လှပသော မြင်ကွင်း

သစ်ခွ ရေစင်အဆောင် မှာ ပန်းသရဖူ တပည့် တစ်ယောက်က နှင်းဆီသစ်သား ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေတဲ့ ရှီဖုန်းလန် ကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ခန်းမသခင်ရှီ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ဒီခန်းမသခင်နဲ့ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ရှီဖုန်းလန် ညာဘက်လက်နဲ့ မေးစေ့ကို ထောက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေရင်း မေးလိုက်လေသည်။

တစ်နိုင်ငံလုံး ကျော်ကြားတဲ့ အလှပဂေးလေး ဖြစ်ပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ခန်းမသခင်ရှီ ကို မော့ကြည့်ရင်း ပန်းသရဖူ ရဲ့ နှလုံးသားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် မခုန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

'ရေမှန်ခန်းမ ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ တကယ် ထိုက်တန်တာပဲ

ဒီလို အလှမျိုး စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးမှာတောင် ရှာတွေ့ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး တောင်ထွတ်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးမှာတောင် ရှာတွေ့ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်'

တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးစကား ဆိုပြီးနောက် ပန်းသရဖူ လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ခန်းမသခင်ရှီ ကို သတင်းပို့ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်ကို ပြန်လည် ပေးပို့ဖို့ ဒီတပည့် ပြန်လာခဲ့တာပါ ရေမှန်ခန်းမ က အနက်ရောင်ဝိညာဉ် နယ်ပယ် နဲ့ အထက် တပည့် အားလုံးကို ၃ ရက် အတွင်း လျန်ပြည်နယ်ဆီ ပို့ပေးဖို့ သူ တောင်းဆိုပါတယ်"

ဒါကို ကြားတော့ ရှီဖုန်းလန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"တစ်သုတ် ပို့လိုက်ပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါက..."

ပန်းသရဖူ ခဏ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ထုတ်ပြန်လိုက်တဲ့ အမိန့်က အားလုံး လို့ ဆိုလိုတာပါ ကျွန်တော် သိသလောက် ဆိုရင် ရေမှန်ခန်းမ မှာ လျန်ပြည်နယ် ကို မသွားရသေးတဲ့ အနက်ရောင်ဝိညာဉ် နယ်ပယ် နဲ့ အထက် တပည့် အများအပြား ကျန်ရှိနေပါသေးတယ် ဒီတပည့် ပြန်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက..."

"မရှိတော့ဘူး" ရှီဖုန်းလန် သူ့စကားကို ဖြတ်ပြီး တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ လေသံထဲက အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပန်းသရဖူ တုန်လှုပ်သွားကာ လက်သီး ပြန်ဆုပ်လိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီကိစ္စကို အရမ်း အလေးထားပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတပည့်ကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့ တကယ်လို့..."

"ဒီခန်းမသခင်က မရှိတော့ဘူး ပြောရင် မရှိတော့ဘူးပဲ"

ရှီဖုန်းလန် ပန်းသရဖူ ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ကိုယ်နေဟန်ထား ပြောင်းလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် မယုံရင် ရေမှန်ခန်းမ ထဲ လာပြီး ကိုယ်တိုင် ရှာကြည့်လို့ ပြောလိုက်"

ခန်းမသခင်ရှီ က ဒီလောက် တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်မှတော့ ပန်းသရဖူ လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြောရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ဒါဆိုရင် ဒီတပည့် ခွင့်ပြုပါဦး"

"အင်း သွားတော့" ရှီဖုန်းလန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

ခန်းမသခင်ရှီ ရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ အရှိန်အဝါကို နောက်ဆုံး တစ်ချက် ခိုးကြည့်ပြီးနောက် ပန်းသရဖူ နောက်လှည့်ပြီး သစ်ခွ ရေစင်အဆောင် ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားလိုက်လေသည်။

