အခန်း (၁၄၅)

ရှန်းယွီသည် ရေခဲစွမ်းအင်များကို ဆက်လက်စုပ်ယူနေစဉ် ရေခဲပြင်ကြီး အက်ကွဲသံမှာ တစ်နေရာလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ရေခဲတုံးကြီးအတွင်း၌ လုံးဝပိတ်မိနေသဖြင့် ထိုအသံမှာ သူ၏နားထဲတွင် သာမန်ထက် ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ အက်ကြောင်းသစ်တစ်ခု ပေါ်လာတိုင်း မြည်သည့်အသံမှာ သမုဒ္ဒရာထဲ၌ ဧရာမရေခဲတောင်ကြီးများ ပြိုကျပျက်စီးသွားသည့် အသံမျိုးကဲ့သို့ပင် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

ရေခဲ၏ အခြေအနေ အဘယ်ကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းလာသည်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။ ဤရေခဲမှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားသော ယင်စွမ်းအင်များ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံဖော်မှုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူက ထိုစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့်အမျှ ရေခဲကို စုစည်းပေးထားသည့် အင်အားမှာ လျော့ပါးသွားတော့သည်။ ယင်စွမ်းအင် သိပ်သည်းမှုမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပြီဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ပါက ရေခဲပြင်ကြီးမှာ အလွယ်တကူ အစိတ်စိတ်အအာမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ တွက်ချက်လိုက်မိသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိခဲ့သော ဤကျင့်ကြံရေး အခွင့်အရေးမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်သဖြင့် သူ အနည်းငယ် နှမြောမိသော်လည်း ရေခဲပြင်ကြီး လုံးဝမပြိုလဲမီ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်မှုန်လေးများကိုပါ အကုန်အစင် စုပ်ယူရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် စုပ်ယူမှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော ယင်စွမ်းအားများမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တရဟော စီးဝင်လာတော့သည်။

ထောက်ပံ့ပေးထားသော စွမ်းအင်များ ပါးလွှာလာသည်နှင့်အမျှ အက်ကြောင်းများမှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး ရေခဲပြင်မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အက်ကြောင်းသံများမှာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယင်စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ရေခဲပြင်ကြီးမှာ တည်ငြိမ်မှု လုံးဝကင်းမဲ့သွားပြီး သန်းပေါင်းများစွာသော ရေခဲစများအဖြစ် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ လွတ်လပ်ခွင့် ရခဲ့ပြီ။

သို့သော် ရှန်းယွီ ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ စိတ်သက်သာရာရမှု မဟုတ်ဘဲ သူ၏နောက်ကျောကို တစ်စုံတစ်ခုက နူးညံ့စွာ ဖိကပ်ထားသည့် ခံစားချက်ပင်။ သူ သံသယရှိသည့်အတိုင်းသာ ဆိုလျှင် ဒါက အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏ ရွေ့လျားမှု နည်းစနစ်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ရာ ထိုမိန်းကလေး၏ ဖက်တွဲထားမှုအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ ရှိနေခဲ့သော နေရာတွင် ဗလာဟင်းလင်းပြင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရှို့ယင်းနှင့် ဘေးကင်းလောက်သော အကွာအဝေးသို့ ရောက်မှသာ ရှန်းယွီ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ တကယ်ကို နီးနီးလေးပဲ ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီယောင်းမှာ ဤနေရာတွင် မရှိနေပေ။ မဟုတ်ပါက ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့တောင် မသေချာချေ။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ဆရာ၊ အဒေါ်ဆရာမနှင့် မိန်လင်းတို့ ရှိရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"အဲ... "

ရှန်းယွီက သူတို့ကို ဘယ်လို စကားစရမှန်း မသိသဖြင့် ပါးကို အားနာစွာ ကုတ်လိုက်မိသည်။ "ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား"

