အရူးမိဘတွေ

အခန်း ၂၀၀၂ တံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် ကောင်းမင်၏ ဆီမီးအိမ်သည် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာသည်။ အားနည်းသော မီးတောက်လေးသည် ဖန်အိုးထဲတွင် ကခုန်လျက်ရှိသည်။ ၎င်းသည် သေလုဆဲဆဲ ငှက်တစ်ကောင်နှင့် တူလေသည်။ သူ၏ ဖိနပ်များက သစ်သားပြားများကို နင်းဖြတ်သွားရာ သစ်သားအက်ကြောင်းများကြားမှ ပိုးဟပ်များ တွားသွားထွက်လာကြသည်။ ကောင်းမင်၏ အရိပ်သည် မှိုတက်နေသော နံရံများပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေလေသည်။ သူသည် ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက် လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ ရှည်လျားလှသော အရိပ်သည် နံရံများပေါ်တွင် ကခုန်နေခဲ့သည်။

ကော်ရစ်ဒါအဆုံးတွင် သူ့အခန်းဖြစ်သော အခန်း ၂၀၀၉ ရှိသည်။ အခန်းနံပါတ်သည် အချို့သော နှစ်တစ်နှစ်ကို ကိုယ်စားပြုနေပုံရသည်။ သူ ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက် လျှောက်သွားလိုက်သည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ကံကြမ္မာကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဖုန်မှုန့်များ ကျဆင်းလာတော့သည်။ အေးစက်သောလေသည် ကော်ရစ်ဒါပြတင်းပေါက်များကို တဖြန်းဖြန်းတိုက်ခတ်နေသည်။ ရေခဲမှုန်များသည် မှန်ကို ထိမှန်နေကြသည်။ယင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်သည်းများက ပြတင်းပေါက်များကို တတောက်တောက်ခေါက်နေသံနှင့်တူနေသည်။

ကောင်းမင်သည် သူ၏အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည့် လေဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို မှုံဝါးသွားစေသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် ပြုံးနေသော မျက်နှာပုံဆွဲလိုက်သည်။

“နှင်းတွေ ပိုသည်းလာပြီ”

ကောင်းမင်သည် အခန်း ၂၀၀၉ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အလွတ်ဖြစ်နေသော အခန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးမပိတ်ဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူသည် ဗီရိုကို ဖွင့်၍ စောင်အပိုနှင့် ရေချိုးဝတ်စုံကို စောင်အောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲတွင် သူရှိနေသည်ဟု ထင်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရေချိုးခန်းတံခါးကို ထောင့်အနည်းငယ်တစ်ခုသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူ ပြန်လာပြီးနောက် ရေချိုးခန်းတံခါး ရွေ့သွားပါက တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူ၏အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ကောင်းမင်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲ ရှာဖွေလိုက်သည်။ မကြာမီ အသားနံ့ရှိသော မျိုးစေ့နှစ်စေ့သည် သူ့လက်ဖဝါးများပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ကောင်းမင်သည် မျိုးစေ့များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းမြောင်မြောင်၏ အိပ်မက်ဆိုးမှ ဧရာမ အသားသစ်ပင်ကြီးကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ရာက သူ့ကို ခေါ်နေသည်ဟု သူခံစားနေရသည်။ ထိုအိပ်မက်ဆိုးတွင် မျိုးစေ့များထဲမှ တစ်ခုသည် ကျန်းမြောင်မြောင်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ကံမကောင်းမှုအားလုံးကို စုပ်ယူခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကျန်းမြောင်မြောင်၏ အိပ်မက်ဆိုးကို ပိုနက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမအား ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် ကောင်းမင် အံ့အားသင့်ရသည်မှာ သူသည် အခြားသူတစ်ယောက်၏ အိပ်မက်ဆိုးထဲတွင်ပင် သစ်ပင်ကြီး၏ ခေါ်သံကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသားသစ်ပင်၏ဖန်တီးသူ ဖြစ်သည့်အလား သူတို့ကြားတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ ကောင်းမင်သည်လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လူတစ်ယောက်နှင့် သစ်ပင်တစ်ပင်သည် ဖခင်တစ်ယောက်နှင့် သူ၏ပုန်ကန်တတ်သော သမီးကဲ့သို့ မည်သို့ ဆက်သွယ်နိုင်မည်နည်း။

