အေးစက်မှု၊မှောင်မိုက်မှု
Vol. 34 Ch. 499
“အခန်း ၃၀၀၃ က လူက စတုတ္ထထပ်မှာ လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် ၊ ဒါကြောင့် ချိတ်ပိတ်ထားတာပေါ့ ၊ သူ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတယ်လို့ ကျွန်မခံစားရတယ်”
ပိုင်ဖုန်းသည် ဘားတန်းများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် မာကျောသည်။
“သူက ညဘက်မှာ သားရဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် ၊ ဒါက အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ”
ယောင်ယောင်က ကျိဂဲအနီးသို့ ရွှေ့သွားသည်။
“သားရဲတွေက ကြောက်စရာ မဟုတ်ဘူး ၊ ကြောက်စရာ ကောင်းတာက သားရဲတွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ တခြားအရာတွေပဲ”
ပိုင်ဖုန်းက စတုတ္ထထပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေခြင်း မရှိပေ။ ပြတင်းပေါက်အားလုံးသည် ပိတ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ယင်းကို ကြည့်ရုံနဲ့ပင် ကျောချမ်းနိုင်သည်။
“ပုံမှန်အားဖြင့် လှောင်အိမ်ဆိုတာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပိတ်လှောင်ထားဖို့ အသုံးပြုတာ ၊ စတုတ္ထထပ်မှာ ဧည့်သည်တွေ မမြင်နိုင်တဲ့ တစ်ခုခုရှိနေရမယ်”
“ဘာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခင်ဗျားထင်လဲ”
ကောင်းမင်သည် ပိုင်ဖုန်း၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်ကို နားထောင်ချင်နေသည်။
“ဒါက ရူးသွပ်နေတဲ့ လူသတ်သမား ဒါမှမဟုတ် ဧရာမ ‘အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်’ တစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်တယ် ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်တဲ့ သရဲတစ်ကောင်ကောင်ပေါ့”
ပိုင်ဖုန်းသည် ‘သရဲ’ ဟူသော စကားလုံးကို အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က အပူချိန်မှာ ကျဆင်းသွားသည်။
ယောင်ယောင်သည် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“အစ်မဖုန်း ရှင် အရင်က အိပ်မက်ထဲမှာ တကယ်ပဲသရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ဖူးတာလား”
“နင် ဘယ်လို ထင်လဲ”
ပိုင်ဖုန်းသည် အပြုံးတုဖြင့် အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး စကားပြောင်းလိုက်သည်။
“အခန်း ၃၀၀၃ က လူက အိပ်မက်ဆိုးတွေထဲမှာ ကျွန်မပထမဆုံးမြင်ဖူးတဲ့ သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ပဲ ၊ သူက အိပ်မက်ဆိုးရဲ့ ပိုင်ရှင် မဟုတ်ရင်တောင် အိပ်မက်ပိုင်ရှင်နဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်စပ်နေတာဖြစ်မယ် ၊ ကျွန်မတို့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲဖို့ အကြံပြုချင်တယ် ၊ တစ်ဖွဲ့က စံအိမ်ကြီးအတွင်းမှာ ရှာဖွေပြီး နောက်တစ်ဖွဲ့က စံအိမ်ကြီးအပြင်မှာ ရှာဖွေသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ အကြံပြုချင်တယ်”
“အပြင်ဘက်လား”
“ဟုတ်တယ် ၊ အခန်း ၂၀၀၁ က ကွဲနေတဲ့ပြတင်းပေါက်ရဲ့ ဦးတည်ရာကို ကြည့်ရင် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူက ရေခဲကို အိမ်အပြင်ဘက်ကနေ ပစ်ထည့်လိုက်တာပဲ ၊ တနည်းအားဖြင့် စံအိမ်အပြင်ဘက်မှာ နောက်ထပ် ‘လူ’ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်”
ပိုင်ဖုန်းသည် အကြမ်းဖျင်းဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။
“ထန်ချင်း ပြောတာ မှန်တယ် ၊ အိပ်မက်ဆိုးကို ကျော်လွှားဖို့ဆိုရင် ကျုပ်တို့ အိပ်မက်ပိုင်ရှင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စုံစမ်းရမယ် ၊ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို အတည်ပြုဖို့က ကျုပ်တို့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်”
“ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့ သုံးယောက် အတွင်းထဲမှာပဲ နေလိုက်မယ်”
ချန်ကျင်းသည် ကျိဂဲနှင့် ယောင်ယောင်တို့နှင့်အတူ သဘာဝအတိုင်း ရပ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ပိုင်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ပေ။
