ကြားခံနယ်ဖြင့် လမ်းပြခြင်း

အချိန်တွေက တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးနေသည်။

သစ်သားအိမ်လေးရဲ့ ဒုတိယထပ်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ လျိုချီတို့ဟာ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေကြပေမယ့် သူတို့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိတော့ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ဟာ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲမှာ ရှိနေသေးလို့ပင်။ အဲဒီမှာ သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေဟာ လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ကျူးကျော်နေပြီး မြို့သားအတော်များများကို ထိခိုက်နေစေပြီ ဖြစ်သည်။ အခုဆိုရင် ရှောင်ယန်တောင် တစ္ဆေခြောက်တဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူတို့တွေဟာ ညနေ ခြောက်နာရီ မတိုင်ခင်မှာ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ မြို့သား အများစုကို မကယ်တင်နိုင်ဘူးဆိုရင် လူအတော်များများဟာ နောက်တစ်နေ့ရဲ့ မနက်ခင်းကို မြင်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ ယန်ကျန့်ကို ခြောက်နာရီ မတိုင်ခင်မှာ ပြန်ခေါ်လာနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာရမည်။

အခုတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ လျိုချီတို့ဟာ ယန်ကျန့်ဘေးက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ဘယ်လို အမိန့်ပေးရမလဲဆိုတာကို အဖြေရှာဖို့ လိုအပ်နေသည်။

"ငါထင်တာတော့... အရင်ဆုံး တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက အခန်းထဲမှာ တကယ် ရှိနေလားဆိုတာ အတည်ပြုဖို့ လိုမယ်... တကယ်လို့ သူ ဒီမှာ မရှိရင် ငါတို့ ဘာပဲလုပ်လုပ် အလကားပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို မြင်ရဖို့အတွက် ငါတို့မှာ ရေလိုတယ်... အခု ငါတို့ဆီမှာ ရေမပါဘူး"

"ငါ့မှာ အကြံရှိတယ်" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဆိုသည်။

"ဘာအကြံလဲ... ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဆီးသွားဖို့ ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

လျိုချီက မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ကျန်းဝေ့လိုပဲ တော်တော် ပေါက်ကရ ပြောတာပဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထပ်ပြီး ရှင်းမပြတော့ဘဲ သူမဟာ ယန်ကျန့်အနားကို ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သူမဟာ ယန်ကျန့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ် ရှာဖွေလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲကနေ ဖန်သားလည်ဆွဲလေး တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဒါဟာ လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေက ဖန်တီးထားတဲ့ သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန် နည်းလမ်းတွေကတစ်ဆင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာက အရာဝတ္ထုတွေကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဟွမ်ကျီယာ ပြောပြဖူးတဲ့အတွက် ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ ဒါကို သိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

'ကံကောင်းလို့ ယန်ကျန့်က ဒါကို သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ယူလာတာပဲ... ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ အိမ်မှာ ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး' ဝမ်ရှန်းရှန်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ဒီလည်ဆွဲကို တစ္ဆေဆရာတွေတင်မကဘဲ သာမန်လူတွေလည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။

လည်ဆွဲရဲ့ အသုံးပြုပုံက မခက်ခဲပေ။ ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ လည်ဆွဲကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရေတွေ ပေါ်လာဖို့ စိတ်ကူးလိုက်သည်။

သေချာပေါက်ပင် စိတ်ကူးဟာ လက်တွေ့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ရေတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါဟာ သဘာဝလွန် ဂုဏ်သတ္တိတွေ မပါတဲ့ သာမန်ရေတွေသာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီအခြေအနေမှာတော့ ဒါဟာ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာခင်မှာ ရေတွေဟာ အခန်းအနှံ့ ပျံ့သွားပြီး ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

တည်ငြိမ်နေတဲ့ ရေမျက်နှာပြင်ဟာ မှန်တစ်ချပ်လို ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ရေမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ ဘေးမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး မရှိပေ။

"လျိုချီ... မင်းပြောတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ဒီမှာ မရှိဘူး" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်က လျိုချီလည်း အခန်းထဲကနေ စိမ့်ထွက်လာတဲ့ ရေတွေကို မြင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတာလား... အရင်တုန်းက ယန်ကျန့်က မင်းကို ရှာဖို့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို အမိန့်ပေးခဲ့တယ်... အဲဒီနောက်မှာ သူ ယန်ကျန့်ဘေးကနေ ထွက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာ အခုထိ ပြန်မပေါ်လာသေးဘူး"

