ဒုတိယမြောက် မျက်လုံး

"ဘာ... စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးသွားပြီ ဟုတ်လား"

ဤအချိန်တွင် ဌာနချုပ်မှ ချောင်ယန်ဟွာ သည် ကျောက်ကျန်ကော် ထံမှ သတင်းရရှိပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။ မကြာမီ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ရီလာသည်။

စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးသွားခဲ့သည်။ ဌာနချုပ်မှ တစ္ဆေဆရာ အများစု သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး တာရှန်းမြို့ လေဆိပ်တွင် မြှုပ်နှံခံလိုက်ရသည်။

လက်ရှိ ဌာနချုပ်တွင် အသုံးပြုနိုင်မည့်သူ မကျန်တော့ပေ။ တချို့ တာဝန်ခံများနှင့် တစ္ဆေဆရာများက ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ မပါဝင်ကြပေမဲ့ သူတို့က သာမန် တစ္ဆေဆရာတွေပဲ ဖြစ်လို့ ဌာနချုပ်ရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း မရှိဘူးလေ။

ပြီးပြီ... အကုန်ပြီးသွားပြီ။

ဒီအတွေး ဝင်လာတာနဲ့ ချောင်ယန်ဟွာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။ အားအင်တွေ အကုန် စုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

မိနစ် ဒါဇင်နဲ့ချီ ကြာသွားသည်။

ရှန်လျန် ရောက်လာမှသာ သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ဒုတိယဝန်ကြီး ကျွန်တော်တို့ မရှုံးသေးပါဘူး အဘိုးကြီးချင် ရှိသေးတယ်လေ သူသာ တာရှန်းမြို့ကို သွားဖို့ သဘောတူရင် ဒီ ယန်ကျန့်ကို သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ် တခြားလူတွေရဲ့ ပေးဆပ်မှုကို အလကား မဖြစ်စေရဘူး"

ဒီသတိပေးစကားကြောင့် ချောင်ယန်ဟွာ အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ငါတို့မှာ အဘိုးကြီး ချင် ရှိသေးတာပဲ ကျောက်ကျန်ကော် အဆက်အသွယ် မပြတ်ခင်တုန်းကလည်း အဘိုးကြီးချင် ကို လွှတ်လိုက်ဖို့ ပြောခဲ့သေးတယ် ငါတို့ မရှုံးသေးဘူး အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ် ငါ အခုပဲ အဘိုးကြီးချင် ဆီ သွားတွေ့လိုက်မယ် ဒီအခြေအနေမှာ သူ သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ"

သူ ချက်ချင်းပင် ရှန်လျန်နှင့်အတူ ရုံးခန်းမှ အမြန်ထွက်ခွာပြီး အကူအညီတောင်းရန် အဘိုးကြီးချင်၏ နေအိမ်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

တာရှန်းမြို့တွင် ဌာနချုပ်မှ တစ္ဆေဆရာများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ယန်ကျန့် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ လာမည့် အချိန်ပိုင်းအတွင်း သူ လုံခြုံလိမ့်မည်။ သို့သော် ဒီလုံခြုံမှုက ကြာရှည်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဌာနချုပ်က တစ္ဆေဆရာ အများကြီးကို သတ်လိုက်တဲ့အတွက် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေက သေချာပေါက် ပြင်းထန်လိမ့်မည်။

ဒီနေ့ သူသတ်လိုက်တဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေက မောင်းတံတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး သဘာဝလွန် လောကတစ်ခုလုံးကို ပေါက်ကွဲစေကာ အန္တရာယ်များစွာကို ဆွဲဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ ယန်ကျန့် တွေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုကို ငါ တောင့်ခံနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ တစ္ဆေငယ် ရဲ့ ကြီးထွားမှုကို နည်းနည်း မြန်အောင် လုပ်ရမယ်"

သူ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ဒီနေရာမှာ တစ္ဆေရေကန် ကို အသုံးမပြုနိုင်သဖြင့် သဘာဝလွန် ပစ္စည်းများနှင့် ကိရိယာများစွာကို ထုတ်သုံး၍ မရနိုင်ပေ။

