ရုတ်တရက် ကားတိုက်မှု

ယန်ကျန့်နှင့် တစ္ဆေငယ် တို့ လူခွဲလိုက်ကြသည်။ တစ်ယောက်က ရင်းနှီးတဲ့သူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို သွားဖျက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဒီလုံခြုံတဲ့ အချိန်ကို အသုံးချကာ ကြီးထွားအောင် လုပ်နေသည်။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ယန်ကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှုကလည်း အလွန် အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။

သူသည် မြို့များကို ဖြတ်ကျော်ကာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပြေးလွှားနေသည်။ သူ့အသိမိတ်ဆွေများ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖျက်ရုံသာမက ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အသိမိတ်ဆွေများ၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း ကူညီဖျက်ပေးနေသည်။ ဒီကမ္ဘာထဲက ရင်းနှီးတဲ့သူ အရေအတွက် လျော့နည်းလာသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့်၏ မြင်ကွင်းထဲမှ ပြောင်းလဲမှုများက ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။

တစ်ကမ္ဘာလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ဝေဝါးလာပြီး သက်ရှိလူသားတွေရဲ့ မျက်နှာတွေတောင် စတင် ဝေဝါးလာတာကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"နယ်နိမိတ်ကို ရောက်တော့မယ်လို့ ခံစားရတယ် ရင်းနှီးတဲ့သူ နည်းနည်းလောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ထပ်ဖျက်လိုက်တာနဲ့ ဒီကမ္ဘာက ငါ့အပေါ် ချည်နှောင်ထားမှုတွေက မပြောပလောက်တော့တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် အဲဒီကျရင် ငါ ဒီကနေ ခွဲထွက်နိုင်ပြီ"

ယန်ကျန့် တွေးလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ လွှမ်းခြုံကာ ရင်းနှီးတဲ့သူ ဆိုတာတွေကို လိုက်ရှာနေသည်။

သို့သော် သူ လှုပ်ရှားနေစဉ် ဌာနချုပ်မှ အဘိုးကြီးချင်သည်လည်း လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကား တစ်စီး လမ်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသည်။ သို့သော် လမ်းဘေးဝဲယာတွင် ရင်းနှီးသော မြို့ပြအဆောက်အအုံများ မရှိဘဲ မှိန်ဖျော့ပြီး ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကားသာ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သော နားမလည်နိုင်သည့် သဘာဝလွန် နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဘတ်စ်ကားသည် လမ်းတစ်လျှောက် မည်သည့် မှတ်တိုင်တွင်မျှ မရပ်တန့်ပေ။ အရှိန်မမြန်သော်လည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်သော နည်းလမ်းဖြင့် နေရာနှစ်ခုကြားကို ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်သည်။

အကွာအဝေး ဆိုတာ သဘာဝလွန် စွမ်းအင်ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသလိုပါပဲ။

မကြာမီ...

ဘတ်စ်ကား ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒါက ပထမဆုံး မှတ်တိုင် ဖြစ်သော်လည်း မှတ်တိုင် မရှိဘဲ ရပ်ကွက်ဟောင်းတစ်ခု၏ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းကြားက ကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း ဘတ်စ်ကားက ယုတ္တိမတန်စွာ တိုးဝင်သွားသည်။

အဘိုးကြီးချင် ဘာမှမပြောဘဲ ဘတ်စ်ကား တံခါးဖွင့်ပြီး ဟွန်းတီးလိုက်သည်။

"တီ... တီ..."

အသံအက်ကွဲနေသော ဟွန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ဒါတွေလုပ်ပြီးနောက် အဘိုးကြီး ချင် စကားမပြောဘဲ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီ...မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ခါးအနည်းငယ် ကိုင်းကာ သက်မဲ့ပုံပေါက်နေသော အဘွားအို တစ်ယောက် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ပြီး အဆောက်အအုံဟောင်း တစ်ခု၏ စင်္ကြံလမ်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်။

အဘွားအို မျက်ခွံအနည်းငယ် ပင့်ပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ဘေးတံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ တက်လာပြီး ထိုင်ခုံတစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ခရီးသည် တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးကြီးချင် ဘတ်စ်ကားကို ဆက်မောင်းထွက်လိုက်သည်။ မကြာမီ ရှေ့မှ နံရံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ ပျောက်ကွယ်ကာ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော ခြောက်ခြားဖွယ် နယ်ပယ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"နင် နောက်ထပ် ကားမောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်ထားတာ ဒီတစ်ခါ ဘာလို့ ဟွန်းတီးရတာလဲ ကိစ္စရှိလို့လား"

