လက်တွေ့နှင့် ပုံရိပ်ယောင်

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ထိုကမ္ဘာကြီးသည် ယခုအခါ စိတ်ကူး၍မရနိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြိုလဲပျက်စီးနေသည်။

ထိုပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှသာ ယန်ကျန့်၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် တစ္ဆေကလေးတို့သည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ဆီသို့ လုံးဝ ပြန်မသွားခဲ့ကြဘဲ ထိုအခန်းထဲ၌သာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့ အခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှမှာ အစစ်အမှန်မဟုတ်ဘဲ အိပ်မက်တစ်ခု သို့မဟုတ် စိတ်ထဲက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။

"ပြန်ရောက်ပြီလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းထားသော သစ်သားအခန်းထဲ၌ ရပ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်က တုန်ခါနေပြီး နံရံပေါ်တွင် သူမ၏ အရိပ်ကို ထိုးထားသည်။

ထို့အပြင် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ခြောက်ခြားစေသည်မှာ အခန်းအလယ်တွင် ကျောက်တုံးတစ်ခု တင်ထားသော သစ်သားစင်တစ်ခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းမှာ ကျောက်တုံးမဟုတ်ဘဲ ကွေးကုတ်နေသော အခြောက်လှန်းအလောင်းကောင် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဖုန်မှုန့်များ အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုအလောင်းကောင်မှာ ကျောက်သားကဲ့သို့ အရေပြား ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးကြီးနှင့် တူနေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအလောင်းကောင်၏ ဦးခေါင်းတွင် မျက်ခွံများ မရှိဘဲ မျက်တွင်းများမှာ အလွန်ကြီးမားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို နေရာယူထားသည်။ အတွင်းပိုင်းမှာတော့ အဆုံးအစမရှိသော ချောက်နက်ကြီးကဲ့သို့ မှောင်အတိကျနေပြီး စမ်းသပ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အလောင်းကောင်၏ မျက်တွင်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထူးဆန်းသော အင်အားတစ်ခုက သူမကို မိန်းမောသွားစေပြီး ခေတ္တမျှ မျက်တောင်မခတ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

ရုတ်တရက် ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသော အမှောင်ထု မျက်တွင်းများထဲတွင် လတ်ဆတ်သော မျက်လုံးတစ်စုံ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း လန့်သွားပြီး အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မျက်လုံးများသည် အလွန်ရင်းနှီးနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ပုံစံနှစ်မျိုးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပို၍ဆိုးသည်မှာ သူမသည် ထိုဟောက်ပက်နေသော မျက်တွင်းများ၏ အတွင်းဘက်တွင် ရှိနေသလား သို့မဟုတ် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသလား ဆိုသည်ကိုပင် သံသယဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဆက်ပြီး မတွေးရဲတော့ပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏ အကြည့်ကို အမြန်လွှဲလိုက်ပြီး သစ်သားစင်ပေါ်မှ ဖုန်ထူနေသော အလောင်းကောင်အနားသို့ မချဉ်းကပ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"နေဦး... ယန်ကျန့်က ဘာလို့ ပုံမှန်အခြေအနေ ပြန်မရောက်သေးတာလဲ"

အလောင်းကောင်၏ ထူးဆန်းသော ဆွဲဆောင်မှုမှ ရုန်းထွက်ပြီးနောက် သူမ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်ရလာသော်လည်း ယန်ကျန့်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ အခြေအနေမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူ့တွင် ဒဏ်ရာမရှိသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ ပွင့်လျက်သားနှင့် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအချိန်တွင် မည်းနက်ပြီး ဟောက်ပက်ဖြစ်နေကာ အသိစိတ် ကင်းမဲ့နေပုံရသည်ကို ဝမ်ရှန်းရှန်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယန်ကျန့်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူ့ကို နိုးကြားလာစေရန် အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ကြည့်သည်။

သို့သော် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်မှာ ပြင်ပအသံများကို တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဲဒီအစား တစ္ဆေကလေးကသာ တုံ့ပြန်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်သည်။

