အတိတ်က အိပ်မက်
Vol. 38 Ch. 452
ယွမ်ရှင်းထန် ရဲ့ အနိုင်ယူမှုကို ခံလိုက်ရတဲ့ ဝူချင်းစစ် ဟာ တကယ်တော့ အငြိုးအတေး မခံစားခဲ့ရပေ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူခံလိုက်ရလို့ ဖြစ်လေသည်။
ဒီနေ့ မတိုင်ခင်က ဝူချင်းစစ် ဟာ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်က လျှပ်စီးလို မြန်ဆန်တယ်လို့ အမြဲ ယုံကြည်ထားခဲ့လေသည်။
လေ့ကျင့်ရေး တိုက်ခိုက်မှုတွေမှာ ဆိုရင် သူ့ပြိုင်ဘက်တွေက သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို မမြင်ရခင်မှာတင် မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေတတ်ကြလေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ဒီခံစားချက်ကို ဝူချင်းစစ် ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့လိုက်ရလေသည်။
ယွမ်ရှင်းထန် သူ့ရှေ့ ဘယ်အချိန် ရောက်လာမှန်း သူ မသိလိုက်ရဘဲ သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားပြီး လည်ချောင်းထဲမှာ ချိုမြိန်တဲ့ အရသာ ခံစားလိုက်ရရုံသာ သိလိုက်လေသည်။
အဲ့ဒီနောက် သူ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားခဲ့လေသည်။
သူက ပြိုင်ဘက်ကို လျှော့တွက်မိခဲ့ပေမယ့် လုံးဝ ပေါ့ဆခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပေ။
ဒီရလဒ် ထွက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်၊ ကြီးမားလွန်းတဲ့ ခွန်အား ကွာခြားချက်ကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။
ဒါကြောင့် ဝူချင်းစစ် အငြိုးအတေး မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ဒီအခြေအနေမှာ အကြိမ် ၁၀၀ ပြန်တိုက်ရင်တောင် တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တည်းနဲ့ သူ လဲကျသွားဦးမယ် ဆိုတာ သူ သိလိုက်လေသည်။
'ဒါက... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားလား'
ဝူချင်းစစ် ငယ်ငယ်တုန်းက ကျင့်ကြံသူတွေ အကြောင်း သူ့အဖေ ပြောပြတာ ကြားဖူးပြီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ သူ အမြဲ တောင့်တခဲ့လေသည်။
ဒါပေမဲ့ အရွယ်ရောက်တဲ့ နှစ် အထိ စောင့်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရရှိမှာ ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်း တစ်ခုခု ဝင်ကာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ သူ့အဖေက ပြောပြခဲ့လေသည်။
ဒါကြောင့် အဲ့ဒီနေ့ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို သူ စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။
"အဖေ" အိပ်ရာထဲမှာ အားနည်းစွာ လဲလျောင်းရင်း ဝူချင်းစစ် ခေါ်လိုက်လေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူ့ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဝူဖုန်းမျန် မေးလိုက်လေသည်။
"အရွယ်ရောက်ပြီးမှ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ အဖေ ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား"
သားဖြစ်သူက စိတ်ဓာတ်ကျမနေသလို လက်စားချေဖို့လည်း အော်ဟစ်မနေတာ မြင်တော့ ဝူဖုန်းမျန် တော်တော် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။
ကြေးဇလုံထဲက ရေစိုနေတဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ကောက်ယူပြီး ဝူချင်းစစ် ရဲ့ နဖူးက ချွေးစက်တွေကို သုတ်ပေးရင်း သူ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ယုံနိုင်စရာ မကောင်းလောက်အောင် ပါရမီရှင် ဖြစ်တဲ့သူတွေ အမြဲ ရှိတတ်တယ် သူတို့က စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း အမျိုးမျိုးကို ချိုးဖောက်ဖို့ မွေးဖွားလာကြပြီး လူတိုင်း မော့ကြည့်ရတဲ့ သူတွေ ဖြစ်လာကြတယ်"
"အဲ့ဒီ ယွမ်ရှင်းထန် က ကျွန်တော့်ထက် ငယ်လား"
"ဟုတ်တယ် သူက မင်းထက် တစ်နှစ် ငယ်တယ်"
"ဒါဆို သူက အဲ့ဒီ ယုံနိုင်စရာ မကောင်းလောက်အောင် ပါရမီရှင် ဖြစ်တဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့"
