အခန်း (၁၄၆)

ကြယ်တာရာအရုဏ်ဦးသေမျိုးကမ္ဘာဟု ခေါ်တွင်သော ဤလူ့ပြည်လောကသည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ပင်လယ်နက်ကြီးဖြင့် ပိုင်းခြားထားသည့် အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် နှင့် အလယ်ဗဟိုဟူသော ဧရာမတိုက်ကြီး ၅ ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ထိုတိုက်ကြီးများထဲတွင် အလယ်ဗဟိုတိုက်သည် အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး တိုးတက်မှုအရှိဆုံး နယ်မြေလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများမှာ သာမန်လူသားများကဲ့သို့ပင် အနှံ့အပြား သွားလာနေကြသည်။

ဤဒေသကို သန့်စင်သော နယ်မြေဆယ်ခုဟု လူသိများသော ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး ၁၀ ဂိုဏ်းက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပထမအဆင့်ဂိုဏ်းများထက်ပင် သာလွန်သောအင်အားရှိကြပြီး အနည်းဆုံး မသေမျိုးအမွေအနှစ်တစ်ခုစီကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ဝမ်ကျန့်သည် ထိုကဲ့သို့သော အနှိုင်းမဲ့အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေရသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေသူမှာ အသက်တစ်ရာပင် မပြည့်သေးဟု ထင်ရသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အခြားသူသာဆိုလျှင် ဤလုပ်ရပ်မှာ ပုန်ကန်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ်မှာ သာမန်ဧည့်သည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလယ်ဗဟိုတိုက်ရှိ နတ်ဘုရားဝင်ပေါက် သန့်စင်နယ်မြေမှ သခင်လေး ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်အူတိုင် အဆင့်မှာသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။ အသက်တစ်ရာမပြည့်မီ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ သူသည် ဂိုဏ်း၏ အထူးအလေးပေး မြေတောင်မြှောက်ပေးခြင်းကို ခံထားရသော ထူးခြားသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ဂိုဏ်းကြီးက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသူဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ကျန့်၏ ရွှေရောင်အနားသတ်

ဂိုဏ်းအနေဖြင့် သူ့ကို မပြစ်မှားမိစေရန် အထူးသတိထားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါဆို သူမက ထွက်ပြေးသွားတာပေါ့"

သန့်စင်နယ်မြေ၏ သခင်လေး လျူဖုန်းက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

ဝမ်ကျန့်က စိတ်မအေးနိုင်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရှို့ယင်း... သမီး ဘာလို့ ထွက်ပြေးသွားရတာလဲ။ လက်မထပ်ချင်ရင်လည်း အဖေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့ရမှာပေါ့။ အခုတော့ သန့်စင်နယ်မြေရဲ့ သခင်လေးကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။ ငါတို့ဂိုဏ်းတော့ ဒီနေ့ပဲ ပြာဖြစ်တော့မှာပဲ ဟု စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေမိသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

လျူဖုန်းက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်၏ နှလုံးသားမှာ လျှောကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ဂိုဏ်းတော့ ဒီနေ့ နိဂုံးချုပ်ပြီဟု သူ ထင်လိုက်မိသည်။ ဘိုးဘေးများ၏ အမွေအနှစ်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်ထဲမှ တောင်းပန်နေမိတော့သည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ သူ မရှိတော့ပါက မိန်လင်းက သူ့သမီးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ပင်။ သို့သော် လျူဖုန်း၏ စကားကို သေချာကြားလိုက်ရသောအခါ သူ ကြောင်သွားရသည်။

"ဗျာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲခင်ဗျာ"

ဝမ်ကျန့်က အံ့ဩမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ လွှတ်ခနဲ မေးလိုက်မိသည်။

"သူမက လက်မထပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ"

လျူဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။

"ဒါနဲ့... ကျွန်တော် ရှာခိုင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုခု ရပြီလား"

ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ကျန့်မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်ရာမှ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သခင်လေးသည် အစကတည်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စမှာ သူ၏ အကြံပြုချက်မျှသာဖြစ်ပြီး အဓိက ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ငြင်းပယ်ခံရမှုကို ဤမျှအထိ သဘောထားကြီးစွာ ခွင့်လွှတ်ပေးသည့် သခင်လေး၏ စိတ်ထားကို ဝမ်ကျန့်က အံ့ဩချီးကျူးမိသွားသည်။ သန့်စင်နယ်မြေမှ ကိုယ်စားလှယ်မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တတ်သူ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လျူဖုန်း၏ အတွေးများမှာ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ စင်ကြယ်သော ယင်ခန္ဓာသည် သူ၏ စင်ကြယ်သော ယန်ခန္ဓာအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ဖြည့်စွက်ချက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လက်မထပ်ချင်သူကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ယူရန် သူ စိတ်မဝင်စားပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ အမှန်တကယ် ရည်မှန်းချက်မှာ ဤထက် များစွာ ပို၍ အရေးကြီးနေသည် မဟုတ်ပါလား။

မကြာသေးမီက သူသည် ဂိုဏ်းမှခွဲတမ်းပေးသော သယံဇာတများ လျော့နည်းလာသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဂိုဏ်း၏အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များက ဤဒေသတွင် မသေမျိုးများပင် အာရုံစိုက်ရလောက်အောင် တန်ဖိုးရှိသည့် ရတနာတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို သူကြားသိခဲ့ရသည်။

သူသည် ဤရတနာကို အရယူရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး ဤဒေသသို့ တိတ်တဆိတ် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤရတနာကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရပါက သူသည် သန့်စင်နယ်မြေ၏ အကန့်အသတ်ရှိသော ထောက်ပံ့မှုအပေါ် မှီခိုနေရန် မလိုတော့ပေ။ သူသည် လောက၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးကပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တုန်ရီသွားစေသည်။

ကျန်ရစ်နေသော ဝိညာဉ်အိုကြီးသည် လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ဦးတည်ချက်မဲ့စွာ လွင့်မျောနေမိသည်။ ရိုးရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သိမ်းပိုက်မှု အဖြစ် စတင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အဆုံးမရှိသော ခရီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လီယောင်း၏ အတွင်းစိတ်နယ်ပယ်မှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာကျယ်ပြောလှပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ အဆုံးမရှိ ပြန့်ကားနေသယောင်ရှိသည်။

"ဒီကလေးမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ"

ထိုဝိညာဉ်အိုက အံ့ဩတကြီး တွေးနေမိသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်မှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လွန်းလှသဖြင့် သူပို၍ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒါက ငါ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်မှာတုန်းက ဝိညာဉ်ပင်လယ်နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်နေပြီ"

သူသည် စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးလာသော်လည်း လက်မလျှော့ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေမိသည်။ သူလုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ ဤဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ အနှစ်သာရဗဟိုချက်ကို ရှာဖွေရန်သာဖြစ်သည်။ ထိုဗဟိုချက်ကို ရှာတွေ့သည်နှင့် ဤအတွင်းကမ္ဘာကြီး မည်မျှပင် ကျယ်ဝန်းစေကာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ လွယ်ကူသောကိစ္စပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ထာဝရကာလပတ်လုံး လွင့်မျောနေရသည်ဟု ခံစားရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အဝေးတစ်နေရာ၌ အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားထည်ဝါလှသော ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။ ထိုနေရာတွင် ဗဟိုချက်ရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုခံတပ်ကြီးနှင့် နီးကပ်လာလေလေ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေဖြစ်သည်။

"ဒီထူးဆန်းတဲ့ အဆောက်အအုံတွေက ဘာတွေလဲ"

သူ တွေးနေမိသည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး အဆောက်အအုံတွေကို တကယ်ပဲ တည်ဆောက်လို့ ရနိုင်တာလား။

