နတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ်တံဆိပ်တော်
Vol. 116 Ch. 1732
သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အသံလှိုင်းများသည် ယဲ့ဖန်၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်များကို ချိုးဖောက်ဖျက်ဆီးရန် ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ကိုးခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်ကာ ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အားလုံးမှာ တာအို၏ ထင်ရှားပြသမှုများပင် ဖြစ်ကြသည်။
အစွမ်းထက်ဆုံးသော လမ်းစဉ်ကိုးခု။
ထို့ကြောင့်ပင် ကမ္ဘာဦးခေါင်းလောင်းက မည်မျှပင် တုန်ခါမြည်ဟည်းနေပါစေ၊ ထိုထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်များမှာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာဦးခေါင်းလောင်းက တာအိုအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိတာပဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်တာလဲ”
သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဤတာအိုနတ်ဘုရားအသံသည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းစဉ်အားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ ၎င်းရှေ့မှောက်တွင် ထူးခြားသောဖြစ်ရပ်များအားလုံးမှာ အပေါ်ယံ အမြင်မှားမှုများသာ ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ယဲ့ဖန် အပေါ်တွင်မူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက နတ်ဆိုး ဧကရာဇ် ဖြစ်နေလို့ပဲ”
ထိုခဏ၌ပင် ယဲ့ဖန်သည် နဂါးကိုးကောင် မီးလင်းဖိုကြီးကို တစ်ဖန်ပြန်၍ မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အားကုန်သုံးကာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။
“ဒေါင်”
ကမ္ဘာဦးခေါင်းလောင်းကြီးမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားပြန်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ အနာအဆာများ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာလည်း ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့ရသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်အထိ သန်မာတာကို ... မင်း ဒါကို ချိုးဖောက် ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေသော်လည်း သူ၏ အသံမှာမူ သိသိသာသာ တုန်ယင် နေခဲ့သည်။
သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ယခင်ကကဲ့သို့ မသေချာတော့ချေ။
“ဟုတ်လား”
ယဲ့ဖန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ အိုးကြီးဖြင့် ထပ်မံ၍ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။
“ဝုန်း”
မီးပွားများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ကမ္ဘာဦးခေါင်းလောင်းကြီးမှာ ထပ်မံ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်၌ အက်ကြောင်းများ ပွင့်ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ သွေးစများပင် စီးကျ လာလေတော့သည်။
သူ ဒဏ်ရာရသွားလေပြီ။
သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် မြင့်မြတ်သောလက်နက်မှ အသွင်ပြောင်းလာသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို တောင့်မခံနိုင်တော့ချေ။
သူ၏ အခြေအနေမှာ ကတ်ပြားဖြင့် ဆောက်ထားသော အိမ်ကလေး ပြိုလဲသွားသည့်အလားပင်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ အရိုက်အနှက် ခံနေရရုံသာ ရှိတော့သည်။
အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာကသာ ဤမြင်ကွင်းကို သိရှိသွားပါက အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချား သွားကြမည်မှာ အသေအချာပင်။
“နေဦး၊ ခဏနေဦး”
သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် ယဲ့ဖန်ကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ငါ အရှုံးပေးတယ်”
“အရှုံးပေးတယ် ဟုတ်လား”
“အခုတိုက်ပွဲက ဘယ်သူက ပိုသာတယ်၊ ညံ့တယ်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ အသက်နဲ့ သေခြင်းတရားကိုပါ ဆုံးဖြတ်ဖို့ပဲလို့ မင်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား”
ယဲ့ဖန်သည် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း၊ ဘာမှထပ်မပြောဘဲ နဂါးကိုးကောင် မီးလင်းဖိုကြီးကို မကာ လွှဲပေါက် လိုက်လေသည်။
“ဒုန်း”
“ဂျွတ် ဂျွတ်”
ကမ္ဘာဦးခေါင်းလောင်းကြီး၏ ကိုယ်ထည်မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး မရေမတွက် နိုင်သော အက်ကြောင်းကြီးများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
