ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသောလူ

မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေကလေးများ သိမ်းပိုက်ထားသည့် ခေတ်မီမြို့ကြီးတစ်မြို့အတွင်း..

ခန္ဓာကိုယ် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သော ယန်ကျန့်ကို တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်က အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ မီးများ ငြိမ်းသွားပြီး မှောင်အတိကျသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အေးစက်လှသော ကလေးပုံရိပ်များ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး အရေအတွက်မှာလည်း အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားနေသည်။

'တစ္ဆေကလေးက ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်နေတုန်းမှာ ဒီသမ္မတနိုင်ငံခေတ် ဘီလူးသဘက်ကြီးတွေ ချမှတ်ထားတဲ့ အတားအဆီးတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး ငါ့ကို ဒီမှာ လာပုန်းခိုင်းထားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုပုန်းနေတာက သူတို့လို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့လူတွေအတွက်တော့ အသုံးမဝင်နိုင်ဘူး... ဒီအဘိုးကြီးတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါမယုံဘူး'

ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုထိ တောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သရဲအိမ်အဘိုးအို ကျန်းတုန်း၏ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုက သူ့အပေါ် သက်ရောက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု လိုအပ်သည်။

သို့သော် သူ ပြန်ကောင်းလာသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းလာသည်ဖြစ်စေ အခုအချိန်မှာတော့ အရေးမကြီးတော့ပေ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပုံမှန်ဖြစ်နေလျှင်တောင် ထိုဘီလူးသဘက်အိုကြီးများကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ တွေ့ဆုံလိုက်သည်နှင့် သူလုပ်နိုင်သည်မှာ ခုနစ်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖွင့်ပြီး ခေတ္တ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်သာ ရှိသည်။

'ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကလေးကသာ ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲပေးနိုင်ရင် ငါဒီကမ္ဘာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိနေသေးတယ်'

မှိန်ဖျော့နေသော အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ နံရံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖောက်ထွင်းမြင်လာရသည်ကို ယန်ကျန့် မြင်နေရသည်။ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ကမ္ဘာလုံးက ပို၍ပို၍ ဝါးတားတား ဖြစ်လာသည်။ နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် သူ့မျက်စိရှေ့က ကမ္ဘာကြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

ယခုအချိန်မှာ မွန်းလွဲ ၂:၃၅ ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

"ကံတရားအတိုင်းပဲပေါ့"

ယန်ကျန့်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေပြီး ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဒီအချိန်မှာ မြို့တစ်ခွင်လုံးမှာ သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အဘိုးကြီးတွေနဲ့ တစ္ဆေကလေးတွေရဲ့ တိုက်ပွဲက ဆက်လက် ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာသည်။

ယခင်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ တစ္ဆေကလေးများကို ဝါးမြိုသွားသော တံခါးများထဲမှ တစ္ဆေကလေးများ ပြန်လည် ထွက်လာကြသည်။ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘဲ အထဲကို ကျသွားသမျှ တစ္ဆေကလေး အားလုံး တဖြည်းဖြည်း ပြန်ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သင်္ချိုင်းမြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံခံထားရသော တစ္ဆေကလေးများမှာလည်း မြေကြီးကို လှန်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့ ကိုယ်ပေါ်တွင် မြေကြီးများ ပေကျံနေသော်လည်း မည်သည့် ထိခိုက်မှုမှ မရှိဘဲ သူတို့ ထုတ်လွှတ်နေသော သဘာဝလွန် စွမ်းအားမှာ ယခင်ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

ကျန်းတုန်း၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသော တစ္ဆေကလေးများပင် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်ရလာကြသည်။

ထိုတစ္ဆေကလေးများ ကန့်သတ်ချက်များမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် မြို့ထဲရှိ တစ္ဆေကလေး အရေအတွက်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် တိုးပွားလာသည်။

အရေအတွက်မှာ ထိုသမ္မတနိုင်ငံခေတ် အဘိုးကြီးများ ဖိနှိပ်ထားစဉ်ကထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် ကြာရှည်လှသော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုအတွင်း တစ္ဆေကလေးက အသာစီး ရလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် တစ္ဆေမြောက်မြားစွာကို စားသုံးထားပြီး သဘာဝလွန် စွမ်းအား အမြောက်အမြား စုဆောင်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုစွမ်းအားများ စုစည်းလိုက်သောအခါ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာများပင်လျှင် ၎င်းကို ခေတ္တသာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး အမြဲတမ်း မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