"မှန်တယ် သိုင်းလောကထဲမှာ ငါ ကျင်လည်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေ အားလုံးမှာ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာတဲ့သူကို ဒါ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ပြီး မင်း ရှုံးနိမ့်သွားတာက မတရားတာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆို အနာဂတ်မှာ သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်မလား"
"ဒါပေါ့ မင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး ကြိုးစား ကျင့်ကြံရင် တစ်နေ့ကျရင် သူ့ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်မှာပါ အခု မင်း လုပ်ရမှာက ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် တည်ဆောက်ဖို့ပဲ"
"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ် ကြိုးစားမယ် ပြီးတော့ ပိုပြီးတောင် ကြိုးစားမယ်"
ဒီစကား ပြောပြီးနောက် ဝူချင်းစစ် နောက်ဆုံးတော့ အော်ငိုလိုက်လေသည်။
တစ်ခါမှ မရှုံးနိမ့်ဖူးတဲ့ သူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲက ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက် တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
သူ့မာနက ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်နှက်မှု ခံရတာလည်း ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်လေသည်။
ဒီနာကျင်စရာ သင်ခန်းစာ ရပြီးနောက် ဝူချင်းစစ် ဘဝင်မြင့်ခြင်း (သို့) မောက်မာခြင်း မရှိတော့ပေ။
နေ့တိုင်း မလှုပ်နိုင်တော့တဲ့ အထိ သူ လေ့ကျင့်ပြီးမှသာ ရပ်တန့်တော့လေသည်။
အဲ့ဒီလိုနဲ့ ၃ နှစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။
ဝူချင်းစစ် ရဲ့ ခွန်အားက တစ်ရှိန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။
သူ့အဖေရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက် နည်းစနစ်တွေ အားလုံး နီးပါး သူ တတ်မြောက်ခဲ့ပြီး မီတာ ၁၀၀ အကွာအဝေးက ပစ်မှတ်ကို မျက်စိမှိတ်ပြီးတောင် ထိအောင် ပစ်နိုင်ခဲ့လေသည်။
သို့သော် သူ ဘယ်တော့မှ မပျော်ရွှင်ခဲ့ပေ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေ့ အထိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဘာတစ်ခုမှ သူ မစုပ်ယူနိုင်သေးလို့ ဖြစ်လေသည်။
အဲ့ဒီ ယွမ်ရှင်းထန် လောက် ပါရမီ မပါရင်တောင် သာမန်လူတွေထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်လို့ ဝူချင်းစစ် ထင်ခဲ့မိလေသည်။
သူ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသရွေ့ သူ အရွယ်မရောက်ခင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာသင့်တယ်လို့ တွေးခဲ့လေသည်။
နေ့တိုင်း သူ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ နိုးထလာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုပ်ယူနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ဆန္ဒက အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ပျက်မှုတွေနဲ့သာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။
သူက သာမန်လူ တစ်ယောက် သက်သက်ပါပဲ။
အနည်းဆုံးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် လူအများစုနဲ့ သူ ဘာမှ မကွာခြားပေ။
ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ရမယ် ဆိုတာတွေက...
အိပ်မက် သက်သက်ပါပဲ။
ယွမ်ရှင်းထန် ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် အကြောင်း သူ့အဖေကို ဘယ်တော့မှ မမေးခဲ့ပေမယ့်... မမေးတာထက် မမေးရဲတာက ပိုမှန်လေသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်တုန်းက ယွမ်ရှင်းထန် က တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တည်းနဲ့ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။
အခု ၃ နှစ် ကြာသွားပြီ။
သူ့ပါရမီနဲ့ ဆိုရင် သူက ဝူချင်းစစ် ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှု အလွန် အထိ စွမ်းအားကြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။
ဒီ ကုစားလို့ မရနိုင်တဲ့ ကွာဟချက်က ဝူချင်းစစ် ကို တစ်ချိန်က စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲ တွန်းပို့ခဲ့ဖူးလေသည်။
ပါရမီ မပါဘဲ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ...
ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။
အဲ့ဒီအချိန်က စပြီး ဝူချင်းစစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ လက်လျော့လိုက်တာ မဟုတ်ပေမယ့် တစ်ချိန်က ရှိခဲ့တဲ့ လူငယ် သွေးဆူမှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး "ပြိုင်ဘက်ကင်း" ဖြစ်ချင်တဲ့ သူ့အိပ်မက်ဟောင်းကို တိတ်တဆိတ် မြှုပ်နှံလိုက်လေသည်။
နောက်ထပ် ၂ နှစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။
ဝူချင်းစစ် နောက်ဆုံးတော့ အရွယ်ရောက်တဲ့ နှစ်ကို ရောက်ရှိလာပြီး မနက်ခင်း တစ်ခုမှာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အခိုက်အတန့်မှာ သူ ဝမ်းသာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူတို့ ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး ဘယ်တော့မှ မကျင့်ကြံနိုင်မယ့် သာမန်လူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အာရုံခံနိုင်တာက မှတ်သားလောက်တဲ့ ပါရမီ တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ...
အများဆုံးတော့ သူက အဲ့ဒီ ပါရမီရှင်တွေ အတွက် နောက်ခံ လူပို တစ်ယောက် အဖြစ်သာ အသုံးတော်ခံရမှာ ဖြစ်ပြီး ဒီထက် ဘာမှ ပိုမဖြစ်နိုင်ပေ။
သူ့အဖေရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ကနေတဆင့် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း လို့ ခေါ်တဲ့ ဂိုဏ်း တစ်ခုကို သူ ဝင်ရောက်ခဲ့လေသည်။
တောင်ထွတ်ပြည်နယ် ရဲ့ ထိပ်တန်း ဂိုဏ်း တစ်ခု မဟုတ်ပေမယ့် ပထမတန်းစား ဂိုဏ်း တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရလေသည်။
အဲ့ဒီနောက် သူ မျှော်လင့်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်း အတိုင်း လိုက်လျှောက်ပြီး ကြယ်တာရာ ခန်းမ ရဲ့ တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်လာကာ ကျင့်ကြံခြင်း ဘဝကို စတင်ခဲ့လေသည်။
အရာအားလုံးက သူ စိတ်ကူးထားသလိုပါပဲ။
သူ့ပါရမီက မမြင့်မားသလို မနိမ့်ကျပေ။
သူ့ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက် ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ ခန်းမထဲမှာ ခိုင်မာတဲ့ ခြေကုပ် တစ်ခု ရယူနိုင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ထက် သန်မာတဲ့ သူတွေ အတော်များများ ရှိနေလေသည်။
နေ့ရက်တွေ တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာခင် ဂိုဏ်းအပြင်ဘက် သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှု မစ်ရှင် အချိန် ရောက်လာခဲ့လေသည်။
သူ့မှာ လိုချင်တဲ့ သံတံဆိပ် အထူးတလည် မရှိတာကြောင့် စမ်းသပ်မှု အဖွဲ့ တစ်ခုထဲ ကျပန်း တာဝန်ချထားခြင်း ခံရပြီး ရင်ပြင်မှာ သူ့သံတံဆိပ် နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။
"အစ်ကိုကြီး..."
