစ္ဆေမကို ထည့်သွင်းကာ တံဆိပ်ခတ်လိုက်တော့သည်။

“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုရဲ့ ချုပ်နှောင်တဲ့အတတ်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ ၊ ဒါပေမဲ့ မော်ရှန်းမှာ ဒီလိုအတတ်မျိုး ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် မကြားဖူးဘူးဗျ”

လင်းရန်ယန်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ရာ အောက်ထျန်းလုံက တိဗက်ရှိ ဟိမဝန္တာတောင်တန်းမှ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု၏ အပေါက်ဝတွင် မတော်တဆ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် လင်းရန်ယန်သည် ‘ဝိညာဉ်ငါးပါးဂိုဏ်း’ နှင့် မိမိမှာ ကံပါနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူတို့သည် ညမမှောင်မီ ခရီးဆက်ခဲ့ကြရာ အချိန်မှာ ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ပင် ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ခန့် ဝေးကွာသော ပျက်စီးနေသည့် ကျေးရွာတစ်ရွာ၌ ချန်းဟော်က ဝိညာဉ်လမ်းပြမီးအိမ်များကို အသုံးပြုကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်ခံလိုက်ရသော ရွာသားများ၏ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ပေးနေတော့သည်။

“သေနာကောင် မြင်းစီးဓားပြတွေ... သူတို့က တစ်ရွာလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ ၊ ငါသာ သူတို့ကို တွေ့ရင်တော့ လုံးဝ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ချန်းဟော်က ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလျက် ဝိညာဉ်များကို ငရဲပြည်သို့ ရောက်ရှိနိုင်စေရန် လမ်းပြပေးနေတော့သည်။