ကောင်းချီးပေးခြင်း
Vol. 34 Ch. 500
“ဟတ်ချိုး”
ရှုတိရီ နှာချေလိုက်သည်။ သူသည် လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း ကောင်းမင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် လေကို တားဆီးထားရန် ကောင်းမင်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
“အရမ်းအေးတာပဲ ၊ အတွင်းထဲ ပြန်ဝင်ကြရအောင်လေ”
“စံအိမ်အတွင်းက ပိုလုံခြုံမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး”
မတူညီသော အိပ်မက်ဆိုးများသည် မတူညီသော အန္တရာယ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကောင်းမင်သည် သူ၏တွေ့ရှိချက်များကို ပိုင်ဖုန်းနှင့် ဝေမျှလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးလုံး စတုတ္ထထပ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အပြင်ဘက်က အရာတွေက စံအိမ်ထဲကို ဝင်ချင်နေကြတယ် ၊ ပိုင်ရှင်ရဲ့ သတိပေးချက်တွေဟာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တော့ မရှိလောက်ဘူး”
နှင်းလူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် အရာအားလုံးသည် မလုံခြုံသလို ခံစားနေရသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားသင့်လား”
“ပထမဆုံးနေ့က အလုံခြုံဆုံးနေ့ ဖြစ်သင့်တယ် ၊ ကျွန်မတို့ အဲဒါကို အလဟဿ မဖြုန်းသင့်ဘူး”
ပိုင်ဖုန်းသည် တုန်ယင်နေသော ရှုတိရီကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့သုံးယောက် အရင် ပြန်သွားလို့ရတယ် ၊ ကျွန်မ ပတ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ် ၊မှောင်မလာခင် မီးဖိုချောင်မှာ လူစုရမယ် ၊ ကျွန်မ ပြန်မလာဘူးဆိုရင် ရှင်တို့ သတိထားဖို့ လိုတယ်”
ကောင်းမင် ဘာမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ပိုင်ဖုန်းက လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူမသည် အေးစက်သော လေများက သူမအား လုံးဝမထိခိုက်သည့်အလား လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
“သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်မာမှုက အထင်ကြီးစရာပဲ”
ကောင်းမင် တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ပိုင်ဖုန်း၏ယုံကြည်မှုသည် သူမ၏ အတွေ့အကြုံမှသာမက အခြားတစ်ခုခုမှလည်း လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့လက်က မသိစိတ်ဖြင့် သူ့နှလုံးသားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ကောင်းမင်သည် မာကျောသော တစ်ခုခုကို ထိတွေ့မိလိုက်သည်။ ဝေါ်ကီတော်ကီသည် ဂိမ်းထဲတွင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“ပိုင်ဖုန်းမှာလည်း ဒီလိုမျိုးတစ်ခုခု ရှိနိုင်တယ် ၊ ဒါကို အိပ်မက်ဆိုးတွေထဲမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သက်ရောက်မှုရှိအောင် အသုံးပြုလို့ရတယ်”
ကောင်းမင်သည် သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက ဤအရာကို သတိပြုမိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင်မြောင်၏ အရူးအစ်ကိုနှင့် ကျိဂဲတို့သည် စူပါလူသားစွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည်။ သူတို့သည် အိပ်မက်ထဲတွင် လေးလံသော အရာဝတ္ထုများကို အလွယ်တကူ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ကြသည်။
အရူးလေး၏ စွမ်းအားကို သူ့ညီမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်းဖြင့် ရှင်းပြနိုင်သော်လည်း ကျိဂဲသည် သာမန်လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော စွမ်းဆောင်ရည်သည် အခြားအိပ်မက်ဆိုးများမှ အကျိုးအမြတ်အချို့ ရရှိခဲ့သည်ကို ဆိုလိုသည်။
“ဒီလိုဆိုရင် ဦးနှောက်နယ်ပယ်ဂိမ်းတွေက မရိုးရှင်းဘူး ၊ ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နဲ့ စွမ်းရည်ကို တကယ်ပဲ အားကောင်းလာစေနိုင်တယ်”
ရှုတိရီသည် မရပ်မနား တုန်ယင်နေလေသည်။ အရူးလေး၏ နားများနှင့် မျက်နှာသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းမင်သည် အနည်းငယ်မျှသာ သက်ရောက်ခံရပုံရသည်။
“ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက အဲဒီရှည်လျားတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ လေ့ကျင့်ခံခဲ့ရတာပဲ”