အဲ့ဒီ သံတံဆိပ် ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ဝူချင်းစစ် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားတာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
စကားလုံး နှစ်လုံးက နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ ထွက်တော့မလို ဖြစ်နေပေမယ့် တစ်ဖက်လူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သူ ရုတ်တရက် မေ့သွားခဲ့လေသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ သံတံဆိပ် က မျှော်လင့်မထားဘဲ သူ့ဆီ လျှောက်လာပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။
"ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား"
"ဘုန်း"
ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ဝူချင်းစစ် သူ့စိတ် ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူ့ "ဘဝ" က အမြန် ရှေ့ကျော် (fast-forward) မုဒ် ပြောင်းသွားသလို ဖြစ်သွားလေသည်။
သူ့အစ်ကိုကြီး ကို စိန်ခေါ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ဆီ ခုန်ကျော်သွားပြီး သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ပိုသန်မာလာဖို့ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို သူ နားလည် သဘောပေါက်ခဲ့လေသည်။
အဲ့ဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ပညာရပ် အမျိုးမျိုးကို သင်ယူဖို့ပါပဲ။
ငါ့ကျင့်ကြံခြင်းက မင်းလောက် မကောင်းပေမယ့် အဆုံးမရှိတဲ့ လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ငါ့ပြိုင်ဘက်တွေကို အနိုင်ယူနိုင်လေသည်။
နောက်တစ်နှစ် အတွင်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ပညာရပ်တွေ သင်ယူဖို့ တခြား ခန်းမတွေကို ဝူချင်းစစ် အဆက်မပြတ် သွားရောက်ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီအရာတွေမှာ သူ့ပါရမီက သာမန်ပဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။
ဘာသင်သင် သူက နှေးကွေးလေသည်။
ဒါ့အပြင် သူက သေချာ မကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ အတွက် သူ့ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်လည်း နောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
ဒါက သူ့ကို ပိုလို့တောင် "သာမန်" ဖြစ်သွားစေပြီး ကြယ်တာရာ ခန်းမ မှာ ထူးချွန်တဲ့ တပည့် တစ်ယောက် အဖြစ်တောင် မသတ်မှတ်နိုင်တော့ပေ။
'ငါ့အတွက် လျှောက်လှမ်းစရာ လမ်း... တကယ် မရှိတော့ဘူးလား'
ဝူချင်းစစ် စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး လမ်းပျောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကျန်းပေရန် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
"မင်း ပိုသန်မာလာဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတယ် မဟုတ်လား"
သူ့အစ်ကိုကြီး က ဒီမေးခွန်း မေးလိုက်တဲ့ အခါ ဝူချင်းစစ် ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက် ထပ်နေသလို ဝေဝါးဝါး မြင်လိုက်ရလေသည်။
ပြီးတော့ သူတို့က သူ့ကို တပြိုင်နက်တည်း မေးခွန်းတူ မေးလိုက်ကြလေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့"
ဝူချင်းစစ် ကျယ်လောင်စွာ ဖြေလိုက်လေသည်။
လူအုပ်ကြားထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုး သူ မလိုချင်ပေ၊ သာမန် ဘဝမျိုးနဲ့ သူ မနေထိုင်ချင်ပေ။
သူ လိုချင်တာက တက်ကြွပြီး ဘုန်းကြီးတဲ့ ဘဝ၊ သူ လိုချင်တာက...
ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ဖို့။
သူ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ ဝူချင်းစစ် သူ့ဘဝ နောက်တစ်ကြိမ် "အရှိန်မြှင့်" လာတာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
မိုးကြိုးမီးလျှံ ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်ဆေးလုံး ကို စားသုံးလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ သူ့ရဲ့ သာမန် ဖွဲ့စည်းပုံက နောက်ဆုံးတော့ သာမန် မဟုတ်တော့ကြောင်း ဝူချင်းစစ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ အဲ့ဒီ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ စမှတ်တူ လိုင်းပေါ်မှာ သူ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီ။
သူ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက အချည်းနှီး ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ပေ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"
ဝူချင်းစစ် ရဲ့ ဒီကျေးဇူးတင်စကားက နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးကနေ လာတာ ဖြစ်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒီကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ သူ့ဘဝ တစ်ခုလုံး ပေးဆပ်မယ်လို့ သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။
"ခေါင်းမော့လိုက်"
သူ့အစ်ကိုကြီး ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ဝူချင်းစစ် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ပေမယ့် သူ့ရှေ့က အစ်ကိုကြီး က သူ့အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေပေမယ့် သူ့အစ်ကိုကြီး မဟုတ်သလိုလည်း ဖြစ်နေလေသည်။
"ချင်းစစ် မင်း မှတ်ထားရမယ် ငါ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ မင်းကိုယ်မင်း အတွက် မင်း သန်မာလာရမယ်"
"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်..."
