ငါက ဧကရာဇ် ကိုးပါးပဲ

သူတော်စင် သော်ပေါင်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

“ယဲ့ဖန်၊ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်ပြီ။ မင်း သေသွားရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ဆုတောင်းရတာက ဘာလဲဆိုတာကို မင်း သိအောင် ငါ ပြမယ်”

“ဝုန်း”

ရုတ်တရက် ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းမိုး သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ခမ်းနားပြီး ကျယ်ပြောလှကာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်း ဖိနှိပ် လိုက်သည့် အလားပင်။

ထောင်ချီသော နတ်ဘုရား အလင်းများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပြိုင်တူ ထိုးတက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်စိ ကျိန်းလောက်သည့် တောက်ပမှုက တောက်ပနေသော နေကိုတောင်မှ ကျော်လွန်နေပြီး လူအများအား မျက်စိ ကျိန်းစပ်သွားစေသည်။

“ဝှစ်”

မှော်ရတနာ ရာပေါင်းများစွာသည် လေထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး မဟာတာအို၏ အင်အားကြီးမားသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ တစ်ခုချင်းစီ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တာအိုစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး တာအို၏ အချုပ်အနှောင်များကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်မည့်အလား ရှိနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ရတနာ ရာနှင့်ချီ၍ လေပေါ်တွင် ပြိုင်တူ ဝဲနေပြီး လူအများကိုပင် ချေမွနိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည့် ကြောက်စရာ ကောင်းသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နေသဖြင့် ရှိနေသော လူများအား အလွန်အမင်း မသက်မသာ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နေ၏။

လီချန်ကျစ်နှင့် အခြားသူများမှာ သာမန်လူများဖြစ်သဖြင့် ဤစွမ်းအားကို မခံနိုင်ဘဲ သူတို့၏ အရေပြားများမှ သွေးစများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် နက်ဗျူလာနှင့် ယဲ့ဖန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် ရူးသွပ်သွားပြီး သူ၏ရတနာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်သုံးနေသည်ကို မြင်နေရသောကြောင့်ပင်။

ဤသည်မှာ သူတော်စင်တစ်ဦးအတွက်ပင် ခက်ခဲလှသော်လည်း တစ်ဖက်လူသည် လုပ်ခဲ့ပြီး သူတို့ ထပ်၍ ရှုပ်ထွေးမခံတော့ဘဲ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဝန်းရံလျက် ရှိနေပြီး ခမ်းနား ထည်ဝါသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်နေသည်။ သူ၏ပတ်လည်တွင် ရတနာ ရာပေါင်းများစွာက ပတ်ချာလည်နေပြီး မရေတွက်နိုင်သော သူတော်စင် အလင်းတန်းများက ဖြာထွက်နေကာ အတောမသတ်ဘဲ မျက်စိကျိန်း လောက်အောင် တောက်ပနေ၏။

သူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် အလားပင်။ သန်မာလွန်း၍ လူအများအား အရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။

လက်ရှိ သူတော်စင် သော်ပေါင် လက်ချောင်းတစ်ချက် လှုပ်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်လောကလုံးကို ပြာကျသွား စေနိုင်သည်ဟု အားလုံး ခံစားလိုက်ရသည်။ မည်သူမှလည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ပါ။

အိုးရန်ဟွာနှင့် အခြားသူများသည်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ မှင်သက်သွားကြသည်။

သူတော်စင်တစ်ဦးကို သူတို့၏ မိသားစု ခေါင်းဆောင်ငယ်က ဤမျှအထိ အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

သူတို့ လုံးဝ စိတ်လွတ်သွားလေပြီ။

*ဒါက …*

*ဒါက အံ့ဩဖို့ ကောင်းလိုက်တာ*

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဤသည်ကို အခြားသူများအား သူတို့ ပြန်ပြောခဲ့လျှင်တောင်မှ မည်သူမှ ယုံမည် မဟုတ်ပါ။

မကြာခင်မှာပင် အိုးရန်ဟွာနှင့် အခြားသူများ အရယ်ရပ်သွားသည်။

“ဝှစ်”

လေပြေတစ်ချက်အဝေ့တွင် သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် ယဲ့ဖန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

