အခန်း (၁၄၃)

ရွှေရောင်အနားသတ်ဂိုဏ်းတွင် ဝမ်ရှို့ယင်းကို ရှားပါးလှသော သူတော်စင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် တစ်မျိုးဆက်တွင် တစ်ယောက်သာ ပေါ်ထွန်းသည့် ပါရမီရှင်အဖြစ် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကောင်းချီးတစ်ခုဟု ထင်ရသောအရာက အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းပင်။ သူမ၏ ဆောင်းရာသီကျိန်စာ သူတော်စင်ခန္ဓာတွင် အလွန်

စင်ကြယ်ပြီး သိပ်သည်းလှသော ယင်စွမ်းအင်များ ကိန်းအောင်းနေပြီး ထိုစွမ်းအင်များမှာ ကြိုတင်သတိပေးချက်မရှိဘဲ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

သူမ၏ အခြေအနေ အစစ်အမှန်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု မတိုင်ခင်အထိ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သာမန်နေ့တစ်နေ့တွင် အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးက ရှို့ယင်းကို ပြုစုပေးနေစဉ် ဆောင်းရာသီကျိန်စာမှာ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုသတိမမူမိသော အစေခံမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲရိုက်သွားပြီး ရပ်နေသည့်နေရာမှာပင် ရေခဲရုပ်တုတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်ဆိုးကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ သူ၏သမီးဖြစ်သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် အခြားသူများအတွက် မည်မျှအန္တရာယ်ရှိသည်ကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ရှို့ယင်း၏ဖခင်သည် ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာဖြင့် သူမကို သီးသန့်ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ကာ အထီးကျန်စွာ နေထိုင်စေခဲ့ပြီး သူမ၏လိုအပ်ချက်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် လျူမိန်လင်း တစ်ဦးတည်းကိုသာ တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ရှို့ယင်း အသက်ကြီးလာသည်နှင့်

အမျှ ယင်စွမ်းအင်များ သဘာဝအတိုင်း လျော့ပါးသွားလိမ့်မည်ဟု ဂိုဏ်းက ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုစွမ်းအင်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ထိန်းချုပ်မရသော ဖြစ်ရပ်များမှာလည်း ပိုမိုစိပ်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ အဖြေရှာမတွေ့နိုင်ပါက အမှန်တကယ် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာရန်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို ကြံဆခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရှို့ယင်းကို စင်ကြယ်သော ယန်ခန္ဓာပိုင်ဆိုင်သူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက် စွမ်းအင်နှစ်ခုကို ဟန်ချက်ညီစေကာ ရှို့ယင်း၏ လွှမ်းမိုးနေသော ယင်စွမ်းအင်ကို ယန်စွမ်းအင်ဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှို့ယင်းက သူမအဖေ ရွေးချယ်ပေးထားတဲ့သူကို လက်မထပ်ချင်ဘူး"

မိန်လင်းက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။

"အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ ဒီတာဝန်နဲ့ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူမက ပျံသန်းနိုင်တဲ့ လှေပေါ်ကို တိတ်တဆိတ် ခိုးတက်လာခဲ့တာ။ လမ်းတစ်ဝက်ရောက်မှ သူမကို တွေ့တာနဲ့ ဒီအထိပဲ တစ်ခါတည်း ခေါ်လာခဲ့မိတာပါ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်..."

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့ ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားဘူး။ အဓိက အချက်ကိုပဲ ပြောစမ်း"

အကြီးအကဲဟွမ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မိန်လင်း၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

မိန်လင်းက အကြီးအကဲကို စိတ်တိုသောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြန်လည်

ပြောဆိုသည်။

"ကျွန်မ ပြောချင်တာက ဒါကို ကျွန်မတို့ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူးလို့ အခိုင်အမာ ပြောချင်တာပါ"

"အဲဒါက ဘာဖြစ်လဲ။ နင်တို့ပဲ လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။ သူ့ကို ဘယ်လို ပြန်လုပ်ပေးရမလဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်က မေးရင်း သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မီးတောက်များကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူး"

မိန်လင်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲဟွမ်ကို တားဆီးရန် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မရရမှာလဲ။ ဒါက ရေခဲပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ သူတို့ကို အရည်ဖျော်ပြီး ထုတ်ပေးလို့ မရဘူးလား"

အကြီးအကဲဟွမ်က ဒေါသများအစား ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မိန်လင်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။