သူ တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ သစ်ပင်၏ခေါ်သံသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။ သစ်ပင်သည် သူ လက်ရှိရောက်ရှိနေသော အိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ရန် ၎င်း၏အမြစ်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒီထူးဆန်းတဲ့ သစ်ပင်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသားကနေ လာတဲ့ပုံပဲ ၊ သူက ငါ့ဆီရောက်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေတာ”

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခေါ်သံသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

“ဒီမှာ နေရတာလည်း ဒီလောက်ဆိုးတဲ့ အကြံတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး”

ကျိဂဲ ပြောခဲ့သည်များကို အခြေခံ၍ အခြားအိပ်မက်ဆိုးအလယ်အလွှာများသည် ရှင်းလင်းရန် အများဆုံး ဆယ်နာရီသာ ကြာမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အသားသစ်ပင်အတွက် လုံလောက်သော အာဟာရကို ပေးစွမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ဤအိပ်မက်ဆိုးသည် လုံလောက်စွာ ထူးခြားနေခြင်းဖြစ်သည်။

“ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံရင် သစ်ပင်က ဘယ်လိုပုံပေါက်နေမလဲ သိချင်မိတယ်၊ တကယ်လို့ ငါဟာ သစ်ပင်ကို မသေဆေးကုမ္ပဏီရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေတစ်လျှောက် အမြစ်တွယ်အောင် တိုက်တွန်းနိုင်ခဲ့ရင် မသေဆေးကုမ္ပဏီကို ငါနဲ့ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနိုင်လိမ့်မယ်”

ကောင်းမင် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး ၊ အဲ့ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် ၊ မသေဆေးကုမ္ပဏီက နံပါတ် ၂ နဲ့ အမည်မသိ မပြောသင့်သူတစ်ယောက်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ”

ကောင်းမင်သည် မျိုးစေ့များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး စကားပြောစက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သည်။ သရဲအိမ်မှ အလုပ်သမားကောင်မလေးသည်ပင် ၎င်းအကြောင်းကို မသိပေ။

“ငါက နံပါတ် ၂ ရဲ့ စကားပြောစက်ကို တခြားအိပ်မက်ဆိုးတွေထဲကို ယူလာနိုင်တယ် ၊ ဒါက နံပါတ် ၂ဟာ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ”

ကောင်းမင်သည် ဒိုင်ခွက်ကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။ ဘက်ထရီ မရှိသောစက်သည် တဂျစ်ဂျစ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ချန်နယ် ၁ ၊ ချန်နယ် ၂... နံပါတ် ၂၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကြားလား”

ကောင်းမင်သည် တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် တဂျစ်ဂျစ်မြည်သံအချို့ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရပေ။ သူသည် အခန်းပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ပိုမြင့်လေလေ အချက်ပြမှု ပိုကောင်းလေလေဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

“ငါ ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို သွားရမှာလား”

ဤအံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိချက်က ကောင်းမင်ကို ဝမ်းမြောက်စေသည်။ သူသည် စကားပြောစက်ကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆီမီးအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ အခန်း ၂၀၀၉ မှ ထွက်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်သည် မကြာမီ လှေကားထစ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ စကားပြောစက်မှ စကားလုံးအချို့ကို ကြားနေရသော်လည်း ၎င်းသည် သုံးစားမရပေ။

“ငါ ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို သွားရမယ်”

ကောင်းမင်သည် တတိယနှင့် စတုတ္ထထပ်ကြားရှိ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် သံဘားတန်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် အနီးတစ်ဝိုက်ကို ကြည့်ရှုရန် မီးအိမ်ကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။ မီးတောက်သည် အမှောင်ထုကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ အပေါ်ထပ်သို့ ဦးတည်သော လှေကားထစ်များပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ကြီးထွားလာပုံရသည်။ တံခါးမရှိသော အခန်းများမှ မျက်နှာများပြူထွက်လာသကဲ့သို့ သူခံစားရသည်။ သို့သော် ကောင်းမင် ထိုနေရာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