သူက မေးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေး... မင်းအတွက် ငါတို့ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်နေရလဲ သိရဲ့လား" အကြီးအကဲကောင်းက ရှန်းယွီ၏ ပုခုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူတို့၏ အမြင်တွင် အခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကွဲပြားနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက ရေခဲတုံးကြီးထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ စွမ်းအင်စုပ်ယူနေစဉ် သူတို့မှာမူ သူ့ကို အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်ပူအောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

ရှန်းယွီက စိတ်ရင်းဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကွာ။ ငါ့တပည့်က ဒီလောက်တော့ အားမနည်းပါဘူးဆိုတာ ငါအမြဲသိနေတာပဲ"

အကြီးအကဲကောင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ဝမ်းသာပီတိမှာ နာကျင်မှုတစ်ခုကြောင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဘေးသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အကြီးအကဲဟွမ်၏ တည်တင်းသော မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှန်းယွီ၏ပုခုံးကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်ကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

"ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို အဲဒီလိုမျိုး ခြောက်လှန့်တာမျိုး နောက်

တစ်ခါ မလုပ်ပါနဲ့တော့ခင်ဗျာ"

သူက အပြင်ပန်းဟန်ဆောင်မှုအဖြစ် လေသံကို ချက်ချင်းပြောင်းကာ ပြင်ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲဟွမ်မှာမူ သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချနိုင်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အာရုံမှာ မိန်လင်း ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်သွားသော်လည်း ထိုနေရာမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် တစ်ဖက်ခြမ်းမှ မိန်လင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှို့ယင်း... သမီး နေကောင်းရဲ့လား။ တစ်နေရာရာမှာ ဒဏ်ရာရသွားသေးလား။ ဆရာဝန်ဆီ သွားပြရမလား"

မိန်လင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးခွန်းများကို တရစပ် မေးမြန်းနေတော့သည်။

ရှို့ယင်းမှာမူ ထိုမေးခွန်းများကို သတိမထားမိဘဲ သူမ၏လက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက်မှ သူမ၏ အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းမြှင့်ကာ မိန်လင်း၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မမ မိန်မိန်..."

သူမက အံ့ဩတကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မြန်မြန်ပြောစမ်း။ တစ်နေရာရာမှာ နေမကောင်းဖြစ်နေလို့လား"

မိန်လင်း၏ လေသံမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ပိုမိုပြတ်သားလာသည်။

ရှို့ယင်းက အဖြေပေးမည့်အစား သူမ၏လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို မိန်လင်း၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။

"သမီး ဘာလုပ်နေတာလဲ"

မိန်လင်းမှာ စိုးရိမ်စိတ်များအစား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရပြန်သည်။

ရှို့ယင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ညီမလေး မမ မိန်မိန်ကို ထိလို့ရနေပြီ။ ရှို့ယင်း အရင်လို မအေးတော့ဘူး"

သူမက ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ကြေညာလိုက်တော့သည်။

ရှို့ယင်းက သူမကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့လိုက်သော်လည်း မည်သည့်လက်အိတ် မည်သည့်

ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးမှ မပါဘဲ ဘာမှမဖြစ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ချိန်တွင် မိန်လင်း၏အမူအရာမှာ တုန့်ခနဲ အေးခဲသွားတော့သည်။ သူမတွင် ဘာဒဏ်ရာမှမရရုံသာမက ရှို့ယင်း၏လက်ကလေးများမှာ သူမ၏အရေပြားပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် နွေးထွေးနေခဲ့သည်။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

"မမ မိန်မိန်... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

ရှို့ယင်းက သူမ၏ အပြစ်ကင်းသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် မိန်လင်း၏မျက်နှာကို အဖြေရှာသလို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

မိန်လင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ငေးမှိုင်မှုထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး စိတ်အေးစေရန် ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

