အောက်ထပ်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေ

လက်တွေ့နှင့် ပုံရိပ်ယောင် ဆုံချက်တွင် ပိတ်မိနေသော ယန်ကျန့်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး၏ ပုံရိပ်ကို မမြင်ရပေ။ သို့သော် ဒါဟာ တကယ်တော့ ကောင်းသောလက္ခဏာ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

'တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလား'

ယန်ကျန့်သည် ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် မသေချာ ဖြစ်နေသည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးသည် သဘာဝလွန် အသိစိတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ၎င်းသည် အကုန်နိုင်သော အရာဟု မဆိုလိုပေ။ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးထက် ပိုမိုအားကောင်းသော သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ ရှိနေနိုင်သည်။

အကယ်၍ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက အခု အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ရင် ယန်ကျန့်သည် တစ်သက်လုံး ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ... သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့က အချိန်လိုတယ်" ယန်ကျန့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အခု မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်သည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် လျိုချီတို့လည်း စောင့်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ စိတ်ရှည်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသစ်သားအိမ်လေးသည် ယခုအခါ ထူးဆန်းသော အရာများကို ပြသနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အောက်ထပ်မှ ခြောက်ခြားဖွယ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ လူတစ်ယောက် အသည်းအသန် ရှေ့နောက် ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု လျင်မြန်စွာ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေ အသံမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေးလိုက် နီးလိုက် ဖြစ်နေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် လှေကားထစ်များဆီသို့ပင် ရောက်ရှိလာသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအသံမှာ လှေကားအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်မလာခဲ့ပေ။

"ဒီအသံက သက်ရှိလူသားဆီက ဖြစ်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... အရင်က ခေါင်းတလားထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ တစ္ဆေဖြစ်ဖို့ များတယ်... သွေးကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ခေါ်လာလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက တစ္ဆေကို နှိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ... အခုတော့ တစ္ဆေက အောက်ထပ်မှာ လှည့်ပတ်သွားလာနေပြီး အချိန်မရွေး အပေါ်ထပ်ကို တက်လာနိုင်တယ်"

လျိုချီက အခန်းအပြင်ဘက်မှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အခန်းအတွင်းမှ ဝမ်ရှန်းရှန်းက "ယန်ကျန့်သာ နိုးလာရင် အောက်ထပ်က တစ္ဆေကို ဖြေရှင်းဖို့က ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်အထိ ငါတို့ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား မသေချာဘူး... ယန်ကျန့် အချိန်မီ နိုးမလာရင်တော့ အပြင်က အခြေအနေကို ငါ တတ်နိုင်သမျှ ကိုင်တွယ်ရလိမ့်မယ်... မင်းကတော့ အခန်းထဲမှာပဲ နေပါ၊ အပြင်မထွက်နဲ့... မင်းတို့ အခန်းထဲမှာလည်း တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတာပဲ... ကံကောင်းရင်တော့ သစ်သားအိမ်ထဲက တစ္ဆေတွေက အခန်းထဲကို ဝင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

လျိုချီက သတိပေးလိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် ကာကွယ်ထားရန် ပြောလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် အခုအချိန်မှာ များများစားစား မကူညီနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် အခန်းတံခါးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဖွင့်လိုက်လျှင် မည်သို့သော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"တကယ်လို့ အန္တရာယ်ကြီးလာရင် တစ္ဆေကလေးကို မင်းကို ကူညီခိုင်းလို့ ရတယ်... ယန်ကျန့်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ အလောင်းကောင်သံချောင်း ရှိတယ်... အဲဒါက အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောသည်။

လျိုချီက "ယန်ကျန့်ဆီမှာ အလောင်းကောင်သံချောင်း ရှိတာ ငါသိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုယ်ပေါ်က သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေက ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတယ်... မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့ဦး၊ သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ဒါမှမဟုတ် ကျိန်စာကြောင့် မတော်တဆ အသတ်ခံရနိုင်တယ်... သဘာဝလွန် လောကထဲက လူတိုင်း ယန်ကျန့်ကို ဘာလို့ ကြောက်နေကြလဲ ဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်... ဘယ်သူမှ ယန်ကျန့်ရဲ့ လက်နက်တွေကို မယူရဲကြဘူး၊ အဲဒီနောက်ကွယ်က အကြောင်းအရင်းက စဉ်းစားစရာပဲ"