ပန်းသရဖူ ဝင်းထဲကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ရှီဖုန်းလန် စပျစ်သီး တစ်လုံး ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်ကာ နှစ်ခါလောက် ဝါးပြီး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်လေသည်။

'သူတို့က ငါနဲ့ လာတောင် မကစားကြဘူး ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ခိုင်းရဲကြတယ် လွန်လိုက်တာ နောက်တစ်ခါ သူတို့ကို ဖမ်းမိရင် ၃ ရက်လုံးလုံး ငါနဲ့ အတူ ကစားခိုင်းမယ် မဟုတ်ဘူး ၅ ရက်လုံးလုံး ကစားခိုင်းမယ်'

စပျစ်သီးကို မျိုချလိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန် တာ့ဟူလေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တာ့ဟူလေး နောက်တစ်ခါ အဲ့လို လူမျိုး လာရင် ငါ မရှိဘူးလို့သာ ပြောလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့" တာ့ဟူလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

နောက်ထပ် တံခါးခေါက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရှီဖုန်းလန် နောက်ထပ် စပျစ်သီး တစ်လုံး ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ တာ့ဟူလေးကို ပြောလိုက်လေသည်။

"တာ့ဟူလေး နင် တောက်ပရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့ အဲ့ဒီလူတွေကို အထဲဝင်ခွင့် လုံးဝ မပေးပါဘူး"

ပြောပြီးနောက် တာ့ဟူလေး ပင်မတံခါးဝဆီ ပြတ်သားတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ရှီဖုန်းလန် သမ်းဝေလိုက်ပြီး ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်လေသည်။

ညနေကျရင် ဘာလုပ်ရမလဲ လို့ သူမ တွေးနေတုန်း ယှဉ်ပြိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ပျော်ရွှင်နေတဲ့ "အစ်ကိုကြီးကျန်း" ဆိုတဲ့ အော်ဟစ်သံ တစ်ခု သူမနားထဲ ရုတ်တရက် ဝင်လာလေသည်။

"ပေရန်လေး"

စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှီဖုန်းလန် သူမရဲ့ မိန်းကလေးငယ် "ပုံစံ" အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ပင်မ တံခါးဝဆီ ပြေးထွက်သွားလိုက်လေသည်။

ပေရန်လေး က တာ့ဟူလေး ကို နှုတ်ဆက်နေတာ မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန် ချိန်ရွယ်ပြီး သူ့ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေး"

ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျန်းပေရန် ဘေးတစ်ဖက်ဆီ ရွှေ့လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ခုန်အုပ်မှုကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းကာ တံခါးဝဆီ ပြေးထွက်သွားတဲ့ ရှီဖုန်းလန် ကို ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ခန်းမသခင်ရှီ"

ခြေလှမ်း တန့်လိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန် ခါးထောက်ကာ နောက်လှည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေး ဘာလို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အကြာကြီး ထွက်သွားရတာလဲ"

"ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်လို့လဲ" ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

ပေရန်လေး ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက အကြည့်ကို မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ချက်ချင်း ပျော့ပြောင်းသွားလေသည်။

သူမ သူ့အနား ကပ်သွားပြီး ချွဲနွဲ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နောက်တစ်ခါ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပါးရင် ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားနော် ခန်းမထဲမှာ နေရတာ အရမ်း ပျင်းဖို့ ကောင်းတယ် ပြီးတော့ ကိစ္စ အကြီးအသေး အကုန် လိုက်ရှင်းနေရတယ်"

ရှီဖုန်းလန် က ကိစ္စအကြီးအသေး ဘာမှ ရှင်းနေတယ်လို့ ကျန်းပေရန် မထင်ပေမယ့် သူမကို ဖော်ထုတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

အဲ့ဒီအစား သူ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ နောက်ရက်အနည်းငယ် ကြာရင် ခရီးရှည် တစ်ခု ထွက်စရာ ရှိတယ် အဲ့ဒီကျရင် လိုက်ခဲ့ပေါ့"

