ရွေးချယ်ခြင်း

'အစ်ကိုကြီး အပေါ် ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ မထားသင့်ဘူး...'

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖန်းချိုးယောင် သူမ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲက နှင်းလှိုင်းကျောက် ပုလင်း တစ်လုံး ထုတ်ကာ ကျန်းပေရန် ကို ကမ်းပေးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီတစ်ခေါက် အကူအညီ အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ကျွန်မရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံး ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒီလို ယဉ်ကျေးမှုတွေ မလိုပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အလကား ကူညီပေးခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ" ကျန်းပေရန် ပုလင်းကို ယူရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

အစ်ကိုကြီး က နှင်းလှိုင်းကျောက် ပုလင်းကို ယူပြီး လှုပ်ခါကြည့်တာ မြင်တော့ ဖန်းချိုးယောင် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီ မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် က ကျွန်မ မိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ရတနာ တစ်ခုပါ ဘိုးဘေးတွေက တစ်ဆက်ကို တစ်စက်ပဲ သုံးဖို့ စည်းကမ်း သတ်မှတ်ထားခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မတို့ မျိုးဆက် ရောက်တော့ ဒါပဲ ကျန်တော့တယ်"

"တစ်စက် ဟုတ်လား" ကျန်းပေရန် ဖန်းချိုးယောင် ကို သိချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်လို အသုံးပြုတာလဲ"

"ရေနဲ့ ရောစပ်ပြီး အသုံးပြုတာပါ မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် တစ်စက်က ရေကန် တစ်ကန်လုံးကို သူ့ဂုဏ်သတ္တိတွေ ပျံ့နှံ့သွားစေနိုင်ပါတယ် အဲ့ဒီနောက် အဲ့ဒီရေကို ဆေးခင်းတွေ ရေလောင်းဖို့ အသုံးပြုလိုက်ရင် အရည်အသွေး အရမ်း မြင့်မားတဲ့ ဆေးပင်တွေ ထွက်လာပါတယ်"

"..."

ဒါကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်၊ သူမ မိသားစုကို ခြိုးခြံချွေတာတယ် ခေါ်ရမလား၊ ဖြုန်းတီးတယ် ခေါ်ရမလား မသေချာ ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် မျိုးနွယ်စုငယ်လေး တစ်ခု အတွက် ထူးခြားဆန်းပြား ပွင့်ဖတ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အဆင့် ၄၅ ရှိတဲ့ ရတနာ တစ်ခုက သူတို့အတွက် နည်းနည်း များလွန်းနေတာ အမှန်ပါပဲ။

လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား တစ်ယောက်က စူပါကွန်ပျူတာ တစ်လုံး မတော်တဆ ရရှိသွားပြီး ဂိမ်း ဆော့ဖို့ အသုံးပြုနေတာနဲ့ တူနေလေသည်။

ဆော့နေရင်းနဲ့တောင် သူက မှတ်ချက်ပေးဦးမည်။

"စူပါကွန်ပျူတာက စူပါကွန်ပျူတာပါပဲ လုံးဝ ချောမွေ့နေတာပဲ"

ကောင်းကင်ဘုံ ရတနာ တစ်ခုကို မဆင်မခြင် ဖြုန်းတီးတယ် ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံ ရတနာ တစ်ခုကို မဆင်မခြင် ဖြုန်းတီးတာပါပဲ။

ထူးခြားဆန်းပြား ပွင့်ဖတ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထဲက မှတ်တမ်းတွေ အရ မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရှိတဲ့ အရာတွေကို "သေရာကနေ ပြန်ရှင်လာစေဖို့" ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာ မှော်ရတနာ တစ်ခုက တိုက်ပွဲ အတွင်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားရင် ပြန်လည် ပြုပြင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် နဲ့ ဆိုရင် မှော်ရတနာက သူ့အလိုလို ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနိုင်လေသည်။

ဒါ့အပြင် ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမျိုးမျိုး၊ ကွဲကြေနေတဲ့ ရတနာ ကျောက်စိမ်းတွေ၊ စုတ်ပြဲနေတဲ့ ရတနာ ဝတ်ရုံတွေ စသဖြင့် ဝိညာဉ် သဘာဝ ရှိသရွေ့ မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် နဲ့ ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်လေသည်။