သွေးများမှာလည်း ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။
“ငါ့ကိုမသတ်ပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို အညံ့ခံပါ့မယ်”
သူတော်စင် သော်ပေါင်မှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် အသံကုန် အော်ဟစ်တောင်းပန်နေမိတော့သည်။
ဧကရာဇ် ကိုးပါး။
ဤသူသည် ရှေးဟောင်းကမ္ဘာဦးကာလကတည်းက အသက်ရှင်ခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့တွင်မူ သူတော်စင် သော်ပေါင် သည် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
*ခေတ်ကုန်သွားပြီ ဟုတ်လား*
နှစ်ပေါင်း မည်မျှပင် ကုန်လွန်ပါစေ၊ ဤလူသည် မောက်မာဝင့်ကြွားမြဲ၊ အရှိန်အဝါ ကြီးမားမြဲပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် အလွန် မာန်တက်ခဲ့မိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာ၏ တိုးတက် ပြောင်းလဲ လာမှုမှာ ယဲ့ဖန်ကို ကျော်လွန်သွားပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခု သူ လုံးဝ မှားယွင်းခဲ့ပုံရသည်။
အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ၊ ထိုဝေးကွာလှသော ရှေးဟောင်းကာလများက ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာကဲ့သို့သော အင်အားစုကြီးပင်လျှင် ကျုံးကျိုးတိုက်ကြီးဆီသို့ သူတို့၏ လက်သည်းများကို ဆန့်ထုတ်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြချေ။
ဆိုရိုးစကားတစ်ခုပင် ရှိသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာ ရှိပြီး ထိုကောင်းကင်သည် အကြီးမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ မြေပြင်၌ ဧကရာဇ် ကိုးပါး ရှိသည်၊ ထိုသူတို့သည် အထွတ်အထိပ် စိုးမိုးသူများ ဖြစ်၏"
၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာတွင် မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးမားပါစေ၊ ထိုကောင်းကင်ဘုံ၌သာ အထွတ်အထိပ် ရောက်နိုင်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ၎င်းသည် ဧကရာဇ် ကိုးပါး၏ နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူတို့သာလျှင် တစ်ဦးတည်းသော အရှင်သခင်များ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုစဉ်က သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် ဤစကားကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ဖူးသည်။
ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ ရှေးလူကြီးများ၏ စကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
“အညံ့ခံမယ် ဟုတ်လား၊ မင်းက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့”
ယဲ့ဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဤလူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သူ၏ လူမျိုးစုဝင် မည်မျှပင် အသတ်ခံခဲ့ရသနည်း။ အကယ်၍ သူသာ ဤလူကို ကျွန်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လိုက်ပါက အိုးရန်ဟွာနှင့် အခြားသော မျိုးနွယ်ဝင်များကို သူ မည်သို့ မျက်နှာပြရမည်နည်း။
“ဘာ”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတော်စင် သော်ပေါင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ယခုကဲ့သို့ အညံ့ခံလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ သိက္ခာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူကမူ ၎င်းကို အရေးပင် မစိုက်ခဲ့ချေ။
ဒါက တကယ့်ကို အထင်အမြင်သေးမှုပင်။ ဒါက တကယ့်ကို စော်ကားမှုပင်။
သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် သွားများကို ကြိတ်ထားလိုက်သည်။ ယဲ့ဖန်၏ စကားလုံးများမှာ သူ၏နှလုံးသားကို အပ်ဖြင့်ထိုးနေသည့်အလား ခံစားရစေပြီး သူ့ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေသလို အရှက်လည်း ရစေသည်။
“မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာက ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းနဲ့ ပတ်သက်သမျှ လူအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်မှာ၊ သူတို့တွေ ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း မလုပ်နိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ်”
သူတော်စင် သော်ပေါင်သည် ကြမ်းကြုတ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ အပျော့နည်းနှင့် အဆင်မပြေသောအခါ သူသည် ခြိမ်းခြောက်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟဲဟဲ...”