ကောင်းမင်သည် သူ၏အကန့်အသတ်ကို မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ကျန်းမြောင်မြောင်၏ အိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် မည်သည့် မသက်မသာမှုကိုမှ မခံစားခဲ့ရပေ။
“ပြန်သွားရအောင် ၊ ငါ အေးလွန်းလို့ သေတော့မယ်”
ရှုတိရီ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ခရမ်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ဆံပင်နှင့် မျက်ခုံးများသည် နှင်းများဖြင့် ကပ်နေလေသည်။
“ကောင်းပြီ”
သုံးဦးသား ခြံဝန်းပတ်ပတ် လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဂိတ်တံခါးဝမှပင် မထွက်ဘဲ စံအိမ်ကြီးသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့ စံအိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အပူချိန်က ချက်ချင်း မြင့်တက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အေးနေသေးသော်လည်း အရိုးအထိစိမ့်အောင် အေးခဲခြင်း မရှိတော့ပေ။
“ငါ အသက်ပြန်ရှင်လာသလို ခံစားရတယ်”
ရှုတိရီသည် သူ့အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ နှင်းများကို ခါချလိုက်သည်။ သူသည် အရူးလေးအား ကျောပိုးအိတ်ကို ထုပ်ပိုးရာတွင် စတင်ကူညီလိုက်သည်။ မကြာမီပင် သူတို့၏ ဗိုက်ဆာလာကြတော့သည်။ သုံးဦးသား မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ရှုတိရီသည် အေပရွန်ကိုပင် မဝတ်တော့ဘဲ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စတင် ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“အရူးလေး၊ မီးမွှေးလိုက်တော့”
ရှုတိရီမှာ ဆာလောင်ပြီး အေးနေသည်။
“မင်း ကံကောင်းတယ် ၊ ငါက မာဖီးယားဂိုဏ်းထဲ မဝင်ခင်က ဟင်းချက်ကျောင်း တက်ခဲ့ဖူးတယ်”
မီးဖိုထဲတွင် မီးများ ထတောက်လာတော့သည်။ နွေးထွေးမှုက အပူချိန်ကို ပိုမြင့်သွားစေသည်။ ရှုတိရီနှင့် အရူးလေးတို့၏ အေးခဲနေသော မျက်နှာများသည် တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျိဂဲ၏အဖွဲ့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကြသည်။ ရှုတိရီက သူတို့ကို အသိမပေးဘဲ မီးဖိုချောင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည့်အတွက် သူတို့ ဒေါသထွက်နေကြလေသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ပြန်ရောက်လာတာလဲ ၊ ခင်ဗျားတို့ အပြင်ဘက်ကို ရှာဖွေခဲ့သေးလား”
ချန်ကျင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
“Fuck! အပြင်မှာ ဘယ်လောက် အေးလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိလား”
ရှုတိရီသည် သူတို့အပေါ် မကျေနပ်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျား အပြင်ထွက်ချင်ရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလို့ရတယ် ၊ ကျုပ် အခုချက်ပြုတ်နေတယ်”
“အစားအစာကို လူတိုင်း ပိုင်တယ် ၊ မင်း ချက်ချင်တယ်ဆိုရင် လူတိုင်း ပြန်လာတဲ့အထိ အရင်စောင့်ပါ”
ကျိဂဲ၏ လေသံက ပြတ်သားနေသည်။ သူသည် ကောင်းမင်၏အဖွဲ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဟု ယုံကြည်ထားသည်။
“ပိုင်ဖုန်း ဘယ်မှာလဲ”
“သူတစ်ယောက်တည်း စူးစမ်းဖို့ ထွက်သွားပြီ”
ရှုတိရီက စိတ်မရှည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
ပိုင်ဖုန်းမရှိတော့သည့်အတွက်ကြောင့် ယောင်ယောင်နှင့် ကျိဂဲတို့၏ လေသံက ပို၍ မောက်မာလာလေသည်။
“ငါတို့ ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိတ်မိနေမလဲ မသိဘူး ၊ ငါတို့ အစားအစာကို ခွဲတမ်းချဖို့ လိုတယ်”
ယောင်ယောင်သည် ရှုတိရီသန့်ရှင်းနေသော ကြက်သားကို လှမ်းဆွဲယူလိုက်သည်။ သူမသည် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းထည့်နေသော အရူးလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ထင်းတွေကို မဖြုန်းတီးနဲ့တော့၊ မီးက လုံလောက်နေပြီ”
အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် အစကတည်းကပင် အချင်းချင်း မကြိုက်ကြပေ။ ချန်ကျင်းမှာ စေ့စပ်ပေးသူ ဖြစ်ချင်သော်လည်း သူသည်လည်း အရူးလေးကို အသုံးမဝင်ဟုထင်နေသည်။
ချန်ကျင်းသည် ကောင်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့တိုးလာသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ကြက်သားကို ချက်လို့ရတယ် ၊ အစ်မပိုင် ပြန်လာတဲ့အခါကျရင် ကျုပ်တို့ အတူတူ စားနိုင်တယ်”