သူသည် ရဲတိုက်၏ အစွန်အဖျားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်စဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် မြေကြီးပေါ်၌ ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အခြေအနေကို နားလည်ရန် ဘေးဘီကို အသည်းအသန် ကြည့်ရှုမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်ကို အပေါ်သို့ မြှင့်လိုက်မိသောအခါ သူသည် ကြောက်လန့်တကြား ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် တန်ဆာဆင်ထားသော ရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ လူသားဧကရီကိုယ်တိုင် ထိုင်နေခြင်းပင်။ သူမ၏ အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသော အကြည့်မှာ သူ့အပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ကျရောက်နေပြီး သူသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။ သူမ၏ တည်ရှိမှုကပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။ ဤခံစားချက်မျိုးမှာ သူတစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ခံစားချက်ပင်။ သူ ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် မသေမျိုး ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်ကပင် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။

ဗီဇအရ ထွက်ပြေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားချင်သော်လည်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခြင်းသည် သေမင်းထံသို့ တည့်တည့်တိုးခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိလိုက်သည်။ သူ့အပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ထားသော ဖိအားများအရ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ ချက်ချင်းပင် ချေမှုန်းဖျက်ဆီးခြင်း ခံရမည်ကို သူ နားလည်နေသည်။

မာန်မာနထက် အသက်ရှင်လိုစိတ်က ပိုမိုပြင်းထန်လာသဖြင့် ကျန်ရစ်နေသော ဝိညာဉ်အိုကြီးမှာ သူ၏ နဖူးကို မြေကြီးနှင့် ထိကပ်ကာ အညံ့ခံလိုက်တော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာ"

သူက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အသနားခံသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးဟာ မျက်စိကန်းနေလို့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ခြားနားချက်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ"

ဧကရီသည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူမအတွက်မူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

[နင့်ရဲ့ အမှားကို နင် သိပြီလား]

နောက်ဆုံးတွင် သူမက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... သိပါပြီ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမှားကို သိပါပြီ"

ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက အလျင်စလို ပြန်ဖြေရင်း ပိုမို၍ ဝပ်တွားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အနေနဲ့ စီနီယာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ မကြိုးစားသင့်ခဲ့ပါဘူး"

ဧကရီက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

[နင်က ဘယ်သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမှ သိမ်းပိုက်ဖို့ မကြိုးစားသင့်တာပါ]

သူမက ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"ဗျာ"

သူသည် ခေါင်းမော့ကြည့်ရန် သတ္တိမွေးရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါက နည်းနည်းတော့ မပြင်းထန်လွန်းဘူးလား စီနီယာ။ ကျွန်တော်က ပိုပြီး အစွမ်းထက်

တယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်လို့ မရဘူးလား"

ဧကရီသည် သူ၏ စကားကို အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်သည်။ သူပြောတာ လုံးဝကြီးတော့ မမှားပေ။ ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် အင်အားကြီးသူက အမြဲတမ်း မှန်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။ အားနည်းသူများအတွက် မည်သည့် ကာကွယ်မှုမှ မရှိချေ။ ဤနေရာသည် သူမ၏ အင်ပါယာ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

[နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်]

သူမက ဝန်ခံလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်အိုကြီး၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ခဏတာ တောက်ပသွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ နောက်ထပ်ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးများက ထိုမျှော်လင့်ချက်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

[နင်ပြောတာ တကယ်ပဲ မှန်တယ်။ အင်အားကြီးသူက အမြဲတမ်း မှန်တယ်လေ]

သူမက မည်သည့် ခံစားချက်မှ မပါသော အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

[အခု ဒီနေရာမှာ ငါက အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် နင့်ကို သတ်ပစ်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒါကို နင် စိတ်မရှိဘူးလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်]

"မဟုတ်ဘူး စီနီယာ ခဏလေး..."

သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး…."

ဧကရီက သူမ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး မြှောက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ အသနားခံသံများမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခုဖြင့် ကျန်ရစ်နေသော ဝိညာဉ်အိုကြီးမှာ လုံးဝပင် အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အစအနလေးပင် မကျန်ခဲ့တော့ချေ။

"နောက်ဘဝကျရင်တော့ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပါစေ"

သူမက ခုနက ကျူးကျော်သူ ဒူးထောက်ခဲ့သော ဗလာနေရာကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံတွင် ကျေနပ်မှုလည်း မပါသလို နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်လည်း ရှိမနေခဲ့ပေ။