တစ္ဆေရေကန် စွမ်းအင် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ ထုတ်သုံးနိုင်ရင်တောင် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာ။

ထို့ပြင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ကလည်း ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ လမ်းပျောက်ကျန်ရစ်ခဲ့လို့ အခု သူ့ဘေးမှာ မရှိဘူး။

ဒါကြောင့် ယန်ကျန့်က အခု အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ မရှိဘူး။ သူ အားကိုးနိုင်တာက အက်ကွဲနေသော လှံရှည် နဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံး ပဲ ရှိတယ်။

"ဒုတိယလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှု မရောက်လာခင် အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး ရင်းနှီးတဲ့သူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်တာအပြင် တခြား ပြင်ဆင်မှုတွေလည်း လုပ်ထားသင့်တယ်"

သူ့မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီးနောက် လေဆိပ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူ ပြန်ပေါ်လာသောအခါ တာရှန်းမြို့ရှိ ဘုရားကျောင်း တစ်ခုရှေ့တွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးက ဘုရားကျောင်း၏ မြေအောက်ခန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

အပြာရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နံရံတစ်ခုတွင် ကာလရှည်ကြာ ပိတ်ထားသော တံခါးတစ်ချပ် ရှိသည်။ ထိုတံခါးသည် ရှေးကျပြီး လေးလံကာ တစ်ခါမှ မဖွင့်ဖူးသကဲ့သို့ ရှိသည်။

အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များကို အသုံးပြုပြီး ယန်ကျန့် ဒီကမ္ဘာက အလောင်းကောင် သံချောင်း ကို လာယူခြင်း ဖြစ်သည်။ ရရှိခဲ့ပါက သူ့တွင် အလောင်းကောင် သံချောင်း ၂ ချောင်း ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် ကြီးမားသော အဆင့်မြှင့်တင်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေ ကို အသုံးပြုပြီး မြေအောက်ခန်းထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လိုက်သည်။

မှောင်မည်းနေသော အခန်းသည် အလွန် မှောင်မိုက်လှသဖြင့် ကိုယ့်လက်ကိုယ်တောင် မမြင်ရပေ။

သို့သော် ထိုအခန်းသည် စိတ်ကူးမရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် အမှောင်ထု၏ သက်ရောက်မှုကို လျစ်လျူရှုပြီး ဦးတည်ချက် တစ်ခုတည်းသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အရိုးဖြူများဖြင့် ကြီးထွားနေသော သစ်ပင်တစ်ပင် ရှိပြီး ထိုသစ်ပင်၏ ပင်စည်တွင် အရပ်ရှည်သော အနက်ရောင် လူပုံသဏ္ဍာန် တစ်ခုကို သံချေးတက်နေသော အလောင်းကောင် သံချောင်းဖြင့် ရိုက်နှက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ယန်ကျန့် ထိုသံရိုက်ခံထားရသော ခြောက်ခြားဖွယ် အရိပ်မည်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးက ခေတ္တမျှ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီအနက်ရောင် အရိပ်ကြီးက ဘာလဲဆိုတာ ဖောက်ထွင်းမမြင်ရပေမဲ့ တစ္ဆေအရိပ် မဟုတ်တာတော့ သေချာသည်။

အရိပ်ဆိုတာ တကယ်တော့ လူပုံသဏ္ဍာန် အမှောင်ထုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အောက်က တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးအုပ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းတလားလိုမျိုးပေါ့။ ဒီအမှောင်ထု အလွှာကိုသာ ဆုတ်ဖြဲလိုက်နိုင်ရင် သစ်ပင်မှာ ရိုက်ထားတဲ့အရာက ဘာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရလောက်သည်။

ယန်ကျန့် လက်လှမ်းပြီး အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ ဒီအငြိုးကြီးတစ္ဆေကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့လက် ရပ်တန့်သွားပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းပိုင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဲဒီမှာ အနီရောင် တောက်ပနေတဲ့ ခြောက်ခြားဖွယ် မျက်လုံးတစ်လုံး ရှိနေတယ်။