"ကောင်းပြီ... ငါ သတိထားပါ့မယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကလည်း ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အဆိုပြုခံထားရတဲ့သူပဲ၊ ဒီ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ခရီးစဉ်က ငါ့ကို တော်တော်လေး စွမ်းအားတိုးလာစေတယ်... ဒီက အန္တရာယ်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့က ပြဿနာ မရှိပါဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို အပြင်ကိစ္စကို မင်းကိုပဲ အပ်လိုက်တော့မယ်" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့" လျိုချီက ဆိုသည်။

ထိုအတောအတွင်း သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အောက်ထပ်မှ ခြောက်ခြားဖွယ် အသံများ ထပ်မံ စတင်လာပြန်သည်။ ဝိညာဉ်ဆိုးသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ လှည့်ပတ်နေပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အသံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာကာ တစ္ဆေ၏ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

လျိုချီသည် လှေကားနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုမို ကြီးထွားလာသည်။

အလွန်လျင်မြန်စွာပင်။

သူ့စိုးရိမ်မှုများက လက်တွေ့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အရေးပေါ် ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ပထမထပ်တွင်သာ မကတော့ဘဲ ဒုတိယထပ်သို့ ဦးတည်သည့် လှေကားထစ်များဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

တစ္ဆေသည် အချိန်အတော်ကြာ လှည့်ပတ်သွားလာနေပြီးနောက် မတော်တဆဖြစ်စေ၊ တမင်တကာဖြစ်စေ လမ်းမှန်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း" နှင့် လျင်မြန်သော အသံများ လှေကားအတိုင်း တက်လာသည်။

သစ်သားလှေကားထစ်များမှာ တကျွီကျွီ မြည်နေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့" လျိုချီ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားပြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ တိုးလာသည်။

အောက်ထပ်က တစ္ဆေသည် အရမ်း မရက်စက်ဘဲ သူ ကိုင်တွယ်နိုင်မည့် အတိုင်းအတာအတွင်း ရှိနေရန် သူ မျှော်လင့်နေသည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် ဤနေရာတွင် နောက်တစ်ကြိမ် သေဆုံးရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

'ဒါပေမဲ့ အရင်က ဝိညာဉ်တွေ လှည့်လည်နေတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ တစ္ဆေ သုံးကောင်နဲ့ ငါတွေ့ခဲ့သေးတယ်... အဲဒီ တစ္ဆေ သုံးကောင်ဆီက သဘာဝလွန် စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းတချို့ကို ငါ ရထားတယ်... အခု အဲဒါကို သုံးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်'

လျိုချီ၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နီရဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သွေးများ ပြည့်နှက်နေသော အနီရောင်ကဲ့သို့ သို့မဟုတ် နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ နားရွက်များမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး အသံများကို အလွန်အမင်း အာရုံခံနိုင်သည်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအား သုံးမျိုး ပေါင်းစပ်ထားခြင်းသည် ထိုစဉ်က အမျိုးသမီး တစ္ဆေ သုံးကောင်ထက် များစွာ သာလွန်သည်။

လျင်မြန်စွာ တက်လာသော အသံများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

တစ်ထပ်တည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း လှေကားက ရှည်လျားပြီး ခြေလှမ်း မြောက်မြားစွာ လိုအပ်သည့်အတွက် သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန် အနည်းငယ် ရရှိသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ လှေကားသံများ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ခြေသံများမှာ လျင်မြန်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး... ခဏအကြာတွင် လှေကားသံများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဟမ်"

လျိုချီ မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ဒါဟာ ကောင်းသော လက္ခဏာ မဟုတ်ပေ။ အစောပိုင်းက တစ္ဆေသည် အောက်ထပ်တွင် လှုပ်ရှားနေစဉ် အသံမှာ ကျယ်လောင်သော်လည်း သူ ဘေးကင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ အခုတော့ အသံ လုံးဝ မရှိတော့ခြင်းမှာ အန္တရာယ် နီးကပ်လာပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဖြူဖျော့နေသော မျက်လုံးများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလျက် သူ လှေကားထိပ်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

သို့သော် ဘာမှ မတွေ့ရပေ။ အပေါ်ထပ်ကို တက်လာသော မည်သည့် တစ္ဆေကိုမျှ ရှာမတွေ့ပေ။

သူ၏ ပြာနှမ်းနေသော နားရွက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အသံတချို့ကို ကြားလိုက်ရသလိုပင်။ အလွန် တိုးညှင်းသော အသံ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုရွက်ဆိတ်များ လျှောက်သွားသကဲ့သို့ တရှရှ မြည်သံလေး ဖြစ်သည်။