'တစ်ခုခု ပြဿနာရှိနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် သူက အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး မလွတ်လာသေးတာလား... ငါကတော့ ထွက်လာနိုင်ပြီဆိုတော့ ယန်ကျန့်လည်း အဆင်ပြေသင့်ပါတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူသာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါလည်း သေချာပေါက် ဖြစ်မှာပဲ'

ဝမ်ရှန်းရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွေးနေမိသည်။

သို့သော် သူမတွင် သဘာဝလွန် အတွေ့အကြုံများစွာ မရှိသဖြင့် လက်ရှိအခြေအနေကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။

ရုတ်တရက် ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှေရောင် သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။

"ဒါ ငါ့ဆီမှာ ရှိနေသေးတာလား"

သူမ ဖွင့်လိုက်သော သေတ္တာထဲတွင် ညိုမည်းသော လူ့အရေပြားကျမ်း ရှိနေသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကမ္ဘာထဲတွင် ထိုအရာကို ယန်ကျန့်အား ပေးခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။

'အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လက်တွေ့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိဘူးပဲ... အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ'

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် လူ့အရေပြားကျမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ယန်ကျန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို ထုတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

" ဒီကိုလာ" ဝမ်ရှန်းရှန်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေကလေးသည် ခြေဗလာဖြင့် ချက်ချင်း ပြေးလာသည်။

"တကယ်လို့ ဒီအရေပြားကျမ်းက ငါ့လက်ထဲကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင်... သူ့ကို စားပစ်လိုက်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တစ္ဆေကလေးမှာ ခေါင်းစောင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူငယ်အိမ်မရှိသော မျက်လုံးများမှ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ ပြောသည်ကို ကြားသလား မကြားသလား မသေချာပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ဤသို့ လုပ်ရခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကမ္ဘာထဲတွင် လူ့အရေပြားကျမ်း၏ ထိန်းချုပ်မရသော အချက်များကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု အသုံးပြုချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်စေရန် သူမ တားဆီးရမည်။

အရေပြားကျမ်းကို လက်ထဲတွင် ဖြန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးကာ အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ပြောစမ်း... ယန်ကျန့် အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် လူ့အရေပြားကျမ်းမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မေးခွန်းကို မတုံ့ပြန်ပေ။

"မင်း မဖြေဘူးဆိုရင် တစ္ဆေကလေးကို ကျွေးလိုက်မှာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေကလေးက မင်းကို စားလိုက်ရင် မင်းရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ရသွားမှာပဲ... အဲဒီကျမှ သူ့ကို ပြန်မေးလည်း အတူတူပါပဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အရေပြားကျမ်းကို ကောက်ယူပြီး တစ္ဆေကလေး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ကမ္ဘာတုန်းက တစ္ဆေကလေးဟာ အရေပြားကျမ်းကို စားခဲ့ဖူးပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပေ။ ပိုပြီးတောင် ထက်မြက်လာပြီး အမိန့်ကို နာခံကာ မေးခွန်းများကိုလည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး ချက်ချင်း ဖြေဆိုခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် တစ္ဆေကလေး ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားမည့် ကိစ္စများကို စဉ်းစားမည့် ယန်ကျန့်နှင့် မတူပေ။ သူမက တစ္ဆေကလေးကို အရေပြားကျမ်း ကျွေးခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုဟုပင် ထင်နေသည်။

ထိုအခိုက် အရေပြားကျမ်းမှာ 'ထိတ်လန့်' သွားပုံရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တွန့်လိမ်နေသော အနက်ရောင် စာသားတစ်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ္ဆေကလေး၏ ပါးစပ်နားမှ အရေပြားကျမ်းကို မကျေမနပ် ပြန်ယူလိုက်သည်။

ထပ်မံ ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ - 'ငါက ယန်ကျန့်ပါ... မင်း ဒီစာကို ဖတ်နေရတဲ့အချိန်မှာ ငါ ဒီကမ္ဘာမှာ မရှိတော့ဘူး'