ရှီဖုန်းလန် မှင်သက်သွားလေသည်။

ဒီတောင်းဆိုမှုကို သူမ မရေမတွက်နိုင်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး ငြင်းပယ်ခံရဖို့ အသင့် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။

ဒီတစ်ခေါက် ပေရန်လေး တကယ် သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ၊ ခဏတာ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမလဲ သူမ မသိ ဖြစ်နေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက သူမရဲ့ အံ့သြမှုကို အမြန် ဝါးမျိုသွားခဲ့လေသည်။

ရှီဖုန်းလန် ဝမ်းသာအားရ ၃ ပေလောက် အမြင့်ထိ ခုန်တက်လိုက်လေသည်။

"ရေး"

ရှီဖုန်းလန် ကို ခေါ်သွားချင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျန်းပေရန် မှာ နှစ်ခု ရှိလေသည်။

ပထမ သူက ထန်တိုင်းပြည် ကို သွားမှာ ဖြစ်လေသည်။

နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ ထဲက တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ အတွက် သူ့အတွက် အန္တရာယ်တွေ ပြည့်နှက်နေမှာ သေချာလေသည်။

တစ်နေ့ကို စနစ် ရွေးချယ်စရာ ၁၂ ခုလောက် ပေါ်လာမှာ သေချာနေတော့ ပျံသန်းသော စံအိမ်လို ဘေးကင်းတဲ့ နေရာ တစ်ခု သူ အသည်းအသန် လိုအပ်နေသည်၊ မဟုတ်ရင် ကိစ္စတွေက လက်လွတ်သွားဖို့ လွယ်ကူလေသည်။

ဒုတိယ၊ ယန်ကွမ်းချင်း နဲ့ အရင်က ဆွေးနွေးမှုတွေ ကနေ အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်ခြင်း အစီအရင် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှု အသစ်တွေ သူ ရရှိခဲ့လေသည်။

ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ ပျံသန်းသော စံအိမ် ထဲ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ပြီး ဉာဏ်အလင်းတချို့ ရရှိဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ သူ့ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို လေ့လာချင်နေလေသည်။

ဝင်းထဲက ပန်းတွေကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် တာ့ဟူလေးဘက် လှည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"မင်း ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ထားတာပဲ"

"ဟီးဟီး" တာ့ဟူလေးပြုံးပြီး ကျန်းပေရန် ကို ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးကျန်း"

အဖူးထွက်နေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ထိဖို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ရှီဖုန်းလန် ဘက် ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ လျိုဇီကျင်း တို့ မရှိကြဘူးလား"

လျိုဇီကျင်း နာမည် ကြားလိုက်ရတော့ ရှီဖုန်းလန် ခါးထောက်လိုက်လေသည်။

"ဇီကျင်းလေးတို့ ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေ အလုပ်များနေလဲ ငါ မသိဘူး မန်ဝမ် ပြောတာတော့ သူတို့ ကျင့်ကြံခြင်းတောင် ပျင်းရိနေကြတယ် တဲ့ နေ့တိုင်း အရမ်း အလုပ်များပုံ ပေါက်နေပြီး ဘာလုပ်နေလဲ မေးရင် လျှို့ဝှက်ချက် လို့ပဲ ဖြေတယ် ခန်းမသခင် အနေနဲ့ ငါ့ကို နည်းနည်းလေးမှ မလေးစားကြဘူး ဟွန့်"

'ကျင့်ကြံခြင်း ပျင်းရိနေတယ် ဟုတ်လား'

ဒီ ၅ ယောက်က ကျင့်ကြံခြင်း ရူးသွပ်သူတွေ ဖြစ်ကြောင်း အစောင့်အရှောက်ယွီ အရင်က ဖော်ပြဖူးလေသည်။

သူတို့က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြတယ် ဆိုတော့...