“ငါ ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သွားလို့ရမယ့်နည်းလမ်းက တကယ်မရှိတာလား”

ကောင်းမင်သည် စွန့်စားရမည့် အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ သူသည် ဆီမီးအိမ်၏ အဖုံးကို လှည့်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ရှပ်အင်္ကျီကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ သူသည် အဝတ်စကို သစ်ကိုင်းကျိုးအချို့တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို မီးထွန်းနိုင်ရန် အတော်အားထုတ်လိုက်ရသည်။

“ငါ အခု ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သင့်ပြီ”

ကောင်းမင်သည် မီးတုတ်ကို စတုတ္ထထပ်အောက်သို့ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အလင်းရောင်သည် အမှောင်ထုကို ဖြတ်၍ ကွေးတက်သွားသည်။ ကောင်းမင်သည် အနီရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို ခဏမျှ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုပုံရိပ်သည် တံခါးဘောင်ဘေးတွင် ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပုံမှန်ထက် များစွာ ပိုမြင့်မားသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာကို အနက်ရောင်ဆံပင်လိုက်ကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် အလင်းရောင်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ကောင်းမင်ဆီသို့ လှည့်လာတော့သည်။ ကောင်းမင်သည် သူတို့၏မျက်နှာကို မြင်ရခါနီးတွင် ဧရာမအားတစ်ခုက ကောင်းမင်၏ပခုံးကို ပြေးတိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းချလိုက်သည်။ သံတန်းများက တဂျောက်ဂျောက်မြည်လာတော့သည်။ယင်းက သားရဲတစ်ကောင်သည် သံတန်းများကို ရူးသွပ်စွာ ကုတ်ခြစ်နေသံနှင့် တူသည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်သားအပိုင်းအစများသည် နေရာအနှံ့ ပျံဝဲနေသည်။ ဆီမီးအိမ် ငြိမ်းသွားသည်။ ကောင်းမင် ထရပ်ရန် ကြိုးစားစဉ် လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်အိတ်မှ ပုပ်အဲ့အဲ့အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းမင် မရုန်းကန်ခဲ့ပေ။ သံတန်းများ တုန်ခါနေခြင်း ရပ်သွားသောအခါ အခန်း ၃၀၀၃ မှ လူ၏အသံသည် ကောင်းမင်၏ နားထဲသို့ ဝင်လာသည်။

“ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ အားလုံးကို သတ်ချင်တာလား”

“စတုတ္ထထပ်မှာ ဘာလဲ ၊ သားရဲတစ်ကောင်လား”

ကောင်းမင်သည် ဆီမီးအိမ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုလူအား သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် သူ့နောက်ကျောတွင် ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို လွယ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ၎င်းတို့သည် အန္တရာယ်များလှသည်။

“သူတို့က တိရစ္ဆာန်တွေ မဟုတ်ဘူး”

ထိုလူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က ကျုပ်မိဘတွေပဲ”

“မိဘတွေ”

“ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး ၊ ကျုပ်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ”

ထိုလူသည် ကောင်းမင်အား အခန်း ၃၀၀၃ ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

တတိယထပ်ရှိ အခန်းများအားလုံးတွင် တံခါးများ မရှိကြချေ။ ၎င်းတို့သည် ဂူများကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏သတိထားမှုကို မလျှော့ချေ။ သူသည် ဖယောင်းတိုင်များအားလုံးကို မှုတ်၍ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။ မီးကျီးခဲများအားလုံး ငြိမ်းသွားပြီဟု သေချာပြီးနောက် သူသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ထိုင်ပါ ၊ ခင်ဗျား အရမ်းသိချင်နေတာဆိုတော့ ဒီစံအိမ်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျုပ်ပြောပြပါ့မယ်”