ဒါကြောင့် ဖန်းမိသားစုက သူတို့ ဆေးခင်းတွေကို ရေလောင်းဖို့ မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ရောစပ် အသုံးပြုတာက အရမ်း ဖြုန်းတီးရာ ရောက်တယ်လို့ ကျန်းပေရန် ထင်ပေမယ့် သူတို့အတွက်တော့ ဒါက အသင့်တော်ဆုံး အသုံးပြုမှု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

သူတို့ ဘိုးဘေးတွေ ကံကောင်းလွန်းလို့ မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် တချို့ မတော်တဆ ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။

သူတို့ ရောင်းရဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ ချက်ချင်း အသတ်ခံရပြီး အလုခံရမှာ သေချာလေသည်။

ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် ကနေ သူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး တန်ဖိုး ထုတ်ယူခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဒီအဖြစ်အပျက် ပြီးနောက် သူ မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် ကို ယူလိုက်ပေမယ့် ဖန်းမိသားစု အတွက် သူတို့ ဆေးခင်းတွေ ရေလောင်းတာကနေ ရရှိတဲ့ တန်ဖိုးထက် အများကြီး ပိုတဲ့ တန်ဖိုးကို သေချာပေါက် ယူဆောင်လာပေးမှာ ဖြစ်လေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွှန်းမိသားစုက မိုက်မဲခြင်း မရှိသရွေ့ သူတို့ ဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အများပြည်သူ ရှေ့ ဝေဖန်ခြင်း ခံရပြီးနောက် လျော်ကြေး ပမာဏ အများကြီး ပေးအပ်လာမှာ သေချာလေသည်။

မဟုတ်ရင် သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

မဟာယာန လျှို့ဝှက်ရေစင် ကို သူ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျိုဇီကျင်း နဲ့ ယွီညီအစ်မ ၃ ယောက်က ဇရပ် အပြင်ဘက်မှာ ရပ်ပြီး အထဲကို ချောင်းကြည့်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒီကို လာကြ" ကျန်းပေရန် သူတို့ ၄ ယောက်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ၄ ယောက်သား ချက်ချင်း ပြန်ဖြေပြီး ဖန်းချိုးယောင် နဲ့ အတူ တန်းစီ ရပ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဒီသီချင်းကို မင်းတို့ အားလုံး အတူတူ ရေးစပ်ခဲ့ကြတာလား"

လျိုဇီကျင်း နဲ့ ယွီညီအစ်မ ၃ ယောက် ခေါင်း အကြိမ်ကြိမ် ခါလိုက်ကြပြီး ဖန်းချိုးယောင် ကို ပြိုင်တူ လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်ကြလေသည်။

"သီချင်း တစ်ပုဒ်လုံးကို ချိုးယောင် ရေးစပ်ခဲ့တာပါ"

ဒါကို ကြားတော့ ဖန်းချိုးယောင် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သိပ်ကောင်းအောင် မရေးစပ်ထားပါဘူး... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ အစ်ကိုကြီး"

"နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူး" လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ဘေးတစ်ဖက်ဆီ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ခုနက သီချင်းကို မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ တီးခတ်တာ နားထောင်ချင်တယ် ဖန်းချိုးယောင် မင်းက စလိုက်"

သူတို့ ၅ ယောက် ဒါကို ကြားတော့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကြပေမယ့် မကြာခင် သူတို့မျက်နှာတွေပေါ်မှာ ဝမ်းသာအားရ အမူအရာတွေ ပေါ်လာလေသည်။

'အစ်ကိုကြီး က ငါတို့ရဲ့ တီးဝိုင်း ဖျော်ဖြေမှုကို တကယ် သဘောကျသွားပုံ ရတယ်'

ဝမ်းသာသွားပြီး လျိုဇီကျင်း က ယွီညီအစ်မ ၃ ယောက်ကို ဘေးတစ်ဖက်ဆီ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားကာ "စင်မြင့်" ကို ဖန်းချိုးယောင် တစ်ယောက်တည်း အတွက် ချန်ထားပေးလိုက်လေသည်။

"ဟူး..."

