ပင်ကိုသဘာဝ အရ စင်ကြယ်ပြီး ကြင်နာတတ်သူ

သူမရဲ့ ညဝတ်စုံကို ပြန်လဲဝတ်ပြီးနောက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက သူမမျက်နှာကို နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ ဖုံးအုပ်လိုက်လေသည်။

ကုတင်ပေါ်က ဆင်းပြီး ကျန်းပေရန် ကို သူမ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲကနေ ရယ်မောလိုက်မိပြန်လေသည်။

ရိုးရှင်းတဲ့ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုတောင် ဒီလို မောက်မာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောနိုင်လေသည်။

အရင်က သူ လေ့လာမိသမျှ အချက်အလက်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် လက်ချောင်းလေးတောင် စမ်းချောင်းရေ မထိဖူးတဲ့ အိမ်က ထွက်ပြေးလာတဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုက သခင်မလေး ဖြစ်မယ် ဆိုတာ အခြေခံအားဖြင့် သေချာသလောက် ရှိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ နောက်ခံကို ကျန်းပေရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

စနစ်ရဲ့ ရွေးချယ်စရာတွေကို ၉ ကြိမ်မြောက် သူ ရရှိပြီး ဖြစ်လေသည်။

ဒီညဉ့်သွား လှည့်လည်သူကို ကယ်တင်ပြီးတာနဲ့ ကိစ္စပြီးသွားပြီ လို့သာ သူ မျှော်လင့်သည်၊ သူတို့ လမ်းခွဲကြပြီး နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ချင်တော့ပေ။

'ဒါပေမဲ့ ဒါက စိတ်ကူးယဉ် သက်သက် ဖြစ်လောက်တယ်...'

သူ့အတွေ့အကြုံ အရ မြေကမ္ဘာအဆင့် (သို့) အဲ့ဒီထက် မြင့်တဲ့ ရွေးချယ်စရာတွေကို ပေါ်လာစေနိုင်တဲ့ လူတွေက အလွယ်တကူ ခါထုတ်လို့ ရတာ မဟုတ်ပေ။

ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဆိုရင်တော့...

ကျန်းပေရန် ရှဲ့လင်းတန်း ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အဲ့ဒါတွေက ဖယ်ရှားဖို့ ပိုတောင် ခက်ခဲသေးသည်။

ဒါကြောင့် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်လေသည်။

"လင်းတန်း ဧည့်သည် အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့" ရှဲ့လင်းတန်း ပြန်ဖြေပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချက်ချင်း ငှဲ့ပေးလိုက်လေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက ငြင်းဆန်ဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း လက်ဖက်ရည် ရနံ့က အလွန် ထူးခြားနေတာ၊ သူမအိမ်မှာတောင် တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ မွှေးရနံ့ တစ်ခု ဖြစ်နေတာ သတိထားမိလိုက်လေသည်။

ဒါကြောင့် သိချင်စိတ်နဲ့ စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် အမျိုးအစားကို ခွဲခြားဖို့ ကြိုးစားရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်လေသည်။

"သုံးဆောင်ပါ"

ဖြည့်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူရဲ့ ရှေ့ ချပေးရင်း ရှဲ့လင်းတန်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဒါပေမဲ့ ဒီ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" က ကျန်းပေရန် ကို ရည်ရွယ်ပြောတာ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းပေရန် နည်းနည်းလေးမှ အံ့သြမသွားပေ။

ဒီလို အိမ်ကြီးရှင်မလေး တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အစေခံမလေးတွေနဲ့ အစေခံတွေက ရှိမှ မရှိတာ။