သရဲအိမ်အဘိုးအို ကျန်းတုန်းသည်လည်း ထိုအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် အသာစီးရနေစဉ်မှာပင် သူက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်ကို သတ်လိုက်လျှင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ကျန်းတုန်း ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည် အတူတကွ လမ်းဖောက်ပြီး တိုးဝင်ကြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေကလေးများက ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့ကာ ပြင်းထန်လှသော သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများ ဖြစ်ပွားနေသည်။

"နှမြောစရာပဲ... အရင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတုန်းက ငါက အဲဒီလူငယ်လေးကို ရှုံးနိမ့်ပြီး ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ခိုးယူခံလိုက်ရတယ်... မဟုတ်ရင် အခြေအနေက ဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

မန်ရှောင်တုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမရဲ့ အိုမင်းတဲ့ မျက်နှာမှာ ရက်စက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့တွေဟာ ဒီအချိန်မှာ ရှေ့တိုးဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲနေကြသည်။

ကျန်းတုန်းက လမ်းဖောက်ပေးနေသော်လည်း သူသည် ရှေ့မှ တစ္ဆေကလေးများကိုသာ တားဆီးနိုင်သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်နေစဉ်မှာ အခြားဘက်ပေါင်းစုံမှ တစ္ဆေကလေးများက အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ အဆမတန် များပြားလှသော အရေအတွက်ဖြင့် ပေါ်လာကြကာ ဤသမ္မတနိုင်ငံခေတ် အဘိုးကြီးများကို အရေအတွက် အသာစီးဖြင့် နင်းခြေရန် ကြိုးစားကြသည်။

"ဒီလိုသာ ဆက်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းခံနေမယ်ဆိုရင် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး... အစောပိုင်းက ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ တစ္ဆေကလေးတွေ ပြန်နိုးလာပြီဆိုတော့ နောက်ဆက်တွဲ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုပြီး ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်... ငါတို့ ရှုံးတော့မယ်"

ရုတ်တရက် ကျန်းတုန်းက လက်ရှိအခြေအနေကို သတိရှိစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအားအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို အေးစက်လှသော တစ္ဆေကလေးများက အစီအရီဖြင့် တားဆီးထားကြသည်။ ထို့နောက် ဒုတိယတန်းက တစ္ဆေကလေးများက အုပ်စုလိုက် တိုးဝင်လာကြသည်။

အရေအတွက် အလွန်အမင်း များပြားလာသောအခါ သူပင်လျှင် တောင့်ခံထားရန် ခက်ခဲလာသည်။

"ငါ ခံစားမိတယ်... ငါတို့တွေ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ဘူး... ဒီတစ္ဆေကလေးမှာ အနည်းဆုံး သဘာဝလွန် စွမ်းအား သုံးမျိုး ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မက ထပ်နေတယ်... ဒါ့အပြင် သက်တမ်းတိုစေတဲ့ ကျိန်စာလည်း ပါသေးတယ်... သူ့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကလည်း အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်... ပြီးတော့ သူက တကယ့် အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအပြင် ဒီတစ္ဆေကလေးက အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိသေးတယ်"

အဘိုးကြီးချင်က မျက်လုံးမှေးကာ သူ့ရဲ့ အကဲခတ်မှုကို ပြောလိုက်သည်။ သူဟာ ဒီလို တစ္ဆေမျိုးကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ မသိတော့တဲ့အတွက် ဘာမှ ဝင်မလုပ်တော့ပေ။

ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးမျိုး တစ်ကောင်တည်းကိုတောင် ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ရမှာ ဖြစ်ပြီး အခုလို အရေအတွက် အမြောက်အမြားဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အဘိုးကြီးတွေဟာ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်ကြတဲ့အတွက် ခေတ္တ တားဆီးထားနိုင်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ အလားအလာက အဆုံးမရှိပေမယ့် လူသားတွေမှာတော့ အကန့်အသတ် ရှိသည်။

သူတို့လို အဆင့်ရှိတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေတောင် ဝိညာဉ်ဆိုးတွေကို အဆုံးမရှိ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"မင်း တံခါးတစ်ခု ဖွင့်ပြီး ငါတို့ကို အဲဒီလူငယ်လေးဆီ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားပြီး တိုက်ခိုက်လို့ ရမလား"

သင်္ချိုင်းစောင့် လော်ချန်းက မေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာ လော်ဝမ်စုန်းက "မရဘူး... တံခါးတွေ အားလုံးကို ဒီတစ္ဆေကလေးက ပိတ်ဆို့ထားတယ်... ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး မကြာခင် အစွမ်းကုန်တော့မယ်... တစ္ဆေနယ်မြေလည်း ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့အတွက် အဲဒီလူငယ်လေး အနားကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဖို့ လမ်းမရှိဘူး"