ပြဿနာအသစ် တစ်ခု ထပ်တက်လာပြန်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ ယန်ကျန့်ဆီကနေ ထွက်သွားပြီး တစ်နေရာရာကို ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူဟာ ဝမ်ရှန်းရှန်းကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့သလို ယန်ကျန့်ဆီကိုလည်း ပြန်မလာခဲ့ပေ။

လျိုချီဟာ သစ်သားအိမ်လေးကို ပတ်ကြည့်ရင်း အပြင်က အခြေအနေကို ပြန်စဉ်းစားကာ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"စောစောက ငါ သတိထားမိတာက... ဒီအိမ်နားမှာ လေလွင့်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ လုံးဝ မရှိသလောက်ပဲ... ဒါက ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေဟာ ဒီအိမ်နားကို မကပ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား... အဲဒါကြောင့် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကလည်း အပြင်မှာ ပိတ်မိနေပြီး အထဲကို မဝင်နိုင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ငါ အိမ်အပြင်ဘက်ကို သွားကြည့်လိုက်မယ်... တကယ်လို့ ဒါ အမှန်ဆိုရင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို အပြင်မှာ ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်"

"ကောင်းပြီ... ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။

လျိုချီဟာ ချက်ချင်းပဲ လှည့်ပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားသည်။

သူဟာ ပထမထပ်ကို သတိနဲ့ ပြန်ဆင်းလာပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အလောင်းကောင် ခေါင်းတလားဟောင်းတွေကို ခေတ္တ အကဲခတ်နေသည်။

ခေါင်းတလားတွေဆီကနေ ထူးခြားတာ ဘာမှ မရှိမှန်း အတည်ပြုပြီးမှ သူဟာ ဒီထူးဆန်းတဲ့ သစ်သားအိမ်ထဲကနေ အပြင်ကို ထွက်လိုက်သည်။

အပြင်ရောက်တော့ လျိုချီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုက်လိုက်ရာ သွေးတွေ စီးကျလာသည်။

ပျစ်ချွဲနေတဲ့ သွေးတွေဟာ အလောင်းကောင်ဆီကနေ စီးကျလာသလိုမျိုး ညိုမည်းနေသည်။

သွေးတွေ မြေကြီးပေါ် ကျလာတာနဲ့ လျိုချီဟာ အိမ်လေးကို ပတ်ပြီး သွေးတွေကတစ်ဆင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံလိုက်သည်။

"တွေ့ပြီ"

ရုတ်တရက် မြေကြီးပေါ်က သွေးစက်လေးထဲမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ပုံရိပ်ကို လျိုချီ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်သွားသည်။

သစ်သားအိမ်လေးဟာ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေ အနားမကပ်နိုင်အောင် တားဆီးထားတဲ့အတွက် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ အထဲမဝင်နိုင်ဘဲ အပြင်မှာ လမ်းပျောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝေးက ဝိညာဉ်တွေ အနားမကပ်နိုင်သလိုမျိုးပေါ့။

'ငါ့ရဲ့ သွေးကို ကြားခံအဖြစ် သုံးပြီး တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို အိမ်ထဲကို မျှားခေါ်ရမယ်... တကယ်လို့ ဒါ မအောင်မြင်ရင် ယန်ကျန့်ကိုပဲ အပြင်ထုတ်ရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ အပြင်ထွက်လို့ ရမလားဆိုတာ မသေချာဘူး'

လျိုချီ ခဏ စဉ်းစားပြီး ပထမနည်းလမ်းကို အရင် စမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ သွေးတွေကို လမ်းပြအဖြစ် သုံးပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ လိုင်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်သည်။

ထိုလိုင်းဟာ သစ်သားအိမ်ရဲ့ အတွင်းဘက်ကို ဦးတည်နေသည်။

"အလုပ်ဖြစ်နေပြီ... တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး လှုပ်ရှားလာပြီ"