ဝူချင်းစစ် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း သူ့ဘဝက နောက်တစ်ကြိမ် အရှိန်မြှင့်လာပြန်လေသည်။
မိုးကြိုးဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နဲ့ အား ၁ သောင်း ဓား ကို ရရှိပြီးနောက် ဝူချင်းစစ် ရဲ့ ခွန်အားက တစ်ရှိန်ထိုး တိုးတက်လာပြီး ပါရမီရှင်တွေ အဖြစ် ချီးကျူးခံရတဲ့ မုယောင် နဲ့ မုကျူရီ မောင်နှမ နှစ်ယောက်စလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လေသည်။
သူတို့ထဲမှာ မုကျူရီ က လူငယ် သူရဲကောင်း ပြိုင်ပွဲ တစ်ခုလုံးရဲ့ အငြင်းပွားဖွယ် မရှိတဲ့ ချန်ပီယံ ဖြစ်ပြီး အစကတည်းက ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ပြသခဲ့လေသည်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူ နိုင်ခဲ့လေသည်။
လူတိုင်း အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ပါရမီရှင်ကို သူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။
အဲ့ဒီနေ့က စပြီး လူငယ် သူရဲကောင်း ပြိုင်ပွဲ ချန်ပီယံ အဖြစ် သူ့ဂုဏ်သတင်းက တောင်ထွတ်ပြည်နယ် အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။
တောင်ထွတ်ပြည်နယ် ရဲ့ လူငယ် မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ ပါရမီ အရှိဆုံး အဖြစ် လူတိုင်းက သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြလေသည်။
သူ ငယ်ငယ်တုန်းကလိုပဲ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးက လူတွေက ဝူချင်းစစ် နာမည်ကို ကြားဖူးခဲ့ကြလေသည်။
'ငါ... ငါ သူတို့လို သန်မာလာနိုင်တယ်
မဟုတ်ဘူး ငါ သူတို့ထက် ပိုသန်မာလာနိုင်တယ်'
ဒီတိုက်ပွဲ ပြီးနောက် ဝူချင်းစစ် သူ့ယုံကြည်မှုကို အပြည့်အဝ ပြန်လည် ရရှိလာတယ်လို့ ပြောလို့ ရလေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အရင်လို သူ မောက်မာခြင်း မရှိတော့ပေ။
အဲ့ဒီအစား ခက်ခက်ခဲခဲ ရယူထားတဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို သူ တန်ဖိုးထားခဲ့လေသည်။
သူ အလိုချင်ဆုံး ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးနောက် ဝူချင်းစစ် က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်တာနဲ့ တူတဲ့ လေ့ကျင့်ရေး စနစ် တစ်ခုကို စတင်ခဲ့လေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရင်တောင်၊ သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းနေရင်တောင်၊ သူ့မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းတွေ ဝေဝါးနေရင်တောင်မှ။
သူ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ပေ။
နည်းနည်းလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ့အစ်ကိုကြီး ကို အမြန်ဆုံး ကူညီပေးချင်လေသည်။
"ပြိုင်ဘက်ကင်း" ဖြစ်ချင်တဲ့ အိပ်မက်က...