'သူတို့ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ သေချာတယ်'

ဒါ့အပြင် ဒီ "ကြံစည်မှု" က သူ့ကို ဦးတည်နေဖို့ အလွန် များတယ်လို့ ကျန်းပေရန် ခံစားမိလေသည်။

သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် တွေးနေတုန်း စက္ကူစွန် တစ်ကောင် သူ့ပခုံးပေါ် ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာလေသည်။

သူ လက်လှမ်းပြီး စက္ကူစွန် ကို ယူကာ ဖြန့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

'ငါ့ရဲ့ ကြိုတင် ခံစားမှုတွေက ဒီကိစ္စမှာ ဒီလောက် မမှန်ရင် ကောင်းမှာပဲ...'

အဆောင်လက်ဖွဲ့ စာရွက်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်တဲ့ ရှီဖုန်းလန် ကို ကြည့်ကာ ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

" အပြင်ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ် နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်"

"ဟင်" ပေရန်လေး နဲ့ ခရီးသွားရမယ့် အကြောင်း နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်နေတဲ့ ရှီဖုန်းလန် မှင်သက်သွားလေသည်။

သူမ သူ့ဝတ်ရုံစကို ဆွဲထားလိုက်လေသည်။

"အခုမှ ရောက်တာလေ ငါနဲ့ အတူတူ ကျင့်ကြံခြင်း တုပမှု တစ်ပွဲလောက် ကစားပေးပါဦး ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်သူမှ ငါနဲ့ လာမကစားကြဘူး"

သူ့ကို သနားစဖွယ် အကြည့်တွေ အဆက်မပြတ် ပေးပို့နေတဲ့ ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ပါးစပ်ဖွင့်ကာ စကားလုံး နှစ်လုံး ပြောလိုက်လေသည်။

"လွှတ်လိုက်"

"အော်..."

ပေရန်လေး က သူမကို အပြင်ခေါ်သွားဖို့ သဘောတူထားလို့ ဒီနေ့ သူမ ကြိုက်သလောက် ချွဲလို့ ရပြီလို့ ရှီဖုန်းလန် ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့...

'သူက အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ'

ထွက်ခွာသွားတဲ့ ကျန်းပေရန် ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ရှီဖုန်းလန် သူမခြေထောက်နားက ကျောက်ခဲလေး တစ်လုံးကို ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သစ်ခွ ရေစင်အဆောင် ထဲကနေ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ရှဲ့လင်းတန်း နဲ့ အတူ တောင်အောက် ပျံသန်းသွားလိုက်လေသည်။

စက္ကူစွန် ကို ဖန်းချိုးယောင် ပို့လိုက်တာ ဖြစ်လေသည်။

ရိုးသားတဲ့ ကျေးဇူးတင်စကား အနည်းငယ် အပြင် အမှတ်အသား လုပ်ထားတဲ့ မြေပုံ တစ်ခုလည်း ပါဝင်လေသည်။

မနေ့က ပြန်လာဖို့ စီစဉ်တုန်းက မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် ကို နောက်နေ့ လာယူဖို့ ပြင်ဆင်ထားပါလို့ ဖန်းချိုးယောင် ဆီ ကျန်းပေရန် စာရေးခဲ့လေသည်။

ဒါက သူမ စဉ်းစားထားတဲ့ ဆန်းပြားတဲ့ ပြပွဲ ဖြစ်လောက်လေသည်။

သို့သော် အရေးကြီးတဲ့ ရတနာ ပစ္စည်း နှစ်ခု အတွက် သတင်းအချက်အလက်တွေက သူတို့ဆီကနေ ရရှိခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ဆုလာဘ် အနေနဲ့ သူတို့နဲ့ အတူ လိုက်ကစားပေးဖို့ ကျန်းပေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

မြေပုံပေါ်မှာ ဝိုင်းပြထားတဲ့ နေရာ ရောက်တဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် သူ့ မင်္ဂလာတိမ်တိုက် ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိမ့်ချလိုက်လေသည်။