သူတို့အတွက် အစေခံတွေ ဆိုတာ သခင်တွေရဲ့ နောက်ဆက်တွဲတွေ သက်သက်ပါပဲ။

"အရာဝတ္ထု" တစ်ခုကို ဘယ်သူက ကျေးဇူးတင်မှာလဲ။

ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက နှုတ်ခမ်းနား တေ့လိုက်ပေမယ့် ကြားထဲမှာ အနက်ရောင် အဝတ်စ တစ်လွှာ ရှိနေတာ မေ့သွားခဲ့လေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ခဏ ရုန်းကန်နေပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ မသောက်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူမရဲ့ အရသာခံချင်စိတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် သူမမျက်နှာကို မမြင်ရအောင် သေချာ လုပ်ဖို့က အများကြီး ပိုအရေးကြီးလေသည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ကျန်းပေရန် ကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမယ့် တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။

အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ အားလုံးကို ကြည့်ရင် သူမရှေ့က လူဟာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ များတယ် ဆိုတာ သူမ လူအ မဟုတ်သရွေ့ နားလည်မှာ ဖြစ်လေသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို ဓားတိုလေး တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာ တွေးမိတော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ကြောက်လန့်သွားမိလေသည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ ဒီလူက စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝပြီး သူမကို အပြစ်မယူတဲ့ အပြင် ကယ်တောင် ကယ်တင်ခဲ့သေးသည်။

မောက်မာတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်သာ ဆိုရင် သူမရဲ့ ကံကြမ္မာက ပြောရခက်မှာ ဖြစ်လေသည်။

သူက လူကောင်း တစ်ယောက် ဆိုတာ မြင်နိုင်တဲ့ အတွက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက သူ့အကူအညီ တောင်းချင်မိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက လူကောင်း တစ်ယောက် ဆိုတာ မြင်နိုင်တဲ့ အတွက်လည်း ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စကြီးထဲ သူ့ကို ဆွဲထည့်ရမှာ သူမ အားနာနေမိလေသည်။

ဒါကြောင့် သူမ အကြိမ်ကြိမ် တွန့်ဆုတ်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူမ စကားမပြောတော့ ကျန်းပေရန် ပိုတောင် အလျင်မလိုတော့ပေ။

သူက ရှန့်တိုင်းပြည် မှာ သူစိမ်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ကြည့်ရတာ တော်တော် ပြဿနာ တက်မယ့် ပုံ ပေါက်နေတဲ့ ဒီကိစ္စမျိုးထဲ ပါဝင်ပတ်သက်ချင်စိတ် မရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ စိမ်းလန်းသော တောင်ထိပ် လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် သောက်ပြီးတဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် အပြင်ဘက်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ရှာဖွေနေတဲ့ စစ်သည်တွေက တည်းခိုခန်း နေရာအနှံ့ လိုက်ကြည့်နေတုန်း ဖြစ်ပြီး အကုန်လုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရှာဖို့ ပြင်ဆင်နေပုံ ရကာ လူခွဲမယ့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။

ဆိုလိုတာက အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ တည်းခိုခန်းထဲမှာ ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာ သူတို့ အရမ်း သေချာနေကြပြီး၊ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက် ဇွဲကောင်းနေကြတာ ဖြစ်လေသည်။

စစ်သည်တွေက အပြင်ဘက်ဆုံး ဧည့်ခန်းတွေကနေ ပြန်ရှာနေတာ ကြားလိုက်ရတဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် သူ့ခန့်မှန်းချက်ကို လုံးဝ သေချာသွားလေသည်။

ဒါကြောင့် သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူကို ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ စကင်ဖတ်လိုက်ရာ မကြာခင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေသည်။

"မင်းခါးက ရနံ့အိတ် ပေးစမ်း"

ကျန်းပေရန် ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ အစပိုင်းမှာ မှင်သက်သွားပြီး ချက်ချင်း သူမ ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ရှင် ရှင် ရှင်... ကျွန်မခါးမှာ ရနံ့အိတ် ရှိတာ ဘယ်လို သိတာလဲ"

"အဲ့ဒါ အရေးမကြီးဘူး ပေးလိုက် ဒီတည်းခိုခန်းထဲမှာ မင်းကို သူတို့ ရှာနေတုန်းက အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ"

ဒါကို ကြားတော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူရဲ့ မျက်လုံးတွေ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒီ ရနံ့အိတ် က..."