"ငါလည်း အတူတူပဲ... သင်္ချိုင်းမြေက မြှုပ်နှံနိုင်တဲ့ အရေအတွက်က ပိုပြီး နည်းလာပြီ... ပြီးတော့ ဒီတစ္ဆေကလေးက ကြီးထွားနေတုန်းပဲ... ငါတို့ အခု ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်သေးတယ်... နောက်ကျသွားရင်တော့ တကယ်ပဲ အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်"

လော်ချန်းလည်း ဝန်ပိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်ဆုတ်ဖို့ အကြံပြုလိုက်သည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တခြားသူတွေက ငြင်းပယ်ကြသည်၊ သို့မဟုတ် ဒီထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမှာ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတစ်ခု စတင် ပျက်စီးလာပြီဆိုရင်တော့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြိုလဲသွားတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် တစ္ဆေကလေးတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ရောက်လာပြန်သည်။

တစ္ဆေကလေးက သူတို့ရဲ့ အားနည်းလာမှုကို သိသိသာသာ အာရုံခံမိပုံရသည်။ ဒီအချိန်မှာ အနီးနားရှိ တစ္ဆေကလေးတွေက ပုန်းမနေတော့ဘဲ အုပ်စုလိုက်ကြီး ထွက်လာကြသည်။ ခဏချင်းမှာပဲ ဒီသမ္မတနိုင်ငံခေတ် အဘိုးကြီးတွေရဲ့ ရှေ့က ကမ္ဘာကြီးဟာ မှောင်အတိကျသွားသည်။

ကောင်းကင်ကြီး မှောင်သွားတာ မဟုတ်ပေ။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တစ္ဆေကလေးတွေက ကောင်းကင်မှာ အလွှာလိုက် ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထူထပ်လွန်းလှတဲ့အတွက် ကြည့်ရသူမှာ ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဒီတစ္ဆေကလေးက အစွမ်းကုန် လှုပ်ရှားနေပြီ... ငါတို့ရဲ့ အရေအတွက်ကို တစ်သုတ်တည်းနဲ့ ရှင်းပစ်ချင်နေတာပဲ... ငါတို့အားလုံးကိုပါ သုတ်သင်ပစ်ချင်နေတာ"

အဘိုးကြီးချင်ရဲ့ မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။

"တခြားနည်း မရှိတော့ဘူး... အသက်ပေးပြီး တိုက်ရတော့မှာပဲ"

သင်္ချိုင်းစောင့် လော်ချန်းဟာ ဒီအချိန်ထိ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ မည်းနက်တဲ့ မျက်လုံးတွေ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ အနီးနားက သင်္ချိုင်းမြေတွေ ရုတ်တရက် ပွလာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ပုပ်သိုးနေတဲ့ လက်တစ်ဖက် မြေကြီးထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီးနောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေဟာ သင်္ချိုင်းမြေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကနေ ဖောက်ထွက်လာကြသည်။

ထိုဝိညာဉ်ဆိုးတွေဟာလည်း အဆုံးမရှိသလို ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

သင်္ချိုင်းမြေမှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့ ဒီဝိညာဉ်ဆိုးတွေ အားလုံးဟာ လော်ချန်း ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ သူတွေဖြစ်ပြီး အခုတော့ တစ္ဆေကလေးတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံဖို့အတွက် သူတို့တွေကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာ လော်ဝမ်စုန်းလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရာ သူ့အနောက်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ သစ်သားတံခါးအိုကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုသစ်သားတံခါး ပွင့်သွားတဲ့အခါ အနောက်မှာ နောက်ထပ် သစ်သားတံခါး တစ်ခု၊ အဲဒီအနောက်မှာ နောက်ထပ် တစ်ခု... သစ်သားတံခါးတွေဟာ အဆုံးမရှိသလို အလွှာလိုက် ပွင့်သွားကြပြီး မသိရတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုနဲ့ ချိတ်ဆက်သွားသည်။

ခဏချင်းမှာတင် သစ်သားတံခါး အရေအတွက် ဘယ်လောက် ပွင့်သွားလဲ မသိရပေ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သစ်သားတံခါးတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ ကျယ်လောင်တဲ့ "ဒိုင်း" ဆိုတဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ နောက်ဆုံးတံခါး ပွင့်သွားပုံရသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ တံခါးထဲကနေ ထူထပ်လှတဲ့ အမှောင်ထုကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လော်ဝမ်စုန်းကို လွှမ်းခြုံကာ ရှေ့ကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုသွားသည်။