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ဤစာတစ်ကြောင်းသာ ရှိပြီး အခြားစာသားများ ပေါ်မလာပေ။

ဒါက အရေပြားကျမ်းရဲ့ နိဒါန်းပျိုးခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဖြစ်မှန်ကို ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် မသေသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ ဒီကမ္ဘာမှာ မရှိတော့ဘူး... အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်လား... ဒါဆို သူက အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာ ပိတ်မိနေတုန်းပဲပေါ့"

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ယန်ကျန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်လာပြီ။

သူမနှင့် တစ္ဆေကလေးမှာ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း ယန်ကျန့်မှာမူ ထိုကမ္ဘာထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့် အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိတ်မိနေမှာလဲ" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

အရေပြားကျမ်းက စာသားကို အမြန်ဖော်ပြလိုက်သည်။ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

"ထာဝရ"

ထာဝရ ပိတ်မိနေခြင်းမှာ မသေသေးသော်လည်း သေဆုံးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်ကို အဲဒီကမ္ဘာကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလား"

အရေပြားကျမ်းက ဤမေးခွန်းအတွက် စာသားအသစ် မဖော်ပြပေ။

"မင်း ထပ်ပြီး မဖြေချင်ဘူးလား... ယန်ကျန့် ဒီကမ္ဘာကနေ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားစေချင်တာလား" ဝမ်ရှန်းရှန်းက မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် စာသားအသစ် ထပ်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူမှ ယန်ကျန့်ကို ပြန်ခေါ်မလာနိုင်ဘူး... သူ ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားပြီးပြီ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ထိုစာကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

လူ့အရေပြားကျမ်းမှာ လိမ်လည်လေ့မရှိပေ။ ဤသို့ ပြောသည်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် အမှန်တရား ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုအချိန်၌ ယန်ကျန့်မှာ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စောစောက သရဲအိမ်အဘိုးအို ကျန်းတုန်းက သူ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှောင်လွှဲမရသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်……

ဒါဟာ မနှစ်မြို့စရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားပြီး အိမ်ဟောင်းအဘိုးအို ကျန်းတုန်း ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ယန်ကျန့် အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ သူ မသေဆုံးခဲ့ပေ။

'တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ' ယန်ကျန့် တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲပျက်စီးသွားသော်လည်း ယန်ကျန့်မှာ မူလနေရာသို့ ပြန်မရောက်သေးပေ။

ကောင်းကင်ယံတွင် သစ်သားအိမ်၏ ပုံသဏ္ဍာန် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ္ဆေကလေးများမှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဘာမှမရှိသော ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကြီးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာမရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။ ကျန်းတုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ့တွင် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်း မရှိပေ။

'မဟုတ်ဘူး... ဒါမမှန်ဘူး... ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ တိတ်ဆိတ်သွားပုံပဲ... ကျန်းတုန်းက အဲဒီနောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုမှာ ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ထပ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား'

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တစ္ဆေရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘဲ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအားအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် လက်ထဲမှ အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။

'ငါက ပုံရိပ်ယောင်နဲ့ လက်တွေ့ရဲ့ ဆုံချက်မှာ ပိတ်မိနေတာပဲ... ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ငါက ကြီးမားတဲ့ ပြန်လည်စတင်မှုကို သုံးပြီး ဒီအခြေအနေကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ပေမယ့် အခုတော့ မရတော့ဘူး... ကျန်းတုန်း လုပ်ခဲ့တာကြောင့် ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေက အိပ်ပျော်နေတယ်... ဒါကြောင့် ငါ့ကိုယ်ငါ ကယ်တင်လို့ မရဘူး'

'အဲဒီတော့ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုက ငါ့ကို သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ အဲဒီနောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ ငါ့ကို ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်'

ယန်ကျန့် ဤသို့ တွေးလိုက်မိသောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ကျန်းတုန်းက ပုံရိပ်ယောင်နဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွေ အတူတူ တည်ရှိနေတာကို ကြိုသိနေတာလား။

မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလိုနည်းလမ်းကို သုံးမှာလဲ။

'ဒါ့အပြင် ဒီတိုက်ခိုက်မှုက ငါ့ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားတာ... တစ္ဆေကလေး ဒီမှာ မရှိတာကို ကြည့်ရင် သူက ပြန်ရောက်သွားပြီဆိုတာ ထင်ရှားတယ်... ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်'

ယန်ကျန့်သည် ထိုနေရာတွင် သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်နေခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။

သို့သော် သူ ပိုပြီး နားလည်လေလေ ပိုပြီး ထိတ်လန့်လေလေ ဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန် ကမ္ဘာကနေ ဖန်တီးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က လက်တွေ့ကမ္ဘာကို သက်ရောက်မှု ပေးနိုင်နေသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယန်ကျန့်သည် ယခင်ကမ္ဘာ၏ အနှောင့်အယှက်များမှ လွတ်မြောက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သင့်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေတချို့မှာ ယန်ကျန့်၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေသည်။ သရဲအိမ်အဘိုးအို ကျန်းတုန်း၏ နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို ဒီတစ္ဆေခြောက်တဲ့ နေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ကြောင်းသာ သူ သိသည်။

'ဒီအခြေအနေမှာ ငါ့မှာ ရုန်းထွက်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး... တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ပြင်ပက အပြောင်းအလဲတွေကို အားကိုးရမယ်... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်လာမယ့် အချိန်အထိ စောင့်ရမယ်'

သို့သော် ဤနေရာတွင် သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေသဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသည်ကိုပင် အာရုံခံ၍ မရပေ။

ယန်ကျန့် ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်နေပါစေ သူ့ကိုယ်သူ မည်သည့် အပြောင်းအလဲမှ မခံစားရပေ။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူက အကြမ်းဖျင်း သီအိုရီတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒီကမ္ဘာမှာ ပိတ်မိနေတာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်က ပိတ်မိနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျန်းတုန်းရဲ့ နောက်ဆုံးစကား - "မင်းကို ခရီးပို့ပေးလိုက်မယ်"

ဒါဟာ ယန်ကျန့်ရဲ့ အသိစိတ်ကို ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ လမ်းပေါ် ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

'အသိစိတ်က ပိတ်မိနေတာဆိုရင် ငါ့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့်သူက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ပဲ ရှိမယ်' ယန်ကျန့် တိတ်တိတ်လေး တွေးလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက တစ်ခုရှိသည်။

အကယ်၍ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်က ပိတ်မိနေရင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက သူ့ကို ကယ်နိုင်ကောင်း ကယ်နိုင်လိမ့်မည်၊ သို့သော် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ဘယ်သူက အမိန့်ပေးမှာလဲ။

သို့သော် သစ်သားအိမ်အတွင်းမှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် လူ့အရေပြားကျမ်းကို ကြည့်ပြီး နားလည်သွားသည်။

"ဘယ်လူသားမှ ယန်ကျန့်ကို မကယ်နိုင်ဘူး... တနည်းအားဖြင့် ယန်ကျန့်ကို ကယ်နိုင်မယ့် အရာက လူသား မဟုတ်ဘူးပေါ့... ဟုတ်လား"

လူ့အရေပြားကျမ်းက မတုံ့ပြန်ပေ။

"ဒီမှာ ဒီအခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အရာက တစ္ဆေကလေးပဲ" ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆက်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကလေးက ကူညီနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ပေ။

သို့သော် ထိုအခိုက် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သစ်သားအိမ်၏ အောက်ထပ်မှ လှေကားပေါ် တက်လာသော ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"ယန်ကျန့်... မင်း အဲဒီမှာ ရှိလား"

