ပျောက်နေသောညီလေး
Vol. 34 Ch. 502
အဆိုပါလူ စကားမဆုံးမီ ရှုတိရီမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အရူးလေး၏ အင်္ကျီလက်ကို မတော်တဆ ဆွဲမိသွားသည်။
“ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို ကြောက်လန့်အောင် လုပ်ဖို့ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ညဘက်ကျရင် သတိထားပြီး ခင်ဗျားတို့ အခန်းတွေထဲမှာပဲ နေကြပါ”
ထိုလူသည် ပန်းကန်များကို စုသိမ်းလိုက်သည်။
“မှတ်ထားပါ ၊ ခင်ဗျားတို့ တံခါးတွေကို မဆင်မခြင် မဖွင့်ပါနဲ့ ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပြတင်းလိုက်ကာတွေကို မဖွင့်ပါနဲ့ ၊ မတော်တဆ နိုးလာရင်တောင် အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေပါ”
ထိုလူ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စမ်းသပ်သူများသည် ပို၍ စိုးရိမ်လာကြတော့သည်။
“ကျုပ် စံအိမ်ရဲ့ အခြားထောင့်တွေကို သွားစစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ် ၊ ခင်ဗျားတို့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် အခန်းတွေဆီ ပြန်သွားကြပါ”
ထိုလူသည် သူ့ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထွက်ခွာသွားသည်။ ရှုတိရီသည် မီးဖိုချောင်တွင် ဆက်နေရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် အရူးလေးနှင့် ကောင်းမင်ကြားမှ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယထပ်ကို သွားသင့်တယ်နော် ၊ ကျိဂဲရဲ့ အဖွဲ့က တော်တော်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းပေမယ့် ဒုတိယထပ်မှာ လူပိုများတယ် ၊ ဒါပေမယ့် လှောင်ပြောင်ခံရတာထက် စာရင် ဘေးကင်းရေးက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်”
ရှုတိရီသည် အရူးလေး၏ သော့ကို ကိုင်ထားသည်။ သူတို့ လှေကားပေါ် တက်သွားချိန်တွင် ချန်ကျင်းသည် ကော်ရစ်ဒါကို စောင့်ကြပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ညစာစားချိန်တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အရာတွေအတွက် ယောင်ယောင်နဲ့ ကျိဂဲကိုယ်စား ကျုပ်တောင်းပန်ပါတယ် ၊ ကျုပ်တို့ အားလုံး စမ်းသပ်သူတွေပါပဲ ၊ ကျုပ်တို့ တိုက်ခိုက်မယ့်အစား အတူတူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်သင့်တယ်”
ချန်ကျင်းက ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများတွင် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ပြသနေခြင်း မရှိပေ။
“ဒီည ကျုပ်တို့အားလုံး အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ နေကြရင် မကောင်းဘူးလား”
“ကျုပ်တို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိပါတယ်”
ကောင်းမင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
ချန်ကျင်းက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။
“ဒီနေရာက ညဘက်ကျရင် လုံခြုံမှု မရှိဘူး ၊ အခန်း ၃၀၀၃ က လူက လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်က ဒီမှာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေအကြောင်း ကျုပ်တို့ကို ပြောပြဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်”
“တောင်တက်သမားတွေ အကြောင်းလား”
ရှုတိရီက မေးလိုက်သည်။
“တောင်တက်သမားတွေနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ သူ့မှာ ညီလေးတစ်ယောက် ရှိဖူးတယ်တဲ့ ၊သူက သူနဲ့ စရိုက်ချင်း လုံးဝ မတူဘူး ၊ သူက နွေရာသီကို ကြိုက်ပေမယ့် သူ့ညီလေးက ဆောင်းရာသီကို ကြိုက်တယ်တဲ့ ၊ သူ့ညီလေးက သူ့ကို နှင်းတွေထဲမှာ ဆော့ဖို့ မကြာခဏ တောင်းဆိုလေ့ရှိတယ် ၊ ဒါပေမယ့် သူက အအေးဒဏ်ကို ကြောက်တယ် ၊ တစ်ခါတစ်ခါ သူတစ်ယောက်တည်း သူ့အခန်းထဲမှာ ကျန်နေပြီး သူ့ညီလေးကို ခြံထဲမှာ နှင်းလူရုပ် ဖန်တီးခိုင်းတတ်တယ်”
ချန်ကျင်းက လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူက သူ့ညီလေးကို ခြံထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကစားခိုင်းခဲ့တယ် ၊ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံးကြာပြီးတော့ သူ့ညီလေးက ဧရာမနှင်းလူကြီးကို ဖန်တီးခဲ့တယ် ၊ သူ့ညီလေးက ကစားတဲ့ထဲမှာ အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေတာကြောင့် သူ အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ဘူး ၊ သူ ဆိုဖာပေါ်မှာ လဲပြီး အိပ်ပျော်သွားတယ်။