ထိုအမှောင်ထု လွှမ်းခြုံထားတဲ့ နေရာမှာ တစ္ဆေကလေးတွေ အပါအဝင် အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှောင်ထုက ဝါးမြိုနေစဉ်မှာပဲ သစ်သားတံခါး အလွှာတွေဟာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်ပိတ်သွားကြသည်။

မန်ရှောင်တုန်းလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူမ လက်ထဲက ခြင်းတောင်းပေါ်က အနက်ရောင် အဝတ်စကို လှန်လိုက်ရာ ထူးဆန်းတဲ့ အရုပ်တွေနဲ့ အစားထိုးအရုပ်တွေဟာ တန်ဖိုးပေးဆပ်စရာ မလိုသလို ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုအရုပ်တွေ ပေါ်လာတာနဲ့ မြေကြီးပေါ် ပြိုလဲသွားကြပြီး အစားထိုးအရုပ်တွေဆိုရင် ပေါ်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရင်တောင် အရုပ်အနည်းငယ်ကတော့ လှုပ်ရှားနိုင်သေးသည်။

သူမရဲ့ အတိတ် ကျူးကျော်မှု စွမ်းအား ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး နည်းလမ်း ပျောက်ဆုံးနေတဲ့အတွက် တခြားသူတွေအပေါ် ကျရောက်နေတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးဖို့ သူမ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ တကယ့် အဓိက အင်အားစုကတော့ ကျန်းတုန်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းတုန်းဟာ သူ့ရဲ့ လက်တွေနဲ့ သဘာဝလွန် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး သူ့ရှေ့က မှောင်အတိကျနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ရင်တောင် မလုံလောက်သေးပေ။ မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင်ဟာ နောက်တစ်ခဏမှာတင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တစ္ဆေကလေးတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ဖုံးလွှမ်းသွားပြန်သည်။

အေးစက်လှတဲ့ လူအုပ်ကြီး တိုးဝှေ့လာသည်။

သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေဟာ အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ ရှုံးနိမ့်သွားတာ မဟုတ်ပေ။ ထိုမြှုပ်နှံခံထားရတဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ပြင်းထန်လှတဲ့ သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွေ ဖြစ်ပွားနေပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကြားမှာ ရံဖန်ရံခါ အပေါက်တွေ ပွင့်ထွက်လာတတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုအပေါက်တွေဟာလည်း ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်သွားကြသည်။

ပြင်းထန်တဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုအတွင်းမှာ လူတစ်ယောက် စတင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ပထမဆုံး သေဆုံးသူမှာ သင်္ချိုင်းစောင့် လော်ချန်း ဖြစ်သည်။ သူဟာ တစ္ဆေကလေးတွေရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ခဏချင်းမှာတင် သူ့ရဲ့ အလောင်းကောင်တောင် မကျန်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ခု စားသုံးလိုက်သလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက်မှာတော့ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည်မှာ လော်ချန်း သေဆုံးသွားပေမယ့် သင်္ချိုင်းမြေက ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ တခြားသူတွေဆီကို ပျံ့နှံ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏတာအတွင်းမှာတင် လော်ချန်းရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရသည်။

သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက် သေဆုံးသွားခြင်းဟာ ဟန်ချက်နဲ့ အခြေအနေတွေ ပျက်စီးသွားပြီဆိုတာကို ညွှန်ပြနေသည်။ ထို့နောက် ဒုတိယမြောက် အဘိုးကြီးမှာ ဆိုးရွားစွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။သူမမှာ မန်ရှောင်တုန်း ဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေကလေးများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လူအုပ်ကြားထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက လက်ရှိမှာပဲ သေဆုံးသွားတာ ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ အတိတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကတော့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာနိုင်သေးသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို ရောက်ဖို့ အချိန်ယူရလိမ့်မည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို တစ္ဆေကလေးတွေ သိမ်းပိုက်ထားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် မန်ရှောင်တုန်း အခု ရောက်လာရင်တောင် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခြေအနေက လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီ ဖြစ်လို့ပင် ဖြစ်သည်။

တတိယမြောက် သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အဘိုးကြီးလည်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာ လော်ဝမ်စုန်း ဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေဟာ အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး တံခါးတိုင်းမှာ တစ္ဆေကလေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ ရှေ့က တစ္ဆေကလေး အနည်းငယ်ကို သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ တားဆီးထားနိုင်ပေမယ့် အနောက်က တစ္ဆေကလေးတွေရဲ့ ခုန်အုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