တိမ်တိုက်ပေါ်က ဆင်းလိုက်တဲ့ အခါ မြစ်ငယ်လေး တစ်ခု ဘေးမှာ ကျန်းပေရန် ရောက်ရှိနေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး ကြည်လင်တဲ့ မြစ်ရေပြင်ပေါ်မှာ ကောင်းကင်က ကြယ်တာရာ ပေါင်းစုံကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီ ကမ္ဘာမြေပေါ် ပြုတ်ကျလာသလို ဖြစ်နေလေသည်။

အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပတဲ့ မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ရှဲ့လင်းတန်း လည်း တိမ်တိုက်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး သူမမျက်လုံးတွေက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

"သခင် ဒီနေရာက အရမ်း လှတာပဲ"

ဒီမြစ်ငယ်လေးကို သေချာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းထားမှန်း သေချာတဲ့ အတွက် ကျန်းပေရန် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

မဟုတ်ရင် ရေညှိ တစ်ပင်တောင် မရှိလောက်အောင် ဒီလောက် သန့်ရှင်းနေမှာ မဟုတ်ပေ။

မိန်းကလေးတွေရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ကျန်းပေရန် အံ့သြနေတုန်း အဝေးကနေ အဝါရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး မီးပုံးပျံ တစ်လုံး ကောင်းကင်ပေါ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံတက်လာတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မီးပုံးပျံ အလင်းရောင် အောက်မှာ လှပတဲ့ ပုံရိပ်လေး တစ်ခု မြစ်ရေပြင်ပေါ် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကျောက်စိမ်းရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ယွီကွေ့မြောင် ဖြစ်လေသည်။

သူမကို ကြည့်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ယွီကွေ့မြောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမရှေ့က ကျောက်စိမ်း စောင်း ပေါ် လက်နှစ်ဖက် တင်လိုက်လေသည်။

သာယာတဲ့ ကျောက်စိမ်း စောင်းသံ စတင် ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့ သူတို့ ဘယ်လို "ဆန်းပြားတဲ့ ပြပွဲ" မျိုး ပြင်ဆင်ထားလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။

ယွီကွေ့မြောင် ရဲ့ စောင်းတီးခတ်မှု ကျွမ်းကျင်မှုက တော်တော် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလေသည်။

သူမရဲ့ လက်ချောင်း ၅ ချောင်း လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ကျော့ရှင်းတဲ့ စောင်းသံစဉ်တွေ ကျန်းပေရန် ရဲ့ နားထဲ အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာလေသည်။

အနိမ့်သံတွေက နက်ရှိုင်းပြီး အားပါကာ၊ အမြင့်သံတွေက ပေါ့ပါးပြီး ပြတ်သားကာ၊ အလယ်အလတ်သံတွေက တောက်ပပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ကျောက်စိမ်း ခေါင်းလောင်းလေးတွေ တီးခတ်နေသလို ဖြစ်နေလေသည်။

ဂီတနဲ့ လက်ချောင်း နည်းစနစ်တွေမှာ သူမ အလွန် ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် ရှိမှန်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။

'အင်း...

ရေမှန်ခန်းမ က လူတစ်ယောက်ဆီကနေ မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ

သူမရဲ့ ဂီတ စွမ်းရည်တွေက နည်းနည်းလေးမှ လိုအပ်ချက် မရှိဘူး'

ခဏအကြာမှာ ကျန်းပေရန် ရဲ့ တခြား တစ်ဖက်ကနေ နောက်ထပ် မီးပုံးပျံ တစ်လုံး ပျံတက်လာပြီး ထင်ရှား ပြတ်သားတဲ့ ပလွေသံ တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာလေသည်။

ပလွေသံစဉ်က ကြိုးမျှင်လေးတွေလို၊ ရောင်စုံ ကြိုးမျှင် သန်းပေါင်းများစွာ ရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိဘဲ ရက်လုပ်ထားသလို ကျောက်စိမ်း စောင်းသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မြစ်ငယ်လေး ဘေးမှာ ကခုန်နေလေသည်။