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဖန်းချိုးယောင် သူမ ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ နှဲကို ယူလိုက်ကာ အစ်ကိုကြီး ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "စလို့ ရပြီလား"

"အင်း စလိုက်" ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

စူးရှတဲ့ အသံ စတင် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် အာရုံစိုက် နားထောင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူက နှဲမှုတ်တဲ့ နည်းစနစ်ကို အာရုံခံနေတာ မဟုတ်ဘဲ ခုနက သူ့နှလုံးသားကိုတောင် လှုပ်ရှားသွားစေတဲ့ "ပုံရိပ်ယောင် အသံ" ကို အာရုံခံနေတာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သီချင်း ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အခါ ဖန်းချိုးယောင် ရဲ့ တီးမှုတ်မှုက တော်တော် ကောင်းတယ်လို့ ကျန်းပေရန် ခံစားရပေမယ့် ဒါပါပဲ။

ဒီတစ်ခေါက် သူ့နှလုံးသား လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

စားပွဲသောက်ပွဲ တစ်ခု တက်ရောက်နေရသလိုတောင် သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဒါက ကျန်းပေရန် ကို တကယ် အံ့သြသွားစေခဲ့လေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုနက တီးဝိုင်း ဖျော်ဖြေမှုမှာ နှဲသံက အဓိက ဇာတ်လိုက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒါ စတင် တီးမှုတ်ပြီးမှသာ လင်းတန်း က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့တာလေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် သူ့ဘေးနား ရပ်နေတဲ့ ရှဲ့လင်းတန်း လည်း ပျော်ရွှင်တဲ့ မျက်နှာထား ပြသနေပေမယ့် အရင်က ပါးပြင်တွေ နီရဲနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အများကြီး ကွာခြားနေလေသည်။

"မဆိုးဘူး"

ဖန်းချိုးယောင် ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျန်းပေရန် ကျန်တဲ့ ၄ ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နောက်တစ်ယောက်"

"ဒုတိယအစ်မ... ငါ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်" ယွီကွေ့ကျွေး ကို ကြည့်ပြီး စောင်း ကိုင်ထားတဲ့ ယွီကွေ့မြောင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ... ငါကောပဲ"

စာမေးပွဲ မဟုတ်ပေမယ့် အစ်ကိုကြီး ရှေ့မှာ ဖျော်ဖြေရတာက အလွန် အရေးကြီးတယ်လို့ ယွီကွေ့ကျွေး ခံစားရပြီး အရေးကြီးလွန်းလို့ သူမ ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်နေလေသည်။

"အစ်မကြီး... အစ်မရော ဘယ်လိုလဲ" ယွီကွေ့ကျွေး က ယွီကွေ့ရွှေ ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဂလု..." ယွီကွေ့ရွှေ တံတွေး အများကြီး မျိုချလိုက်လေသည်။

"အင်း... စိတ်လှုပ်ရှားတယ် သီချင်း ဘယ်လို တီးရမလဲ ဆိုတာတောင် မေ့ချင်လာပြီ..."

အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ညီမ ၃ ယောက်ကို ကြည့်ပြီး လျိုဇီကျင်း သူမရဲ့ နှင်းဆီသစ်သား ပီပါ ကို ကောက်ယူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ငါ အရင် သွားလိုက်မယ် နင်တို့ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန် နည်းနည်း ပိုယူလိုက်ကြ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မဇီကျင်း" ညီမ ၃ ယောက် ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

"ရပါတယ်" လျိုဇီကျင်း ပြောပြီး သူမရဲ့ ပီပါ ကို သယ်ကာ ကျန်းပေရန် ရှေ့မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စလို့ ရပြီလား မေးဖို့ လျိုဇီကျင်း ပြင်လိုက်တုန်း သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အစ်ကိုကြီး ရဲ့ စိစစ်နေတဲ့ အကြည့်နဲ့ ဆုံမိသွားလေသည်။

"ရှီး..."

လျိုဇီကျင်း လေစုပ်လိုက်မိပြီး ပီပါ ပေါ် တင်ထားတဲ့ သူမ လက်ချောင်းတွေ တုန်ယင်လာလေသည်။

'အစ်ကိုကြီး က... ငါ့ကို အရမ်း တင်းမာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတယ်

ဒီအကြည့်က... အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်'

လျိုဇီကျင်း မလှုပ်ရှားတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ဖျော်ဖြေမှု စလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့..."