ဒါက ဒီကမ္ဘာရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံး ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီတစ္ဆေမျက်လုံးကို ယူလိုက်ရင် ဒီကမ္ဘာမှာ တစ္ဆေမျက်လုံး ၂ လုံး ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်တွေက ဆတိုး တိုးလာလိမ့်မယ် အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို ရပ်တန့်စေနိုင်ရင် တစ္ဆေမျက်လုံး ၂ လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားတာက အလွှာ ၃ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့တင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်"

ဒီအချက်ကို တွေးမိတော့ ယန်ကျန့် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။

အလွှာ ၃ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့ ရပ်တန့်စေနိုင်မယ်၊ အလွှာ ၄ ဆင့်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ အတိုင်းအတာအထိ ပြန်စခြင်းလုပ်နိုင်မယ်၊ ဒါက မသမာနည်း သုံးတာနဲ့ တူနေပြီ။

ထို့ပြင် တစ္ဆေမျက်လုံးအသစ်က ချက်ချင်း ပြန်လည်နိုးထမယ့် အန္တရာယ် မရှိဘူး။ ကြာကြာ မခံပေမဲ့ နာရီပိုင်းလောက် တောင့်ခံနိုင်ရင် ရပြီ။ ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ယန်ကျန့် ဒီအရာကို မလိုအပ်တော့ဘူးလေ။

"ဒါ ထောင်ချောက် ဖြစ်နေမလား"

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့် မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေမျက်လုံးကို ယူလိုက်ရင် ဘယ်လို ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုး ပေးဆပ်ရမလဲ ဆိုတာ တွေးပူမိသည်။

သို့သော် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘယ်လို အန္တရာယ်ကြီးမားတာမျိုး ကြုံရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားလို့ မရပေ။

"သိပ်တွေးမနေနဲ့တော့ အရင်ယူပြီးမှ ဖြစ်လာမယ့် နောက်ဆက်တွဲကို ဖြေရှင်းတာပေါ့ ပထမလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဌာနချုပ်က တစ္ဆေဆရာတွေ အကုန်ပါလာပြီဆိုတော့ ဒုတိယလှိုင်းမှာ သေချာပေါက် အဘိုးကြီး ချင် ဒါမှမဟုတ် တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ဘီလူးကြီးတွေ ပါလာမှာ သေချာတယ် စွမ်းအား မမြှင့်တင်ရင် ဒုတိယလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုကို ငါ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီသဘာဝလွန် စွမ်းအင်ကို အရင် ရယူလိုက်မယ် နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကို နောက်မှ ရှင်းမယ်"

ဒီလိုတွေးပြီး ယန်ကျန့် မတွေဝေတော့ပေ။ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ချက်ချင်း ယူလိုက်ပြီး အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထမယ့် ပြဿနာကတော့ သူ စိတ်ပူရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

တာရှန်းမြို့ လေဆိပ်မှာ တစ္ဆေဆရာ အလောင်းကောင်တွေ အများကြီး ရှိနေတာတောင် သူ ရှင်းမှ မရှင်းတာ။ တာရှန်းမြို့အနှံ့ သဘာဝလွန် အရာတွေ ပျံ့နှံ့သွားရင်တောင် သူက နေရာပြောင်းလိုက်ရုံပဲလေ။ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို ထည့်စဉ်းစားနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

အေးစက်ပြီး သံချေးတက်နေသော အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ယန်ကျန့် ပိုမို ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့လက်ဖမိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အနီရောင် တောက်ပသော တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်လုံး အရေပြားကို ဖောက်ထွက်ပြီး ပွင့်လာကာ မငြိမ်မသက် လည်ပတ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားရှုထောင့်တစ်ခု ယန်ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

အရာအားလုံးက ရင်းနှီးနေပြီး အစက ပြန်စနေသလို ခံစားရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေမျက်လုံး ၂ လုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး အလောင်းကောင် သံချောင်း ၂ ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် သူ့သဘာဝလွန် စွမ်းအင်များ ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာပြန်သည်။

ခဏတာ ဖြစ်ပေမဲ့ပေါ့။

မကြာမီ...