အတည်ပြုသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပလွေသံ လာရာ ဇရပ် ဘက် ကျန်းပေရန် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ အစ်ကိုကြီး ကြည့်နေတာ မြင်တော့ ဇရပ် ခေါင်မိုးစွန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ယွီကွေ့ကျွေး က သူ့ကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ရှည်လျား ဖြူဖွေးတဲ့ ခြေထောက် တစ်စုံကို စည်းချက်ကျကျ လှုပ်ရမ်းနေလေသည်။

တီးဝိုင်းသံစဉ် ပိုမို မြိုင်ဆိုင်လာတာနဲ့ အမျှ နောက်ထပ် တူရိယာ နှစ်ခုရဲ့ အသံတွေ ကျန်းပေရန် ရဲ့ နားထဲ ပြိုင်တူ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဇရပ် နောက်ကနေ မီးပုံးပျံ တစ်တန်း ပျံတက်လာတာ ကြည့်ရင်း ယွီကွေ့ရွှေ နဲ့ လျိုဇီကျင်း တို့က ဇရပ်ရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီက ဝါးကုလားထိုင်တွေပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ တူရိယာတွေကို တီးခတ်ကာ ကျန်းပေရန် ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။

လျိုဇီကျင်း ရဲ့ လက်ထဲမှာ နှင်းဆီသစ်သား ပိုက်ပါ ကို ကိုင်ထားပြီး ယွီကွေ့ရွှေ က နှင်းဆီသစ်သား လည်ပင်းကွေး အော်ဟူ (တယော) ကို ထိုးနေလေသည်။

ပီပါ သံက ကြွယ်ဝပြီး အသံဩဇာ ပြည့်ဝကာ အော်ဟူ သံက နက်ရှိုင်းပြီး ငြိမ့်ညောင်းလေသည်။

တူရိယာ နှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု လုံးဝ မဆန့်ကျင်ဘဲ တစ်ခုရဲ့ အရည်အသွေးကို တစ်ခုက မြှင့်တင်ပေးကာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြည့်စွက်ပေးနေကြလေသည်။

"လှလိုက်တာ... နားထောင်လို့ အရမ်း ကောင်းတာပဲ..."

ဒီအမှတ် ရောက်တော့ ကျန်းပေရန် နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ရှဲ့လင်းတန်း တစ်ယောက် အနည်းငယ် ဈာန်ဝင်စားနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဒီနေရာက ညရှုခင်းက ထူးခြားစွာ လှပနေပြီးသား ဖြစ်ပြီး အခု မီးပုံးပျံတွေရဲ့ အလှဆင်မှုနဲ့ အတူ ပိုလို့တောင် အိပ်မက်ဆန်နေလေသည်။

ပြီးတော့ စီနီယာအစ်မတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့ အမျှ ညအမှောင်ထုကတောင် သူတို့ရဲ့ အသက်ရှူမှားလောက်တဲ့ အလှတရားကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။

လှုပ်ရှားစေတဲ့ တီးဝိုင်းသံစဉ်နဲ့ အတူ ရှဲ့လင်းတန်း မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

'ဒါက နတ်သမီး နယ်မြေ နဲ့ တူမှာပဲ...'