အခုတော့ သူ့အစ်ကိုကြီး ရဲ့ "လက်ရုံး" အမြန်ဆုံး ဖြစ်လာဖို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။
ဒီအတွက်ကြောင့် ဝူချင်းစစ် က လေ့ကျင့်ရေး အတွင်း သူ့ကိုယ်သူ အကန့်အသတ် ထိ တွန်းပို့ရုံ သာမက သန်မာတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို စိန်ခေါ်မယ့် အခွင့်အရေးကိုလည်း ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မခံခဲ့ပေ။
အနက်ရောင်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်ရဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်၊ ကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား တစ်ယောက်၊ ဒေသ တစ်ခုကို လွှမ်းမိုးထားတဲ့ အနက်ရောင်ဘုရင် တစ်ပါး၊ ပြီးတော့ ပြိုင်ဘက်က အနက်ရောင်ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်နေရင်တောင် ဝူချင်းစစ် က အသက်စွန့်ပြီး တက်သွားကာ သွားနှစ်ချောင်းလောက် ကျွတ်အောင် ရိုက်ချင်စိတ် ရှိလေသည်။
သူ ပိုသန်မာလာဖို့ အရမ်း ဆန္ဒ ပြင်းပြနေသည်၊ အထူးသဖြင့် သူ့အစ်ကိုကြီး က သူ့ကို လိုအပ်မှု နည်းပါးလာတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ အခါ။
ပိုသန်မာလာချင်တဲ့ သူ့ဆန္ဒက ပိုတောင် အရေးတကြီး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက ပြိုင်ဘက်တွေက ဝူချင်းစစ် ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ အနီနဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက် ရှေ့မှာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။
"အဟွတ်... အဟွတ်" အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူရဲ့ အတွင်းအားတွေ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေသည်။
သူ့ဓားကို မှီပြီး မြေပြင်ပေါ် ခက်ခက်ခဲခဲ ထိုင်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။
သူ ဝူချင်းစစ် ကို အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီ မိုးကြိုး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သာ မရှိရင် မင်း ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဒီစကားတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြားလိုက်ရတော့ ဝူချင်းစစ် ပထမဆုံး အကြိမ် ကြားတုန်းကလိုပဲ နောက်တစ်ကြိမ် မှင်သက်သွားလေသည်။
ဒါကို မြင်တော့ အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
"ဒီ မိုးကြိုး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မရှိရင် မင်းက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး မင်းက ငါ့ထက် ပါရမီ နည်းနည်း ပိုကောင်းရုံ သက်သက်ပဲ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား မင်းထက် ပါရမီ ပိုကောင်းတဲ့ သူတွေ အမြဲ ရှိနေမှာပဲ အဲ့ဒီအချိန် ရောက်ရင် မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက ငါ့လိုပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ဟားဟားဟား ဟားဟားဟားဟားဟား"
အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူရဲ့ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောသံကို နားထောင်ရင်း၊
ဝူချင်းစစ် က ယွမ်ရှင်းထန် ရဲ့ အနိုင်ယူခြင်း ခံခဲ့ရတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မြင်ယောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဝူချင်းစစ် ခေါင်း အမြန် ခါလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အား ၁ သောင်း ဓား ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ပါရမီက အရာအားလုံးကို မဆုံးဖြတ်ပါဘူး ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေနဲ့ သူတို့ အားလုံးကို ငါ အနိုင်ယူမယ်"
ပြောပြီးနောက် အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ နောက်ထပ် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ဝူချင်းစစ် သူ့ကို မေ့လဲသွားအောင် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။
...
ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်ရဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲ မထားဘူးလို့ ဝူချင်းစစ် ထင်ခဲ့မိလေသည်။
သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြားလိုက်ရတဲ့ အခါ အဲ့ဒါတွေက သူ့ရင်ထဲမှာ စူးတစ်ချောင်းလို စိုက်ဝင်နေခဲ့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။
ဟုတ်တယ် ငယ်ငယ်ကတည်းက စွမ်းအားကြီးတဲ့ ပါရမီ ရှေ့မှောက်မှာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက လုံးဝ တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ သူ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားခဲ့လေသည်။
ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ပြန်လည် ချေပချက်က အားနည်းနေသလို ဖြစ်နေပြီး၊ တစ်ဖက်လူ ဆက်ပြောရင် သူ ဘယ်လို ပြန်ချေပရမလဲ မသိမှာ ကြောက်လို့ ချက်ချင်း မေ့လဲအောင် ရိုက်လိုက်တာ သက်သက် ဖြစ်လေသည်။
ငယ်ငယ်ကတည်းက ပါရမီ သီအိုရီကို ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်က အခု ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ တခြားသူတွေကို အနိုင်ယူမယ်လို့ ပြောနေတာ။
တကယ့် ဟာသပါပဲ...
'ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါ့မှာ အစ်ကိုကြီး ရှိတယ်
အစ်ကိုကြီး က ငါ့ကို ပိုကြီးမားတဲ့ ပါရမီတွေ သေချာပေါက် ပေးသနားလိမ့်မယ်'
ဒါပေမဲ့ ဒီအတွေး ပေါ်လာတဲ့ အခါ ဝူချင်းစစ် ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြန်လေသည်။
'ဒါဆို ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးက ဘာလဲ...'
သူ့အစ်ကိုကြီး က သူ့ပါရမီကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရင် တခြားသူတွေရဲ့ ပါရမီကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာပဲ။
ဒါဆို ဘာလို့ သူ ဖြစ်နေရတာလဲ...
...
အစီအရင် ခန်းမဆောင် ထဲမှာ စောင်းတီးနေတဲ့ ကျန်းပေရန် ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ ရုတ်တရက် တွန့်ချိုးသွားလေသည်။
ကြာပန်းပုံ ဆီမီးခွက်က လောင်ကျွမ်းမှု ပိုမြန်လာတာ သူ သတိထားမိလိုက်သည်၊ သူ ခန့်မှန်းထားတာထက် အများကြီး ပိုမြန်နေလေသည်။
'စိတ်တွင်းမိစ္ဆာ တစ်ကောင်လား...'
ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သရွေ့ စိတ်တွင်းမိစ္ဆာတွေ ရှိတတ်ကြလေသည်။
အနက်ရောင်ဧကရာဇ် ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အနက်ရောင်သူတော်စင် ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဆင့်တက်တိုင်းက တကယ်တော့ စိတ်တွင်းမိစ္ဆာကို ထိုးဖောက်ကျော်လွှားခြင်း တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
သို့သော် ဒီတစ်ခေါက် ဝူချင်းစစ် က အဆင့်တက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံစံပြောင်းလဲနေတာ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ကာ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနေတာ ဖြစ်လေသည်။
ဒါကြောင့် သူ့မှာ ထွက်ပေါက် မရှိပေ။
ကျရှုံးရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲပြီး သေဆုံးရုံသာ ရှိလေသည်။
အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် သူ့ဂီတ ပုံစံကို ငြိမ်သက်အေးဆေးမှု ကနေ အားပေးလှုံ့ဆော်မှု အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။
'ကျန်တာ မင်းအပေါ် မူတည်တယ်'
...
ဒီအချိန်မှာ ဝူချင်းစစ် ရဲ့ "ဘဝ" က နောက်တစ်ကြိမ် အမြန် ရှေ့ကျော် သွားပြီး ချူယန်ဇယ် နဲ့ လက်မောင်းလှဲ ပြိုင်ခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်ကို ရောက်ရှိသွားလေသည်။
သူ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်ခဲ့လေသည်။
အကြီးဆုံး အစ်ကိုကြီး အဖြစ် သူ့သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းဖို့ စိတ်ပျက်မှု အားလုံးကို သူ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပေမယ့်။
အဲ့ဒီ အတွေးက သူ့ရင်ထဲမှာ ကြီးထွားလာတာကို တားဆီးမရနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ဂိုဏ်းကို သူ့နောက်မှ ဝင်လာတဲ့ ဒီညီလေးရဲ့ အလွယ်တကူ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။
ဒါက ပါရမီ ဖြစ်လေသည်။
ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီး က ဒီလို ပါရမီမျိုးနဲ့ တပည့်တွေကို ပိုရှာတွေ့မှာ သေချာလေသည်။
ဒါဆို သူက အစ်ကိုကြီး အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာပြီလား။ ဒီဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို တခြားသူတွေ အပေါ် အသုံးပြုတာက ပိုထိရောက်မလား။
ဒီအချိန်မှာ သူ့ဘဝက ဆက်ပြီး အမြန် ရှေ့ကျော် မသွားတော့ဘဲ တောင့်ခဲသွားလေသည်။
သူ့ရဲ့ ရာထူးတိုး အခမ်းအနားကို ကြီးကြပ်ပေးဖို့ သူ့အစ်ကိုကြီး ကို စောင့်နေတဲ့ မနေ့ညက အချိန်မှာ တောင့်ခဲသွားလေသည်။
'ငါ တကယ် ထိုက်တန်ရဲ့လား...'