ယန်ကျန့် မြို့ထဲက အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံဖြစ်တဲ့ ရှန်ထုန်တာဝါ ရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို ပြန်ရောက်လာသည်။

သူ့တစ္ဆေမျက်လုံး ထပ်ပွင့်လာပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မူလက မြို့တစ်မြို့လုံးကို အလွယ်တကူ လွှမ်းခြုံနိုင်သော တစ္ဆေနယ်မြေသည် ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသည်။ အခု တာရှန်းမြို့တင် မဟုတ်ဘဲ အနီးနားက မြို့နယ်တွေပါ လွှမ်းခြုံထားလိုက်ပြီ။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ယန်ကျန့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ကစားစရာ အသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရင်းနှီးတဲ့သူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရင်း ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေမျက်လုံးနဲ့ အမြန်ဆုံး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ချင်နေသည်။

သို့သော် တစ္ဆေငယ်၏ ကြီးထွားမှုက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ပြိတ္တာ ကို စားသုံးပြီးနောက် တစ္ဆေငယ်သည် တာရှန်းမြို့မှ ထွက်ခွာမသွားဘဲ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရင်းနှီးသော ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

တစ္ဆေငယ်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အိမ်အိုကြီးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

"တစ္ဆေမှန် ကို ရှာနေတာလား ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေဗီရို ကို ရှာနေတာလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်း စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်မိသော်လည်း တစ္ဆေငယ်၏ လုပ်ရပ်များကို ဝင်မစွက်ဖက်ပေ။ အကြောင်းမှာ တစ္ဆေငယ်က ဘယ်လို ကြီးထွားရမလဲ ဆိုတာ အခု သိနေပြီလို့ ယန်ကျန့် ပြောထားလို့လေ။ သူမက စောင့်ကြည့်ရုံပါပဲ။

မကြာမီ...

တစ္ဆေငယ် ဒုတိယထပ်ကို တက်သွားပြီး တတိယအခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားသည်။

ဒါ တစ္ဆေမှန် သိမ်းဆည်းထားတဲ့ အခန်းပဲ။

ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေငယ်က လက်လှမ်းပြီး တစ္ဆေမှန်ကို ထိလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ့ရဲ့ အေးစက်သော လက်က မှန်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီး မှန်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုက တစ္ဆေငယ်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အတွင်းထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

တစ္ဆေငယ် မျက်စိရှေ့မှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"သူ တစ္ဆေမှန်ထဲ ဝင်လို့ရတယ်လား"

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

သူမ တစ္ဆေမှန်နဲ့ အရင်က ကြုံဖူးပြီး ယန်ကျန့် ပြောပြလို့ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတချို့ကို သိထားသည်။ သက်ရှိလူသားတွေသာ တစ္ဆေမှန်ထဲ ဝင်လို့ရပြီး အငြိုးကြီးတစ္ဆေတွေဆိုရင် တွန်းကန်ခံရမယ်လို့ ဆိုတယ်။

တစ္ဆေငယ် တစ္ဆေမှန်ထဲ ဝင်သွားတယ်ဆိုတာ အခု သူက လူသား ဖြစ်သွားပြီလား။

ဝမ်ရှန်းရှန်း နားမလည်ပေ။ သဘာဝလွန် ကိစ္စတွေကို သိပ်နားမလည်တော့ တံခါးအပြင်ဘက်မှာပဲ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေပြီး တစ္ဆေငယ် မှန်ထဲက ပြန်ထွက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။

မကြာမီ...