*နီးလွန်းတယ်*

နက်ဗျူလာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ တစ်ဖက်လူက သူမကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ယဲ့ဖန်အနားသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်သွားနိုင်သည်ကို သူမ မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူမ ချက်ချင်း မျက်မှောင် ကြုတ်သွားသည်။

မှော်လက်နက်။

ရန်သူသည် သူမ အသိအောက်မှ ဖြတ်ကျော်၍ တည်နေရာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ရန် မှော်လက်နက် တစ်ခု၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

“ဟားဟား … အရူးတွေ၊ သူတော်စင် သော်ပေါင်ကို ဘာလို့ ရတနာများစွာရဲ့ အရှင်သခင်လို့ ခေါ်လဲ သိလား၊ သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေရှိတဲ့ ရတနာတွေ အများကြီးရှိလို့ပဲ။ အခု မင်းတို့အားလုံး သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့”

လီချန်ကျစ်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယခု သူတော်စင် သော်ပေါင်က ယဲ့ဖန်နှင့် အလွန် နီးကပ်နေသဖြင့် ယဲ့ဖန်၌ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်သည့် အရည်အချင်း ရှိလျှင်တောင်မှ လုံးဝ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် ယဲ့ဖန်ကို သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ယဲ့ဖန်၏ ကြောက်လန့်မှုကို မြင်ချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယဲ့ဖန်၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အစအနမျှ မရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်သေးမှုသာ ရှိနေသည်။

*သူက ရယ်တောင် နေသေးတာလား*

သူတော်စင် သော်ပေါင်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး အလွန်အမင်း ရန်စခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

*ဒီမျိုးမစစ်ကောင်က ငါ သူ့ကို မသတ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား*

“ဝေါင်း”

ထိုစဉ် ချုံးချီက ဟိန်းဟော်က၍ သူ၏ သွေးတို့ဖြင့် နီရဲနေသော ပါးစပ်ကို ဟကာ သူတော်စင် သော်ပေါင်အား အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။

“သားရဲကောင်၊ မင်း သေချင်နေတာပဲ”

သူတော်စင် သော်ပေါင်က အေးစက်စက် ပြောပြီး လက်ငါးချောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ ဧရာမ ရတနာ စည်းတံဆိပ် တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျလာပြီး ချုံးချီ၏ ခေါင်းကို နင်းချေလာ၏။

၎င်းက သူ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို မြေကြီးထဲ စိုက်ဝင်သွားအောင် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားက သူ့အား သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ထိုအခိုက်တွင် နက်ဗျူလာကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ရောက်လာပြီး သူတော်စင် သော်ပေါင်၏ ကျောပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

သို့သော် ရသေ့က ဂရုမစိုက်ဘဲ ယဲ့ဖန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ငါ့လက်က လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး!”

“ဘုန်း”

ထိုစဉ် ထူးခြားသော ပုံစံရှိသည့် ခေါင်းလောင်းတစ်ခု အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းလာပြီး နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သော နတ်တေးသံတစ်ခု ကဲ့သို့ မြည်ဟည်းကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

“ငါနဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို လိုက်ခဲ့စမ်း။ သူတော်စင်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါမင်းကို ပြမယ်”

သူတော်စင် သော်ပေါင်က စဉ်းလဲစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

*ဘာ*

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အိုးရန်ဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတော်စင်များ တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် သာမန်လူများ ကြည့်ပိုင်ခွင့် မရှိချေ။ သူတို့ ဖုန်မှုန့် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

“မိသားစု ခေါင်းဆောင်လေး၊ ပြေးပါတော့”

အိုးရန်ဟွာသည် ချက်ချင်း အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွင် ကြောက်ရွံ့စိတ်တို့နှင့် ပြည့်လာသည်။

“ပြေး၊ အဝေးကို ပြေးပါတော့”

လူတိုင်း ယဲ့ဖန်ကို ကြောက်လန့်တကြား အော်ပြောကြသည်။ သူတို့ အခု ထွက်မပြေးလျှင် သူတို့ သေခြင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်။ သူတော်စင်များကြားမှ တိုက်ပွဲတွင် မဟာ အစီအရင်သာ အကာအရံအဖြစ် ရှိမနေပါက ဖိအား အစအနလေး တစ်ခုကပင် သူတို့ကို အခါ တစ်ထောင်မက သတ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