“ပထမဆုံး သိုလှောင်ခန်းနဲ့ မီးဖိုချောင်ကို အာရုံစိုက်ပါ ၊ ညဘက်ကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေမယ့် ဘယ်အရာမဆို ရှာထားဖို့ လိုတယ်”
ထိုလူ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်းလိုက်၍ စမ်းသပ်သူများသည် ပထမထပ်ကော်ရစ်ဒါအဆုံးသို့ ရောက်လာကြသည်။ အခန်း ၁၀၀၇ နောက်ကွယ်တွင် သိုလှောင်ခန်း ရှိသည်။ ကောင်းမင်သည် လိုက်ကာထူကြီးကို ဆွဲလှန်လိုက်ရာ ကိရိယာဟောင်းများနှင့် စက်ပစ္စည်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပျက်စီးနေသော ဂျင်နရေတာတစ်လုံးလည်း ရှိသည်။
“ဆီမီးအိမ်တွေ၊ မီးခြစ်တွေ၊ ဖယောင်းတိုင်တွေ၊ ကြိုးတွေ၊ ဓားတိုတစ်ချောင်း၊ ထင်းခုတ်ဓားနဲ့ ခိုင်ခံ့တဲ့ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး”
ပိုင်ဖုန်းသည် အရူးလေးကို ဖုန်ထူနေသော စင်များမှ ပစ္စည်းများကို ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် သူမသည် ၎င်းကို အရူးလေးအား ပေးလိုက်ပြီး
“ဒါတွေကို အမြဲဆောင်ထားပါ ၊မှောင်လာပြီးနောက်ပိုင်း အရေးကြီးလာနိုင်တယ်”
အရူးလေးသည် သူ့ဦးခေါင်းကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူမသိပေ။ သူသည် ကောင်းမင်ဘေးသို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကျိဂဲ၏ အဖွဲ့သည်လည်း သိုလှောင်ခန်းအတွင်းရှိ အရေးကြီးသော ပစ္စည်းများကို စတင်ရှာဖွေနေကြသည်။ရှုတိရီသည် ဂျင်နရေတာကိုပင် လုယူရန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ပိုင်ဖုန်းတစ်ဦးတည်းသာ ပစ္စည်းများကို မတို့ထိဘဲ စင်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အခြားစမ်းသပ်သူများကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် သတိကြီးကြီးထားနေရတာလဲ”
ကောင်းမင်သည် ပိုင်ဖုန်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင်လည်း ဘာမှ မရှိပေ။
“အိပ်မက်ဆိုးတွေထဲက အရာတွေက အကူအညီဖြစ်နိုင်ပေမယ့် အဲဒါတွေကို အရမ်းအားကိုးရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သံသယဝင်လာလိမ့်မယ် ၊ အိပ်မက်နဲ့ လက်တွေ့ကို ခွဲခြားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ခင်ဗျား ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ပိုင်ဖုန်းသည် ကောင်းမင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး ၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် အိပ်မက်ဆိုးက ရှင့်ရဲ့ လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ၊ ရှင်ထွက်သွားသည်ဖြစ်စေ မသွားသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ဘူး”
“အမှန်ပဲ”
ကောင်းမင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဆရာဝန်တွေအများကြီးရဲ့ အကူအညီနဲ့ မေ့မြောရာကနေ နိုးလာခဲ့တယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နိုးလာပြီးနောက် ပြန်သွားဖို့လမ်းကိုပဲ ကြိုးစားရှာဖွေနေခဲ့တယ် ၊ ကျွန်တော့်အတွက် အိပ်မက်ဆိုးထဲက မှတ်ဉာဏ်က ပိုပြီးအရေးကြီးသလို ခံစားရတယ်”
“ကျွန်မ အဲဒီ ခံစားချက်ကို နားလည်နိုင်ပါတယ် ၊ ရှင်က ပိုက်ဆံအတွက်နဲ့ ဦးနှောက်ဂိမ်းတွေထဲ ဝင်တဲ့သူတွေနဲ့ မတူဘူး”
ပိုင်ဖုန်းသည် ကောင်းမင်၏ထူးခြားမှုကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်… ရှင့်ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ အဆင်ပြေကြရဲ့လား”
“ကျွန်တော် မမှတ်မိဘူး”
ကောင်းမင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် လူတိုင်းသည် သူတို့ရှာတွေ့ခဲ့သည့် အသုံးဝင်သော အရာများဖြင့် ထွက်လာကြသည်။ အရူးလေးသည် လေးလံသော အိတ်တစ်လုံးနှင့် ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်ကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။ ကျိဂဲသည်လည်း များပြားသော အရာများကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သူတို့သည် ယှဉ်ပြိုင်နေပုံရသည်။
“အတွင်းဘက်ကို ရှင့်တို့ဆီ အပ်ခဲ့မယ်”
ပိုင်ဖုန်းသည် အရူးလေးကို သူမနောက်သို့ လိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် ရှေ့တံခါးသို့ ရောက်လာကြသည်။ တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် လေးလံလှသော သစ်သားတန်းကြီးကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ပိုင်ဖုန်းနှင့် အရူးလေးတို့သည် ဧရာမသစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။ နှင်းများသည် အလွန်အကျွံကျနေသဖြင့် အရူးလေး၏ မျက်ခုံးမွေးများမှာ ချက်ချင်း အဖြူရောင် ပြောင်းသွားသည်။