သူမ စကား တစ်ဝက်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို မင်း ဒီမှာ နေခဲ့လိုက်"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"လင်းတန်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်း ငါတို့ သွားကြစို့"

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်"

သဘောထား ကွဲလွဲတာနဲ့ ကျင့်ကြံသူက ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတာ မြင်တော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ကြောက်လန့်သွားပြီး အမြန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ရှင်... ရှင် သေချာလို့လား"

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လင်းတန်း အိတ်ပိုးတာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်နေလိုက်လေသည်။

အိပ်ရာခင်းတွေကို အစေခံမလေး သိမ်းဆည်းပြီးခါနီး ဖြစ်တာ မြင်တော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ စိတ်တင်းလိုက်ပြီး သူမ ခါးက ခရမ်းရောင် ရနံ့အိတ် ကို ဖြုတ်ကာ ကျန်းပေရန် ကို ကမ်းပေးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ရော့ ယူလိုက်"

ကျင့်ကြံသူက သူမကို လျစ်လျူရှုထားတုန်း ဆိုတာ မြင်တော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ စိုးရိမ်လာလေသည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စစ်သည်တွေရဲ့ ခြေသံတွေက သူတို့ နေရာဆီ နီးကပ်လာနေပြီ ဆိုတာ သူမ ကြားနေရလို့ ဖြစ်လေသည်။

ခုန်ချတော့မယ့် အထိ စိုးရိမ်နေတဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူကို မြင်တော့ ကျန်းပေရန် နောက်ဆုံး စကားပြောလိုက်လေသည်။

"အကူအညီ တောင်းတဲ့ အခါ အကူအညီ တောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ သဘောထားမျိုး ရှိသင့်တယ်"

နောက်ပိုင်း ဒီအမျိုးသမီးကို သူ ထပ်ကူညီပေးရမယ့် အခြေအနေ ရှိလာနိုင်တာ ထည့်သွင်း စဉ်းစားပြီး စည်းကမ်းတွေကို အရင် သတ်မှတ်ထားဖို့ ကျန်းပေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မဟုတ်ရင် အချိန်တိုင်း သူမကို ဒီလောက် အကြာကြီး နားချနေရရင် အရမ်း ဒုက္ခများလိမ့်မည်။

ဒါကို ကြားတော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ တုန်လှုပ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို အသာ ကိုက်လိုက်လေသည်။

သူမ ပြန်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ကျင့်ကြံသူက ပြတင်းပေါက်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"သခင် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကယ်ပါ"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက ရနံ့အိတ် ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကမ်းပေးရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ခေါင်းငုံ့ထားတဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လက်လှမ်းကာ သူမ ကမ်းပေးတဲ့ ရနံ့အိတ် ကို ယူလိုက်လေသည်။

"ဒီမှာ စောင့်"

ပြောပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ထွက်သွားလိုက်လေသည်။

ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ တွေးနေတုန်း တံခါးဝက မူလက ရန်လိုနေတဲ့ ခြေသံတွေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ခဏအကြာမှာ အဲ့ဒီ ခြေသံတွေ တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်ဆီ အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားတာ သူမ ကြားလိုက်ရလေသည်။

ဒီအဆင့် ရောက်တော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက လူအ တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ သိနိုင်လေသည်။

အဲ့ဒီလူတွေ သူမကို ဒီလောက် လွယ်လွယ် ရှာတွေ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

တကယ်တော့...

'ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ'

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီ ရနံ့အိတ် ကို သူမ အယုံကြည်ရဆုံး လူက ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး အခုတော့...