သေးသွယ်သော လက်မောင်းလေး တစ်ဖက် မှန်ထဲက ဆန့်ထွက်လာပြီးနောက် တစ္ဆေငယ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝါးစားရင်း ထွက်လာသည်။

သူ့ဗိုက်က ဖောင်းနေပြီး အ၀တလုတ် စားသောက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် တစ္ဆေငယ်၏ ဗိုက် လျင်မြန်စွာ ပြန်ချပ်သွားသည်။ စားလိုက်သော အငြိုးကြီးတစ္ဆေကို ချေဖျက်ပြီး တစ္ဆေ၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာအောင် လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေမှန်ထဲမှာ တစ္ဆေ ဘယ်နှကောင်များ စားလိုက်ပါလိမ့်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း တွေးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ စတင်ကြီးထွားလာသည်။

ဒီလို တစ္ဆေငယ်မျိုးကို တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါ့မလား။

တစ္ဆေငယ် တစ္ဆေမှန်ထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး အငြိုးကြီးတစ္ဆေများကို မရပ်မနား စားသောက်နေသည်။ ပြီးနောက် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ခေါ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ အမြင်ကွယ်နေသော တိတ်ဆိတ်သည့် ရွာတစ်ရွာ ရှေ့တွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။ ရွာအဝင်ဝတွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိသည်။

ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် စာလုံး ၃ လုံး ရေးထားသည်... ဟွမ်ကန်ရွာ။

လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က ဟွမ်ကန်ရွာတွင် တစ္ဆေခေါင်းတလား သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဒီဖြစ်ရပ်အတွင်း တာရှန်းမြို့ရဲ့ ပထမဆုံး တာဝန်ခံ ဖုန်းချွမ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

တစ္ဆေငယ် ဟွမ်ကန်ရွာထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားသည်။ ပြေးနေရင်း အပြာရောင်သမ်းသော အမည်းရောင် မြူခိုးများ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ရှင်းနေတာပဲ။

တစ္ဆေငယ်က ပြိတ္တာရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖွင့်လိုက်ပြီ။ ပြီးတော့ အလွန် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း မတွေဝေဘဲ တစ္ဆေငယ်နောက် လိုက်ပြီး ဟွမ်ကန်ရွာထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဒီတိတ်ဆိတ်တဲ့ ရွာထဲမှာလည်း အငြိုးကြီးတစ္ဆေတွေ ရှိနေတာ ထင်ရှားပြီး တစ္ဆေငယ်က တစ်ကောင်ကို ပစ်မှတ်ထားကာ နောက်ထပ် အစာအဖြစ် စားသုံးဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် တစ္ဆေငယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေးနေသော်လည်း မကြာမီ မြူခိုးများကြားတွင် ရွေ့လျားလာပြီး ပုံသဏ္ဍာန် မမှန်တော့ပေ။ လမ်းလျှောက်နှုန်း သိသိသာသာ မြန်လာပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ၏ အတိုင်းအတာလည်း သိသိသာသာ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ နှုန်းက အနည်းငယ် နှေးသော်လည်း အကန့်အသတ် မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အနီးနားရှိ အရာအားလုံးကို ဆက်တိုက် တိုက်စားနေသည်။

မကြာမီ တစ္ဆေငယ် လူနေအိမ်တစ်လုံး ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

အိမ်ထဲတွင် အနက်ရောင် ခေါင်းတလား တစ်လုံး ရှိနေပြီး ရှေ့တွင် ကွယ်လွန်သူ၏ ဓာတ်ပုံ၊ မီးလောင်ထားသော စက္ကူပိုက်ဆံ အစအနများနှင့် အမွှေးတိုင် ထွန်းထားသည့် ခြေရာများ ရှိနေသည်။

သို့သော် ရွာသား တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

တစ္ဆေငယ် ခေါင်းတလားကို မဖွင့်ဘဲ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် အိမ်နောက်ဖေး လမ်းကြားဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီမှာ ခြောက်ခြားဖွယ် ပုံရိပ်တစ်ခု ပုန်းအောင်းနေပုံ ရသည်။