ယဲ့ဖန်သည် အေးစက်စွာ နှစ်ချက်ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်း... နတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ် တံဆိပ်တော်ကို မေ့သွားပုံရတယ်”
“ဘုန်း”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတော်စင် သော်ပေါင် သည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားပြီး မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ အထင်အသား ပေါ်လာတော့သည်။
“နတ်ဘုရားချိပ်ပိတ်တံဆိပ်တော်ကို မင်း ဖန်တီးခဲ့တာလား”
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျုံးကျိုးတိုက်ကြီးတွင် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရှိနေသော နတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ် တံဆိပ်တော် တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားများနှင့် အင်မော်တယ်များ အားလုံးကို နှိမ်နင်းထားပြီး ၎င်းတို့အား ကျုံးကျိုးတိုက်ကြီးပေါ်သို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် မချရဲအောင် တားဆီးထားခဲ့သည်။
ထိုတံဆိပ်တော်၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် နတ်ဘုရားများကို ချိပ်ပိတ်ကာ နတ်မင်းများကို သုတ်သင်နိုင်သည့် ကိုးလုံးသော မန္တန်စကားတော်များ ရှိသည်။
၁။ နတ်ဘုရားတို့ကို ဆင့်ခေါ်ခြင်း
၂။ နတ်ဘုရားတို့ကို ချိပ်ပိတ်ခြင်း
၃။ နတ်မင်းတို့ကို အကျဉ်းချခြင်း
၄။ ဝိညာဉ်တို့ကို စေခိုင်းခြင်း
၅။ နတ်ဘုရားတို့ကို စိုးမိုးခြင်း
၆။ သူတော်စင်တို့ကို သုတ်သင်ခြင်း
၇။ တရားဓမ္မ တာအိုကို တိုက်ခိုက်ခြင်း
၈။ ကောင်းကင်ဘုံကို အုပ်စိုးခြင်း
၉။ လောကသောင်းတိုက် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း
ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာပေါ်တွင် ထိုတံဆိပ်တော်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသော နတ်ဘုရားများမှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။ သွေးများက ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို နီရဲစေခဲ့ပြီး၊ ယနေ့တိုင် မြင်တွေ့နေရသည့် ညနေခင်း ဆည်းဆာ၏ နီရဲသောအလင်းမှာ အမှန်စင်စစ် သူတော်စင်များနှင့် အင်မော်တယ်များ၏ သွေးများက ဖြစ်ပေါ် လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မသေမျိုးလမ်းစဉ်၏ အဆုံးသတ်၌ နတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ် တံဆိပ်တော်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မရေတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများမှာ အချည်းနှီးသာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရသည်။
ဤမြင့်မြတ်သော တံဆိပ်တော်သည် မရေတွက်နိုင်သော အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်များအား သေဆုံးစေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို သူတော်စင်အဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်အောင် တားဆီးခဲ့သည်။
ဤတံဆိပ်တော်သည် ကျုံးကျိုးတိုက်ကြီးကို ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာ၏ ကျူးကျော်မှုမှ ကာကွယ်ရန် တည်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကာလကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာသည် ကျုံးကျိုးတိုက်ကြီးကို တစ်ဖန်ပြန်၍ စိုးမိုးလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယနေ့တိုင် နတ်ဘုရားအားလုံး တုန်လှုပ်နေရဆဲဖြစ်သော ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ချိပ်ပိတ်မှုကို မည်သူမျှ မေ့မရကြသေးပေ။
အခုအခါတွင် ယဲ့ဖန်က ထိုတံဆိပ်တော်ကို ဧကရာဇ်ကိုးပါးက ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု ပြောနေသည်။
တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
ယဲ့ဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် သွေးဆာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။
“အခုလည်း ငါက နောက်ထပ် ချိပ်ပိတ်မှုတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်၊ အဲ့ဒါရဲ့ နာမည်က နတ်ဘုရား သုတ်သင် တံဆိပ်တော်ပဲ”
ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားများကို သတ်ဖြတ်မည့် အမိန့်စာပင် ဖြစ်သည်။
သူတော်စင် သော်ပေါင်၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်မှု များနှင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
*ဒီလူက... လောကတစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပြီး နတ်ဘုရားအားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား*
“မင်း ... မင်းက ဘာလဲ”
သူတော်စင် သော်ပေါင်၏ အသံများ တုန်ယင်နေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာမှာတောင် သူသည် ဤမျှ ကြောက်စရာ ကောင်းသော တည်ရှိမှုကို တခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဒီလူ တည်ရှိနေရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဖျက်ဆီးရန် သက်သက် ဖြစ်နေသည့်အတိုင်းပင်။
“ရှေးဦးအစ”
ရိုးရှင်းသော စကားလုံးနှစ်လုံးက သူတော်စင် သော်ပေါင်၏ ဦးရေခွံကို ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အသံတွင် နားလည်သွားမှုနှင့် ခါးသီးမှုတို့ ရောယှက်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး”
ရှေးဦးအစ ဆိုသည်မှာ အရာအားလုံးထက် စောသူ၊ ကမ္ဘာဦးထက် စောသူ၊ နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာများထက် စောသူ၊ သက်ရှိ သတ္တဝါ အားလုံးထက် စောသူဖြစ်သည်။
သူသည် အလွန်ပင် ရှေးကျလှပြီး ကမ္ဘာလောကကို ဖန်ဆင်းနိုင်သလို၊ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သူလည်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားများပင် မတားဆီးနိုင်သလို မိစ္ဆာများပင် တုန်လှုပ်ရသူ ဖြစ်သည်။
“စကားတွေလည်း ပြောပြီးပြီဆိုတော့ ... မင်း သေလို့ရပြီ”
နဂါးကိုးကောင် မီးလင်းဖိုက ကောင်းကင်ယံမှ တစ်ဖန် ဆင်းသက်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် အစွမ်းမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများက ကမ္ဘာဦး ခေါင်းလောင်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
“ဝုန်း”
ခေါင်းလောင်းကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားပြီး အပိုင်းအစပေါင်း တစ်ရာ့ခုနစ်ပိုင်း အတိအကျ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
တစ်ပိုင်းလည်း မပိုသလို တစ်ပိုင်းလည်း မလိုပေ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော ညည်းတွားသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဧကရာဇ်ကိုးပါးကတော့... တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် အစွမ်းထက်တာပဲ...”