ခြင်းတောင်းကိုင်ထားသော အဘွားအိုသည် အိုမင်းပြီး သေမင်းတမန်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း နွေးထွေးပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သဖြင့် ရုတ်တရက် ကြည်နူးစရာ ကောင်းသွားသည်။

"အရမ်း စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက် ပေါ်လာလို့ ငါတစ်ယောက်တည်း မကိုင်တွယ်နိုင်လို့ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုနေတာ"

အဘိုးကြီးချင် ကားမောင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

အဘွားအို မျက်ခွံ အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

"ငါက သေခါနီးနေပြီ ကိစ္စတွေ အများကြီး မဖြေရှင်းချင်တော့ဘူး ပြီးတော့ လူငယ်လေးက စွမ်းအားကြီးတယ်ဆိုရင် ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား ဒါပေမဲ့ နင်တောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးဆိုတာကတော့ တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ"

ပြောပြီးနောက် သူမ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ နောက်တစ်ခါ မရှိစေနဲ့"

"စိတ်ချပါ နောက်တစ်ခါ မရှိတော့ပါဘူး"

အဘိုးကြီးချင်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဘွားအို ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ထိုင်ခုံကို မှီကာ အနားယူလိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားသည် ထူးဆန်းသော လမ်းမပေါ်တွင် ဆက်လက် မောင်းနှင်နေပြီး နောက်တစ်မှတ်တိုင်သို့ ဦးတည်နေသည်။

ရှည်လျားသည်ဟု ထင်ရသော လမ်းခရီးသည် တကယ်တမ်းကျတော့ အချိန်အများကြီး မကြာလိုက်ပေ။ မကြာမီ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများသည် မြို့တွင်း မဟုတ်တော့ဘဲ မြို့စွန်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ နေ့လည်ခင်း ဖြစ်သော်လည်း မှိန်ဖျော့နေပြီး မှောင်မည်းသော ကောင်းကင်အောက်တွင် အဝေး၌ သင်္ချိုင်းဟောင်းများ ရှိနေသည်။

သင်္ချိုင်းဟောင်းများသည် အလွန် များပြားပြီး ကြီးမားသော သုသာန်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်စပ်နေသည်။

ဘတ်စ်ကားသည် သုသာန်တလျှောက် ဆက်မောင်းလာပြီး မကြာမီ သစ်သားအိမ်လေး တစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထို သစ်သားအိမ်လေးသည် သုသာန်အတွင်းတွင် ရှိနေပြီး သေချာ မကြည့်လျှင် သတိပြုမိဖို့ ခက်ခဲသည်။ သို့သော် အဘိုးကြီးချင်က သစ်သားအိမ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိတိကျကျ ရပ်လိုက်သည်။

ဒီခြောက်ခြားဖွယ် သုသာန်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြေ့နေသော သစ်သားအိမ်လေးထဲမှာ သက်ရှိလူသားတစ်ယောက် နေထိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အဘိုးချင် အရင်အတိုင်း ဟွန်းထပ်တီးလိုက်သည်။

သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကားအိုကြီး၏ ဟွန်းသံသည် ထူးဆန်းသော သုသာန်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မကြာမီ...

"ကျွီ"

သစ်သားတံခါးအိုကြီး ပွင့်လာပြီး အိမ်ထဲမှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ အေးစက်ပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းကာ အချိန်မရွေး သေဆုံးတော့မည့်အလား ဆွေးမြေ့နေသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် အဘိုးအို တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် သစ်သားတံခါးရှေ့တွင် ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူငယ်အိမ် မပါသော မည်းနက်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ဘတ်စ်ကားကို အကဲခတ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သစ်သားအိမ်မှ အဘိုးအိုသည် အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်လိုက်သည်။

"ဒီဘတ်စ်ကားကို မစီးရတာ ကြာပြီ ငါတို့လို လူအိုတွေ မတွေ့သင့်ဘူး ဘယ်သူက အရင်သေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မှာလဲ"

သုသာန်မှ အဘိုးအို ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ပြီးနောက် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ခြင်းတောင်းကိုင်ထားသော အဘွားအိုက ပြောသည်။