သွေးထဲမှာ ထင်ဟပ်နေတဲ့ ဝါးတားတား ပုံရိပ်ကတစ်ဆင့် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ အိမ်နားကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာတာကို လျိုချီ မြင်လိုက်ရသည်။

အိမ်ရဲ့ တားဆီးမှုဟာ ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ချဉ်းကပ်မှုကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သွေးတွေ ရှိနေတဲ့အတွက် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးအတွက် လမ်းတစ်ခု ဖြစ်သွားလို့ပင်။ လမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ ကျဉ်းပါစေ၊ ရှိနေသရွေ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်သည်။

စီးကျနေတဲ့ သွေးတွေဟာ အိမ်ထဲကို လျင်မြန်စွာ ရောက်သွားသည်။

လျိုချီဟာ ညိုမည်းတဲ့ သွေးတွေပေါ်မှာ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ သစ်သားအိမ်ထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် အိမ်ရဲ့ ပထမထပ် ဧည့်ခန်းထဲကနေ တုံးခနဲ အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လျိုချီရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး သူ ရပ်လိုက်ကာ အသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒါဟာ အရောင်မှိန်နေတဲ့ ရှေးဟောင်း ခေါင်းတလား တစ်လုံး ဖြစ်သည်။

အရင်က ငြိမ်နေတဲ့ ခေါင်းတလားဟာ အခုတော့ တစ်စုံတစ်ခုက အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်သလိုမျိုး ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ "ဒုန်း... ဒုန်း" အသံတွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။

'စောစောက အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေတာပဲ... ဘာလို့ အခုမှ ဒါတွေ ဖြစ်လာတာလဲ... ငါ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ခေါ်လိုက်လို့လား... ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ ယန်ကျန့်ဟာ တစ္ဆေဆရာတွေ ဖြစ်လျက်နဲ့ ဒီကို အဝင်အထွက် လုပ်တာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ... ယုတ္တိဗေဒအရဆိုရင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ရှိနေတာကလည်း ဘာမှ မဖြစ်သင့်ဘူး'

လျိုချီဟာ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးတွေကို လှုပ်ရှားကာ အဖြေရှာဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

ခေါင်းတလားထဲက ထုရိုက်သံဟာ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ပိုကျယ်လာပြီး ခေါင်းတလား တစ်ခုလုံး တုန်ခါကာ အနည်းငယ် ရွေ့သွားသည်။

ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ခေါင်းတလားထဲက အရာဟာ မကြာခင် ထွက်လာတော့မှာ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ အထဲက ထွက်လာတာဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နေရင် သူ ဒီမှာ သေချာပေါက် သေရလိမ့်မည်။

'ငါ တုံ့ဆိုင်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး... အရင်ဆုံး တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ဒုတိယထပ်ကို ခေါ်သွားရမယ်'

လျိုချီ နောက်မဆုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ထပ်ကိုက်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာက ပိုကြီးသွားပြီး ပျစ်ချွဲတဲ့ သွေးတွေ ဆက်တိုက် စီးကျလာသည်။

သွေးတွေဟာ လိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီး ဒုတိယထပ်ကို ဦးတည်သွားသည်။

လျိုချီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတွေဟာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးလာပြီး သူ့ရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပေမယ့် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရှင်သန်မှုဟာ သွေးအပေါ်မှာ မမူတည်တော့ပေ။ သွေးတွေ အကုန်ကုန်သွားရင်တောင် သူဟာ သာမန်လူတွေလို သတိမေ့သွားတာမျိုး၊ သေသွားတာမျိုး မရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်သည်။

ခေါင်းတလားရဲ့ တုန်ခါသံတွေနဲ့အတူ လျိုချီဟာ လှေကားပေါ်ကနေ ဒုတိယထပ်ကို အမြန် တက်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဒုတိယထပ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အောက်ထပ်ကနေ နောက်ထပ် ကျယ်လောင်တဲ့ အသံကြီး တစ်ခု ထပ်ထွက်လာသည်။ အဲဒါဟာ ခေါင်းတလား အဖုံးကို မလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ် လေးလံစွာ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အသံမျိုး ဖြစ်သည်။

အောက်ထပ်က အခြေအနေကို မမြင်ရပေမယ့် လျိုချီဟာ အောက်ကနေ တက်လာတဲ့ အေးစက်လှတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အနည်းဆုံးတော့ ငါ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီ'

လျိုချီဟာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး နဖူးမှာ ချွေးစေးတွေ ထွက်လာကာ လှေကားထိပ်မှာ ရပ်ပြီး အောက်ကို ခဏ အကဲခတ်နေသည်။

ပထမထပ် ဧည့်ခန်းထဲက အရာဟာ ဒုတိယထပ်ကို တက်မလာသေးပေ။

ဒုတိယထပ်ဟာ ခေတ္တ ဘေးကင်းပုံရသည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း... ငါ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ခေါ်လာခဲ့ပြီ... နောက်ထပ်တော့ မင်းအလှည့်ပဲ... ယန်ကျန့် နိုးမလာမချင်း တံခါးကို မဖွင့်မိစေနဲ့... တစ်ခုခု ဖြစ်မှာ ငါ စိုးရိမ်တယ်... ပြီးတော့ အောက်ထပ်က ခေါင်းတလား ပွင့်သွားပြီ၊ ဒီအိမ်က ဘေးမကင်းတော့ဘူး... သတိထားပါ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ငါ့ကို အော်ခေါ်လိုက်"

လျိုချီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီးနောက် သွေးလိုင်းကို တံခါးဝက စိမ့်ထွက်နေတဲ့ ရေအိုင်ဆီကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

မကြာမီ ဧရာမ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ရေထဲမှာ ထင်ဟပ်လာပြီး အခန်းထဲကို လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားသည်။

"ငါ သိတယ်... ငါ မြင်လိုက်ရတယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဝုန်း

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ ရေမျက်နှာပြင်ဟာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။

ရေတွေ စင်ထွက်သွားပြီး တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်တော့ဘဲ ရေထဲကနေ လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲကို ခုန်ထွက်လာသည်။

နွားသိုးတစ်ကောင်လောက် ကြီးတဲ့ အနက်ရောင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ သွားတွေကို ပေါ်အောင် လုပ်ထားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိသည်။ သူဟာ ဝမ်ရှန်းရှန်း အနားကို ကပ်လာပြီး သူမဆီက အနံ့ကို နမ်းကြည့်နေကာ အချိန်မရွေး ဆွဲဖြဲပစ်တော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ သူမရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ကြည့်ပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘဲ အသံတိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ဆီကို လှည့်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရေထဲမှာတောင် သူ့ရဲ့ ပုံရိပ် ကျန်မနေခဲ့ပေ။

"တော်သေးတာပေါ့" ဝမ်ရှန်းရှန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဘေးက တစ္ဆေကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးသာ သူမကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် တစ္ဆေကလေးက တားနိုင်ပါ့မလား သူမ မသေချာပေ။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲကို ပြန်ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရင်က ယန်ကျန့်ရဲ့ အသိစိတ် ပိတ်မိနေတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားပြီး ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့အတွက် သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့လို့ပင် ဖြစ်သည်။ အခု တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ပြန်ရောက်လာပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ အသိစိတ်ထဲမှာ ပြန်လည် တည်ရှိနေပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေဟာ ထပ်မံ အစွမ်းပြလာတော့မှာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဒီအခန်းကို ဖွင့်လိုက်တဲ့သူရဲ့ အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးသွားမယ်ဆိုရင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ ထိုပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အသိစိတ်ကို ပြန်ပြီး ဆွဲခေါ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ လိုအပ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယန်ကျန့်ကတော့ သူဟာ အမိန့်မပေးရသေးတဲ့အတွက် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ပေါ်မလာတာလို့ ခံစားနေရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကိုယ်တိုင်တောင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက သူ့ဘေးမှာ ရှိလား၊ မရှိလား ဆိုတာကို အမိန့်ပေးကြည့်မှပဲ အတည်ပြုနိုင်တာ ဖြစ်လို့ပင်။

'ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားသေးဘူး'

ယန်ကျန့်ဟာ ပုံရိပ်ယောင်နဲ့ လက်တွေ့ကြားမှာ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ဘာလို့ အိပ်ပျော်နေတာလဲဆိုတာကို သူ အသေအချာ နားလည်လိုက်သည်။ ဒါဟာ ကျန်းတုန်းကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်က သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ ယုံကြည်နေပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ဘာမှ မရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမည်။