အစ်ကိုကြီး ရဲ့ အသံ ကြားတော့မှ သတိ ပြန်ဝင်လာပြီး လျိုဇီကျင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်လေသည်။

'စိတ်လျှော့... ငါ စိတ်လျှော့ရမယ်'

အဲ့ဒီနောက် သူမ ကြိုးတွေကို စတင် တီးခတ်လိုက်လေသည်။

အစပိုင်းမှာ အဆင်ပြေပေမယ့် အစ်ကိုကြီး က သူမကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေတာ သတိထားမိလိုက်တဲ့ အခါ လျိုဇီကျင်း ရဲ့ လက်တွေ ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်အောင် ပြန်လည် တုန်ယင်လာပြီး မှားယွင်းတဲ့ အသံစဉ် အနည်းငယ် တီးခတ်မိသွားလေသည်။

"ရပ်လိုက်" လျိုဇီကျင်း ရဲ့ တီးခတ်မှု ပိုပို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာတာ သတိထားမိပြီး ကျန်းပေရန် လှမ်းတားလိုက်လေသည်။

လျိုဇီကျင်း ကြိုးတွေပေါ်ကနေ လက်ကို ချက်ချင်း ဖယ်လိုက်လေသည်။

သူမ စကားမပြောနိုင်ခင် ကျန်းပေရန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အရင် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ ခုနက ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား မတီးခတ်ခဲ့ပါဘူး"

"ရှီး..."

'ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား... ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား... ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား...'

အဲ့ဒီ စကားလုံး ၃ လုံးက လျိုဇီကျင်း ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူမ တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်ယင်သွားစေလေသည်။

သူမ ဘဝမှာ ပထမဆုံး အကြိမ် သူမရဲ့ စောင်းတီးခတ်မှုကို "ဆိုးဆိုးရွားရွား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ အသုံးပြု ဖော်ပြခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ မတော်တဆ မှားယွင်း တီးခတ်မိရင်တောင် တခြားသူတွေက မကြားချင်ယောင် ဆောင်ပေးကြပြီး၊ သူမ အမှားက ကောင်းတယ်လို့တောင် မြှောက်ပြောတတ်ကြလေသည်။

သူမ ဆရာမတောင် ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးပြီး နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်လေ့ကျင့်ဖို့သာ ပြောလေ့ ရှိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့... တစ်ယောက်ယောက်က သူမရဲ့ တီးခတ်မှုကို ဖော်ပြဖို့ "ဆိုးဆိုးရွားရွား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို တကယ် အသုံးပြုခဲ့လေသည်။

အစ်ကိုကြီး ရဲ့ အထင်သေးတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့ အခါ လျိုဇီကျင်း သူမ ပိုက်ပါ ကိုတောင် မကိုင်နိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

'အစ်ကိုကြီး ရဲ့ ဝေဖန်ခြင်း ခံရတာ ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်သင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့... ဘာလို့ ငါ့ရင်တွေ ဒီလောက် မြန်မြန် ခုန်နေရတာလဲ'

ဒီအချိန်မှာ အဝေးက ယွီညီအစ်မ ၃ ယောက်က စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြလေသည်။

"အစ်မဇီကျင်း က ငါတို့ထက်တောင် ပိုစိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲ"

"ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့အတွက် သူ လုပ်ပေးခဲ့တယ်..."

"ရှုံ့ အစ်မဇီကျင်း က ငါတို့အတွက် အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့တာပဲ"

စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းလုံး ပြီးနောက် ယွီကွေ့ရွှေ သူမရဲ့ နှင်းဆီသစ်သား လည်ပင်းကွေး အော်ဟူ ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါသွားပြီး အစ်မဇီကျင်း နေရာ ဝင်ယူလိုက်မယ်"

သို့သော် သူမ အနားကပ်သွားတဲ့ အခါ အစ်မဇီကျင်း က သူမကို တားဖို့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ရ... ရပါတယ် ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်"

အစ်မဇီကျင်း ရဲ့ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တော့ ယွီကွေ့ရွှေ စကားလုံးတွေနဲ့ မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