'အသံတော့ ကြားရတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကို မမြင်ရဘူး... ဒီလို အခြေအနေမျိုးက ရှားပါတယ်' လျိုချီသည် အသံများ သူ့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ကြားနေရသည်။

ဒါဟာ ဖော်ပြ၍မရသော မသက်မသာ ခံစားချက်ကို ဖြစ်စေသည်။

ထို့နောက်တွင် ထိုမသက်မသာ ခံစားချက်မှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။

တိုးညှင်းသော အသံများမှာ ပိုမို နီးကပ်လာပြီး ယခုအခါ သူ့ဘေးနားသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လျိုချီသည် အသံလာရာဘက်သို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး တစ္ဆေကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။

သို့သော် ထိုကြိုးပမ်းမှုမှာ မအောင်မြင်ပေ။ လျိုချီ ဆန့်ထုတ်လိုက်သော လက်မှာ လေထဲတွင်သာ ဆုပ်ကိုင်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

'ဒီတစ္ဆေက လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ တည်ရှိမနေတာလား'

လျိုချီ စတင် တွေးတောလိုက်သည်။ သို့သော် တစ္ဆေသည် ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ့ဘေးနားမှာတင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း သူ သေချာနေသည်။

သို့သော် သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တစ္ဆေကို မထိတွေ့နိုင်သလို မမြင်ရလို့ပင်။ ဒီလို အစစ်အမှန် မဟုတ်သော တစ္ဆေများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ကြားခံနယ် တစ်ခုခု လိုအပ်သည်။ အစောပိုင်းက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး၏ ပုံရိပ်ကို ရေကိုသုံးပြီး မြင်ခဲ့ရသလိုမျိုးပေါ့။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောသံတစ်ခု လျိုချီ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက ဘေးနားမှာ ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း အသံမှာ အနှောင့်အယှက် တစ်ခုခုကြောင့် ဝါးတားတား ဖြစ်နေပြီး ဘာပြောနေသလဲ ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရပေ။

ဒါဟာ တင်းမာနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားစေပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။

လျိုချီ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာမှာ ကြည့်မကောင်း ဖြစ်နေသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

ထို့နောက် မတော်တဆ ကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးသွားသည်။

သစ်သားလှေကားအောက်မှ ဆံပင်အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေသော ခေါင်းတစ်လုံး ပြူထွက်လာပြီး တစ်ဝက်ခန့်သာ ပေါ်ကာ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုအရာသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

လျိုချီ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှေကားအောက်မှ ခေါင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်ဝင်သွားသည်။

အရာအားလုံးမှာ အရမ်း မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သေချာကြည့်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။

'ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး... ငါ ဒီမှာ ကြာကြာနေလေ တစ်ခုခု ဖြစ်ဖို့က ပိုသေချာလေပဲ' လျိုချီ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။

သဘာဝလွန် အင်အားစုသည် ဒုတိယထပ်သို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် အချိန်မရွေး တစ္ဆေ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။

သူ လှေကားဝင်ပေါက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စောစောက ပြူထွက်လာသော ခေါင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်ဝင်သွားပြန်သည်။

ဒီတစ္ဆေက နည်းနည်း ကြောက်တတ်ပုံရသည်။

လူတွေရဲ့ အမြင်ထဲမှာလည်း ပေါ်လာဖို့ ဆန္ဒမရှိပုံရသည်။

လျိုချီက လှေကားဝင်ပေါက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသရွေ့ ထိုခြောက်ခြားဖွယ် ခေါင်းမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက တစ္ဆေသည် သူ သတိမထားမိချိန်တွင် ဒုတိယထပ်သို့ ခိုးဝင်မလာနိုင်စေရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်သာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လျိုချီ၏ အနောက်ဘက်ရှိ သစ်သားတံခါးမှာ ရုတ်တရက် တကျွီကျွီနှင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။

မမြင်ရသော အမည်မသိ တည်ရှိမှုတစ်ခုက ထိုအခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

သို့သော် လျိုချီ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ပွင့်တော့မည့် တံခါးကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤလုပ်ရပ်မှာ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ သဘာဝလွန် အင်အားစုများကို ဒေါသထွက်သွားစေပုံရသည်။

