သက်တမ်းတိုးခြင်း

သက်တမ်းနှစ်နှစ်ဆယ် တိုးလာသည်ဆိုသည်မှာ အလွန်အမင်း ရှည်လျားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရှန်းယီအတွက်မူ ၎င်းသည် ကြီးမားသော အံ့အားသင့်စရာ လက်ဆောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဤကမ္ဘာသို့ စတင်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ချန်ထားခဲ့သော သက်တမ်းမှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်လျှင် သေရမည့် သက်တမ်း (၃၀) ကျော်သာ ရှိသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ကံကြမ္မာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခု လေပြင်းလျှပ်စီး ရတနာကျမ်း၏အကူအညီဖြင့် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်အောင် သန့်စင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် လူသားနယ်ပယ်အတွင်း၌သာ ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် သက်တမ်းအနည်းငယ် တိုးလာရုံမျှဖြင့်ပင် ၎င်းမှာ သာမန်ကိစ္စမဟုတ်သော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး နောက်လတွင် ရောက်ရှိလာတော့မည့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏စစ်ဆေးရေးခရီးစဉ်ကို ပိုမို၍ မျှော်လင့်စောင့်စားနေမိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မတိုင်မီ ဖြစ်လာနိုင်သမျှ အခြေအနေအားလုံးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သည်။

ပထမဆုံးမှာ သူ၏ခွန်အားပင်။

မဟာချန်မင်းဆက်သည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကို နန်းတော်နှင့် သီးခြားလွတ်လပ်သော အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် တည်ထောင်ထားသည်။

ထိုဌာန၏အနိမ့်ဆုံးအဆင့် အဖွဲ့ဝင်များသည်ပင် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်မှ မရှိလျှင်ပင် အဆင့် (၇) ရှိသော ဗိုလ်မှူးကြီး ရာထူးကို ရရှိကြပြီး ၎င်းမှာ ဘိုင်ယွမ်ခရိုင်၏ခရိုင်ဝန်နှင့် အဆင့်တူညီသည်။

ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးသည်ပင် ချန်ကျိကဲ့သို့ ပါရမီရှိသူကို မြင်လျှင် လေပြင်းလျှပ်စီး ရတနာကျမ်းကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် သိုင်းကျမ်းကို လက်ဆောင်ပေးနိုင်သည်ဆိုလျှင် သူတို့၏အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်ရန်မှာ သာမန်မဟုတ်သော စွမ်းရည်များကို ပြသရန် လိုအပ်ပေမည်။

'ကနဦးအဆင့် လား... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုမြင့်တာလား'

ရှန်းယီ သေချာမသိသော်လည်း ပိုမြင့်သော ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိခြင်းက ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ပေ။

သူ့တွင် ကျင့်စဉ်အသစ်များနှင့် တန်ဖိုးကြီးဆေးဝါးများ မရှိသော်လည်း၊ ယခင်က နတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်း ဓားသိုင်းမှတစ်ဆင့် ကနဦးအဆင့်၏ ဗဟုသုတအချို့ကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

ယခု လေပြင်းလျှပ်စီး ရတနာကျမ်း၏အထက်အတွဲကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ၊ သူ၏ သက်တမ်းများကို အသုံးပြု၍ လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ထူးခြားသော နားလည်မှုများကို ရရှိနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

ဤသို့တွေးရင်း ရှန်းယီသည် သူ၏စနစ်စာတန်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူဌေးကြီးဘဝမှ သူတောင်းစားဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၁၇ နှစ်]

နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။ ရှန်းယီသည် ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏အဆက်အသွယ်များကြောင့်သာ နတ်ဆိုးများကို တစ်ကောင်ချင်း ရင်ဆိုင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော ယုံကြည်မှုမှာလည်း မတွေးဝံ့စရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးများက သူ၏သစ္စာဖောက်မှုကို မရိပ်မိခင်မှာပင် ရှန်းယီသည် သူတို့၏ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်သော ခွန်အားကို အမြန်ဆုံး စုဆောင်းရပေမည်။