အဘိုးကြီးချင်ကတော့ အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးသည်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပုံရိပ်ယောင်လို ဖြစ်နေပြီး လက်ရှိမှာရော အတိတ်မှာပါ တည်ရှိမနေသလိုမျိုး သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်တိမ်းနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရုံလောက်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် နည်းလမ်းတွေက သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အဘိုးကြီးတွေကို မမီတဲ့အတွက် ဘာမှ ထူးခြားအောင် မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူဟာ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြန်လည်စတင်ရန် ကြိုးစားနေပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ္ဆေကလေးတွေ သိမ်းပိုက်ထားပြီး သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက်တွေက ကြောက်စရာကောင်းလှတဲ့အတွက် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ရှုံးပြီ"

အဘိုးကြီးချင်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ပြန်ပြင်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ပေ။

လျင်မြန်စွာပင် တစ္ဆေကလေးတွေဟာ အုန်းခနဲ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်ကိုပါ သိမ်းပိုက်လိုက်ကြသည်။

သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ဒီအဘိုးကြီးတွေ အတူတကွ ပူးပေါင်းခဲ့ကြတာတောင် တစ္ဆေကလေးတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အပြတ်အသတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရတာဟာ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ ခက်ခဲလှသည်။ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မျိုးဟာ သဘာဝလွန် နယ်ပယ်ရဲ့ အကန့်အသတ်ကိုတောင် ကျော်လွန်သွားပုံရပြီး ဘယ်သူမှ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

'အောင်မြင်တော့မယ်'

အဆောက်အအုံထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ ယန်ကျန့်လည်း အပြောင်းအလဲတချို့ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှာပဲ ဖိနှိပ်မှုတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ချက်ချင်း ပြန်ရလာသည်။

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်းဆိုသလို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဝမ်းသာသွားမိသည်။

သေချာပေါက် သူ ခန့်မှန်းထားသလိုပါပဲ၊ တစ္ဆေကလေး ပေါ်လာတာဟာ အောင်မြင်မယ့် ရလဒ်ကို ကြိုမြင်ထားလို့ ဖြစ်ရမည်။

ဒါ့အပြင် ယန်ကျန့်ဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်တော့မှာကို မြင်နေရပြီဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သစ်သားအခန်းထဲကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

'ငါ လွတ်တော့မယ်'

နောက်ထပ် တစ်မိနစ်တောင် မလိုတော့ဘဲ သူ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာရတော့မယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

မွန်းလွဲ ၂:၃၉ မိနစ်

ဒီနောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ ယန်ကျန့်ဟာ စိတ်မလောဘဲ ထိုနေရာမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေသည်။ အပြင်က အခြေအနေကို မသိရပေမယ့် သတိထားတာကတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

မွန်းလွဲ ၂:၄၀ မိနစ်။

ဒီအချိန်ကို ရောက်တဲ့အခါ ယန်ကျန့်ဟာ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး စတင် ပြိုလဲပျက်စီးလာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ မြူခိုးပါးပါးလေးလိုပဲ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

'ငါ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ'

သူ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ။

ရုတ်တရက်။

ဝါးတားတား ဖြစ်နေတဲ့ လမ်းကောက်ကောက်လေးတစ်ခု တစ်နေရာကနေ ပေါ်လာပြီး ဒီအဆောက်အအုံထဲကို တိုက်ရိုက် ဆန့်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက်မှာတော့ ထိုလမ်းပေါ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု နီးကပ်လာသည်။

"မင်းကို ခရီးပို့ပေးလိုက်မယ်"

ကျန်းတုန်းရဲ့ အသံဟာ လမ်းပေါ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံနဲ့အတူ ယန်ကျန့် တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်မရခင်မှာပဲ ဝိညာဉ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေတဲ့ လက်အိုကြီးတစ်ဖက်က သူ့ရဲ့ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ အဆောက်အအုံထဲက တစ္ဆေကလေးတွေ အတူတကွ လှုပ်ရှားပြီး တားဆီးဖို့ ကြိုးစားကြပေမယ့် နောက်ကျသွားပုံရသည်။

ယန်ကျန့် ခံလိုက်ရတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုဟာ လက်ရှိ အခိုက်အတန့်မှာ ဖြစ်ပျက်တာ မဟုတ်ဘဲ ဒီနေရာမှာ အမြဲတမ်း စောင့်ကြိုနေသလိုမျိုးဖြစ်ပြီး လုံးဝ ခုခံလို့ မရနိုင်ပေ။

ကျန်းတုန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုဟာ တစ္ဆေကလေးတွေရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်ပြီး၊ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွှားကာ သူ့ကို သေစေနိုင်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အချိန်ကတော့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာတင် သူ့မျက်စိရှေ့က ကျန်းတုန်းဟာ ဒီကမ္ဘာကြီးနဲ့အတူ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။