သူတော်စင်အဆင့်အောက်မှ လူတိုင်းသည် ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်ပြီး အသက်တစ်ချက် ရှူရုံလေးနှင့် သက်ရှိအားလုံးကို သုတ်သင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

အကယ်၍ ယဲ့ဖန်သာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ အတူ လိုက်သွားပါက လွတ်လမ်း မရှိပေ။

သို့သော် ယဲ့ဖန်သည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ နေရာ၌ ရပ်မြဲရပ်ကာ ပြုံးမြဲပြုံးနေဆဲပင်။

*ဘာလဲဟ*

*ဒီကောင် ရူးများသွားတာလား*

လီချန်ကျစ် အံ့ဩသွားသည်။

*သေလမ်းဆိုတာ သိနေတာတောင် သူ ဘာလို့ မပြေးတာလဲ*

*ဒီကောင် ဘယ်က သတ္တိတွေ ရနေတာလဲ*

အိုးရန်ဟွာနှင့် အခြားသူများသည် သူတို့ မြင်နေရသည့်အရာကြောင့် ကြောက်လန့်နေကြသည်။ သူတို့သည် အော်ဟစ်၍ ဒေါသတကြီး သူတို့ ရင်ဘတ်ကို သူတို့ ထုနေကြသည်။ သူတို့ ယူကြုံးမရ ဖြစ်နေ၏။

အခုချိန်၌ ယဲ့ဖန်က ဘယ်လိုတောင်များ မာနကြီးနေရသနည်း။

သူတော်စင် သော်ပေါင်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အေးစက်စက် အပြုံးက ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

“အရူး မင်းက အခုထိ မာနကြီးနေရဲသေးတာလား၊ သေပေတော့”

“ဝှစ်”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခေါင်းလောင်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါစေပြီး အဆုံးအစမဲ့သော စွမ်းအား ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့သုံးယောက်အား ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် ယဲ့ဖန်၌ ပုန်းစရာ နေရာ မရှိတော့ပေ။

တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချုံးချီသည် စည်းတံဆိပ်၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ဟိန်းဟောက်သော်လည်း အချည်းနှီးပင်။

“ဒုန်း”

အိုးရန်ဟွာသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူသည် ယူကြုံးမရစွာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပါးရိုက်ကာ ငိုကြွေးနေ၏။

“ငါ့အပြစ်တွေပါပဲ၊ ငါက ငါ့ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ဖို့ပဲ ကြည့်နေမိလို့ မိသားစု ခေါင်းဆောင်ငယ်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိတာ၊ အိုးရန်မျိုးနွယ်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ငါ ဖျက်စီးခဲ့တာ”

အဘိုးအိုလီနှင့် လီစစ်ယွီ တို့မှာလည်း နှမြောတသစွာဖြင့် ငိုကြွေးနေကြသည်။ သို့သော် လီချန်းကျိကမူ ယဲ့ဖန် သေတော့မည်ဟု ယူဆကာ ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောနေလေသည်။ နဝမကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားများလည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အောက်မှ လူများကို သတ်ဖြတ်ရန် စစ်သင်္ဘော ငါးစင်း၏ အမြောက်များကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

အခြားသော အိုးရန်မျိုးနွယ်ဝင်များသည်လည်း ထပ်တူ ငိုကြွေးနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းကာ မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတို့နှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

နောင်တရနေကြသည်။ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှ အိုးရန်မျိုးနွယ်သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီရှင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူတို့၏ ပေါ့လျော့မှုကြောင့် နှစ်တစ်သောင်းတွင် တစ်ခါသာ တွေ့ရမည့် ပါရမီရှင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ပြီးသွားလေပြီ။

အိုးရန်မျိုးနွယ် လုံးဝ ဇာတ်သိမ်းလေပြီ။

“ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ”

အဘိုးအိုလီ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုစာလောက် အိုစာသွားလေသည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီရှင်က တကယ်ပဲ ဤသို့ ကျဆုံးခဲ့ရသည်တဲ့လား။

တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံက အရည်အချင်းကို မနာလိုနေလေသလား။