ခွန်အားအပြင် ဒုတိယစဉ်းစားရမည့်အချက်မှာ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရုံးတော်က အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး ဘိုင်ယွမ်ခရိုင်သို့ ရောက်လာလျှင်၊ နတ်ဆိုးများကို မသတ်ခင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ရှန်းယီကို လမ်းမပေါ်တွင် အပိုင်းပိုင်းခုတ်သတ်ကာ လူထုကို ပြသပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုကိစ္စမှာ အလျှင်မလိုသေးပေ။ နတ်ဆိုးများကို လုံလောက်အောင် သတ်နိုင်သရွေ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ပြန်လည်မြှင့်တင်ရန်မှာ အချိန်တိုအတွင်း ဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။

"ဟင်း..."

ရှန်းရိ တံခါးဝတွင် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှေ့နှစ်တွင် သေရတော့မည်ကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့သဖြင့် သူ၏စိတ်မှာ များစွာပေါ့ပါးသွားသည်။

ထိုစဉ် လမ်းမထိပ်မှ အမှုထမ်းနှစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး အမောတကောဖြင့် -

"အရာရှိရှန်း... တော်သေးတာပေါ့ တွေ့လိုက်ရလို့ ခေါင်းဆောင်ဆုန့်က အခုချက်ချင်း အစီရင်ခံစာတင်ဖို့ ရုံးကို ပြန်လာပါတဲ့"

"အစီရင်ခံစာ"

ပန်းကန်ဆေးနေသော ချန်ကျိက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူတို့ပြောသော ခေါင်းဆောင်ဆုန့်ဆိုသည်မှာ ရာဇဝတ်မှုဌာန၏အကြီးအကဲ ဆုန့်ချန်ဖုန်း ဖြစ်သည်။

သာမန်အားဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားက အထက်လူကြီးကို အစီရင်ခံစာတင်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စ ဖြစ်သော်လည်း ဘိုင်ယွမ်ခရိုင်ရုံးတွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ဆုန့်ချန်ဖုန်းသည် အသက် (၄၀) ကျော် အရွယ်ရှိပြီး အောင်မြင်သင့်သော အချိန်ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဆိုးများနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများတွင် ဘက်မှားခဲ့သဖြင့် ရှန်းယီကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရုံးတော်၏ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရသူဖြစ်သည်။

သူသည် ဘိုင်ယွမ်ခရိုင်၏အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်သော်လည်း တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ကြောက်ရွံ့နေသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှန်းယီနှင့် မျက်နှာချင်းမဆိုင်မိစေရန် ရှောင်ရှားလေ့ရှိသော လူမျိုးဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ဘာကြောင့် သူ့ကို ရှာခိုင်းရသနည်း။

"ငါရုံးကို သွားလိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ စောစောနားကြတော့၊ ငါ့အတွက် မီးမထွန်းထားနဲ့တော့"

ချန်ကျိက သူ၏ဓားကို သွားယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်းယီက - "ဘာလုပ်တာလဲ ဓားကိုချထားပြီး ပန်းကန်တွေ ဆက်ဆေးစမ်း" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချန်ကျိက တိတ်တဆိတ်ပင် ဓားကို ပြန်ချလိုက်သည်။ ရှန်းယီသည် ရှေ့မှ အမှုထမ်းနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် မျက်လုံးချင်း မဆုံဝံ့ဘဲ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။

ဤသူများကို ခြောက်လှန့်ပြီး သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းနေသူမှာ ခေါင်းဆောင်ဆုန့် မဟုတ်နိုင်ပေ။

"သွားကြစို့"

ရှန်းရိက ဘာမှထပ်မမေးတော့ဘဲ ရှေ့မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝဝဖိုင်ဖိုင် အမှုထမ်းတစ်ဦးက ဘေးမှကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး... အထူးသတိထားပါ..."