ပိုက်ပါ နဲ့ အော်ဟူ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ၄ ယောက်တွဲ ဖျော်ဖြေမှုက ပိုပို ပြင်းထန်လာခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးမှာ အထွတ်အထိပ် ရောက်တဲ့ အခါ ဝိညာဉ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်စေတဲ့ နှဲသံ တစ်ခု ကောင်းကင်ပေါ် ထိုးဖောက် ပျံတက်သွားလေသည်။

ကြွေကျလာတဲ့ ပန်းပွင့်ဖတ်တွေနဲ့ ၅ ယောက်စလုံး ဆီကနေ ပြိုင်တူ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ အတွင်းအားတွေနဲ့ အတူ မြစ်ငယ်လေး တစ်ခုလုံးနဲ့ မြစ်ကမ်းဘေး ဇရပ်က တစ်ခဏတာ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသွားပြီး အကြည့်လွှဲလို့ မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေလေသည်။

ရေကန်ဘေး ဇရပ်ထဲမှာ နှဲမှုတ်နေတဲ့ ဖန်းချိုးယောင် က လုံးဝ စီးမျောနေလေသည်။

သူမ တူရိယာရဲ့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားတဲ့ အသံက သူမဟာ ပွဲရဲ့ အဓိက ဇာတ်လိုက် ဖြစ်ကြောင်း ကြေငြာနေသလိုပါပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဝိညာဉ် လှုပ်ရှားစေတဲ့ နှဲသံနဲ့ အတူ တီးဝိုင်း တစ်ခုလုံး အထွတ်အထိပ် ရောက်ရှိသွားပြီး ကျန်းပေရန် ကိုတောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ရေစီးကြောင်း တစ်ခု ခံစားလိုက်ရစေလေသည်။

"ဟူး... ဟူး..."

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ဖျော်ဖြေမှုထဲ နှစ်မြှုပ်နေတုန်း သူ့ဘေးနားကနေ အမြန် အသက်ရှူသံတွေ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှဲ့လင်းတန်း ရဲ့ ပါးပြင်တွေ နီရဲနေပြီး သူမ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

'ပုံရိပ်ယောင် အသံ လား'

ရှဲ့လင်းတန်း ရဲ့ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဆေးဖော်ခန်းထဲမှာ ပုံရိပ်ယောင် အသံ အမျိုးမျိုးနဲ့ စမ်းသပ်တုန်းက သူမဆီမှာ ဘယ်လို ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကို ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း သတိရသွားလေသည်။

ရှဲ့လင်းတန်း က အခုလိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

လုံးဝ ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာမျိုးပေါ့။

ဒါက ကျန်းပေရန် ကို အနည်းငယ် အံ့သြသွားစေခဲ့သည်...

ဒီ ၅ ယောက်က ပုံရိပ်ယောင် အသံ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ပညာရပ်ကို တကယ် တတ်မြောက်ထားကြတာလား။

'မဟုတ်ဘူး... သူတို့ သင်ယူခဲ့တာ မဟုတ်လောက်ဘူး'

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် တံခါးပေါက် ပညာရပ် ၁၆ မျိုး ထဲမှာ ရှန့်တိုင်းပြည် မှာ ဘယ်တော့မှ လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း မရှိခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ပညာရပ် အနည်းငယ် ရှိလေသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဂီတ ပညာရှင် က အဲ့ဒီအထဲက တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ပြီးတော့ ပုံရိပ်ယောင်အသံ က ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ပညာရပ်ရဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ်လေသည်။

ဒါက ပစ်မှတ်ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေ၊ စိတ်ကိုတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်လေသည်။

ကောင်းကောင်း အသုံးပြုရင် သူ့ရဲ့ ဖျက်ဆီးအားက ကြီးမားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေက အလွန် စွမ်းအားကြီးမားပေမယ့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဂီတ ပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ တံခါးပေါက်ကလည်း အလွန် မြင့်မားလေသည်။

စကြာဝဠာ ကျွမ်းကျင်မှု နဲ့ အစီအရင် တွေက ယုတ္တိဗေဒ တွေးခေါ်မှု လိုအပ်တဲ့ "သိပ္ပံ" ဆိုရင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဂီတ ပညာရှင် က "ဝိဇ္ဇာ" ဖြစ်လေသည်။

သူ့မှာ စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ အဖြေ မရှိဘူး၊ လူအများစုနဲ့ ပဲ့တင်ထပ်နိုင်မယ့် အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းနဲ့ ပါရမီ လိုအပ်လေသည်။