"ငါ ခုနက ပြောသမျှကို နင် ဘာတစ်ခုမှ နားမထောင်လိုက်ဘူးလား"

"မကြားလိုက်ဘူး။ နင်က အဲဒီကလေးမအကြောင်းပဲ တတွတ်တွတ် ပြောနေတာဆိုတော့ အရေးမကြီးဘူး ထင်လို့လေ"

အကြီးအကဲဟွမ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

မိန်လင်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ရေခဲထဲမှာရှိတဲ့ ယင်စွမ်းအင်ရဲ့ ဟန်ချက်ကို နင်က ကြားဝင်နှောင့်ယှက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တာနဲ့ အဲဒီရေခဲက အလိုအလျောက် ကွဲအက်သွားလိမ့်မယ်။ ရှို့ယင်းကတော့ သူမရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် အသက်ရှင်နိုင်ပေမဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲကြီးကတော့ သေချာပေါက် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို သူ့ကို ဘယ်လိုထုတ်မလဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖိအားပေး မေးမြန်းပြန်သည်။

"အဲဒါက ပြဿနာပဲ။ ထုတ်လို့မရဘူး"

မိန်လင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"အခုက နောက်ရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူးနော်"

အကြီးအကဲဟွမ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။

"တကယ်ပြောတာပါ။ နင်က သူ့ကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ပေးစရာမလိုဘူး။ ယင်စွမ်းအင်တွေ ငြိမ်သွားတာနဲ့ ရေခဲက သဘာဝအတိုင်း အရည်ပျော်သွားလိမ့်မယ်"

မိန်လင်းက ရှင်းပြသည်။

"အဲဒါက ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်က စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

"ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်လောက် ကြာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့..."

အကြီးအကဲဟွမ်က ချက်ချင်း ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ"

"အဲဒီအချိန်ကာလဆိုတာက သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် လက်ဖဝါးလောက်ပဲ အေးခဲသွားတဲ့ အချိန်တွေကို ပြောတာ။ ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို အေးခဲပစ်လိုက်တာမျိုးက ငါလည်း ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ"

မိန်လင်းက ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ဆိုလိုတာက... နင်လည်း ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာ မသိဘူးပေါ့"

အကြီးအကဲဟွမ်က မျက်နှာပျက်လျက် အတည်ပြုချက် တောင်းလိုက်သည်။

မိန်လင်းက မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နင်က ငါတို့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲကြီး အထဲက ထွက်လာမယ့်အချိန်ကို အကန့်အသတ်မရှိ စောင့်ခိုင်းနေတာလား"

အကြီးအကဲဟွမ်က မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟေ့... ငါလည်း ဒီမှာ ဒုက္ခရောက်နေတာပဲလေ"

မိန်လင်းက ပြန်လည် ချေပသည်။

"ဗဟိုတိုက်ကြီးက သခင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရမယ့် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့သမီးကို ငါက ခိုးထုတ်လာမိတာ။ အခုတော့ သူမကိုယ်တိုင်က ရေခဲတုံးကြီး ဖြစ်နေပြီလေ"

"နင့်ပြဿနာတွေကို ငါစိတ်ဝင်စားတယ် ထင်နေလား"

အကြီးအကဲဟွမ်က ပြန်အော်လိုက်သည်။

"ဟေ့... အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြပါဦး"

အကြီးအကဲကောင်းက ကြားဝင်စေ့စပ်ရန် ကြိုးစားပြန်သည်။

"ရှင် ဖယ်နေစမ်း"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံးက သူ့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြန်သည်။

သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး "ဒါကိုတော့ ရှင့်တို့ တကယ် ကြည့်သင့်တယ်" ဟု အလွန်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက သူညွှန်ပြရာသို့ တပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

မိန်လင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

ရှန်းယွီကို ပိတ်မိထားသော ဧရာမ ရေခဲတုံးကြီးမှာ စတင်အက်ကွဲသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာသည်။ ပါးလွှာသော အက်ကြောင်းများမှာ ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် ရေခဲမျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

"ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့ အရာလား"

အကြီးအကဲဟွမ်က ရေခဲမျက်နှာပြင်ပေါ်က အက်ကြောင်းများကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက ရေခဲတုံးကြီးကို အထဲကနေ အတင်းအကျပ် ခွဲထွက်လိုက်တာလား။

"အင်း... အဲဒါကတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး ထင်တာပဲ"