သူမက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေရင်း ရှို့ယင်း၏လက်ကလေးများကို သူမ၏ပါးပေါ်မှ အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိန်းကလေး၏ လက်ချောင်းများ ထိတွေ့ခဲ့သော နေရာများ၌ သိမ်မွေ့သော နှင်းခဲပုံစံလေးများ စတင်ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရှို့ယင်းသည် ခဏတာ နွေးထွေးသွားခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော အဆင့်သို့ ပြန်လည် ထိုးကျနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုခဏတာ သာမန်အတိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်လေးမှာပင် မကြုံစဖူး ထူးခြားသော တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှို့ယင်း၏ အခြေအနေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုသလာခဲ့သော်လည်း ဆောင်းရာသီကျိန်စာ၏ ချုပ်ကိုင်မှုကို ခဏတာမျှပင် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် မည်သည့်အရာကမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

နေရောင်ခြည်၏ သက်ရောက်မှုကြောင့်ဟုတော့ မပြောနိုင်ပေ။ အကယ်၍ နေရောင်ခြည်၏ ယန်စွမ်းအင်က ရှို့ယင်း၏ အခြေအနေကို တန်ပြန်နိုင်ခဲ့လျှင် ဒါကို လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက သူတို့ သိရှိခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်သေးဘူး... တစ်စုံတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုက ထိုလွှမ်းမိုးနေသော ယင်စွမ်းအင်များကို ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ဓာတ်ပြယ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

သူမ၏ အကြည့်မှာ ရှန်းယွီထံသို့ ရောက်သွားပြီး သူ့ကို အသေအချာ စူးစမ်းကြည့်နေမိသည်။ အသက်အန္တရာယ်ရှိလောက်သော ယင်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ရေခဲအတွင်း ပိတ်မိနေခဲ့သော်လည်း သူသည် ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ ထွက်လာခဲ့သည်။ နှင်းကိုက်နာ အစအနလေးတောင် မရှိသလို ကျင့်ကြံမှု ချို့ယွင်းသွားသည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိပေ။ သာမန်ကျင့်ကြံသူ အများစုဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့ စွမ်းအင်များနှင့် ထိတွေ့ရုံဖြင့် သူတို့၏ သွေးကြောများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားလောက်ပြီဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ ပကတိအတိုင်းပင်။

သူပဲ ဖြစ်ရမယ် ဟု သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက တစ်နည်းနည်းနဲ့ အဲဒီ ယင်စွမ်းအင်တွေကို ဓာတ်ပြယ်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။

မိန်လင်းသည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လက်အိတ်တစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ရှို့ယင်းကို ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ သာမန်လက်အိတ်နှင့် တူသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အအေးဒဏ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အသုံးပြုသော အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ရတနာမျိုးနှင့်ပင် သူမ၏ အခြေအနေ ထဖောက်လာပါက ဘေးကင်းရန် အာမမခံနိုင်ပေ။ "နောက်ခါ ဒါကို ဝတ်ဖို့ မမေ့နဲ့တော့နော်"

သူမက သတိပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မိန်လင်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှန်းယွီထံသို့ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ အကြီးအကဲဟွမ်က ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲကြီး၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်သော အနေအထားဖြင့် ရပ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

"ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်က မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုစည်းနေပြီး အစွန်းအထင်းလေးတစ်ခု မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဂိုဏ်း၏ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်များကို အသက်သွင်းရန် အသင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိန်လင်းမှာ တိုက်ခိုက်မည့်အစား သူမ၏ ရွှေရောင်အူတိုင် အဆင့် အရှိန်အဟုန်ကို သုံးကာ အကြီးအကဲဟွမ်ကို အသာလေး ရှောင်ကွင်းသွားလိုက်သည်။ မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူမသည် ရှန်းယွီ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးမှာ မြေကြီးနှင့် ထိလုနီးပါးအထိ ဦးညွှတ်လိုက်တော့သည်။

"စီနီယာ..."

သူမက အသနားခံလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံတွင် ယခင်က ရှိခဲ့သော မာန်မာနများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ရှို့ယင်းကို ကယ်ပေးပါဦး"