ထိုသို့သော လူမျိုးသည် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာ၏ အထက်တွင် ရပ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာနှင့် ဂြိုဟ်ဆယ်လုံးကို ဖြတ်သန်းနေသင့်ပေသည်။

“ငါ မုန်းတယ်၊ ငါ ဒါကို အရမ်းမုန်းတယ်”

အဘိုးအိုလီသည် မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်၍ ဒေါသတကြီး ကြွေးကြော်လေသည်။

ယဲ့ဖန်က သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ မလာခဲ့လျှင် ဘယ်လိုလုပ် ဤသို့ သေဆုံးမည်နည်း။

ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာမှ ပထမ မျိုးဆက်နှင့် ဘီလူးကြီးများထက်ပင် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းသော ပါရမီရှင်မှာ သာမန် သေမျိုးသာ ဖြစ်သော သူ့အား ကယ်တင်ရန် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးအိုသည် အိုးရန်ကျန်းအတွက် သူ့ကိုယ်သူ ရှက်သွားပြီး သူ့အပေါ် ထားသော ယဲ့ဖန်၏ ကြင်နာမှုနှင့် မေတ္တာကြောင့် ပို၍ ရှက်ရွံ့သွားရသည်။

လီစစ်ယွီသည် ယခုအချိန်တွင် မငိုဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ယခင်က သူမတို့ ယဲ့ဖန်ကို ဘယ်လို စော်ကားခဲ့မိသလဲ ဆိုသည်ကို ပြန်သတိရသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ယဲ့ဖန်က အငြိုးမထားဘဲ သူမတို့ကို လာကယ်ခဲ့သည်။

သူတို့ကြောင့် သူ ကြေကွဲစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၌ ငိုကြွေးသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ ငိုသံများက နားကွဲလောက်သည်။

သို့သော် အလွန်ပျော်လွန်း၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်သည့် လူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။

ထိုသူက လီချန်ကျစ်ပင်။

ယဲ့ဖန် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အကျဉ်းကျခံလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ လီချန်ကျစ်၏ ရယ်သံမှာ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။ သူ၏ရယ်သံမှာ ကျယ်လောင်စူးရှနေပြီး လှောင်ပြောင်သရော်မှုများနှင့် ဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အဲဒီကောင်တော့ ပြီးသွားပြီ။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ သူ ဆုတ်ခွာစရာ နေရာမရှိတော့ဘူး၊ တုန်ခါမှုလှိုင်းတွေ ကြားမှာတင် သူ သေမှာ သေချာတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ မိသားစု ခေါင်းဆောင်ငယ် ဒီတစ်ခါတော့ အံ့ဖွယ်စရာတွေ မဖန်တီးနိုင်တော့တာ နှမြောစရာပဲ”

လီချန်ကျစ်က အဘိုးအိုလီကို အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး ... သူတော်စင် သော်ပေါင်က အဲဒီ့မိစ္ဆာမနဲ့ ယဲ့ဖန်ကို သတ်ပြီးတာနဲ့ ခင်ဗျား အလှည့်ပဲ၊ ဟီးဟီး... လီမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်နေရာက ငါ့အပိုင်ပဲ”

ယခင်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသော နတ်ဘုရားများသည်လည်း ယခုအခါ မူလနေရာများသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေပြီး အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“တောက်! ပုရွက်ဆိတ်တွေ ... စောစောကတော့ တော်တော်လေး ဝင့်ကြွားနေကြတယ် မဟုတ်လား၊ အခုတော့ မင်းတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ ပျောက်သွားပြီဆိုတော့ မင်းတို့ ဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေး တာပေါ့!”

“သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ကြ၊ ဒီနေရာကို မြေလှန်ပစ်လိုက်”

“ဝုန်း”

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံရှိ စစ်သင်္ဘောငါးစင်းသည် သူတို့၏ အမြောက်များကို ထုတ်လိုက်ပြီး အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးထံသို့ ချိန်ရွယ်ကာ ကြီးမားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ကြသည်။

