နတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်း ယန်စွမ်းအင်လောင်ကျွမ်းခြင်းဓား

ရှန်းယီသည် ဤ နတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်း ဓားသိုင်း မှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း အမြဲခံစားနေရသည်။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် အရိုးခြေမွခြင်းလက်ဝါးကို သုံးလေးနှစ်အတွင်း အဆင့်မြင့်အောင် ကျင့်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤဓားသိုင်းကိုမူ အာရုံစူးစိုက်ကျင့်ကြံခဲ့သည့်တိုင် အခြေခိုင်ရန် ရှစ်နှစ်အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

၃၃ နှစ်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးမှသာ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး ဉာဏ်အလင်းစလေး တစ်စကို မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုဉာဏ်အလင်းကိုသာ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်နိုင်လျှင် ရရှိမည့် ရလဒ်မှာ သာမန်သိုင်းပညာများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှညွှန်ကြားလိုက်ရာ နတ်ဆိုးသက်တမ်း ၁၀ နှစ်မှာ ဓားသိုင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

[သင်သည် ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်နေသော ဓားသိုင်းကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်ခဲ့ရာ၊ ၁၀ နှစ်တာ အချိန်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ထိုဉာဏ်အလင်းစလေးမှာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာသော်လည်း၊ သင်၏ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်၍ ထိုအရာကို ထိုးဖောက်နားလည်ရန် မစွမ်းသာသေးချေ...]

"..."

"ဒါပဲလား"

ရှန်းယီ ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်သွား၏။

ဒါက ၁၀ နှစ်တာ အချိန်လေ၊ဘာအနှောင့်အယှက်မှမရှိဘဲ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းအတွက် ပေးဆပ်လိုက်တဲ့ ၁၀ နှစ်။

ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သာမန်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရင်တောင် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်နိုင်တဲ့အထိ ငွေစုမိမှာ အသေအချာပဲ။ ခုတော့ သိုင်းပညာထဲ ထည့်လိုက်တာ ရေထဲ ကျောက်ခဲပစ်ချသလိုပဲ ဘာမှထူးမလာဘူး။

သို့သော် ရင်းနှီးထားပြီးမှတော့ နောက်မဆုတ်နိုင်တော့သဖြင့် ရှန်းယီသည် ကျန်ရှိသော သက်တမ်းကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။

[၁၇ နှစ်မြောက်တွင် သင်သည် ထိုဉာဏ်အလင်းစကို နောက်ဆုံးတွင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး စာအုပ်အဖြစ် ရေးသားမှတ်တမ်းတင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်]

[၂၇ နှစ်မြောက်တွင် သင်သည် သင်၏စွမ်းအင်အားလုံးကို အသုံးချကာ ထိုဓားကွက်ကို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို "နတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်း ယန်စွမ်းအင်လောင်ကျွမ်းခြင်းဓား" ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်]

[ကျန်ရှိ နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၃၆ နှစ်]

...

"သိုင်းပညာအသစ်ကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလိုက်တာလား"

ရှန်းယီ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ဓားသိုင်းနှင့်ပတ်သက်သော နားလည်မှုအသစ်များ စီးဝင်လာသည်။ ၎င်းတို့ကို အကုန်စုပ်ယူပြီးမှသာ သူ ထင်ထားသလို မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

စနစ်ဘောင်ပေါ်တွင် ဓားသိုင်း၏အောက်၌ စာတန်းသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

【ကနဦးအဆင့် - နတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်း ယန်စွမ်းအင်လောင်ကျွမ်းခြင်းဓား】

ဤအရာက သိုင်းပညာအသစ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မူလဓားသိုင်းကနေ ဆင်းသက်လာသည့် အထူးလျှို့ဝှက်အကွက် တစ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတွင် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် မရှိပေ။

စုစုပေါင်း အနှစ် ၆၀ ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင် လူသားတို့၏ ခွန်အားမှာ အကန့်အသတ်ရှိကြောင်း သူ သိမြင်သွားခဲ့သည်။

သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဓားသိုင်း မည်မျှ ကျွမ်းကျင်ပါစေ၊ နေ့ညမပြတ် မည်မျှပင် လေ့ကျင့်ပါစေ၊ တကယ့် မဟာနတ်ဆိုး များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးအဆီအနှစ်ကို အသုံးချကာ ချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး လက်ထဲမှဓားရှည်ဖြင့် ထိုချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်အသုံးပြုရသည့် နည်းလမ်းကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကနဦးအဆင့်လား"

ရှန်းယီသည် ထိုစကားလုံးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤစကားလုံးကို ခွေးနတ်ဆိုးအား သတ်စဥ်တုန်းက တစ်ခါ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