မိန်လင်းက ပိုမိုစိုးရိမ်လာသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မဖြစ်သင့်ဘူး ထင်တာပဲ ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်က ဖိအားပေး မေးမြန်းသည်။

မိန်လင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ဗလောင်ဆူနေသည်။ ဒါက တကယ့်ကို ဆိုးရွားလွန်းသည်။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသာ သိသွားရင် ဘာတွေဖြစ်ကုန်မလဲ။

သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရေခဲပြင်ကြီးမှာ ဆက်လက် အက်ကွဲနေဆဲဖြစ်သည်။ အက်ကြောင်းများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရေခဲအကျဉ်းထောင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အက်ကြောင်းသစ်တစ်ခု ပေါ်လာတိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အသံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာတော့သည်။

"ဟာ... ဒုက္ခပဲ နေရောင်ခြည်ကြောင့်ပဲ"

မိန်လင်းက အခြေအနေကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

အကြီးအကဲကောင်းက မေးလိုက်သည်။

မိန်လင်းက အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှို့ယင်းကို အမြဲတမ်း ဂူထဲမှာပဲ ထားခဲ့တာဆိုတော့ သူမရဲ့ ယင်စွမ်းအင်တွေက ထွက်လာရင်တောင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ရှိနေပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့က အပြင်မှာလေ နေရောင်ခြည်ရဲ့ ယန်စွမ်းအင်တွေက ယင်စွမ်းအင်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို နှောင့်ယှက်ပြီး ရေခဲကို အရည်ပျော်အောင် လုပ်နေတာပဲ"

သူမက အက်ကွဲနေသော ရေခဲပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အသည်းအသန် ပြောဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ နေရောင်က ယန်စွမ်းအင်ကို ညီညီညာညာ မပေးနိုင်တော့ စွမ်းအင် မတည်မငြိမ်ဖြစ်ပြီး ရေခဲတွေ အက်ကုန်တာ"

"ဒါဆို အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်က မေးသည်။

"ရေခဲရဲ့ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး ပြင်ပသက်ရောက်မှုတွေကို အတတ်

နိုင်ဆုံး လျှော့ချရမယ်"

မိန်လင်းက အဖြေရှာရန် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်က အကြီးအကဲကောင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"ရှန်းထျန်း... ရှင့်ရဲ့ ဓာတ်ခံက မြေဓာတ်မဟုတ်လား"

သူ ပြန်ဖြေသည်ကိုပင် မစောင့်ဘဲ သူမက အရေးတကြီး ဆက်ပြောသည်။

"မြန်မြန်... အဲဒါကို သုံးလိုက်။ နေရောင်ခြည် တိုက်ရိုက်မထိအောင် ရေခဲတုံးကို မြေကြီးတွေနဲ့ အုပ်လိုက်"

အကြီးအကဲကောင်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ထပ်မံ ဖိအားပေးသည်။

"ဘာစောင့်နေတာလဲ။ မြန်မြန်လုပ်လေ"

အကြီးအကဲကောင်းက သူ၏ ပါးကို အားနာစွာဖြင့် ကုတ်လိုက်သည်။

"ငါက အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတာလေ"

သူက မတတ်သာဘဲ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

"ငါ့ရဲ့ ချီထုတ်လွှတ်မှုက အဲဒီလို ကြီးမားတဲ့ အဆောက်အအုံမျိုး ဆောက်နိုင်လောက်အောင် မအားကောင်းသေးဘူး"

"ဘာ..."

မိန်လင်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူမ ဤအချက်ကို ခဏမျှ မေ့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရွေးချယ်စရာ ဘာကျန်သေးသနည်းဟု အသည်းအသန် စဉ်းစားနေမိသည်။

ရှို့ယင်းနှင့် ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲကြီး နှစ်ဦးစလုံးကို ဘယ်လို ကယ်တင်ရမလဲ။

ရေခဲတုံးကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ မိန်လင်း၏ ထိတ်လန့်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်လာတော့သည်။

ရုတ်တရက် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးစလုံးမှာ ရေခဲတုံးကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုကြောင့် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ ပုံမှန် အက်ကွဲသံမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခု ပြိုလဲတော့မည့် စူးရှသော အသံမျိုးဖြစ်သည်။ ဧရာမ ရေခဲပြင်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးမည့်အစား မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သန်းပေါင်းများစွာသော ရေခဲစအဖြစ် တစ်စစီ ကွဲကြေကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သည်။