“သွားကြစို့”
ပိုင်ဖုန်းသည် လေကိုဆန်၍ လျှောက်လိုက်ပြီး စံအိမ်ကြီးမှ ထွက်သွားသည်။ နှင်းများသည် အရာအားလုံးကို မြိုချထားသည်။ လှိုင်းထနေသော တောင်တန်းများသည် အဖြူရောင် အုတ်ဂူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ လမ်းများနှင့်သစ်ပင်များကို အဖြူရောင်များက တိုက်စားထားသည်။
ရှုတိရီသည် သူ့မျက်လုံးများကို မနည်းဖွင့်နေရသည်။
“အရှေ့ဘက်ရေကန် ၊ ပိုင်ရှင်က စံအိမ်ကြီးနောက်ဘက်မှာ ရေကန်တစ်ခုရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”
“ကျွန်တော်တို့ ထင်းတချို့ ခုတ်ယူသွားဖို့ လိုသေးလား”
အရူးလေးက လေထဲသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ခြံဝန်းကို သွားစစ်ကြည့်ရအောင်”
ပိုင်ဖုန်းသည် အရူးလေးနှင့် ရှုတိရီကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမသည် ထူထဲသော နှင်းများပေါ်သို့ တက်နင်း၍ ပြတင်းပေါက်အားလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏မျက်လုံးများသည် သီးခြားဖြစ်နေသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
“ခင်ဗျား ဘာကြည့်နေတာလဲ”
ရှုတိရီ ပြေးလာ၏။ ခဏတာမျှသာ ကြာသေးသော်လည်း သူ့ဦးခေါင်းသည် နှင်းမှုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
“အပြင်ဘက်ကနေ စတုတ္ထထပ်ကို မမြင်ရဘူး ၊ အမိုးက အပြင်ဘက်ကို ချဲ့ထွင်ထားတဲ့ တြိဂံပုံစံ ဖြစ်နေတယ် ၊ ပုံသဏ္ဌာန်က စတုတ္ထထပ်က ပြတင်းပေါက်အားလုံးကို သေသေသပ်သပ် ပိတ်ဆို့ထားတယ်”
ပိုင်ဖုန်းသည် နှင်းဘောလုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ကွဲနေသောပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပစ်လိုက်သည်။ နှင်းဘောလုံးသည် ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အခန်းထဲသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
“ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရေခဲတွေ မတွေ့ရဘူး ၊ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူက ရေခဲကို တခြားတစ်နေရာကနေ ရွှေ့လာတာပဲ ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီအခန်းကိုပဲ ရွေးရတာလဲ”
ပိုင်ဖုန်းသည် နှင်းများကြားထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို ယခုလေးတင် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည့်အလား နံရံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
နံရံတွင် အေးခဲနေသော ရေခဲလက်ရာများ ရှိနေသည်။ နှင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်များက နံရံပေါ်တွင် တွယ်တက်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
“လက်ရာတွေက ဆက်တက်နေတာ၊ အခန်း ၂၀၀၁ က ထောင့်က ပထမဆုံးအခန်းပဲ ၊ ဒါက စတုတ္ထထပ်ကို ဦးတည်တဲ့ လှေကားနဲ့ အနီးဆုံးအခန်းပဲ”
ပိုင်ဖုန်း အတွေးနက်သွားသည်။ ရှုတိရီက သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးရဲပေ။ သူသည် ကောင်းမင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ ကောင်းမင်သည်လည်း တစ်နေရာကို စိုက်ကြည့်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကော ဘာကြည့်နေတာလဲ”
“ငါ အပေါ်ထပ်မှာ ရှိတုန်းက ခြံထောင့်မှာ နှုတ်ခမ်းနီဆိုးထားတဲ့ နှင်းလူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်”
ကောင်းမင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပျောက်သွားပြီ”
နှင်းများက သူတို့၏ခြေရာများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ကောင်းကင်ရှိ မိုးတိမ်များက ပိုနိမ့်ဆင်းလာသည်။ နေမဝင်သေးသော်လည်း ထိုနေရာသည် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။
မှန်ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖျတ်ခနဲလင်းလက်သွားသည်။ သာယာနာပျော်ဖွယ် တယောသံပ ဆက်လက် တီးခတ်လျက်ရှိသည်။ မျက်လုံးတစ်စုံသည် လူတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။