ထို့နောက် အသံတစ်သံက ခေါ်လိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ လျိုချီ၏ အော်သံ ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင် သဘောတူညီချက်အရ အချိန်ကုန်သွားလို့ ယန်ကျန့် အသက်ရှင်လျက် ထွက်မလာရင် လျိုချီက တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ လျိုချီ စိတ်မချနိုင်ဘဲ သစ်သားအိမ်ထဲ ဝင်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လျိုချီဟာ ယန်ကျန့်နဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ကို ဒီထူးဆန်းတဲ့ နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်မပြေးနိုင်လို့ပင်။

"လျိုချီ... အဲဒါ မင်းလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သံသယရှိသော လေသံဖြင့် ပြန်ထူးလိုက်သည်။

လျင်မြန်စွာပင် ခြေသံများ မြန်လာပြီး လျိုချီ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်လာကာ အခန်းဆီသို့ အသံကြားရာနောက် လိုက်လာသည်။

"ဒီအခန်းနားကို မကပ်နဲ့... မင်း တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံရပြီး အတိတ်ကမ္ဘာထဲကို ဆွဲခေါ်ခံရလိမ့်မယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

လျိုချီ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း... အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ" လျိုချီ မေးလိုက်သည်။

"ဒီအခန်းထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကိုတော့ အခုလောလောဆယ် မတိုက်ခိုက်သေးဘူး... ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက မကောင်းဘူး... ငါကတော့ လွတ်လာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ပိတ်မိနေတုန်းပဲ... ငါ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာနေတယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လျိုချီက "ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အသေးစိတ် ပြောပြလို့ ရမလား... ငါက တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်လို့ မင်းထက် အတွေ့အကြုံ ပိုများတယ်... ငါ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း စဉ်းစားလို့ ရကောင်းရလိမ့်မယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို ငါ အကြမ်းဖျင်း နားလည်ပါပြီ... လူ့အရေပြားကျမ်းရဲ့ စကားအရဆိုရင် ယန်ကျန့်ကို ကယ်နိုင်မယ့်သူက ငါတို့ မဟုတ်သလို တစ္ဆေကလေးလည်း မဟုတ်ဘူး... သူ့ဘေးက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ဖြစ်ဖို့ များတယ်... အဲဒီ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ငါ မြင်ဖူးတယ်... သူက တကယ့် တစ္ဆေဆိုး တစ်ကောင်ပဲ... အရေပြားကျမ်းက အခြေအနေတွေနဲ့ ကိုက်ညီတယ်" လျိုချီက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်ဟောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ လူ့အရေပြားကျမ်းကို မြင်ဖူးသည်၊ ၎င်းသည် သူတို့ကို တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်ကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ အခန်းထဲမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို မမြင်ရဘူး" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီက "မင်း မမြင်ရတိုင်း မရှိတာ မဟုတ်ဘူး... တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ပေါ်လာဖို့အတွက် ရေကို ကြားခံအဖြစ် လိုအပ်တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို မြင်ရလား၊ မမြင်ရဘူးလား ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး... အရေးကြီးတာက ယန်ကျန့်ကို ကယ်ဖို့အတွက် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို အမိန့်ဘယ်လို ပေးရမလဲ ဆိုတာပဲ"

"ယန်ကျန့်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ အဲဒီ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို အမိန့်မပေးနိုင်ဘူး"

လူ့အရေပြားကျမ်းက အချက်အလက်တွေကို ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ လျိုချီနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ဟာ ယန်ကျန့်နဲ့ တူညီတဲ့ ကောက်ချက်ကိုပဲ ချလိုက်ကြပြီး တူညီတဲ့ အခက်အခဲကိုပဲ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ဘယ်သူက အမိန့်ပေးမှာလဲ။

လျိုချီဟာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးအကြောင်း တစ်ကြိမ်ပဲ မြင်ဖူးတဲ့အတွက် သိပ်မသိပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်းကတော့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို မြင်တောင် မမြင်ဖူးပေ။

တကယ်တော့ ယန်ကျန့်အပြင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိသေးသည်။

အဲဒါကတော့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ယန်ရှောင် ပဲ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ရှောင်ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။