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်စာလောက် အချိန် ကြာပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တည်းခိုခန်း အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာပြီး ရနံ့အိတ် ကို အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူဆီ ပြန်ပစ်ပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဆင်ပြေသွားပြီ"

ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက ရနံ့အိတ် ကို မဖမ်းခဲ့ပေ။

အဲ့ဒီအစား သူမ အဲ့ဒါကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချလိုက်လေသည်။

သူမ ခံစားချက်တွေ ဖွင့်ထုတ်ပြီးနောက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ကျန်းပေရန် ကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"အကူအညီ အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် စားပွဲမှာ ပြန်ထိုင်ကာ ရှဲ့လင်းတန်း ကို နောက်ထပ် လက်ဖက်ရည် တစ်အိုး ဖျော်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဒီ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လွှတ်ပေးထားတဲ့ ငါးစာ ဖြစ်လောက်တယ် ဆိုတာ ကျန်းပေရန် သေချာသွားလေသည်။

မဟုတ်ရင် နေရာပြဖို့ အစီအရင် နဲ့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ညဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်တတ်တဲ့ သူမရဲ့ ဦးနှောက် နဲ့ ဆိုရင် မိနစ်ပိုင်း အတွင်း အဖမ်းခံရပြီး ပြန်ခေါ်သွားခံရမှာ သေချာလေသည်။

အထင်ရှားဆုံး သဲလွန်စက အဲ့ဒီလူမှာ သူမရဲ့ ရနံ့အိတ် ထဲ အစီအရင် ထွင်းထုနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိရဲ့သားနဲ့ သူမကို ရှာဖို့ စစ်သည် အုပ်စု တစ်စု လွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဒါက တခြား ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။

ဒီရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထပ်မံ ခန့်မှန်းဖို့ ကျန်းပေရန် သတင်းအချက်အလက် ပိုလိုအပ်လေသည်။

အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကုတင်ဘေးကနေ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ရှိုက်သံတွေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းပေရန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက ကျောပေးထားပြီး ရံဖန်ရံခါ သူမမျက်လုံးတွေကို သုတ်ဖို့ လက်မြှောက်နေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ပြင်ပလူ တစ်ယောက် ရှိနေလို့ သူမ စိတ်ခံစားချက်တွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် မဖွင့်ထုတ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ ထင်ရှားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီခွန်အားက ခဏလေးပဲ ခံလေသည်။

မကြာခင်မှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူရဲ့ မျက်ရည်သုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုပို မကြာခဏ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ငိုလိုက်လေသည်။

ဒါကို မြင်တော့ ရှဲ့လင်းတန်း က သွားပြီး လက်ကိုင်ပုဝါ ကမ်းပေးချင်ပေမယ့် မလုပ်ခင် သူမ သခင်ကို အရင် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ သခင် ခေါင်းညိတ်ပြတာ မြင်တော့မှ ရှဲ့လင်းတန်း လျှောက်သွားပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူကို လက်ကိုင်ပုဝါ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ရှဲ့လင်းတန်း ဆီက လက်ကိုင်ပုဝါကို ယူလိုက်ပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက နှာခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှုံ့လိုက်ကာ စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ဘက် လှည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သူမ သဘောနဲ့ သူမ လက်ကိုင်ပုဝါ ပေးတာ မင်း သူမကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက ရှဲ့လင်းတန်း ကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်လေသည်။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လို့ ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း သူမရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က... သာမန်လူတွေနဲ့ ကွာခြားလွန်းနေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ခဏ ရပ်တန့်ပြီးနောက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဒါကို ကြားတော့ ရှဲ့လင်းတန်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ် ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး..."

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ကာ ဆက်လက် ငိုကြွေးနေလေသည်။

သူမ အကြာကြီး အကြာကြီး ငိုနေခဲ့သည်၊ ဘယ်လောက်ကြာလဲ ဆိုရင် သူမ ရေဓာတ် ခမ်းခြောက်သွားမလား ဆိုပြီး ကျန်းပေရန် စိုးရိမ်လာရတဲ့ အထိ ဖြစ်လေသည်။

'သူမ အကြာကြီး ဖိနှိပ်ထားခဲ့ပုံ ရတယ်' လို့ သူ တွေးလိုက်မိလေသည်။

သူ ရှဲ့လင်းတန်း ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘေးမှာ သူမ အတွက် ကုတင် တစ်လုံး ပြင်ဆင်ပြီး အိပ်ရာခင်း ခင်းပေးလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ရှဲ့လင်းတန်း ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန် ကတော့ အဝတ်အစား လဲပြီး ကုတင်ပေါ် တက်လိုက်လေသည်။

မနက်ဖြန် မြေခွေးအိုကြီးနဲ့ ဉာဏ်စမ်းကစားရမှာမို့ ဒီနေ့ ညဘက် အပြည့်အဝ အိပ်စက်ဖို့ လိုအပ်လေသည်။

...