ပြင်းထန်သော ဆူညံသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

သစ်သားအိမ် တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် လျိုချီသည် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ ဝေဝါးသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သဘာဝလွန် စွမ်းအားမှာလည်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူသည် တိုက်ရိုက် လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားကာ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်အတိ ကျသွားသည်။

သို့သော် လျိုချီ အမြင်အာရုံ ပြန်ရလာသောအခါ သူ လှုပ်ရှား၍မရတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်လုံးများက သူသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သား ထမင်းစားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

စားပွဲပတ်ပတ်လည်တွင် ဆံပင်အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေသော ခေါင်းများသည် စားပွဲအောက်မှ ပြူထွက်လာပြီး လောဘတကြီးနှင့် ရက်စက်သော မျက်လုံးများကို ပြသနေကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လျိုချီသည် စားပွဲပေါ်က အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စားပွဲအောက်က တစ္ဆေများမှာ စားသောက်ပွဲ ကျင်းပနေကြသူများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ

လျိုချီသည် လေဖြတ်နေသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ထရပ်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အင်အားမရှိပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အား"

ဆိုးရွားသော အော်ဟစ်သံက လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လျိုချီသည် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက် ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကိုက်ဖြတ်ခံလိုက်ရပုံရသည်။ သူ့ဘေးနားမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးစားသံများကိုပင် ကြားနေရသည်။

လျိုချီသည် သူ၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သုံးပြီး တုံ့ပြန်လိုသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

ထမင်းစားပွဲပေါ်က သူသည် စင်းတီတုံးပေါ်က အသားတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သဘာဝလွန် စွမ်းအားမှာလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

"လျိုချီ... အပြင်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" အခန်းထဲမှ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အသံ ထွက်လာသည်။

"ငါ တစ္ဆေတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရတယ်... အပြင်မထွက်လာနဲ့၊ ဒါက သာမန်တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူး"

ဒီအချိန်တွင် လျိုချီသည် ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်နေသည်။ စားပွဲအောက်မှ နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ် ခေါင်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အနက်ရောင် ဆံပင်များရှိသည့် ထိုခေါင်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရဘဲ ပုပ်သိုးနံများ ထွက်ပေါ်နေသော မည်းနက်နေသည့် သွားများရှိသည့် ပါးစပ်ကိုသာ မြင်ရသည်။

ထို့နောက် စားပွဲအောက်မှ ဆန့်ထွက်လာသော ထိုခေါင်းသည် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ၏ ပခုံးကို ကိုက်လိုက်သည်။

အသားစ အကြီးကြီး တစ်ခုမှာ ရက်စက်စွာ ကိုက်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ပခုံးရိုးမှာ ကြေမွသွားသည်။

လျိုချီ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် အော်ဟစ်သံမှာ အလကားပင်။ စားပွဲအောက်မှ နောက်ထပ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ထပ်မံ တွားထွက်လာပြန်သည်။

ဒီအချိန်တွင် လျိုချီသည် သူ လဲလျောင်းနေသော နေရာမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ရှစ်ပါးနတ်မင်းစားပွဲ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သူတစ်ယောက်တည်း ဆံ့ရုံလောက် ကြီးမားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုသစ်သားစားပွဲနှင့် တသားတည်း ဖြစ်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ အသားများမှာ စားပွဲနှင့် ကပ်နေသဖြင့် စားပွဲရော သူရော လှုပ်ရှား၍မရပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ္ဆေများ စားသောက်နေသည်နှင့်အမျှ သဘာဝလွန် အင်အားစုသည် လက်တွေ့ကို သက်ရောက်မှု ပေးနေသည်။

လက်တွေ့တွင်မူ လျိုချီ၌ ဝါးစားခံထားရသော အမှတ်အသားများ၊ ကိုက်ဖြတ်ခံထားရသော အသားစများဖြင့် မေ့မရနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

အကယ်၍ သူ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှာမတွေ့ပါက မကြာမီ တစ္ဆေများ၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒီကမ္ဘာကနေ အပြီးအပိုင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

'ဒီ ရှစ်ပါးနတ်မင်းစားပွဲပေါ်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း တင်ခံရတာ မဟုတ်ဘူး... ငါသာ နည်းလမ်း ရှာမတွေ့ရင် တစ္ဆေတွေရဲ့ အကုန်အစင် ဝါးမြိုတာကို ခံရတော့မယ်'