"လတ်တလော သဘာဝလွန် လောကမှာ ထူးခြားတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး ပြဿနာတွေ ရှာနေတယ် ရှောင်ချင်း တောင် မထိန်းချုပ်နိုင်လို့ ငါတို့ လူအိုတွေကို စုစည်းရတော့တာပဲ"

"ဩော် အဲဒီလိုကိုး"

သုသာန်မှ အဘိုးအို၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဘွားအိုက ဆက်ပြောသည်။

"လိုက်ခဲ့ပါ အချိန်အများကြီး မကြာပါဘူး ပြီးသွားရင် ပြန်ပို့ပေးမှာပါ ဘာမှ မနှောင့်နှေးစေရဘူး"

"အဲဒါ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ ကပျာကယာ ထွက်လာရတာကို ပြောတာ"

သုသာန်မှ အဘိုးအို ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အကြည့်နောက် လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သုသာန်အိမ်လေး ဘေးတွင် ဂေါ်ပြားအို တစ်လက် ထောင်ထားပြီး သုသာန်အဝင်ဝရှိ သစ်သားတိုင်တွင်လည်း သံချေးတက်နေသော အလောင်းကောင် သံချောင်း တစ်ချောင်း စိုက်ထားသည်။

"ကိစ္စ မရှိပါဘူး ခင်ဗျားတို့ ပါလာရင် အောင်မြင်မှာ သေချာတယ် ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေ ဖြစ်လာမှာ မလိုလားလို့ နောက်တစ်မှတ်တိုင် ဆက်သွားကြစို့"

အဘိုးအို ချင်း ပြန်ပြောပြီး ဘတ်စ်ကားကို ဆက်မောင်းထွက်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကား အတွင်းထဲတွင် လူအိုကြီး ၂ ယောက် စကားမပြောကြဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် အဘိုးကြီး ချင်က သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့အတွက် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က တစ္ဆေဆရာများကို သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကားဖြင့် လိုက်ခေါ်နေသည်ကို ယန်ကျန့် လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

အခန်း ၃၀၁ က အဘွားအို မုန်ရှောင်တုန်း

သင်္ချိုင်းစောင့် လော့ချန်

ဒါတင် မကသေးဘူး အဘိုးကြီး ချင်က နောက်တစ်ယောက်ကိုပါ သွားခေါ်ဦးမှာ။

သို့သော် ဒီအချိန်မှာ ဆီဇာဟိုတယ် ကို စောင့်ရှောက်တဲ့ လီချင့်ကျစ် ဆိုတဲ့ တစ္ဆေဆရာက သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်လို့ သူ ပါလာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ လူနည်းစုကလည်း တော်တော်လေး အရေးပါတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။

အိမ်အိုကြီးက အဘိုးအို ကျန်းတုန်း

တစ္ဆေစာတိုက် က လော့ဝမ်ဆုန်း

ပြီးတော့ ၃ နှစ်ကြာပြီးမှ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်...

တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ဒီထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်တွေသာ မသေခင် ဆုံတွေ့ပြီး ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်။

တကယ်လို့ ဒါက ဒုတိယလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှု ဆိုရင် ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်ဆီမှာ တစ္ဆေမျက်လုံး ၂ လုံးနဲ့ အလောင်းကောင် သံချောင်း ၂ ချောင်း ရှိနေရင်တောင် သူ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး။

အမှန်တကယ်ပင် ပထမလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးပြီးနောက် ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုက မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

အချိန် ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ယန်ကျန့် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ဒီမြို့ထဲမှာ သူ့အမေ ကျန်းဖန် ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ကျန်းဖန်က အလုပ်ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျောင်းတက်နေသော ယန်ကျန့်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန် ပိုက်ဆံရှာနေရသည်။

ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုင်တွယ်ဖို့ ဝန်မလေးခဲ့သော ယန်ကျန့်သည် ဒီတစ်ခါတော့ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

မှတ်ဉာဏ် ဖျက်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်နှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံး ကျန်းဖန်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမက သူ့အတွက် ရင်းနှီးဆုံးလူ ဖြစ်ပြီး ဒီကမ္ဘာမှာ ယန်ကျန့်အပေါ် အကြီးမားဆုံး ချည်နှောင်မှု ဖြစ်စေကာ တခြား ရင်းနှီးတဲ့သူ ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ ချည်နှောင်မှုထက်တောင် ပိုသာလွန်နေသည်။

ကျန်းဖန်၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် သူ့သဘာဝလွန် စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီး ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်ခွာဖို့ ကြိုးစားလို့ ရလောက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အချိန် ကြည့်လိုက်သည်။

၂ နာရီခွဲပြီ။

"မဆိုးပါဘူး ငါ့ရည်မှန်းချက်ကို အချိန်မတိုင်ခင် ပြီးမြောက်ခဲ့ပုံပဲ ငါ့အပေါ် အကြီးမားဆုံး ချည်နှောင်မှု ဖြစ်စေတဲ့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ တာဝန်က ငါ့အဖေ ဖြစ်လောက်တယ်..."