ဒါ အငြိုးကြီးတစ္ဆေ အစစ်ပဲ။

တကယ်တော့ ဖုန်းချွမ်က တစ္ဆေခေါင်းတလားထဲမှာ ရှိနေတာ။ ခေါင်းတလားထဲမှာ အန္တရာယ်ကင်းကင်း နေနေပြီး အပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ အပြင်က အငြိုးကြီးတစ္ဆေ သတ်တာ ခံရမှာမို့လို့ မထွက်ရဲဘဲ နေနေရတာ။ ဒါကြောင့် သူ ပျောက်ဆုံးနေတာ ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့် ပေါ်လာမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

အငြိုးကြီးတစ္ဆေကို တွေ့လိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေငယ်က ခြေဗလာနဲ့ အဲဒီဘက်ကို အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြောက်ခြားဖွယ် ခြေသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အသုဘခန်းမ နောက်ဘက် လမ်းကြားထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဝေးကွာသွားသည်။ အငြိုးကြီးတစ္ဆေက အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး တစ္ဆေငယ်ကို ရှောင်ရှားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် တစ္ဆေငယ်တွင် တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိသည်။ တစ္ဆေခေါင်းတလားထဲက အငြိုးကြီးတစ္ဆေကတော့ အပြည့်အဝ နိုးထခြင်း မရှိသေးဘဲ ဖုန်းချွမ်ကြောင့် ကန့်သတ်ခံထားရသဖြင့် တစ္ဆေတမန်တော် အဖြစ် မပြောင်းလဲသေးပေ။

သို့သော် တစ္ဆေငယ်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ တစ္ဆေတမန်တော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကြီးထွားနိုင်စွမ်း ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ကန်ရွာက အငြိုးကြီးတစ္ဆေကို စားသုံးလိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေငယ်မှာ ပြိတ္တာ နဲ့ တစ္ဆေတမန်တော် ဆိုတဲ့ S အဆင့် အငြိုးကြီးတစ္ဆေ ၂ ကောင်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်တွေ ပိုင်ဆိုင်သွားလိမ့်မယ်။

ဒီအခြေခံနဲ့ဆိုရင် အရင်က စားသုံးထားတဲ့ လူ့အရေပြားကျမ်းနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် တစ္ဆေငယ်က ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိတဲ့ အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး ဖြစ်တည်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ တကယ် ပြဿနာကြီးတွေ ရှိနေတာပဲ ပုံမှန်ဆိုရင် တစ္ဆေတစ်ကောင်က ထွက်ပြေးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး ဒါပေမဲ့ ဟွမ်ကန်ရွာထဲက တစ္ဆေတွေက တစ္ဆေငယ်ကို ဆက်တိုက် ရှောင်ရှားနေကြတယ် အစားမခံချင်ကြသလိုပဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း နောက်က လိုက်လာပြီး လုံခြုံအောင် တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ပုန်းနေလိုက်သည်။

သို့သော် ခဏတာ လိုက်လံဖမ်းဆီးပြီးနောက် အပြာရောင်သမ်းသော အမည်းရောင် မြူခိုးများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ လွှမ်းခြုံသွားကာ ဟွမ်ကန်ရွာက အငြိုးကြီးတစ္ဆေ ဖမ်းမိသွားလေသည်။

မျက်နှာ မည်းနက်နေပြီး အေးစက်သော သေမင်းတမန် ပုံစံရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်ဘေးက ဓာတ်ပုံနဲ့ ထပ်တူပါပဲ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် လမ်းကြားထဲတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သေဆုံးတာ ကြာပြီဖြစ်သော အလောင်းကောင် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တစ္ဆေငယ် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ပြေးသွားပြီး အလောင်းကောင်ပေါ် ခုန်တက်လိုက်သည်။

ခြောက်ခြားဖွယ် ဝါးစားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျွတ် ကျွတ်...

အနာဂတ် တစ္ဆေတမန်တော်သည် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ တစ္ဆေငယ်၏ အစာ ဖြစ်သွားရပြီး ခန္ဓာကိုယ် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ဒီကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော်လည်း ဂရုမစိုက်သလို နေပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ်သာ ကြုတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်...