“သူ နိုးလာတော့ ညနေစောင်းနေပြီ ၊ ညစာစားဖို့ သူ့ညီလေးကို ပြန်အော်ခေါ်ဖို့ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပေမယ့် သူ့ညီလေး ပျောက်နေပြီဆိုတာ သူသိလိုက်ရတယ် ၊ ကြီးမားတဲ့ ဧရာမနှင်းလူကြီးပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။
“သူ စိတ်ပူနေတာကို နားလည်နိုင်ပါတယ် ၊ သူ ရိုင်ဖယ်သေနတ်နဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး စစ်ဆေးခဲ့တယ် ၊ သူ စံအိမ်ကြီးကို ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် သူ့ညီလေးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး ၊ သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတာကြောင့် သူဟာ နှင်းတွေထဲမှာ ရှာဖွေဖို့ ထွက်သွားခဲ့တယ် ၊ နောက်ဆုံးတော့ အရှေ့ဘက် ရေကန်နားမှာ သူ့ညီလေးရဲ့ ဖိနပ်တစ်ရံကို သူရှာတွေ့ခဲ့တယ်”
“ဒါပေမယ့် သူ့ညီလေးက ဘာဖြစ်လို့ အရှေ့ဘက်ရေကန်ကို သွားခဲ့တာလဲဆိုတာ သူအဖြေမရှာနိုင်ခဲ့ဘူး။
“သူ စံအိမ်ကြီးကို ပြန်ရောက်လာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ် ၊ ခြံထဲက ဧရာမ နှင်းလူကြီးက သူ့ဘာသာသူ ရွေ့လျားသွားသလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်”
“အဲ့ဒီနောက် နှင်းလူကြီးက သူ့ကို ပြုံးပြနေတာကို သူတွေ့လိုက်ရတယ်လို့ သူပြောခဲ့တယ်”
ချန်ကျင်း ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြပြီးနောက် သူသည်လည်း အေးစက်နေလေသည်။
“ချီးပဲ ၊ ဒါကြီးက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ”
ရှုတိရီသည် အရူးလေး၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ကောင်းမင်က သူ့ကို ကန်ထုတ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းမင်ကိုတော့ သူမဖက်ထားပေ။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ညဘက်ကျရင် သတိထားပါ ၊ အတွင်းထဲမှာ လုံခြုံမှုမရှိဘူးလို့ ကျုပ်ခံစားနေရတယ်”
ချန်ကျင်းမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲသည်။ သူက ကြင်နာနေခြင်း ဟုတ် မဟုတ်ဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်သည်။
ချန်ကျင်း အခန်း ၂၀၀၄ ကို ပြန်သွားပြီးနောက် ရှုတိရီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“သူ ကြားခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းက ကျွန်တော်တို့ ကြားခဲ့တာနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ကွာခြားနေရတာလဲ၊ အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်နှစ်ခုလုံးက အိပ်မက်ပိုင်ရှင် မဟုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ စဉ်းစားဖို့ခက်တယ်”
“ပိုင်ဖုန်းက တတိယဗားရှင်းကို ကြားခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်ဟာမှ အမှန် မဟုတ်ဘူး”
ကောင်းမင်သည် အခန်း ၂၀၀၁ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးက ပိတ်ထားသောကြောင့် ပိုင်ဖုန်း ရှိမရှိကို သူ မပြောနိုင်ပေ။ သူ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သော်လည်း တုန့်ပြန်မှုမရခဲ့ပေ။
“အခန်းဆီ ပြန်သွားကြစို့ ၊ ဒီအပြင်ဘက်မှာက အရမ်းကြက်သီးထစရာ ကောင်းတယ်”
ရှုတိရီသည် အခန်း ၂၀၀၂ ၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်လုံး ကသုတ်ကယက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ၎င်းသည် အခန်း ၂၀၀၁ နှင့် ကပ်လျက်ရှိနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်း ၂၀၀၂ သည် အလွန်အမင်းအေးစက်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှာ ကွဲနေသောကြောင့် လေတိုက်ခတ်သံကို ကြားနိုင်သည်။
ရှုတိရီသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ကွေးနေပြီး တစ်ခုတည်းသော စောင်အား တစ်ကိုယ်တည်း မောင်ပိုင်စီးထားသည်။
“ပိုက်ဆံရှာဖို့က ခက်လိုက်တာ၊ ဒါပေမယ့် ဒီဦးနှောက်နယ်ပယ်ဂိမ်းမှာ ကျွန်တော် ဆက်မပါတော့ဘူး”
“ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါတုန်းကလည်း မင်းအဲ့လို ပြောခဲ့တာပဲ”
ကောင်းမင်သည် အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ငါ သိချင်မိတယ် ၊ မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါတုန်းကဆို မင်းကြောက်လန့်ပြီး မေ့လဲမတတ် ဖြစ်ခဲ့တာလေ”