“ခင်ဗျားတို့ စံအိမ်ကြီးအတွင်းထဲမှာ ဘာသဲလွန်စတွေ တွေ့လဲ”
ကောင်းမင်သည် သူတို့နှင့် ပဋိပက္ခ မဖြစ်ချင်ပေ။ ယင်းသည် ကြောက်၍ မဟုတ်ဘဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“မတွေ့ဘူး”
“ဒါဆိုရင် ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ဖို့ မင်းကို ဘယ်သူ ခွင့်ပြုချက် ပေးထားတာလဲ”
ရှုတိရီသည် မီးဖိုချောင်ကို ပြန်သွားလိုက်ပြီး သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်တွင် နှင်းများ ကျဆင်းနေသည်။ မှန်သည် နှင်းဖြင့် အေးခဲနေလေသည်။ ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ရနံ့က မီးဖိုချောင်တစ်လျှောက် သင်းပျံ့လာသည်။ ည ရောက်ရှိလာချေပြီ။ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် စံအိမ်တံခါး ပွင့်သွားသည်။ စိုရွှဲနေသော ပိုင်ဖုန်းသည် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ အလဲလဲအပြိုပြိုဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။
“အစ်မပိုင်”
ယောင်ယောင်က သူမကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ ပိုင်ဖုန်းကို ဆက်ဆံပုံနှင့် ရှုတိရီကို ဆက်ဆံပုံမှာ ကွာခြားလွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း အစ်မပိုင်က သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး လူတိုင်းအဆင်ပြေကြကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ရှုတိရီက သူမအား စွပ်ပြုတ်ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူမအတွက် ကြက်သား အပိုထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား အရှေ့ဘက်ရေကန်ကို သွားခဲ့တာလား ၊ အဲဒီက အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”
မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်နေသော ပိုင်ဖုန်းသည် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ဟင်းချိုကို လျစ်လျူရှုထားသည်။သူမသည် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော အဝတ်အစားများကို မလဲဘဲ အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မမှာ သတင်းဆိုး သုံးခု ရှိတယ်”
“သုံးခုတောင်လား”
လူတိုင်း အစာစားချင်စိတ်များ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
“တစ် ကျွန်မ ထွက်သွားမယ့် လမ်းကို ရှာမတွေ့ဘူး၊ မုန်တိုင်းက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ် ၊ ကျွန်မတို့ ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိသွားနိုင်တယ်။
“နှစ် ပိုင်ရှင်က လိမ်နေတာပဲ ၊ ကျွန်မ အရှေ့ဘက်ရေကန်ကို သွားခဲ့တယ် ၊ ရေပေါ်အားကစား ပစ္စည်းတွေ မရှိဘူး ၊ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ သင်္ချိုင်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ် ၊ ဒါကြောင့် ဒီနေရာက ပုံမှန် အားလပ်ရက် အပန်းဖြေစံအိမ် မဟုတ်ဘူး၊ နွေရာသီမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။
“သုံး”
ပိုင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကျွန်မ စံအိမ်အပြင်ဘက်က နှင်းတွေထဲမှာ လက်ရာတွေနဲ့ ခြေရာတွေကို တွေ့ခဲ့တယ်”
“ဖိနပ်ရာတွေ မဟုတ်ဘဲ ခြေရာတွေလား”
ကောင်းမင် အတည်ပြုလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါတွေက ခြေဗလာနဲ့ နှင်းပေါ် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ လူတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ”
ပိုင်ဖုန်းမှာ စိုးရိမ်နေသည်။
“ခြေရာတွေကိုတော့ ကျွန်မ နားလည်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ လက်ရာတွေလဲ ၊ လူတွေက နှင်းတွေထဲမှာ တွားသွားနေတာလား”
တယောသံ ရပ်သွားသည်။ မီးတောက်က လူတိုင်း၏စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများကို လင်းလက်သွားစေသည်။
“အခုလောလောဆယ် စားလိုက်ကြရအောင် ၊ ဒါပြီးမှ ဆွေးနွေးဖို့ အခန်းတစ်ခန်း ရှာကြမယ်လေ ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်တို့ ဒီပထမဆုံး ညကို ရှင်သန်နိုင်ရမယ်”
ချန်ကျင်းသည် အဖွဲ့ကို စုစည်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။