ဒီပါရမီက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြလို့ မရနိုင်တဲ့ အရာ တစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် ဒီပါရမီ ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက် တီးခတ်လိုက်တဲ့ သီချင်း တစ်ပုဒ်က ထူးခြားစွာ ကွဲပြားနေမှာ ဖြစ်လေသည်။

ဒီပါရမီက ယုတ္တိဗေဒ တွေးခေါ်မှုလိုပဲ မွေးရာပါ ပါလာတာ ဖြစ်လေသည်။

သင်ယူလို့ မရရင် သင်ယူလို့ မရနိုင်ပေ။

ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ လက်ဆောင် သက်သက်ပါပဲ။

ပြီးတော့ သူ့ရှေ့က ဒီ ၅ ယောက်... မဟုတ်ဘူး သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ဒီပါရမီ ပိုင်ဆိုင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဂီတ ပညာရှင် ပညာရပ်နဲ့ ပုံရိပ်ယောင် အသံ အပေါ် ကျန်းပေရန် ရဲ့ နားလည်မှုက မနက်ရှိုင်းတဲ့ အတွက် ဘယ်သူက ဒီပါရမီ ပိုင်ဆိုင်ထားလဲ ဆိုတာ သူ ချက်ချင်း ခွဲခြားမသိနိုင်တာပဲ ရှိလေသည်။

ကျန်းပေရန် သိချင်စိတ်နဲ့ တွေးတောနေတုန်း တီးဝိုင်း ဖျော်ဖြေမှု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

နှဲကို ချပြီး အသက်ရှူ ညှိနေတဲ့ ဖန်းချိုးယောင် ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် လက်မြှောက်လိုက်လေသည်။

ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း...

သူတို့အစ်ကိုကြီး က သူတို့အတွက် တက်ကြွစွာ လက်ခုပ်တီးပေးနေတာ မြင်တော့ ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ၅ ပွင့် ချက်ချင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ဖန်းချိုးယောင် ဆိုရင် ၃ ပေလောက် အမြင့်ထိတောင် ခုန်တက်လိုက်သေးလေသည်။

ဒီဖျော်ဖြေမှု အတွက် သူတို့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ပမာဏ အများကြီး ပေးဆပ်ထားခဲ့ကြတာ ဖြစ်လေသည်။

အခု ဒီလို ဆုလာဘ် ရရှိလိုက်တော့ အားလုံးက ထိုက်တန်တယ်လို့ ပြောလို့ ရလေသည်။

လက်ခုပ်တီးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဖန်းချိုးယောင် ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ၅ ပွင့်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝနေတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ သူ ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ် ကောင်းမွန်တဲ့ တီးဝိုင်း ဖျော်ဖြေမှုပါပဲ"

"ရေး"

ကြာရွက်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ယွီကွေ့ကျွေး က အရင်ဆုံး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ ၄ ယောက်က လိုက်ပါ အော်ဟစ်ကြလေသည်။

နောက်ဆုံးမှာ သူတို့အားလုံး ကျန်းပေရန် ကို ပြိုင်တူ ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

"ချီးကျူးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

သူ့ရှေ့မှာ လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်နေတဲ့ ဖန်းချိုးယောင် ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် သူမဘက် ညာလက် ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ့အစ်ကိုကြီး ရဲ့ ဆန့်ထုတ်ထားတဲ့ လက်ကို မြင်တော့ ဖန်းချိုးယောင် ပြောမပြတတ်အောင် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

'ဒါ ဒါ ဒါ...

အစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို ကဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာလား'

ဂလု။

ဖန်းချိုးယောင် တံတွေး အများကြီး မျိုချလိုက်လေသည်။

သူ့လက်ပေါ် သူမလက် တင်ဖို့ သတ္တိမွေးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူမ ကြားလိုက်ရတာက...

"မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် ဘယ်မှာလဲ"