ထို့နောက် ထိုနေရာတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
သူတော်စင် သော်ပေါင် မရှိတော့သည့်အတွက် ထိုဟင်းလင်းပြင်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲပျက်စီး သွားတော့သည်။
…….
ထိုအချိန်တွင် ပြင်ပရှိ လူအားလုံးမှာ ယဲ့ဖန် တစ်ယောက် အဆုံးသတ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်နေကြပြီး လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာများတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်!
ဧရာမ စစ်သင်္ဘောကြီး ငါးစင်းသည် ၎င်းတို့၏ အမြောက်များကို အောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ စုစည်းလာပြီး ဖျက်ဆီးအား ပြင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ တောက်ပလာခဲ့သည်။
“လူကြီးမင်းဟွာ... ပြေးတော့”
အဘိုးအိုလီက အိုးရန်ဟွာကို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။
ထိုသင်္ဘောကြီးများ၏ အစွမ်းကို အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်များပင် မတားဆီးနိုင်ပေ။ အရာအားလုံး ပြာဖြစ်ရ ပေလိမ့်မည်။
“ပြေးမလို့လား၊ ဘယ်ကို ပြေးရမှာလဲ”
အိုးရန်ဟွာက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီနေ့ ပြေးနိုင်သော်လည်း ဒီဘဝမှာ ပြေးလို့မလွတ်နိုင်တော့ပေ။
ယဲ့ဖန် မရှိဘဲနှင့် အိုးရန်မျိုးနွယ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။ သူ၏ မိုက်မဲမှုကြောင့် မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်မိပြီဟု သူယူဆမိသည်။ သူသည် အခါတစ်ထောင်မက သေရန် ထိုက်တန် ပေသည်။
အိုးရန် မျိုးနွယ်ဝင် အားလုံးသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျကာ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေပြီး ခါးသက်စွာ ပြုံးကာ မျှော်လင့်ချက် အားလုံး ဆုံးရှုံး သွားကြသည်။
လူတစ်ယောက်အတွက် အကြောက်ဆုံးအရာမှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယဲ့ဖန်သည် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။ ယဲ့ဖန်က သူတို့ကို ဦးဆောင်၍ သူတို့၏ ယခင်က ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည် ယူဆောင်ပေးပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာကို ဆန့်ကျင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့အားလုံး ယူဆခဲ့ကြသည်။
သို့သော် လက်တွေ့က အလွန် ရက်စက်လှပေသည်။
ယဲ့ဖန်နှင့် အိုးရန်ချင်ရွှယ်တို့ကဲ့သို့ အနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှင်မျိုးကို ထပ်မံတွေ့မြင်နိုင်ရန် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းကြရဦးမည်နည်း။
ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာကရော သူတို့ကို အချိန်ပေးပါမည်လား။
နတ်ဘုရားချုပ်နှောင်သူများကရော သူတို့ကို အချိန်ပေးပါမည်လား။
“ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်လို့မရပါလား ... ဆန့်ကျင်လို့မရပါလား”
ကွမ်လင်လမ်းမှ ပြည်သူအများအပြားမှာလည်း မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေကြသည်။ အမှန်ပင်၊ နတ်ဘုရားများကို စော်ကား၍ မရပေ။
မည်မျှပင် ထူးချွန်ထက်မြက်ပါစေ၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးရခြင်းဖြင့်သာ နိဂုံးချုပ် ရသည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်သွားကြသည်။
ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်၍မရနိုင်သော်လည်း သူတို့မှာမူ ... ကံကြမ္မာကိုသာ အရှုံးပေး လိုက်ကြရလေပြီ။
“ဟားဟားဟား ... မင်းတို့လို ပုရွက်ဆိတ်တွေ၊ ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်လို့ မရဘူးကွ၊ မင်းတို့အားလုံး သေဖို့ ထိုက်တန်တယ်”
နတ်ဘုရားများမှာ ဒေါသထွက်နေကြပြီး ရုတ်တရက် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
“အားလုံးကို သတ်ပစ်ကြ”
“ဘုန်း”
အောက်ဘက်ရှိ ကွမ်လင်လမ်းမှ လူအားလုံးမှာ မျက်နှာများ သွေးဆုတ်ဖြူလျော့ကုန်ကြပြီး အချင်းချင်း ပူးကပ် ဖက်ထားရင်း မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျဆင်းနေကြသည်။ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
“ကံကြမ္မာ ဟုတ်လား၊ အဲဒီ ကံကြမ္မာဆိုတာကို ငရဲပဲ ပို့လိုက်စမ်း”
ရုတ်တရက် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အသံတစ်ခု ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူ စကားပြောနေတာလဲ”
နတ်ဘုရားများမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာကို စော်ကားရဲသည့် သတ္တိမျိုး မည်သူ့မှာ ရှိနေသနည်း။
“ရွှစ်”