အငြိုးကြီးတစ္ဆေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ္ဆေငယ်သည် ဖောင်းနေသော ဗိုက်ဖြင့် မှောင်မည်းသော လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာသည်။

တစ္ဆေငယ်၏ အညိုရောင်ဖျော့ဖျော့ အသားအရေသည် မည်းနက်လာပြီး ပိုမို ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလာသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ပြုံးတယ် ဆိုပေမဲ့ လုံးဝ ချစ်စရာ မကောင်းဘဲ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

"မဝသေးဘူးလား နောက်ထပ် ဘယ်သွားမှာလဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေငယ် ခေါင်းလှည့်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် အစာ ရှာချင်နေတာ။

သူ့ဗိုက်က ပြန်ချပ်သွားပြီဖြစ်လို့ စောစောက အစာက ကြေသွားပြီလေ။ ပြိတ္တာရဲ့ အစာစားချင်စိတ်က အကန့်အသတ် မရှိဘူး၊ ဆက်တိုက် စားသုံးနိုင်တယ်။

အပြာရောင်သမ်းသော အမည်းရောင် တစ္ဆေနယ်မြေ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

တစ္ဆေငယ်သည် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို သယ်ဆောင်ပြီး ဟွမ်ကန်ရွာမှ ထွက်ခွာကာ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အဲဒါ ဘာကောင်ကြီးလဲ"

တစ္ဆေငယ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟွမ်ကန်ရွာ အသုဘခန်းမရှိ အနက်ရောင် ခေါင်းတလား ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး အဖုံးပွင့်လာကာ ဖုန်းချွမ် မရေရာမှုများဖြင့် ခေါင်းတလားထဲမှ ထထိုင်ပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေငယ်က ဟွမ်ကန်ရွာက အငြိုးကြီးတစ္ဆေကို စားလိုက်တာ သူ ခုလေးတင် မြင်လိုက်ရတာ။

ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူပါ အစာ ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီလို မဖြစ်ခဲ့ဘူး။

ယန်ကျန့် ကြီးထွားလာသလို တစ္ဆေငယ်လည်း ကြီးထွားလာနေသည်။ သို့သော် ပထမလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဒုတိယလှိုင်း စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအချိန်က နေ့လည် ၂ နာရီ……

ဌာနချုပ်တွင်။

"အခြေအနေက ဒီလို ဖြစ်သွားတာပါ ယန်ကျန့်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ဖို့ အဘိုးချင် ဝင်ပါမှ ရတော့မယ် သူက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် အခု တာရှန်းမြို့က သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်နေပြီ သူ့ကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် မြို့ထဲက လူတွေကို ပြန်ကယ်တင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

ချောင်ယန်ဟွာ ရိုးသားပြီး အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ယန်ဟွာ ရှေ့တွင် အသက်အရွယ် အစက်အပြောက်များနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နေသော အဘိုးအို တစ်ယောက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး တောင်ဝှေးကို ကိုင်ထားကာ ချောင်ယန်ဟွာ၏ အစီရင်ခံစာကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်နေသည်။

ဒီအဘိုးအိုက ဌာနချုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲဖြစ်ပြီး တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်ကတည်းက အသက်ရှင်နေထိုင်လာတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

"အခြေအနေကို ငါ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါလို အဘိုးအိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ လူငယ်လေးကို သတ်ဖို့ဆိုတာ တော်တော် ခက်ခဲတယ် ငါလည်း အဲဒီမှာ သေသွားနိုင်တယ် ဒီလူမှာ ကြီးမားတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိနေတယ်"

အဘိုးကြီးချင် အားလုံး နားထောင်ပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ယန်ကျန့်မှာ ထုတ်မသုံးရသေးတဲ့ ဝှက်ဖဲတွေ ရှိနေသေးလို့လား"

ချောင်ယန်ဟွာ လန့်သွားသည်။

ဌာနချုပ်က တစ္ဆေဆရာ အများကြီးကို သတ်ပြီးတာတောင် ယန်ကျန့်က အကန့်အသတ် မရောက်သေးဘူးတဲ့လား။