သူမ ခိုင်မာတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားပြီး လျိုဇီကျင်း ရှေ့ ရောက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မဇီကျင်း ငါ အရင် သွားပါရစေ ငါ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ"

လျိုဇီကျင်း ဒီအချိန်မှာ ထွက်ခွာသွားဖို့ ဝန်လေးနေတာကြောင့် လက်ကို ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းနေလေသည်။

"ငါ... ငါ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်"

ဒါပေမဲ့ လျိုဇီကျင်း ရဲ့ ပိုပို မြန်ဆန်လာတဲ့ အသက်ရှူသံကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"မင်း အောက်ဆင်းပြီး နည်းနည်း ထပ်ပြင်ဆင်လိုက် ယွီကွေ့ရွှေ အရင် သွားပါစေ"

'အစ်ကိုကြီး ရဲ့ အထင်သေးခြင်း ခံလိုက်ရပြန်ပြီ...'

ဒီရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်က လျိုဇီကျင်း အတွက် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တွန်းလှန်လို့ မရနိုင်ပေ။

သူမ နောက်ထပ် မှားယွင်းတဲ့ သီချင်း တစ်ပုဒ် တီးခတ်ပြီး အစ်ကိုကြီး ရဲ့ ဝေဖန်မှုကို ပိုမို ပြင်းထန်လာစေချင်ပေမယ့် အစ်ကိုကြီး ရဲ့ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်မှန်းလည်း သူမ သိလေသည်။

ဒါကြောင့် သူမ မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးလိုက်ပြီး ယွီကွေ့ရွှေ ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ငါ မရည်ရွယ်..."

"မဟုတ်ဘူး" ယွီကွေ့ရွှေ ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါရမ်းလိုက်လေသည်။ "

အစ်မဇီကျင်း အစ်မက အံ့သြစရာ ကောင်းနေပါပြီ ငါတို့ အားလုံး အစ်မကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လျိုဇီကျင်း ယွီကွေ့ရွှေ ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"ကံကောင်းပါစေ"

"အင်း"

ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယွီကွေ့ရွှေ ဝါးကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ကာ သူမ အော်ဟူ ကို ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

သူမကို အားပေးနေတဲ့ ညီမလေး နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ယွီကွေ့ရွှေ ပြုံးကာ ကျန်းပေရန် ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ"

"စလိုက်"

ဒီတစ်ခေါက် ယွီကွေ့ရွှေ ရဲ့ အော်ဟူ တီးခတ်မှုက ပုံမှန် ဖြစ်လေသည်၊ အရင်က ဖျော်ဖြေမှုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြန်လည် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ ရလေသည်။

ဒါပေမဲ့ "ပုံရိပ်ယောင် အသံ" ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဘာတစ်ခုမှ ကျန်းပေရန် မခံစားရပေ။

"နောက်တစ်ယောက်" ကျန်တဲ့ ညီမ နှစ်ယောက်ကို ကျန်းပေရန် ဆက်လက် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ဒုတိယ ညီမ အနေနဲ့ ယွီကွေ့ကျွေး သူမရဲ့ အေးစက်သော ည ပလွေ ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အစ်ကိုကြီး ဆီ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

...

မကြာခင် ယွီကွေ့ကျွေး ရဲ့ ပလွေ တီးမှုတ်မှုနဲ့ ယွီကွေ့မြောင် ရဲ့ စောင်း တီးခတ်မှု နှစ်ခုစလုံးကို ကျန်းပေရန် နားထောင်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ပေမယ့် "ပုံရိပ်ယောင် အသံ" ပေါ်မလာသေးပေ။

ဒါဆိုရင် ကျန်ရှိတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတည်းကတော့...

"လျိုဇီကျင်း မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"

လျိုဇီကျင်း ဘက် လှည့်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

လျိုဇီကျင်း ပီပါ ကို ကိုင်ထားရင်း တုန်ယင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ"

"ဒါဆို လာခဲ့"

အသက်ရှူ ညှိပြီးနောက် လျိုဇီကျင်း ကျန်းပေရန် ရှေ့က ဝါးကုလားထိုင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုင်လိုက်လေသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ဆန္ဒကို ဖိနှိပ်ထားပြီး အစ်ကိုကြီး ရဲ့ မျက်နှာထားကို ကြည့်ဖို့ မျက်လုံး မဖွင့်တော့ပေ။

