တကယ် တိုက်နေကြပြီ

ဖုန်းယွီ၏ ဤပြောဆိုချက်ကို ဖူကွမ်းကျန့်နှင့် လီဇီခိုင်တို့က အပြည့်အဝ မယုံကြည်ရဲပေ။ ခင်ဗျားပဲ ပြောတယ်လေ၊ အမေရိကန်ရဲ့ စီးပွားရေး အခြေအနေက မကောင်းဘူး၊ ပိုက်ဆံပြတ်နေတယ်လို့။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲနိုင်ဦးမှာလဲ။

စစ်တိုက်တယ်ဆိုတာ ပိုက်ဆံလိုတာပေါ့။ စစ်စရိတ် ကုန်ကျမှုက နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမေရိကန်မှာ ပြည်ပကြွေးမြီတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။ အတိုးနှုန်းတစ်ခုတည်းနဲ့တင် မနည်းဘူး။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး မီးရှို့ပြီး စစ်တိုက်ရဲဦးမှာလား။

ပုံမှန် အခြေအနေဆိုရင် စီးပွားရေး ပိတ်ဆို့မှုလိုမျိုး လုပ်ဆောင်သင့်တာ မဟုတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် အတိုင်းအတာ သေးငယ်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးပေါ့။ ဘင်လာဒင်ကို ဖမ်းဖို့ လူတစ်စု လွှတ်လိုက်ရင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရွှေဈေး ဆက်တိုက် တက်နေတာကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စတော့ဈေးကွက်ကနေ ထုတ်ယူလိုက်တဲ့ ငွေတွေက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံစရာ နေရာ လိုတယ်လေ။ ရွှေနဲ့ ရေနံစိမ်းက အဓိက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံစရာ နေရာတွေ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။

သုံးယောက်သား ခေါင်းစဉ် ပြောင်းလိုက်ကြတယ်။ လီဇီခိုင် ဦးဆောင်မှုနဲ့ စီးပွားရေး အကြောင်းကနေ မိန်းမကိစ္စကို ရောက်သွားတယ်။ ဆိုလိုရင်းကတော့ ကီရီလန်ကိုနဲ့ ဖုန်းယွီတို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အိမ်ထောင်ပြုသွားကြတော့ ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်စရာတွေ လျော့နည်းသွားပြီ ဆိုတဲ့သဘောပေါ့။ ပြီးတော့ ဖူကွမ်းကျန့်ကိုလည်း အိမ်ထောင်မြန်မြန် မပြုဖို့ တိုက်တွန်းနေသေးတယ်။

ဖူကွမ်းကျန့်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

"လီဒုတိယသခင်လေး၊ ဒီကိစ္စမှာတော့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မမီဘူး။ အခု လျန်ယင်ကလေ၊ ကျွန်တော် အရှေ့သွားဆို အနောက်မသွားရဲဘူး။ ကျွန်တော် ရေချိုးမယ် ဆိုတာနဲ့ ရေအမြန် ဖြည့်ပေးရတယ်"

ဖုန်းယွီက ဖူကွမ်းကျန့်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အခွန်ဆောင်စရာ မလိုဘူးဆိုပြီး လျှောက်ကြွားနေတာလား။ လျန်ယင်မှာ ပါမောက္ခလျန်ဆိုတဲ့ နောက်ခံ ရှိနေတာကို ထားလိုက်ပါဦး၊ လျန်ယင်ရဲ့ စရိုက်ကလည်း လိမ္မာရေးခြား ရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးမှ မဟုတ်တာ။

"ခင်ဗျားတို့ မယုံဘူးလား။ ညီလေးဖုန်း၊ ဒီနေ့ ကိုယ် မင်းကို လက်ဆောင်လေး တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်။ ညကျရင် ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းမိန်းမရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်လိုက်။ လီဒုတိယသခင်လေး၊ မိန်းမရတာနဲ့ အပြင်မှာ ပျော်ပါးတာကို မထိခိုက်စေပါဘူးကွာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းပြီး ကလေးမရအောင် နေရင် ပြီးတာပါပဲ"

...

ညနေပိုင်းတွင် ဖုန်းယွီသည် ဟောင်ကောင်ရှိ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဖွင့် ဝင်လိုက်သည်နှင့် လီနက သူ့အတွက် အိမ်စီးဖိနပ်ကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုန်းယွီ ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်သောအခါ လီနက အနောက်မှနေ၍ ပခုံးကို နှိပ်ပေးနေသည်။

ဖုန်းယွီသည် နေ့လယ်က ဖူကွမ်းကျန့် ပြောခဲ့သော စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ လီန ဘာတွေ ကြားလာခဲ့တာလဲ။

ဖုန်းယွီသည် လီနကို ဆွဲယူပြီး သူ့ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။

"နန မင်း ဒီနေ့ ဘာလို့ ထူးဆန်းနေတာလဲ"