လျိုချီသည် သူလဲလျောင်းနေသော သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ခြစ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသည်။ တချို့မှာ လက်သည်းများဖြင့် ခြစ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး တချို့မှာ သွားများဖြင့် ကိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ယခင်ကလည်း ကံဆိုးသူ မြောက်မြားစွာ ဤစားပွဲပေါ်တွင် တင်ခံခဲ့ရဖူးကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

"အား"

နောက်ထပ် ဆိုးရွားသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု…….. လျိုချီ၏ လက်ဖဝါးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒဏ်ရာမှာ ကြည့်မကောင်းအောင် ပျက်စီးသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သစ်သားစားပွဲအောက်မှ နောက်ထပ် တစ္ဆေခေါင်းတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး စတင် စားသောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နာကျင်မှုများကြားမှ လျိုချီ မတော်တဆ ကြည့်လိုက်မိရာ သစ်သားစားပွဲနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။ ထိုသူမှာ ဝါးတားတား ဖြစ်နေပြီး မည်သူမည်ဝါမှန်း ခွဲခြား၍မရပေ။ သေချာသည်မှာ သူ၏ ဝတ်စုံမှာ ရှေးဟောင်းစတိုင် ဖြစ်ပြီး ယခုခေတ်နှင့် မတူဘဲ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က လူကြီးပိုင်းများ၏ ဝတ်စုံနှင့် ပိုတူနေသည်။

ထိုသူသည် ပါးစပ်ကို ဟပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အသံမှာ ထွက်မလာပေ။

လျိုချီ၏ ပြာနှမ်းနေသော နားရွက် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးမှ ထိုအသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ ဒီကို မလာသင့်ဘူး... အခုတော့ နောက်ကျသွားပြီ..."

"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ" လျိုချီ နာကျင်မှုကို အောင့်ခံပြီး အသည်းအသန် မေးလိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းမှ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်မှာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားကာ လျိုချီ၏ အမြင်အာရုံမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုပုံရိပ် ဝေးကွာသွားပြီးနောက်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် လျိုချီ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် နားမလည်နိုင်သော မေးခွန်းများကို ကြားပြီး လျိုချီ၏ လက်ရှိ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ အကယ်၍ ဖြေရှင်းနည်း ရှာမတွေ့ပါက လျိုချီ သေဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး သူ သေဆုံးသွားပါက အပြင်က တစ္ဆေများသည် အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာရန် များသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမနှင့် ယန်ကျန့်တို့လည်း ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ အံကြိတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖွင့်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေကလေး... ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့"

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် တစ္ဆေကလေးကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယထပ်ရှိ အမည်မသိ တစ္ဆေကို ရင်ဆိုင်ရန်နှင့် အခန်းထဲရှိ ယန်ကျန့်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

အတွင်းဘက်မှ တံခါးဖွင့်ခြင်းမှာ အထူး အန္တရာယ်ရှိပုံ မရပေ။

သူမနှင့် တစ္ဆေကလေးသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ပြီး ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် လျိုချီ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ဝါးမြိုခံနေရသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကို ကိုက်ဖြတ်နေသော တစ္ဆေများကိုမူ မမြင်ရပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်နေခြင်းကိုသာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသည်။ အကယ်၍ အခြေအနေကို မပြောင်းလဲနိုင်ပါက မကြာမီ သူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"လျိုချီ့ဘေးက တစ္ဆေကို မောင်းထုတ်ဖို့ မင်း ကူညီပေးနိုင်မလား" ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ္ဆေကလေးကို အမိန့်ပေးကြည့်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေကလေးမှာ ခေါင်းကိုသာ စောင်းကြည့်နေပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေကလေးမှာလည်း ဖြေရှင်းနည်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျိုချီကို တိုက်ခိုက်နေသော တစ္ဆေမှာ အလွန် ထူးခြားပြီး ကြားခံနယ်တစ်ခု လိုအပ်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လူ့အရေပြားကျမ်းကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အခြေအနေကို မေးမြန်းရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ စကားမပြောမီမှာပင် လူ့အရေပြားကျမ်းပေါ်တွင် တွန့်လိမ်နေသော စာသားများ ပေါ်လာသည်။

"ဘေးနားက တစ္ဆေကို မြင်ရဖို့ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းလိုက်ပါ"