ဒီတစ်ခေါက် ပီပါ ရဲ့ ငြိမ့်ညောင်းပြီး ပြည့်ဝတဲ့ အသံ နောက်ဆုံးတော့ ပုံမှန် အတိုင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လျိုဇီကျင်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား... အော် မဟုတ်ဘူး ကြောက်ရွံ့နေလို့ မှားယွင်းတဲ့ အသံစဉ်တွေ နောက်တစ်ကြိမ် မတီးခတ်မိတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ အသုံးမဝင်ပေ။

"ပုံရိပ်ယောင် အသံ" ကို ကျန်းပေရန် မခံစားရသေးပေ။

'သူတို့ တီးဝိုင်း အနေနဲ့ တီးခတ်မှ ပုံရိပ်ယောင် အသံ အကျိုးသက်ရောက်မှု ပေါ်လာတာများလား'

သူ့အတွေးကို လက်တွေ့ အကောင်အထည် ဖော်ဖို့ ကျန်းပေရန် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ရေမှန်ခန်းမ ရဲ့ အဆင့်မြင့် တပည့်တွေဆီကနေ မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ မင်းတို့ သက်ဆိုင်ရာ တူရိယာတွေနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက တကယ် ထူးချွန်ပါတယ် ဒါပေမယ့် မင်းတို့ရဲ့ တီးဝိုင်း ဖျော်ဖြေမှုကို ငါ ပိုကြိုက်တယ်"

ယွီကွေ့မြောင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို အစ်ကိုကြီး အတွက် တီးဝိုင်း အနေနဲ့ ထပ်တီးပြမယ်လေ"

ဒီတီးဝိုင်း အတွက် သူမ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ထားခဲ့တာမို့ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ပြီးသွားတာ နှမြောစရာ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားနေရလေသည်။

"အင်း ငါလည်း အဲ့လိုပဲ တွေးနေတာ" ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ၅ ပွင့်က သူတို့ အစ်ကိုကြီး သူတို့ရဲ့ တီးဝိုင်း ဖျော်ဖြေမှုကို ဒီလောက် ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိကြပေ။

သူတို့ အားလုံး အားအင်တွေ ပြည့်ဝလာပြီး ဒီဖျော်ဖြေမှုကို ပိုမို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်မယ်လို့ သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်ကြလေသည်။

စက်ဝိုင်းပုံ ရပ်လိုက်ပြီး လျိုဇီကျင်း ယွီကွေ့မြောင် ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မြောင်မြောင် နင်ပဲ ပြန်စလိုက်"

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

ယွီကွေ့မြောင် စောင်း စတင် တီးခတ်တာနဲ့ တခြားသူတွေ တီးဝိုင်းထဲ အမြန် ဝင်ရောက် ပူးပေါင်းလိုက်ကြလေသည်။

အားအင် အပြည့်နဲ့ သူတို့ စွမ်းရည် ၁၂၀ ရာခိုင်နှုန်း အသုံးပြုပြီး ဖျော်ဖြေလိုက်ကြလေသည်။

'လာပြီ'

ဂီတက ပြင်းထန်တဲ့ အပိုင်းကို ရောက်လာတာနဲ့ ကျန်းပေရန် ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အလားတူ လှုပ်ရှားမှု ခံစားချက် ချက်ချင်း နိုးထလာခဲ့လေသည်။

နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှဲ့လင်းတန်း ရဲ့ ပါးပြင်တွေ တကယ်ပဲ ပြန်လည် နီရဲနေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

'ဒါဆို ပုံရိပ်ယောင် အသံ ထွက်ပေါ်လာဖို့ တီးဝိုင်း လိုအပ်တာကိုး...'

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် နောက်ဆုံး ကောက်ချက် မချသေးပေ။

အဲ့ဒီအစား သူ နားစွင့်ပြီး သေချာ ဆက်လက် နားထောင်ကာ သူ့နားထဲ ဝင်ရောက်လာတဲ့ အသံစဉ်တိုင်းကို ခွဲခြားစိတ်ဖြာနေလေသည်။

နောက်ဆုံးမှာ သီချင်း အထွတ်အထိပ် ရောက်လာတဲ့ အခါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတဲ့ အမူအရာ ကျန်းပေရန် ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာလေသည်။

'ဒါကြောင့်ကိုး...'