"ဒီလို လုပ်ပေးတာ မကောင်းဘူးလား" လီနက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မကောင်းပါဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ နန မဟုတ်တော့ဘူး။ ပြောပါဦး၊ လျန်ယင် မင်းကို ဘာတွေ ပြောလိုက်လဲ" ဖုန်းယွီက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ သူ ပြောပြတာလေ။ ဟောင်ကောင်မှာရော၊ တခြား နိုင်ငံ အများအပြားမှာရော မိန်းမတွေက အိမ်ထောင်မပြုခင် အိမ်မှုကိစ္စတွေ၊ ခင်ပွန်းသည်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နည်းတွေ သင်ယူကြရတယ်တဲ့။ အရင်က ကျွန်မလုပ်တာတွေ လိုအပ်ချက် ရှိနေသလားလို့လေ" လီနက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား၊ မင်း သူ့ လှည့်စားတာ ခံလိုက်ရပြီ။ ဂျပန်၊ တောင်ကိုရီးယားလို ကျား၊ မ တန်းတူညီမျှမှု မရှိတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာတော့ ယောက်ျားတွေက နေရာ ပိုရတာ မှန်ပါတယ်။ ဟောင်ကောင်၊ မကာအို တို့မှာလည်း အရင်တုန်းက ဒီလို အယူအဆတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ လောက်က ကိစ္စတွေပါ။ ပြီးတော့ သူတို့က သူတို့၊ ကိုယ်တို့က ကိုယ်တို့လေ။ ကိုယ် အကြိုက်ဆုံးက မင်းရဲ့ လက်ရှိ ပုံစံပါပဲ။ ဘာမှ ပြောင်းလဲစရာ မလိုပါဘူး"

ပြောရင်း ပြောရင်း ဖုန်းယွီ၏ လက်များသည် မရိုးမသား ဖြစ်လာလေသည်။

လီဇီခိုင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဖုန်းယွီ ပြောခဲ့သော စကားများကို ဖခင်နှင့် အစ်ကိုကြီးအား ပြောပြပြီး သူတို့၏ အမြင်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီသူဌေးကြီး ခဏ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"ဇီကျု ၊ မင်း ညီလေး ပြောတာကို မင်း ဘယ်လို မြင်လဲ"

လီဇီကျု စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အဖေ၊ ဖုန်းယွီ ပြောတာလည်း အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇီခိုင် ပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်။ အမေရိကန်က တုံ့ပြန်မှုတွေ လုပ်မှာ သေချာပေမဲ့ စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး ထင်တယ်"

လီသူဌေးကြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို သတင်းတွေ များများကြည့်ပါလို့ ပြောထားတယ်လေ။ ဒီရက်ပိုင်း ဗြိတိန်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိမထားမိဘူးလား"

လီဇီခိုင်နှင့် လီဇီကျု တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဖေ ဗြိတိန်က ဘာတွေ လှုပ်ရှားနေလို့လဲ"

"ဗြိတိန်ရဲ့ စစ်သင်္ဘောတွေ ရွှေ့ပြောင်းတာ၊ ငွေကြေး လှုပ်ရှားမှုတွေက ဗြိတိန်ဟာ အမေရိကန်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတယ်။ မမေ့နဲ့၊ ဗြိတိန်ဟာ ဥရောပမှာ အမေရိကန်ရဲ့ အရေးပါတဲ့ မဟာမိတ် နိုင်ငံပဲ။ ဗြိတိန် လှုပ်ရှားရင် အမေရိကန်က သေချာပေါက် လှုပ်ရှားမှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဗြိတိန်ရဲ့ စစ်ရေး အင်အား တစ်ခုတည်းနဲ့ဆိုရင် အများကြီး လိုအပ်နေသေးလို့ပဲ"

လီဇီကျုလည်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"အဖေ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် ဘုရှ် မိသားစုကို ထောက်ခံတဲ့ သူတချို့က လက်နက် ရောင်းဝယ်ရေး သူဌေးကြီးတွေ မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုဆိုရင် စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲတာက အဲဒီ သူဌေးကြီးတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ အကိုက်ညီဆုံး ဖြစ်နေမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ဖုန်းယွီ ပြောသလိုပဲ ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခတွေကို ပြည်ပကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်တယ်။ အကြမ်းဖက်မှု တိုက်ဖျက်ရေး ခေါင်းစဉ်နဲ့ သူ့ရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းကို မြှင့်တင်နိုင်တယ်"

လီသူဌေးကြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နိုင်ငံရေးနဲ့ စီးပွားရေးက ခွဲခြားလို့ မရအောင် ဆက်စပ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျောင်းတော်တော်များများမှာ နိုင်ငံရေး ဘောဂဗေဒ ဆိုတဲ့ ဘာသာရပ် ရှိနေတာပေါ့။ မှတ်ထားပါ၊ စစ်ပွဲက အမေရိကန် ပြည်သူ အများစုရဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ မကိုက်ညီပေမဲ့ ဘုရှ် မိသားစုကို ထောက်ခံသူတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့တော့ အကိုက်ညီဆုံးပဲ။ သူတို့က သမ္မတ ဂျော့ချ် ဒဗလျူ ဘုရှ်ကို စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲဖို့ ဖိအားပေးကြလိမ့်မယ်"

"အဖေ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ပါဝင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသင့်လား"