ယန်ကျန့်၏ အကြည့် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အိပ်မက်တစ္ဆေ ကမ္ဘာထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ယန်ရှောင်ထျန်း က သူ့ကို မှတ်မိနေသေးကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ဖို့ အခက်ခဲဆုံးပဲ။

တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက အိပ်မက်တစ္ဆေ ကမ္ဘာထဲ ဝင်ပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ဖို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ မလိုအပ်ပါဘူး။

ဒီအဆင့်လောက်ဆို လုံလောက်ပြီလို့ ယန်ကျန့် ခံစားရတယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကို ကိုင်တွယ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒီကမ္ဘာကြီးက သူ့အပေါ် ချည်နှောင်ထားနိုင်စွမ်း သိပ်မရှိတော့ဘူး။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း ဘက်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ သိရအောင် ဆက်သွယ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်မယ် အရာအားလုံး အဆင်ပြေရင် ဒုတိယလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှု မရောက်လာခင် ဒီကနေ ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ မလိုအပ်တဲ့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြဿနာတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်တာပေါ့"

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ပြီး မြို့ထဲကနေ ထွက်ခွာဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သူ လမ်းမပေါ် လျှောက်သွားပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်...

ရုတ်တရက်...

ဘေးဘက်မှ မှိန်ဖျော့သော မီးလုံး ၂ လုံး လင်းလာပြီးနောက် ခြောက်ခြားဖွယ် ဟွန်းသံ ထွက်ပေါ်လာကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘတ်စ်ကားတစ်စီး ဘယ်နေရာကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး ယန်ကျန့်ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာသည်။

နားမလည်နိုင်စရာ ကောင်းတာက ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက ဒီဘတ်စ်ကားကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း စုတ်ပြဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း"

ရုတ်တရက် အခြေအနေက ယန်ကျန့်ကို အငိုက်မိသွားစေသည်။ သူ ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ပွားပြီး ဘတ်စ်ကား တိုက်တာ ခံလိုက်ရကာ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

ယန်ကျန့်ကို တိုက်မိပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားအိုကြီးသည် လူသွားလမ်းပေါ်တွင် စောင်းလျက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှင်းနေတာပဲ။ ဒီဘတ်စ်ကား မောင်းတဲ့သူက ယန်ကျန့်ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းလာတာ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ကားနဲ့ တိုက်သတ်ချင်နေတာ။

ယန်ကျန့် မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲနေပြီး သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်...

ဘတ်စ်ကား စက်သတ်လိုက်ပြီး ရှေ့မီးများ ပိတ်သွားကာ တံခါးပွင့်လာသည်။ အသက်အရွယ် အစက်အပြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဘိုးအို တစ်ယောက် တောင်ဝှေးကို ကိုင်ပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာသည်။

"မြေကြီးပေါ်မှာ အသေကောင်လို ဟန်ဆောင်ပြီး လဲမနေနဲ့ ဒီလို လှည့်ကွက်လေးတွေက ငါ့လို လူအိုကြီးကို မလှည့်စားနိုင်ဘူး"

အဘိုးကြီးချင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အနားမကပ်ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် နာတယ် အဘိုးကြီးရေ ဟိုတုန်းက ငါ့အဖေကို တိုက်သတ်ခဲ့တာ ဒီအရာကြီးလား"

ယန်ကျန့် မြေကြီးပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ရုန်းထလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ နားလည်လိုက်ပြီ။

ဒီကမ္ဘာရဲ့ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ဒုတိယလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှု ရောက်ရှိလာပြီ ဆိုတာကိုပေါ့။

တကယ်ပဲ ယခင် တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အဆင့်ချင်း မတူတော့ဘူး။ ပေါ်လာတာနဲ့တင် သေစေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီ။

ကံကောင်းစွာနဲ့ သူကပြန်လည်စတင်တာ လုပ်နိုင်တယ်။