သီချင်း ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် သူတို့ ၅ ယောက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်ခုပ်တီးပေးလိုက်လေသည်။

ဒီဖျော်ဖြေမှုက ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ထက် ပိုမို ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ခံစားရပြီး ၅ ယောက်သား တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး ကျန်းပေရန် ကို ပြိုင်တူ ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

၅ ယောက်သား ပြန်မတ်မတ်ရပ်လိုက်တဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် သူတို့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"လျိုဇီကျင်း၊ ဖန်းချိုးယောင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီကို အရင် လာခဲ့"

လျိုဇီကျင်း နဲ့ ဖန်းချိုးယောင် အံ့သြသွားပေမယ့် "ဟုတ်ကဲ့" လို့ ဖြေပြီး သူတို့ အစ်ကိုကြီး ရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ဝင်ရပ်လိုက်ကြလေသည်။

ယွီညီအစ်မ ၃ ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့တာ မြင်တော့ ချက်ချင်း နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာကြလေသည်။

" 'ချူတုန်း ခရီးစဉ်' ကို တီးခတ်တတ်လား"

"တတ်ပါတယ်" တခြားသူတွေ ကိုယ်စား ယွီကွေ့ရွှေ ဖြေလိုက်လေသည်။

"အင်း မင်းတို့ ၃ ယောက် ငါ့အတွက် အဲ့ဒါကို တီးဝိုင်း အနေနဲ့ အပိုင်းတစ်ပိုင်း တီးပြပါ"

ယွီကွေ့မြောင် တီးတိုး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ခုနက ငါ တစ်ခုခု မှားတီးမိလို့လား..."

ယွီကွေ့ကျွေး သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

"ငါ ကောင်းကောင်း မတီးနိုင်ခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ယွီကွေ့ရွှေ လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေပေမယ့် အစ်မကြီး အနေနဲ့ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး"

သူမ အော်ဟူ ကို ပြန်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ယွီကွေ့ရွှေ သူမနောက်က ညီမလေး နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီတစ်ခါ ငါ စလိုက်မယ်"

"ကောင်းပြီ" ယွီကွေ့ကျွေး နဲ့ ယွီကွေ့မြောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ပြိုင်တူ ဖြေလိုက်ကြလေသည်။

ချူတုန်း က လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေကြောင့် ကျော်ကြားတဲ့ တောင်ထွတ်ပြည်နယ် ရဲ့ စီရင်စုကြီး တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဒီ 'ချူတုန်း ခရီးစဉ်' သီချင်းက ချူတုန်း ကို အလည်သွားတဲ့ ခရီးသွား တစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့ စိတ်ခံစားမှုကို ပုံဖော်ထားတာ ဖြစ်လေသည်။

တေးသွားက သာယာပြီး ရင်းနှီးကာ၊ ပုံစံက ကျော့ရှင်းပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိကာ၊ စည်းချက်က ပေါ့ပါးပြီး တက်ကြွကာ၊ ဖွဲ့စည်းပုံက တိုတောင်းပြီး ပြည့်စုံလေသည်။

နားထောင်ရတာ နွေဦးလေပြေညှင်း ခံစားရသလိုပါပဲ။

ယွီညီအစ်မ ၃ ယောက်ရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုကလည်း ထူးချွန်ပြီး ကျန်းပေရန် ရဲ့ စောစောက ခန့်မှန်းချက်ကို အမြန် အတည်ပြုပေးလိုက်လေသည်။

သူတို့ ၅ ယောက် အတူတူ တီးခတ်လို့ "ပုံရိပ်ယောင် အသံ" ထွက်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပေ။

ဒီညီအစ်မ ၃ ယောက် အတူတူ တီးခတ်တဲ့ အခါမှသာ "ပုံရိပ်ယောင် အသံ" အကျိုးသက်ရောက်မှု ပေါ်လာတာ ဖြစ်လေသည်။

သီချင်း စခါစ ရှိသေးသည်၊ ကျန်းပေရန် သူ့ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက် မြင့်တက်လာတာ မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ သီချင်းတောင်... နည်းနည်း ဆိုချင်လာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။