အဘိုးကြီး ချင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါ့အသက်အရွယ်အရ လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ အချိန်က အကန့်အသတ် ရှိတယ် ဒီလို စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူငယ်လေးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုတာ ပြင်ဆင်မှုတချို့ လိုအပ်တယ် မဟုတ်ရင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လိုက်ရင် ငါ ပြန်မလာနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ နာရီဝက်အတွင်း ငါ တာရှန်းမြို့ကို သွားပြီး ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းလိုက်မယ် အောင်မြင်တာ ကျရှုံးတာ နောက်ထား ရလဒ်တော့ ထွက်လာမှာပါ"

"အရာအားလုံး အဘိုးချင် အပေါ်ပဲ မူတည်ပါတယ် ဒီတစ်ခါ သေချာပေါက် အောင်မြင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

ချောင်ယန်ဟွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"မျှော်လင့်ရတာပဲ"

အဘိုးကြီးချင် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ထွက်သွားဖို့ အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

ချောင်ယန်ဟွာ အဘိုးကြီး ချင် သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အချိန်မဆွဲဘဲ အမြန် ထွက်ခွာသွားလိုက်သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက်...

အဘိုးကြီး ချင် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ခဏ စောင့်နေလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...

မှိန်ဖျော့သော အဝါရောင် မီးလုံး ၂ လုံး အနောက်ဘက်မှ လင်းလာသည်။

ဟောင်းနွမ်းပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် ဘတ်စ်ကားတစ်စီး နံရံကို ဖောက်ထွင်းပြီး အတားအဆီးများကို လျစ်လျူရှုကာ နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးကြီးချင် ရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး ဒါ မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လိုက်ပို့ပေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ် မိတ်ဆွေဟောင်းတချို့ဆီ သွားလည်ရအောင် သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

အဘိုးကြီးချင် ဘတ်စ်ကားကို ကြည့်ပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ တောင်ဝှေးကို ထောက်ပြီး သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကား ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်သွားကာ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ အေးစက်သော အလောင်းကောင်ကို တွန်းဖယ်ပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကား စတင်ထွက်ခွာသည်။ သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ အဘိုးကြီးချင် သွားချင်ရာသို့ ကျပန်း မောင်းနှင်သွားသည်။

မကြာမီ...

သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကား တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဌာနချုပ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"တာရှန်းမြို့နားက ရင်းနှီးတဲ့သူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ပြီးပြီ ကျန်တဲ့သူတွေက တာရှန်းမြို့မှာ မရှိဘဲ တခြားနေရာတွေ ရောက်နေကြတယ် တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ ဒီမြို့မှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ပြန်ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ငါလည်း ထွက်သွားသင့်ပြီ ပြီးတော့ တစ္ဆေငယ်က တစ္ဆေနယ်မြေ ဖွင့်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို အစာရှာဖို့ တခြားနေရာ ခေါ်သွားပြီဆိုတော့ ငါ ဝင်ပါစရာ မလိုတော့ဘူး"

ယန်ကျန့် ရင်းနှီးတဲ့သူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်လိုက်ခြင်းရဲ့ ရလဒ်ကို စတင်မြင်တွေ့နေရပေမဲ့ လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။ သူ တစ္ဆေနယ်မြေကို ချဲ့ထွင်လိုက်ပြီး တာရှန်းမြို့မှ ထွက်ခွာကာ အပြင်ထွက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်တုန်းက ယန်ကျန့်၏ အမေနှင့် အတန်းဖော်တချို့၊ ဆွေမျိုးတချို့က မြို့ပြင်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြပြီး နေရာအနှံ့ ရောက်နေကြသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေ ကျယ်ပြန့်လာသဖြင့် ခရီးသွားချိန် နည်းပါးသွားရာ ၆ နာရီ မတိုင်ခင် ဒီတာဝန်ကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။