ဓားကို အောက်ချလိုက်စမ်း

မြို့သို့အပြန်လမ်းတွင်...

ချန်ကျိသည် မြည်းတစ်ကောင်ကို စီးကာ နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း ရှေ့မှ မတ်မတ်ရပ်၍ သွားနေသော ရှန်းယီကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရှန်းယီသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားရုံမျှဖြင့်ပင် ထိုသူတို့၏ငွေကြေး၊ အစားအသောက်နှင့် သမီးပျိုများကိုပင် မချန် အတင်းအဓမ္မ လုယူတတ်သူ မဟုတ်ပါလား။

ယနေ့တွင်မူ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက် တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမယူဘဲ အလွယ်တကူ ပြန်လာခဲ့ခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။

ထို့ပြင် ယခင်က လယ်သမားအိမ်တွင် ခွေးနတ်ဆိုးကို တိုက်ခိုက်စဉ်ကလည်း မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်ငြား၊ အရက်နှင့် မိန်းမကိစ္စများကြောင့် အင်အားချည့်နဲ့နေကာ ခဏလေး ပြေးရရုံဖြင့် မောဟိုက်တတ်သော ရှန်းယီက ထိုခွေးနတ်ဆိုးကို အခွင့်အရေးမပေးဘဲ ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရသနည်း။

ချန်ကျိ မိမိကိုယ်ကို ပြန်မေးကြည့်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုခွေးနတ်ဆိုး၏ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ သေသပ်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ပါမည်လော။

သူသည် ရှန်းယီက သိုင်းကျမ်းများကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ လှန်လှောကြည့်နေခဲ့ပုံကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ သူသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပါးစပ်ဟကာ မေးလိုက်သည်။

"အရာရှိရှန်းက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ သိုင်းပညာကို စိတ်ဝင်စားလို့လား"

ထိုစကားကြောင့် ရှန်းယီက ခေါင်းလှည့်ကာ လူငယ်လေး၏ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

မနက်က ရုံးတော်တွင် သိုင်းကျမ်းကို ပေးခဲ့စဉ်က မပေးချင်ပေးချင်နှင့် ဖြစ်နေသော ထိုသူ၏အသွင်ကို သူသတိရသွားသည်။

"..."

ရှန်းရိက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သိုင်းကျမ်းကို ထုတ်ယူကာ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါက ကြည့်ရုံကြည့်တာပါ၊ ရော့... မင်းပဲ ပြန်ယူထားလိုက်တော့"

"ကျုပ် အဲဒီသဘောနဲ့ ပြောတာမဟုတ်..." ချန်ကျိက သိုင်းကျမ်းကို လှမ်းဖမ်းရင်း အလိုလို ရှင်းပြလိုက်မိသည်။

"ဒီသိုင်းကွက်သုံးကွက်အပေါ် ကျုပ်မှာ နားလည်မှုအချို့ ရှိပါတယ်၊ အကယ်၍ အရာရှိရှန်းက စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ကျုပ်က..."

သူ၏အသံမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ချန်ကျိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူ ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြောလိုက်ရသနည်း။ သူ သိုင်းပညာကို ကြိုးစားသင်ယူခဲ့ခြင်းမှာ သူ့လက်ထဲမှ ဓားဖြင့် ရှေ့မှ လူ့တိရစ္ဆာန် ကို ခုတ်သတ်ရန် မဟုတ်ပါလား။ ဘာကြောင့် သူ၏နားလည်မှုများကို မျှဝေချင်နေရသနည်း။

သူ တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားတာလား။

ယနေ့မနက်ကစ၍ ရှန်းယီသည် လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းမှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပဲ နောင်တရပြီး လူသစ်စိတ်သစ် ပြောင်းလဲသွားပြီလော။

"မြည်းကို သေချာချည်ထားလိုက်၊ ပြီးတော့ နတ်ဆိုးအလောင်းကိုလည်း စီမံလိုက်ဦး"

ရုံးတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှန်းယီ၏မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပိုမို ပေါ်လွင်နေသည်။

နှစ်ရက်ဆက်တိုက် လက်တွင် သွေးများ စွန်းထင်ခဲ့ရခြင်း ကို သူ အကျင့်မရသေးပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ယခင်ကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ လူတေလူမိုက် တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ရုံးတော်ကိစ္စများကို စီမံလေ့မရှိခြင်းပင်။

ရှန်းယီကဲ့သို့ ရံဖန်ရံခါ ရုံးတော်တွင် လာထိုင်ပေးခြင်းမှာပင် အခြားသူများက သူ့ကို အလုပ်ကြိုးစားသူဟု ချီးကျူးရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

သူသည် ကိုယ်လက်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီးရှန်း ဒီနေ့ စောစောစီးစီး ရောက်နေပါလား"

"..."