သူဟာ သာမန် အသိစိတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးဟာ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်က ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်တွေသာ ဖြစ်သည်။

'ဒါဆို... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကမ္ဘာဟာ ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်အပေါ် သဘာဝလွန် သက်ရောက်မှုတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းကတော့ တစ်စုံတစ်ခုသော သဘာဝလွန် ချိတ်ဆက်မှုကြောင့် ဒီကမ္ဘာကို ငါနဲ့အတူ မျှဝေခံစားခဲ့ရတာပဲ... တကယ်လို့ တခြားသူသာ ဆိုရင်တော့ သူတို့တွေ ပြန်သွားချင်တဲ့ အတိတ်ကာလတစ်ခုဆီကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်'

'ဒီလို သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မျိုးဟာ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲက လေလွင့်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ဆင်တူနေတာပဲ... ဝိညာဉ်တွေက မင်းကို ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲမှာ ထားဖို့အတွက် ရင်းနှီးတဲ့လူတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မျှားခေါ်ကြသလို၊ ဒီအိမ်ထဲက ကမ္ဘာကလည်း မင်းကို အတိတ်မှာပဲ ထားချင်နေပြီး လက်တွေ့ကို ပြန်မသွားချင်အောင် လုပ်နေတာပဲ... တစ်ခုခုကသာ အောင်မြင်သွားရင်တော့ သေဆုံးဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်'

ယန်ကျန့်ဟာ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်အောင် ကြိုးစားနေသည်။

လျိုချီနဲ့ ရှောင်ယန်တို့ဟာ ရင်းနှီးတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကြောင့် လမ်းမှားခဲ့ပြီး ဒီမှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ ယန်ကျန့်တို့ကတော့ ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။

အတိတ်မှာ ပိတ်မိနေတာကနေ လက်တွေ့ကို ပြန်လာဖို့ဆိုရင် ရင်းနှီးတဲ့လူတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကြိုးအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရမှာ ဖြစ်သလို၊ ထိုကမ္ဘာရဲ့ တားဆီးမှုတွေကိုလည်း ခုခံရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါဟာ သာမန်လူတွေအတွက်ရော၊ တစ္ဆေဆရာတွေအတွက်ပါ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ ဘယ်သူမဆို သေဆုံးဖို့ပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရသည်။

'မဟုတ်ဘူး... ဒီကမ္ဘာကနေ လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ပြေးနိုင်တဲ့ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်... အဲဒါကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ အသိစိတ်က ဖန်တီးထားတဲ့ ဒီကမ္ဘာကို ကိုယ်တိုင် လွှမ်းမိုးလိုက်ဖို့ပဲ'

ယန်ကျန့်ဟာ အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်ပေမယ့် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်တဲ့ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်။

အရင်အချိန်တွေတုန်းက သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ တကယ်ပဲ တုန်လှုပ်ခဲ့သည်။

မဟုတ်ရင် ယန်ကျန့်ဟာ ရင်းနှီးတဲ့လူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ဘဲ သိတဲ့သူအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်မှာ ဖြစ်သည်။

သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့တာဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ် တုန်လှုပ်ခဲ့လို့ပင် ဖြစ်သည်။

အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်... တကယ်လို့ ယန်ကျန့်ဟာ အဲဒီအချိန်မှာသာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး လှုပ်ရှားခဲ့ရင် သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ဒီကမ္ဘာဟာ ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားမှာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ထိုကမ္ဘာဟာ အရမ်းကို လက်တွေ့ကျလွန်းတဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်ပေ။ တစ်ခါတလေဆိုရင် သူဟာ တကယ်ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားတာလားလို့တောင် သံသယဝင်ခဲ့မိသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီနည်းလမ်းနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါဟာ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာလည်း မဟုတ်သလို၊ လက်တွေ့လည်း မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကြောင့် ပိတ်မိနေတဲ့ အထူးအချိန်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပင်။

ယန်ကျန့် စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ။

တိတ်ဆိတ်ပြီး ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ အသံတိုးတိုး ဟိန်းဟောက်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ ယန်ကျန့်ဟာ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေထဲကနေ ထိတ်လန့်ပြီး နိုးကြားလာခဲ့သည်။