'ဉာဏ်အလင်းပွင့် ခွေးနတ်ဆိုး - ကနဦးအဆင့်သို့ မရောက်သေး'

ဆိုလိုတာက... ဒီ ယန်စွမ်းအင်လောင်ကျွမ်းခြင်းဓားကွက်က အဆင့်မြင့်တဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုထဲကို ခြေလှမ်းဝင်လိုက်ပြီပေါ့။

"တကယ်လို့ ငါသာ ဓားသိုင်းကို ဆက်ပြီး အဆင့်မြှင့်နေရင်၊ ဓားတစ်ကွက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ကနဦးအဆင့် သိုင်းပညာအပြည့်အစုံကိုတောင် ဖန်တီးနိုင်မှာလား"

ရှန်းယီ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

သိုင်းပညာအသစ်ကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးတာက အချိန်နှင့် ခွန်အား အကုန်အကျ အလွန်များလေ၏။

ဤနတ်ဆိုးသက်တမ်းများအား အသင့်ရှိပြီးဖြစ်သောသိုင်းနည်းစနစ်များထဲတွင် ရင်းနှီးတာက ပိုပြီး ထိရောက်လိမ့်မည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက ချန်ထားခဲ့တဲ့ သိုင်းစာအုပ် ၃ အုပ် ရှိသေးတယ်မဟုတ်လား။ ငါက ရုံးတော်မှာ ရာထူးရှိတာဆိုတော့ အဲဒီစာအုပ်တွေကို ရဖို့က မခက်ခဲလောက်ပါဘူး။

"အရင် အိပ်ဦးမှပဲ။"

ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲများစွာကြီး ကြုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားသည်နှင့် ရှန်းယီသည် အလွန်အမင်း နုံးချိသွားတော့သည်။

သူ ကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့်...

လျိုမိသားစု သားအဖနှစ်ဦးသည် ပြင်ဆင်ထားသော ရေနွေးများကို ယူလာပေးကြသည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ရှန်းယီ၏ခြေထောက်ကို ရေနွေးထဲ ထည့်ပေးပြီး သူမ၏ကြမ်းတမ်းသော လက်ကလေးများဖြင့် သေသေချာချာ နှိပ်နယ်ပေးနေရှာသည်။

ရှန်းယီ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူတစ်ပါး၏ပြုစုမှုကို ခံယူရတာ ဤအရာက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

ဒီသားအဖနှစ်ယောက်ရဲ့ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရင်၊ ငါသာ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအိမ်မှာ လူဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလို ထိုင်စားနေမယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ ငြင်းရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

သို့သော် ရှန်းယီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည် - "ရပြီ... ထွက်သွားကြတော့။ ငါ တစ်ညလောက် နားပြီးရင် ပြန်တော့မယ်။"

သူ၏အပြောအဆိုမှာ ပျော့ပျောင်းခြင်း မရှိသလို၊ ကြမ်းတမ်းခြင်းလည်း မရှိပေ။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက အရမ်းဆိုးဝါးခဲ့တာဆိုတော့ ငါက အခုမှ လူကောင်းဟန်ဆောင်ပြနေရင်လည်း သူတို့အတွက် ပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။

လျိုအဘိုးကြီးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူသည် ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး သမီးဖြစ်သူကို ဆွဲကာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်တော့သည် "ရှန်းသခင်ကြီး... သင်က အရမ်းအားနာတတ်နေပါပြီ။ စိတ်ကြိုက်နေပါဗျာ၊ ဘာလိုလဲဆိုတာသာ အမိန့်ရှိပါ။"

သူတို့နှစ်ဦး ရေဇလုံကို ကိုင်ပြီး တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် အခြားအခန်းသို့ ထွက်သွားကြသည်။

လျိုမိန်းကလေးမှာ ထိုညက တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း ရှန်းယီ၏ ရက်စက်သော အပြုံးကို မြင်ယောင်နေပြီး၊ မျက်စိဖွင့်လိုက်လျှင်လည်း ခြံထဲက ခွေးနတ်ဆိုးအလောင်းကြီးကို မြင်နေရသည်။

မနက်လင်း၍ ကြက်တွန်သံ ကြားရသည့်အချိန်အထိ သူမ အိပ်မပျော်ဘဲ နေခဲ့ရာမှ အပြင်ဘက်တွင် လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရဲမက်ဝတ်စုံအမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ခြံထဲတွင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။ ခါးတွင် ဓားလွယ်ထားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခြံထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထွက်သွားစဉ်မှာပင် ခွေးနတ်ဆိုး ဖျက်ဆီးခဲ့သော ခြံတံခါးအပျက်ကို အေးစိမ့်သော လေဒဏ်ခံနိုင်စေရန် ပြန်လည် ထောင်ထားပေးခဲ့သေးသည်။

"အဖေ... ရှန်းသခင်ကြီး သွားပြီ။"

"ဟူး... သွားပြီလား၊ သွားတာ အေးတာပဲ... ဟူး..."