ဤစစ်သင်္ဘောငါးစင်းမှာ “ဧရာမဓား” ဟု အမည်ရသည်။ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် အမြောက်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ပါရှိပြီး စိတ်ဝိညာဉ် သလင်းကျောက်များကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်။ ၎င်းတို့၏ လက်မှု အတတ်ပညာမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော သင်္ဘောတစ်စင်းကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်ပင် နိုင်ငံတစ်ခု၏ ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခုလုံး ကုန်ခန်းသွားနိုင် လောက်သည်အထိ တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော သင်္ဘောငါးစင်းလုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာသည် မည်မျှအထိ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အင်အားကြီးမားသည်ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ချုံးချီသည် ခြိမ်းခြောက်သည့် အသံများဖြင့် တရစပ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုဧရာမ သင်္ဘောကြီးငါးစင်း၏ စွမ်းအားမှာ ချုံးချီပင်လျှင် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဝါကို ရှောင်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ယဲ့ဖန်၊ နက်ဗျူလာနှင့် သူတော်စင် သော်ပေါင်တို့သည် သုံးဖက်သုံးတန် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် ထူထပ်သော ကြယ်တိမ်တိုက်များ ဝန်းရံနေကာ အိပ်မက်ဆန်ပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။

“ကဲ... အခုရော မင်း ရယ်နိုင်သေးရဲ့လား”

သူတော်စင် သော်ပေါင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ယဲ့ဖန်ကို စိုက်ကြည့်လျက် မေးလိုက်လေသည်။

ဤဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်မူ နက်ဗျူလာပင်လျှင် ယဲ့ဖန်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ သူတော်စင် သော်ပေါင်သည်သာ တစ်ဦးတည်းသော အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး ယဲ့ဖန်မှာမူ သေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ

လက်ရှိတွင် သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် မိမိကိုယ်တိုင် ကျေနပ်အားရမှု ရရှိစေရန် ယဲ့ဖန်ကို မည်သို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး သတ်ရမည်ကိုပင် စိတ်ကူးနှင့် စီစဉ်နေလေပြီ။

ယဲ့ဖန်ကမူ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး အထင်အမြင်သေးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အမှားကြီးတစ်ခု လုပ်လိုက်ပြီဆိုတာ သိလား”

“အမှား၊ ဘာအမှားလဲ”

သူတော်စင် သော်ပေါင်မှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ထီမထင်ဟန် ပြုံးလိုက်သည်။

“အဲ့လို ဖြစ်သွားလား၊ ငါ အမှားကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်မိလဲ သိချင်မိသား”

“မင်း ငါတို့ကို ဒီဟင်းလင်းပြင်ထဲ ဆွဲမသွင်းလာသင့်ဘူး”

ယဲ့ဖန်က သူတော်စင် သော်ပေါင်ကို စိုက်ကြည့်လျက် ညစ်ကျယ်ကျယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“နက်ဗျူလာဆိုတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ မွေးဖွားလာပြီး နှစ်ပေါင်း ဘီလီယံချီ နေထိုင်လာတဲ့ သတ္တဝါ၊ ပြီးတော့ ငါက...”

ယဲ့ဖန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“ငါက စကြဝဋ္ဌာရဲ့ နတ်ဆိုး ဧကရာဇ်ပဲ”

စကြဝဋ္ဌာကို စိုးမိုးသော လူနှစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူတော်စင် သော်ပေါင်က စကြဝဋ္ဌာအား စစ်မြေပြင်အဖြစ် သဘောထားရဲသည်။ ယင်းက သူ သေတွင်း တူးနေခြင်းဟုသာ ပြောရပေမည်။

“စကြဝဋ္ဌာ နတ်ဆိုး ဧကရာဇ် ဟုတ်လား”

သူတော်စင် သော်ပေါင်က ယဲ့ဖန်ကို အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“မင်းက ဧကရာဇ် ကိုးပါးထဲက တစ်ပါးလို့ ငါ့ကို ပြောချင်နေတာလား”

ယဲ့ဖန်သည် ဤမျှ ရယ်စရာကောင်းသော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားမျိုးကို ပြောရန် မည်သို့များ သတ္တိရှိနေ ရသနည်း။

“ငါက ဧကရာဇ် ကိုးပါးထဲက တစ်ပါး မဟုတ်ဘူး ...”

ယဲ့ဖန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် စူးရှတောက်ပသွားသည်။

“ငါကိုယ်တိုင်ကိုက ဧကရာဇ် ကိုးပါးပဲ”

“ဝုန်း”

ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။