ထိုစဉ်မှာပင် နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် စူးရှတောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် အခြားကမ္ဘာ၏ ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းမှ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ကျဆင်းလာသော ဥက္ကာခဲ တစ်ခုအလား မရပ်တန့်နိုင်သော အရှိန်အဝါဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းသည် ဧရာမဓား အမည်ရသော စစ်သင်္ဘောကြီးများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားပြီး၊ လွှမ်းမိုးထားနိုင်သော စွမ်းအားများဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ထိုဧရိယာ တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“ဝုန်း”
ဧရာမဓား သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းမှာ ရုတ်တရက် ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရပြီး သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကြီးမှာ ပွင့်ထွက်သွားကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကြောင့် တစ်ခဏချင်းအတွင်း လူတိုင်းမှာ မှင်သက်အံ့ဩသွားကြသည်။
ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး စစ်သင်္ဘောကြီးကို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည့် ဤတိုက်ခိုက်မှု နောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိနေသနည်း။
ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာမှ နတ်ဘုရားများအားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဤဧရာမဓား သင်္ဘောမှာ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော ခိုင်မာလှသည့် မြို့တော်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်ပင်လျှင် ၎င်းကို ချိုးဖောက်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။
သို့သော် ယခုမူ ၎င်းတို့သည် လက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အရေးနိမ့်သွားခဲ့ရလေပြီ။
လူတိုင်းသည် ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့မှုများပါ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။
*ဟိုမှာပဲ*
ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ဆက်သွယ်ထားသော တံခါးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ထိုနေရာမှ လူပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာကာ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။
အခြားလောကတစ်ခုမှ ကြွရောက်လာသော နတ်ဘုရားများအလားပင်။
“မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်တာ”
“သူ... သူက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေနိုင်ရတာလဲ”
မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထွက်ပေါ်လာသူများမှာ ယဲ့ဖန်နှင့် နက်ဗျူလာတို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
အိုးရန်ဟွာနှင့် အခြားသူများမှာလည်း မှင်သက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
*ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ*
ယဲ့ဖန်သည် ထိုပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများကြားတွင် အဘယ်ကြောင့် အသတ်မခံခဲ့ရသနည်း။
လူတိုင်းနီးပါးက ယဲ့ဖန် တစ်ယောက် အဆုံးသတ်သွားပြီဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ကြသည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူတော်စင်များကြားမှ တိုက်ပွဲ၏ ဖျက်ဆီးအားမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်လှရာ သာမန် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင် ကဲ့သို့သောသူက မည်သို့များ တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။
သို့သော်လည်း သူတို့ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် အရာများက ၎င်းမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း မယုံကြည်ချင် သော်လည်း ယုံကြည်ရန် ဖိအားပေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
အိုးရန်ဟွာသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကြည့်မိသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲ နေမိသောကြောင့် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းမှာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုနှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်သည့် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုအတွင်း၌ စပါးပင် တစ်ပင်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ ယဲ့ဖန်မှာ ထိုစပါးပင်လေး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“မိသားစု ခေါင်းဆောင်ငယ်... သူ မသေသေးဘူး”
“ဘုရားရေ ... သူ ဒါကို ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်သီ တစ်တန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။