နှင်းဆီရည်ကြည်များဖြင့် စိုစွတ်နေသော လမ်းမထက်တွင် မြူများ မှိုင်းဝေနေသည်။

ရှန်းယီသည် မြူများကြားမှ ထွက်လာပြီး ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီး နှစ်ကောင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ပိုင်ယွင် ခရိုင်ရုံးတော်

သူသည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် ဘေးတံခါးမှ ဝင်သွားပြီး ရဲမက်နားနေဆောင် ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။

ပိုင်ယွင်ခရိုင်တွင် အမှုစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ၇ ဖွဲ့ ၈ ဖွဲ့ခန့် ရှိပြီး ရှန်းယီမှာ ထိုအထဲမှ အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခု၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။

သူ့လက်အောက်တွင် ရဲမက် ၈ ဦး ရှိပြီး၊ သူ၏ တိုက်ရိုက်အထက်လူကြီးမှာ ဆုန့်ချန်းဖုန်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ကိုယ်ပိုင်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက်...

ရှန်းယီသည် စားပွဲပေါ်ရှိ မှတ်တမ်းအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ နားမလည်ပေ။

ဤအရာက သူ ပညာမတတ်တာကို ဖော်ပြနေသလို၊ မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟာလည်း ရုံးလုပ်ငန်းမှာ လုံးဝ စိတ်မပါခဲ့ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

တာ့ချမ်းအင်ပါယာ တွင် နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကို တည်ထောင်ထားသော်လည်း လူအင်အားမှာ အမြဲတမ်း မလုံလောက်ပေ။

ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးကို ဒေသခံရုံးတော်များကသာ အဓိက တာဝန်ယူရပြီး၊ အခြေအနေ လုံးဝ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်မှသာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက် စီမံလေ့ရှိသည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာလျှင် ရုံးတော်မှ လူအားလုံး ရာထူးပြုတ်မည့်အပြင် ထိုဒေသအပေါ် အုပ်ချုပ်ခွင့်ပါ ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကို သိသော မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် သူ၏လိမ္မာပါးနပ်မှုကို သုံးကာ အခွင့်အရေး ယူခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးများနှင့် လျှို့ဝှက်ညှိနှိုင်းခြင်းအားဖြင့် ပိုင်ယွင်ခရိုင်ကို အပေါ်ယံတွင် ငြိမ်းချမ်းစေခဲ့သည်။

အထက်လူကြီးများ၏ယုံကြည်မှုကို ရရုံသာမက၊ လက်အောက်ငယ်သားများလည်း နတ်ဆိုးများနှင့် တိုက်ခိုက်စရာမလိုဘဲ အသေအပျောက် နည်းသဖြင့် သူ၏ဩဇာမှာ လွန်စွာ ကြီးမားခဲ့သည်။

သူသည် အလုပ်ကို သေသေသပ်သပ် လုပ်ကိုင်နိုင်သဖြင့် လအနည်းငယ်အတွင်း ဆုန့်ချန်းဖုန်း၏ ရာထူးကို ဆက်ခံရန်ပင် ရေပန်းစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် လူတိုင်းကတော့ သူ့ကို ကြည်ဖြူနေကြသည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းယီ၏အကြည့်မှာ လူမရှိသော နားနေဆောင်နှင့် စားပွဲခြေရင်းမှ အရက်အိုးခွံများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ တစ်လုံးကို ကောက်ယူကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်တစ်ဦး အလောတကြီး ဝင်လာသည်။

သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ ရှန်းယီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် ရွံရှာမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။

သူ၏ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သောအခါ ချောမောသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည် - "လက်အောက်ငယ်သား ချန်ကျိ ၊ ရှန်းသခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ။"

သူ့အမည်မှာ ချန်ကျိ ဖြစ်သည်။ ဤအဖွဲ့ထဲတွင် ဝါအနုဆုံး ဖြစ်သော်လည်း နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ထူးကဲလှသော သိုင်းပညာပါရမီကြောင့် ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ဗိုလ်မှူးကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကို ချီးကျူးခဲ့ဖူးသည်။

ကံဆိုးသည်မှာ သူသည် လူငယ်ပီပီ သွေးကြွခဲ့သဖြင့် နတ်ဆိုးများနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

အထက်လူကြီးများ၏အဆူအဆဲကို ခံရပြီးနောက် ရှန်းယီ၏ လက်အောက်တွင် ပညာသင်ရန် အပို့ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏မိဘများမှာ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ပြီး ညီမဖြစ်သူနှင့်အတူ ပိုင်ယွင်ခရိုင်တွင် ရုန်းကန်နေရသူ ဖြစ်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ မိန်းမကိစ္စတွင် အလွန် ဝါသနာပါသူ ဖြစ်နေသည်။

နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်း လျှို့ဝှက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ကျိက ရှန်းယီ၏အမိန့်ကို နာခံရန် သဘောတူပြီး ရှန်းယီကလည်း သူ့ညီမကို မထိရန် ကတိပေးခဲ့သဖြင့် အခြေအနေမှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူး... ငါ့ဘဝက သေလမ်းကိုပဲ သွားနေတာလား မသိဘူး။

ရှန်းယီ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ် ချန်ကျိက စကားစလိုက်သည်။

"ရှန်းသခင်ကြီး၊ ကျွန်တော် အခုလေးတင် လျိုလီဘုရားကျောင်းက ပြန်လာတာပါ။ ရွာထဲမှာ ပြဿနာတက်နေပါတယ်။"

ချန်ကျိသည် ရှန်းယီ၏ယခင်က အမိန့်ကို သတိရကာ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှန်းသခင်ကြီးက မြို့ပြင်က ကိစ္စတွေကို ခဏလောက် လွှတ်ထားဖို့ ပြောထားပေမဲ့၊ ဒီတစ်ခါ နတ်ဆိုးက စည်းကမ်းမရှိဘူးဗျ။ သူက ရွာထဲမှာ အခြေချနေထိုင်နေပြီ။"

သူသည် စကားကို အမြန်ပြောနေမိသည်။ ရှန်းယီက သူ့စကားကို ကြားဖြတ်ပြောမှာကို သူ အတော်လေး စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

ယခင်ကလည်း ယခုလိုအကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ဖူးပုံရသည်။

"ကျွန်တော်... ရှန်းသခင်ကြီးကို... အဲဒီကို သွားပြီး... ညှိနှိုင်းပေးစေချင်ပါတယ်..."

ညှိနှိုင်းဆိုသည့် စကားကို ပြောလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ချန်ကျိ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အရှက်ရသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း သူက ရှန်းယီကို စိတ်မဆိုးစေရန် လေသံကို တလေးတစား ထိန်းထားရရှာသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှန်းယီ၏စရိုက်အရ ယခုလိုကိစ္စမျိုးဆိုရင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်ထားတတ်သည်မလား။

သူ့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းချင်ပါက သူ စိတ်ချမ်းသာစေရန် မြှောက်ပင့်ပေးရမှာ မဟုတ်လော။

"ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်... ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ဗိုလ်မှူး ချန်ထားခဲ့တဲ့ သိုင်းစာအုပ် ၃ အုပ် ရှိတယ်မလား။ မင်း အဲဒါတွေကို ငှားသွားတယ် ထင်တယ်"

ရှန်းယီ ထရပ်လိုက်ပြီး နားနေဆောင် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

"ဗျာ"

ချန်ကျိ တစ်ယောက် ကြောင်အသွားသည်။

ဒီ ရှန်းယီက ငါပြောနေတာတွေကို လုံးဝ နားမထောင်ဘူးလား။

"ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး။" ရှန်းယီက လက်ကမ်းလိုက်သည်။

ချန်ကျိ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ၏ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းထားသော သိုင်းစာအုပ် ၃ အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ၏လက်ခုံတွင် အကြောများ ဖောင်းတက်နေသည်။

သူ အတန်ကြာ ရပ်နေပြီးနောက်၊ အလွန် နှမြောတသစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူ သိထားသည့် ရှန်းယီ၏စရိုက်အရ ဤတန်ဖိုးရှိသော သိုင်းစာအုပ်များကို စားပွဲခြေထောက်ခုဖို့ သုံးရင်သုံး၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း သူ့၏အပျော်မယားတစ်ယောက်ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့သာ သုံးလိမ့်မည်။သူဟာ စာအုပ်ကို တစ်မျက်နှာတောင် လှန်ကြည့်မည်သူ မဟုတ်ပါဘူး။

ရှန်းယီသည် စာအုပ်တွေကို ယူလိုက်ပြီး အေးအေးလူလူပင် တံခါးပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ချန်ကျိ တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်က ပိုပိုပြီး တင်းကျပ်လာသည်။

ဒီရှန်းဆိုတဲ့ကောင်က ဘာမှတောင် မမေးဘူး၊မြို့ပြင်က လူတွေရဲ့ အသက်က အသက်မဟုတ်ဘူးလား။

ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးဝမှ လူရိပ်တစ်ခု ပြန်ပေါ်လာသည်။

ထိုအရာကတော့ ထွက်သွားပြီးမှ ပြန်လှည့်လာသော ရှန်းယီပင် ဖြစ်သည်။

သူက နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် - "ဘာတွေ ကြောင်ရပ်နေတာလဲ လမ်းပြလေ"