“လူတိုင်း ဒီကို ရောက်လာဖို့ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက် ရှိပါတယ် ၊ အဲ့ဒီအကြောင်းပြချက်က သူတို့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားဖို့ လုံလောက်ပါတယ်”
ရှုတိရီက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ လိုနေတယ်၊ ကျွန်တော့် ညီမလေးက ကျောင်းတက်နေရတယ်၊ ကျွန်တော့် အမေကလည်း နေမကောင်းဘူး ၊ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်မာဖီးယားနေ့တွေက အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”
“ငွေကြေးအတွက် လောဘက မင်းရဲ့ကြောက်ရွံ့မှုကို တွန်းလှန်ဖို့ မလုံလောက်ပါဘူး”
“ခင်ဗျား မှားတယ်”
ရှုတိရီ ခေါင်းထောင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကို အစွန်းရောက်တဲ့အထိ တွန်းပို့မယ့် အစစ်အမှန်ဆင်းရဲဒုက္ခကို မခံစားဖူးသေးလို့ပဲ”
“အစွန်းရောက်တဲ့အထိလား”
ကောင်းမင်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကိုနားလည်လိုက်သည်။ ကျန်းမြောင်မြောင်၏ အိပ်မက်ဆိုးနှင့် ဤအိပ်မက်ဆိုး နှစ်ခုလုံးတွင် သူ၏စိတ်ခံစားချက်များက တည်ငြိမ်နေသည်။
“ငါ လုံးဝမကြောက်ဘူးဖြစ်နေတယ် ၊ ဒါက ငါသတိမေ့နေတုန်းက ပိုဆိုးတာတွေ ကြုံခဲ့ရလို့များလား”
သူသည် ရှန်ဟိုင်းစိတ္တဇဆေးရုံတွင် လှုံ့ဆော်ခံရချိန်၌ ပေါ်လာခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူသည် မတူညီသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူ၏ ရုပ်အလောင်းများဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသည်။
“ငါ တစ်ကြိမ်ထက်မက သေဖူးပုံရတယ်”
ကောင်းမင်သည် ဒဏ်ရာမရှိသော သူ့လက်ဖဝါးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ပိုမှတ်မိလာအောင် ကူညီဖို့ ပိုပြင်းထန်တဲ့ လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု လိုတယ်”
ရှုတိရီ တုန်ယင်သွားသည်။ အရူးလေးသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရသည်။ ကောင်းမင်သည် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်ကြားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီမှာနေခဲ့ပါ ၊ အနီးနားက အခန်းတွေကို သတိထားပါ”
“ခင်ဗျားကကော”
“ငါ စံအိမ်ပိုင်ရှင်ဆီ သွားလည်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”
ကောင်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို နားထောင်ရတာ ငါသဘောကျတယ်”
“ခင်ဗျား ရူးသွားပြီလား ၊ သူ့ဇာတ်လမ်းတွေက တကယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ရှုတိရီ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဒါကို စဉ်းစားဖူးလား ၊ ပိုင်ရှင်က ခြောက်ခြားဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီးမှာ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့တယ် ၊ ဆိုလိုတာက သူ့မှာ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာ ရှိနေတာပဲ”
ရှုတိရီသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသည်။ သူသည် တုံးအသလို ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းမင်ကို မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းအဖြစ် အမှန်တကယ် သဘောထားသောကြောင့် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ကောင်းမင်နှင့် မျှဝေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူက ကြီးမားတဲ့ပဟေဠိတစ်ခုပါ၊ ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းတာက ငါလည်း သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလေ”
ကောင်းမင်သည် အခန်း ၂၀၀၉ သော့ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး ဆီမီးအိမ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။
“အစ်ကို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စဉ်းစားပါဦး”
ရှုတိရီက သူ့နောက်သို့ ပြေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ခင်ဗျားရဲ့အသက်ကို စွန့်ပစ်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ခိုင်လုံတဲ့အကြောင်းပြချက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”