ရှန်းယီသည် ခေါင်းပေါ်မှပူပြင်းလှသော မွန်းတည့်နေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရှေ့မှ လူအချို့ထံသို့ အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်သည်။

ဤမျက်နှာပြောင်တိုက်၍ လိမ်ညာတတ်သူ၏ နာမည်မှာ ကျန်းတာ့ဟွာ ဖြစ်ပြီး ရှန်းယီ၏ယခင်ကိုယ်ပိုင်ရှင်က အလွန်ယုံကြည်ရသော အောက်ခြေအလုပ်ကြမ်းများကို လုပ်ပေးရသည့် လူယုံတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ့နောက်မှ လူအချို့မှာလည်း ရှန်းယီ၏ လက်အောက်ငယ်သားများပင် ဖြစ်သည်။

"အင်း" ရှန်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အဆောက်အဦးထဲသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ယခင်ကိုယ်ပိုင်ရှင် လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤလက်ပါးစေများမှာ လူကောင်းများ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူတို့သည် သာမန်လူများကို နှိပ်စက်ပြီး ပျော်ပါးရန်သာ သိကြသူများ ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အရ ရုံးတော်၏အရှိန်အဝါဖြင့် သာမန်လူများကို ဗိုလ်ကျနိုင်သော်လည်း နတ်ဆိုးများနှင့် တွေ့လျှင်မူ သူတို့မှာ အသုံးမကျသော အမှိုက်များသာ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီက သူတို့နှင့် စကားဖောင်ဖွဲ့ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ကျန်းတာ့

ဟွာက အမြန်လိုက်လာပြီး အလိုလို မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီးရှန်း၊ ခေါင်းဆောင် ခိုင်းထားတဲ့ကိစ္စကို ကျွန်တော် စီစဉ်ပြီးပါပြီ"

"ဘာကိစ္စလဲ" ရှန်းယီ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။

"ဟိုကောင်ချန်ကျိ ရဲ့ညီမကို လျှိုမိသားစု သမီးအစား အစားထိုးပြီး ပို့မယ့်ကိစ္စလေ" ကျန်းတာ့ဟွာက မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် မသိပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ခရိုင်ထဲက အခြေအနေကြောင့် အိမ်တိုင်းက သမီးပျိုတွေကို ဝှက်ထားကြတာ။ ခေါင်းဆောင် အလိုရှိတဲ့ အရေအတွက်ပြည့်အောင် ဒီရက်ပိုင်း ညီအစ်ကိုတွေ ခြေကုန်လက်ပန်းကျအောင် ရှာခဲ့ရတာပါ"

သူက ပြုံးရင်း ဆက်ပြောသည်။ "အားလုံး စီစဉ်ပြီးပြီဆိုတော့ ဟိုကောင်ကိုလည်း လျူလီမြောင်ရွာကို လွှတ်ထားလိုက်ပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက နောက်ထပ် ဆယ်ရက်၊ ဆယ့်ငါးရက်လောက်အထိ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှန်းယီ၏ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူရိပ်တစ်ခုသည် ရုံးတော်တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ချန်ကျိသည် သူ၏ဝါးခမောက်ကို ချွတ်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ သေလူကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေပြီး လူအုပ်ထံသို့ အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သော အမူအရာနှင့်အတူ ခါးမှ ဓားမှာ အိမ်ထဲမှ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

"လူသစ်စိတ်သစ် ပြောင်းလဲမယ်ဆိုတာတွေက အပိုပဲ၊ အစကတည်းက လူကောင်းဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

တိရစ္ဆာန်ဆိုတာ တိရစ္ဆာန်ပဲ

"ဟာ အဲဒီကောင် ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်လာတာလဲ အရာရှိရှန်းကို ကာကွယ်ကြ"

ကျန်းတာ့ဟွာက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော အမှုထမ်း ခြောက်ဦးနှင့်အတူ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှန်းယီ၏ ရှေ့တွင် ကာရပ်လိုက်ကြသည်။

"ချန် မင်း တော်တော် သတ္တိကောင်းနေတာပဲ ရုံးတော်ထဲမှာ ခေါင်းဆောင်ကို ဓားနဲ့ရွယ်ရဲတယ်ပေါ့၊ အသက်ရှင်ချင်ရင် အခုချက်ချင်း ဓားကိုချလိုက်"

"ဟက်"