သူတို့သည် ရုံးခန်းတံခါးရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး - "ခေါင်းဆောင်ဆုန့်... အရာရှိရှန်း ရောက်ပါပြီ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

'အမှန်တကယ်ပဲ ဆုန့်ချန်ဖုန်း ဖြစ်နေတာလား'

သို့သော် အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ဆုန့်ချန်ဖုန်း၏အသံမဟုတ်ပေ။

ဂျိန်း

ဂျိန်း

သစ်သားတံခါးကြီးမှာ အပေါက်နှစ်ပေါက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး အနက်ရောင် အရိပ်နှစ်ခု တိုးထွက်လာကာ အမှုထမ်းနှစ်ဦး၏ရင်ဘတ်များကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

ရှန်းယီ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အမှုထမ်းနှစ်ဦး၏ ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အမွေးအမှင်များဖြင့် အနက်ရောင် လက်နှစ်ဖက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလက်များသည် ခုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားနှစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှန်းယီ၏ရှေ့မှောက်တွင်ပင် လက်သည်းများဖြင့် အသားထဲသို့ ထိုးစိုက်ပြလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို ရှန်း... ဘာလို့ ရပ်နေတာလဲ အထဲဝင်ခဲ့လေ"

"..."

ရှန်းယီ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး သွေးနံ့နံနေသော လေထုကို ခပ်ဖွဖွ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် တံခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ကန်ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

တံခါးပျက်စီးသွားသည်နှင့် အထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိပ်တစ်ခုမှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

ရှန်းယီ အထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေသော ဆုန့်ချန်ဖုန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြိမ်ကုလားထိုင်တစ်ခု၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေရပြီး သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် အလွန်လေးလံသော အရာတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

အမွေးအမှင်များဖြင့် ထူထပ်သော ခြေထောက်ကြီးတစ်ခုသည် ဆုန့်ချန်ဖုန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားသော်လည်း ထိုအလေးချိန်ကြောင့် ဆုန့်ချန်ဖုန်း၏အရိုးများမှာ ကျိုးလုနီးပါး အသံများ မြည်နေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် ချွေးများဖြင့် ရွဲနစ်နေသည်။

ထိုခြေထောက်၏ပိုင်ရှင်မှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော မျောက်နတ်ဆိုး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လူသားပညာတတ် တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ရုံအပွကြီးကို ဝတ်ထားပြီး ရှန်းယီကို ကြည့်ကာ သွားဖြဲပြလိုက်သည်။

"ထိုင်ပါအုံး.....ညိုကီ"

အခန်းထဲတွင် နောက်ထပ် မျောက်နတ်ဆိုး နှစ်ကောင် ရှိနေသေးသည်။ တစ်ကောင်မှာ ခါးကို ကိုင်းထားပြီး လက်မောင်းအရှည်ကြီးများက ကြမ်းပြင်သို့ ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ မျက်နှာမှာ ရက်စက်မည့် အသွင်ရှိသည်။

ထိုကောင်၏လက်ချောင်းများမှ သွေးများ တစက်စက် ကျနေဆဲဖြစ်ရာ အပြင်မှ အမှုထမ်းနှစ်ဦးကို သတ်လိုက်သည်မှာ ၎င်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ... မင်းလုပ်ထားတဲ့ အရှုပ်ထုတ်တွေကို ကြည့်ပါဦး..."

ဆုန့်ချန်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာ ငိုတော့မည့်အသွင်ဖြင့် - "မင်း နတ်ဆိုးတွေကို ဒီလိုပဲ ကိုင်တွယ်တာလား၊ ရုံးတော်ထဲအထိ ခေါ်လာရတယ်လို့..." ဟု ညည်းတွားနေသည်။

ရှန်းရိ စားပွဲပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သွေးရွဲနေသော ခွေးခေါင်း (၃) လုံးကို စီထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးဝတွင် လဲကျနေသော အမှုထမ်းနှစ်ဦး၏အလောင်းကိုလည်း သူပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော မျောက်အိုကြီးက လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ဆုန့်ချန်ဖုန်း၏ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ရယ်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ တစ်ယောက် ကျန်သေးတယ်"

ထိုစကား ဆုံးသည်နှင့် ကျန်ရှိနေသော မျောက်နတ်ဆိုး နှစ်ကောင်က တံခါးဝကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ဆို့လိုက်လေတော့သည်။

စာစဉ်၁ပြီး။