ကျားနာရီ (မနက် ၃ နာရီမှ ၅ နာရီ)။

အလွန် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဒီအချိန်မှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက သူမ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ထုတ်ပြီးနောက် မျက်နှာသစ်၊ အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံး ပြန်တပ်ပြီး တံခါးဆီ ခြေဖျားထောက် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ကုတင်ဘက် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် တံခါးကို ဖွဖွလေး တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်ခွာသွားလိုက်လေသည်။

တံခါး ပြန်ပိတ်ပြီးနောက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် အရင် ရှူလိုက်ပြီး တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက် ပြတ်သားတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက် ဝင်းငယ်လေးဆီ ရောက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အခန်းထဲမှာ အိပ်နေသင့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူက သူမရှေ့က တိုင်လုံး တစ်ခု နောက်ကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ဒီလိုပဲ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား"

ကျင့်ကြံသူရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ အမြန် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ် ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ် ကိစ္စ အများကြီးနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေလို့ပါ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ သခင်လေး"

ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူရဲ့ လုပ်ရပ်က ကျန်းပေရန် ကို တော်တော် ကောင်းမွန်တဲ့ အထင်ကြီးမှု ပေးစွမ်းခဲ့လေသည်။

ဒီ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက အကူအညီ အသည်းအသန် လိုအပ်နေမှန်း သူ ပြောနိုင်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သူမက သူ့အကူအညီ လုံးဝ မတောင်းခဲ့ပေ။

အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းလေသည်။

ဒီရှုပ်ထွေးမှုထဲ သူ့ကို မဆွဲထည့်ချင်လို့ ဖြစ်လေသည်။

အိမ်ကြီးရှင်မလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံမှန် အပြုအမူတွေကို ဖယ်ထားလိုက်ရင် သူမက ပင်ကိုသဘာဝ အရ စင်ကြယ်ပြီး ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောလို့ ရလေသည်။

သူ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲက လိုရာပြည့် ဗေဒင်ကျည်တောက် ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် တုတ်ချောင်း တစ်ချောင်း ဆွဲထုတ်ကာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူကို ကမ်းပေးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အန္တရာယ် တစ်ခုခု ထပ်ကြုံရရင် ဒီတုတ်ချောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး 'ငါ အလင်းရောင်ကို ယုံကြည်တယ်' လို့ စိတ်ထဲကနေ ရွတ်ဆိုလိုက်ပါ"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ နည်းနည်း မှင်သက်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူ ဘာဆိုလိုလဲ ဆိုတာ သိပ်နားမလည် ဖြစ်နေလေသည်။

"ငါ... အလင်းရောင်ကို ယုံကြည်တယ် ဟုတ်လား"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ယူလိုက်ပါ"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ လက်နှစ်ဖက်လုံး ချက်ချင်း ဆန့်ထုတ်ပြီး ဗေဒင်တုတ်ချောင်း ကို လက်ခံယူလိုက်လေသည်။

သူမလက်ထဲက ရွှေရောင် တုတ်ချောင်းလေးကို ခဏလောက် ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်လေး ဒီတုတ်ချောင်းက ဘာ... ဟင် သခင်"

သူမရှေ့က မှောင်မိုက်နေတဲ့ ဝင်းလေးကို ကြည့်ရင်း သူမလက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်တဲ့ တုတ်ချောင်းလေးသာ မရှိရင် အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက စိတ်ကူးယဉ် အာရုံမှားတာတွေလို့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ထင်မိမှာ ဖြစ်လေသည်။

တုတ်ချောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ တည်းခိုခန်း ဘက် ဦးညွှတ်ပြီး သူမလမ်း သူမ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

...