ချန်ကျိက သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူအင်အားမှာ သာလွန်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများသာ ပြည့်နေသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏သိုင်းပညာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ထားသော သူ့အတွက် ဤကြက်၊ ဝက် အုပ်စုမှာ သူ့အချိန်ကို ဖြုန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ချန်ကျိက ရှေ့သို့ သုံးလှမ်း တက်လိုက်သည်။ ကျန်းတာ့ဟွာသည် ချန်ကျိ၏သိုင်းပါရမီကို ကြောက်သော်လည်း လူအင်အားကို အားကိုးကာ ရက်စက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် - "မင်းလိုကောင်ကို ဆုံးမချင်နေတာ ကြာပြီ၊ အခုတော့ မင်း သေချင်နေပြီပေါ့"

ထိုအမှုထမ်းများတွင် အမှန်တကယ် သိုင်းပညာ မတတ်သော်လည်း တပြိုင်နက်တည်း ခုတ်လိုက်သော ဓား (၇) လက်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော် ချန်ကျိက ဘေးကိုပင် မကြည့်ဘဲ ဓားကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အလွယ်တကူ တားဆီးလိုက်သည်။

ကျန်းတာ့ဟွာမှာ အရွယ်ကောင်း၊ ခွန်အားကောင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခု ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်တောင် ချန်ကျိ၏ ဓားကို တစ်လက်မမျှပင် အောက်သို့ ဖိချ၍ မရပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်ကျိက ဓားကို ပြန်ဝှေ့လိုက်သည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီး ဓားချင်း ထိခတ်သံနှင့်အတူ သံမဏိဓား (၇) လက်မှာ တပြိုင်နက်တည်း ကျိုးပြတ်သွားတော့သည်။

အမှုထမ်းများမှာ သူတို့၏လက်ကောက်ဝတ်များကို ကိုင်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသော ခွန်အားကြီးတစ်ခုက ဓားရိုးမှတစ်ဆင့် စီးဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။

"အား... အရာရှိရှန်းကို ကာကွယ်ကြဦး..." ကျန်းတာ့ဟွာက တစ်ဖက်လူမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ ဆုတ်ပြေးတော့သည်။

ချန်ကျိက ဆက်လိုက်မတိုက်ဘဲ နောက်ဆုံးလူဖြစ်သော ရှန်းယီထံသို့ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

ရှန်းယီမှာ လက်ကို ဘေးချရပ်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ - "အရင်ဆုံး ဓားကို အောက်ချလိုက်ပါဦး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"လုပ်ထားရင် ဝန်ခံရဲရမယ်၊ အသနားမခံနဲ့" ချန်ကျိက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဓားကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ကျားသစ်က သူ၏အစက်အပြောက်တွေကို မပြောင်းလဲနိုင်သလိုပင်၊ ခွေးကလည်း သူ့အန်ဖတ်ကို သူပြန်စားသည်ပင်။

သူ၏နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်စွာ တွန့်ကွေးသွားပြီး သေမင်းခေါ်သံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် - "အရာရှိရှန်း... နောက်ဘဝကျရင်တော့ အခုထက် ပိုသတိထားပါ" ဟု ဆိုကာ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

ငွေရောင်အလင်းတန်း ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခုတ်ချက်မှာ အားလုံး၏အသက်ရှူသံကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။

"မင်းမှာ နောက်ထပ် ကွက်သစ်တွေ ရှိနေသေးတာပဲလား"

ရှန်းရိက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း ဓားကို အိမ်ထဲမှ ဆွဲမထုတ်ပေ။

သူသည် ဓားအိမ်ကိုသာ ကိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဓားအိမ်ဖြင့် အသာအယာ ထိုးလိုက်သည်။

အနက်ရောင် ဓားအိမ်သည် ငွေရောင်အလင်းတန်းကို ပါးနပ်စွာ ရှောင်လွှဲပြီး ချန်ကျိ၏ဓားအောက်သို့ မကျခင်မှာပင် သူ၏ပုခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်ကျိ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားရသည်။ သူ နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေတစ်ခုနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် နိမ့်ဆင်းသွားပြီး ဒူးများမှာ တဂျိဂျိမြည်ကာ ကွေးသွားရသည်။

ဓားမှာ လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားရသည်။

သူ၏လည်ပင်းမှ အကြောများမှာ ထောင်ထွက်နေပြီး အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

ဤအရာအားလုံး၏အကြောင်းရင်းမှာ ရှန်းယီက ဓားအိမ်ဖြင့် သူ၏ပုခုံးကို ဖိထားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိသည် ရှေ့ရှိ ရှန်းယီ၏ဖိနပ်များကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရှန်းယီမှာမူ တည်ငြိမ်ဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်အတက်အကျမျှ မရှိသော အသံဖြင့် -

"ငါပြောသားပဲ... အရင်ဆုံး ဓားကို အောက်ချလိုက်ပါလို့