ဒီအတွေး ပေါ်လာတာနဲ့ နှလုံးကွဲမတတ် နာကျင်မှု တစ်ခု သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတာ သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်တဲ့ အခါ အနက်ရောင် မီးလုံး တစ်လုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောက်လောင်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာတာ သူ တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ဝူချင်းစစ် က ဒီအနက်ရောင် မီးတောက်ကို ငြိမ်းသတ်ချင်ပေမယ့် သူ ကြိုးစားလေလေ မီးတောက်က ပိုပြင်းထန်လေလေ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့မြင်ကွင်း တစ်ခုလုံး တောက်လောင်နေတဲ့ အနက်ရောင် မီးတောက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။
'ဒါက အဆုံးသတ်လား... ငါက တကယ်ပဲ... ဒီလောက်ပဲလား'
"ဘုန်း"
ဝူချင်းစစ် လက်တွေ လျှော့ချလိုက်ပြီး သူ့ကံကြမ္မာကို စောင့်မျှော်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ရပ်တန့်နေတဲ့ သူ့ "ဘဝ" က ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာခဲ့လေသည်။
အစီအရင် ခန်းမဆောင် တံခါး ပွင့်သွားပြီး သူ့အစ်ကိုကြီး က သူ့ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကာ ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
အဲ့ဒီနောက် လက်လှမ်းပြီး သူ့နဖူးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောက်လိုက်လေသည်။
"ဒီလောက် အများကြီး တွေးတတ်အောင် ဘယ်တုန်းက သင်လိုက်တာလဲ"
ဒီ "ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်" က လေပြင်းမုန်တိုင်း တစ်ခုလို ဝူချင်းစစ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အနက်ရောင် မီးတောက်တွေကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့လေသည်။
"မင်းကို ငါ ဘာပြောခဲ့လဲ ပြန်စဉ်းစားကြည့်"
သူ့အစ်ကိုကြီး ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ဝူချင်းစစ် လက်တွေ မြှောက်ပြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်လေသည်။
"အစ်ကိုကြီး အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့တာ ဘယ်တစ်ခုကို ပြောတာလဲ"
"သေချာ စဉ်းစား မင်း မှတ်မိနိုင်တယ်"
ဒီအချိန်မှာ အစ်ကိုကြီး သုံးယောက် ထပ်နေသလို ဝူချင်းစစ် မြင်လိုက်ရလေသည်။
သူတို့ အားလုံး တပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြလေသည်။
"ချင်းစစ် မင်း မှတ်ထားရမယ် ငါ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ မင်းကိုယ်မင်း အတွက် မင်း သန်မာလာရမယ်"
'ငါ့ကိုယ်ငါ အတွက်...'
ဝူချင်းစစ် လက်သီးဆုပ်လိုက်လေသည်။
သူ့အစ်ကိုကြီး ရဲ့ စကားတွေမှာ နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်လို့ သူ ခံစားရပေမယ့် ဘယ်လို နားလည်ရမလဲ သူ မသိပေ။
ဒါကြောင့် ပုံမှန်လိုပဲ ဝူချင်းစစ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်လေသည်။
'ဘာလို့ အများကြီး တွေးနေမှာလဲ အစ်ကိုကြီး စကား နားထောင်လိုက်ရုံပဲ'
"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် ပိုသန်မာလာတော့မယ်"
သူ့အစ်ကိုကြီး ကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ဝူချင်းစစ် အစီအရင် ခန်းမဆောင် ဆီ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။