"စောင့်ကြည့်မယ်။ စစ်ပွဲ တကယ် စတင်တဲ့အချိန်ကျမှ ရွှေ ဝယ်မယ်။ လောလောဆယ်တော့ ပြည်မကြီးမှာပဲ သေသေချာချာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ပြည်မကြီးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဈေးကွက်ကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု နှစ်ဆ၊ သုံးဆ တိုးလာဖို့ မခဲယဉ်းပါဘူး။ နောက်တစ်ခုက ကမ္ဘာ့ ဆိပ်ကမ်းတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဩဇာအာဏာကို ဆက်လက် တိုးချဲ့ရမယ်။ ဒါက ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ရပ်တည်နိုင်မဲ့ အကြီးမားဆုံး အရင်းအနှီးပဲ"

...

ဖူကွမ်းကျန့်သည်လည်း ပါမောက္ခလျန်၊ ဦးလေး ဖူရုန်ချီတို့နှင့် ရွှေဈေးကွက်တွင် ငွေအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသင့်၊ မသင့် တိုင်ပင် ဆွေးနွေးနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် နိုင်ငံတကာ ငွေကြေး အခြေအနေသည် မရေမရာ ဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ် မှားယွင်းပါက ငွေအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။

လူတိုင်း ကြောက်လန့်နေကြသည်။ တခြားလူတွေက ငွေကို ကိုင်ထားပြီး ရွှေမဝယ်ဘဲ နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒါမှမဟုတ် မူလက ရွှေဝယ်ထားသူတွေက ငွေထုတ်ယူလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီအခါ ရွှေဈေး ထပ်ကျသွားပြီး သူတို့ အများကြီး ရှုံးလိမ့်မယ်။

"ကျွန်တော်ကတော့ ရွှေဈေး မကျဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဖုန်းယွီ ပြောတာ တစ်ချက် မှန်တယ်။ ကယောက်ကယက် ခေတ်မှာ ရွှေဈေးတက်တယ် တဲ့။ အခု ငွေကြေး ဈေးကွက် မကောင်းဘူး၊ စီးပွားရေး အခြေအနေ မရေရာဘူး ဆိုတာလည်း ကယောက်ကယက် ခေတ် တစ်မျိုးပါပဲ။ ရွှေက နိုင်ငံတကာ ငွေကြေး ဖြစ်တဲ့အတွက် တန်ဖိုး မကျအောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ လူအများအပြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြမှာ သေချာတယ်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ များလာလေ၊ ရွှေဈေးက ဆက်တိုက် တက်လာလေ ဖြစ်မှာပါ" ပါမောက္ခလျန်က စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဖူရုန်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း ဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ရွှေဈေးက မတက်ရင်တောင် အများကြီး ကျစရာ အကြောင်း မရှိဘူး။ ငါတို့ အမြတ် အများကြီး ရနိုင်ခြေ ရှိပေမဲ့ ရှုံးနိုင်ခြေက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဆိုတာ ရာနှုန်းပြည့် သေချာတာ မရှိပါဘူး။ နိုင်ခြေက ရှုံးခြေထက် သာနေရင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလို့ ရပါပြီ"

လီမိသားစုက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မလုပ်သော်လည်း လီဇီခိုင်ကတော့ ချက်ချင်း နည်းနည်းပါးပါး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ပမာဏ မများလှပါဘူး။ ဖူရုန်ချီနဲ့ ဖူကွမ်းကျန့်ကတော့ ငွေပမာဏ အများအပြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ကြသည်။ ဖုန်းယွီ အတိုင်ပင်ခံ ကုမ္ပဏီက ရွှေဈေးကွက်မှာ မနည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာ သူတို့ သိကြတယ်လေ။

ဖုန်းယွီက လီနကို အရှေ့တောင်အာရှ တစ်ခွင် လိုက်ပို့ပြီး ပေကျင်း ပြန်ပို့ပေးပြီးတဲ့အချိန်မှာ သတင်းထဲမှာ ကြေညာချက် တစ်ခု ပါလာတယ်။ အမေရိကန်က ဗြိတိန် အပါအဝင် မဟာမိတ် နိုင်ငံတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဘင်လာဒင် ဦးဆောင်တဲ့ အကြမ်းဖက် သမားတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အာဖဂန်နစ္စတန်ကို စစ်တပ် စေလွှတ်တော့မယ်တဲ့။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဖုန်းယွီဆီကို ဖူကွမ်းကျန့် ဖုန်းဆက်လာ၏။ သူ့လေသံထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖုံးကွယ်မရ ဖြစ်နေသည်။

"ညီလေးဖုန်း၊ မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က တကယ် မှန်တာပဲ။ တိုက်ပြီကွ၊ တကယ် တိုက်ပြီ"

ဖုန်းယွီက မာန်မတက်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာထားတဲ့ ရလဒ်ပါ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ခန့်မှန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စစ်ပွဲ စတင်ပြီ ဆိုမှတော့ ရွှေဈေး ဆက်တိုက် တက်လာမဲ့ အရှိန်ကို တားလို့ မရတော့ဘူးပေါ့"

****