မနက်စောစော နေရောင်ခြည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျန်းပေရန် က စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ကနေ ရှဲ့လင်းတန်း ဝယ်လာတဲ့ မနက်စာကို မြိန်ရေရှက်ရေ စားသောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"အင်း... ဒီ အမဲသား ဝက်အူချောင်းပျော့လေးက မဆိုးဘူးပဲ"

သူ့ရှေ့က ဝက်အူချောင်း တစ်ဝက်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် တူနဲ့ ခပ်ဖွဖွ ညှစ်လိုက်ရာ အရည်ရွှမ်းတွေ အများကြီး ထွက်ကျလာလေသည်။

ခဏလောက် အရသာခံပြီးနောက် အမဲသား ဝက်အူချောင်း ပျော့ ဆိုပေမယ့် အမဲသား သက်သက်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတာ မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် သိလိုက်ရလေသည်။

အမဲသား အခွံထဲမှာ သိုးပေါင်ရိုးရဲ့ လတ်ဆတ်ပြီး နူးညံ့တဲ့ ခြင်ဆီတွေ၊ ကြက်သားနုတ်နုတ်စင်း၊ မျှစ်ခြောက် နဲ့ အခေါင်းပွ မြက်ပင် တို့နဲ့ ဖြည့်သွင်းထားတာ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းပေရန် အမြင် ပြောရရင် ဒီ အခေါင်းပွ မြက်ပင် က အမဲသား ဝက်အူချောင်း ပျော့ ရဲ့ တကယ့် အသက် ဖြစ်လေသည်။

ဒီ အခေါင်းပွ မြက်ပင် က ချိုတဲ့ အရသာ အနည်းငယ် ရှိပြီး ကန်တဲ့ အသားအနေအထား ရှိလေသည်။

ဝက်အူချောင်း ထဲ ထည့်လိုက်တဲ့ အခါ သိုးသားရဲ့ ညှီနံ့ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ပေးရုံ သာမက ပိုမို အရသာရှိပြီး ချိုမြိန်စေကာ ဝါးရတာ ပိုကောင်းမွန်စေပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ မွှေးရနံ့နဲ့ ပြည့်နှက်သွားစေလေသည်။

'အင်း နောက်ကျရင် ဒါ လုပ်စားကြည့်လို့ ရတယ်'

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် အမဲသား ဝက်အူချောင်း ပျော့ ရဲ့ နောက်ဆုံး တစ်ဝက်ကို သူ့ဗိုက်ထဲ ပို့လိုက်လေသည်။

မြွေနာရီ (မနက် ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီ) ရောက်တဲ့ အခါ လမ်းမတွေ တဖြည်းဖြည်း စည်ကားလာတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် ရှဲ့လင်းတန်း နဲ့ အတူ တည်းခိုခန်းကနေ ထွက်ခွာပြီး ကောင်းကင်လွှမ်းမိုးဂိုဏ်း ဆီ ဦးတည်သွားလိုက်လေသည်။

ဆိုရိုးစကား ရှိသလိုပါပဲ ပထမအကြိမ်က စိမ်းတယ်၊ ဒုတိယအကြိမ်က ရင်းနှီးတယ်။

ဒီတစ်ခေါက် လမ်းပြပေးဖို့ လီဖူချန် မလိုအပ်ဘဲ ကျန်းပေရန် ကောင်းကင်လွှမ်းမိုးဂိုဏ်း ရဲ့ ပင်မ တံခါးဝ ရှေ့ အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါ နေဆဲ ဖြစ်တဲ့ ကာကွယ်ရေး ၁၄ တိုင်... အော် မဟုတ်ဘူး ကောင်းကင်ထိ မြင့်မားတဲ့ တိုင်လုံးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် စာနဲ့ အတူ ပါလာတဲ့ ဖိတ်စာကို ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် က ငါ့ကို ဖိတ်ကြားထားတယ် ရောက်လာကြောင်း ကြေငြာပေးဖို့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"

ဒီလူက ဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားထားသူ ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရတော့ တပည့် တစ်ယောက်က ဖိတ်စာကို စစ်ဆေးဖို့ ရှေ့တိုးလာပေမယ့် တခြား တပည့် တစ်ယောက်က တားလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏ စောင့်ပါ ခင်ဗျား ရောက်လာကြောင်း အခုချက်ချင်း သွားကြေငြာပေးပါ့မယ်"

တံခါးစောင့် တပည့်ရဲ့ လေးစားတဲ့ သဘောထားကို မြင်တော့ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် လီဖူချန် ခေါ်လာတုန်းက ဒီတံခါးစောင့် နဲ့ပဲ တွေ့ခဲ့တာ ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်လေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီနေ့တုန်းက လီဖူချန် အပေါ် သူ့သဘောထားက ဒီနေ့လိုပဲ လေးစားမှု ရှိခဲ့လို့ပါပဲ။

'သူ့မှတ်ဉာဏ် ကောင်းသားပဲ'

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"

"ခင်ဗျားက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏ စောင့်ပါ ကျွန်တော် အခုပဲ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

တခြား တံခါးစောင့် တပည့်က ဘာဖြစ်နေလဲ မသိပေမယ့် သူ့ရှေ့က လူဟာ သေချာပေါက် မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိသူ ဖြစ်မယ်လို့ သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်လေသည်။

ဒါကြောင့် သူ ချက်ချင်း သဘောထား ပြောင်းလိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏ စောင့်ပါ"

မကြာခင်မှာပဲ သတင်းပို့ဖို့ သွားတဲ့ တပည့် ပြန်ပြေးလာပြီး ကျန်းပေရန် ဘက် လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က ခင်ဗျားကို သူ့နေအိမ်ဆီ ခေါ်လာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး လိုက်ခဲ့ပါ"

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

လက်သီးဆုပ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တံခါးစောင့် တပည့် နောက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်လွှမ်းမိုးဂိုဏ်း ထဲ ဝင်ရောက်သွားလိုက်လေသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်လိုပဲ ဝိညာဉ် ချီ ကြွယ်ဝတဲ့ ကွေ့ပတ်တောင်ထွတ် ကို သူ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

အစောင့်ရဲ့ ခြံရံမှုအောက်မှာ ကျန်းပေရန် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နေအိမ် ရှေ့ အထိ အဆီးအတား မရှိ ဆက်လက် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က အထဲမှာ ခင်ဗျားကို စောင့်နေပါတယ် ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦးမယ်"

အစောင့်က တံခါးရှေ့မှာ ကျန်းပေရန် ဘက် လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒါ ကျွန်တော့် တာဝန်ပါ"

ပြောပြီးနောက် အစောင့်က ကျန်းပေရန် ဘက် နောက်တစ်ကြိမ် လက်သီးဆုပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

တံခါးစောင့် တပည့် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဝတ်ရုံကို ဖြောင့်စင်းအောင် လုပ်ပြီး တံခါးကြီးကို ခေါက်ဖို့ ရှေ့တိုးလိုက်လေသည်။

အဲ့ဒီနောက် "ဘုန်း" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ တံခါးက သူ့အလိုလို ပွင့်သွားပြီး နောက်ကွယ်က ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီးကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။

"ပေရန် ရောက်လာပြီပဲ ဝင်လာပါ"

ယန်ကွမ်းချင်း က သူ့ရဲ့ မဟာ သခင်ကြီး ကုလားထိုင် ပေါ်ကနေ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ယန်ကွမ်းချင်း ဘက် လက်သီးဆုပ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဝတ်ရုံကို မပြီး တံခါးခုံကို ကျော်ကာ အလယ်ကို လျှောက်သွားပြီး ယန်ကွမ်းချင်း ဘက် နောက်တစ်ကြိမ် လက်သီးဆုပ်လိုက်လေသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ယန်"