(Extra 1)

ကျိသော် သူ၏ရုပ်ရည်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းနေခြင်းကို လင်းချောင် မမျှော်လင့်ထားဘဲ စောစီးစွာ သိရှိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အဓိကအားဖြင့် မျက်နှာသစ်ဆေးကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဘေးနားရှိ ဆပ်ပြာသည် သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားကာ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရန်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် ချင်တက္ကသိုလ်သို့ မကြာခဏ လာရောက်ခဲ့သည်။

ဟုတ်သည်၊ ကျိသော်သည် အခုဆိုလျှင် အခက်အခဲကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ စစ်တပ်တွင်းတွင် အလုပ်များစွာ မရှိသော တနင်္ဂနွေနေ့များမှလွဲ၍ ကျန်နေ့များတွင်ဆိုလျှင် သူသည် ချင်တက္ကသိုလ်သို့ လာရောက်လေ့ရှိသည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် တစ်နာရီကျော်ကျော် ကားမောင်းနှင်ရပြီး နောက်နေ့နံနက်တွင်လည်း တစ်နာရီကျော် မောင်းပြန်၍ ပြန်သွားရပြန်သည်။ ယာဉ်မောင်းအတွက်ဟူ၍ အနီးအနားတွင် အိမ်တစ်လုံးပင် ငှားထားခဲ့သေး၏။ ရံဖန်ရံခါ သူ မလာသည့်အခါတွင်တော့ ဖုန်းဆက်လေ့ရှိသည်။

လင်းချောင်သည် ကျောင်းတွင် သူမ၏ အလုပ်ပြီးသွားသောအခါတိုင်း တိတ်ဆိတ်သောညတွင် သူမအတွက် ဖွင့်ထားပေးသော မီးကို အမြဲ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ မီးရောင်အောက်တွင် အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော ထိုအမျိုးသား၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို မြင်ရ၏။

စဉ်းစားကြည့်လိုက်လျှင် သူမ စစ်တပ်ဝန်းထဲသို့ လိုက်မသွားတော့သည့်နောက် ထိုအမျိုးသားသည် သူမနှင့်အတူ လာရောက်၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဗိုလ်မှူးကြီးက သူမကို လာရောက်စောင့်ရှောက်ပေးနေခြင်းကြောင့် အိမ်ရှိ မျက်နှာသစ်ဆေးများ ပိုလျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးလာခဲ့၏။

ခဏကြာတော့ သူမ၏ အသားအရေထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်းများပါ လျော့နည်းလာတော့သည်။ မသိမသာ လျော့နည်းသွားခြင်းကြောင့် သတိမထားမိနိုင်လောက်ပေ။ လင်းချောင် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသားသည် မကြာသေးမီအတောအတွင်း သူမနှင့်အတူ မျက်နှာသစ်ဆေး သုံးနေပုံရသည်။

မနက်ပိုင်းတွင် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူသည် မနက်စာဝယ်လာလေ့ရှိပြီး သူမကို အိပ်ရာမှထရန်ခေါ်ကာ အတူတူ အပြင်ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ညဘက်တွင်တော့ ဘာလို့ အချိန်အကြာကြီး ယူရသည်လဲ။

တစ်ညတွင်တော့ သူတို့၏ ပုံမှန်ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လင်းချောင်သည် မအိပ်ဘဲနေရန် ကြိုးစားပြီး ထိုအမျိုးသား သန့်ရှင်းရေးသွားလုပ်ပြီးသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

အသားအရေ၏ အထိအတွေ့သည် အတော်လေး ကောင်းမွန်၏။ ကျိသော်သည် မျက်ခုံးမြင့်မြင့်၊ နှာတံဖြောင့်စင်းပြီး မျက်နှာကျ ထင်ရှားသူဖြစ်သော်လည်း သူ၏အသားအရေကတော့ ထင်ထားသလောက် ကြမ်းတမ်းခြင်း မရှိပေ။ သူမ ဆက်ထိမိနေသောအခါ ရင်းနှီးသော ချောမွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အနံ့ခံနိုင်ရန် သူမ၏ မျက်နှာကို ပိုနီးကပ်အောင် တိုးသွားလိုက်သည်။

အနံ့မခံရသေးမီတွင်ပဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နူးညံ့သော အနမ်းနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“မလုံလောက်သေးဘူးလား။”

ထိုအနမ်းကြောင့် လင်းချောင်က အနမ်းခံချင်သောကြောင့် ချဉ်းကပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လင်းချောင်၏ လုပ်ဆောင်မှုများကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူမသည် အကြောင်းမဲ့ သူ၏မျက်နှာကို ထိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ လက်များသည် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြီးဆုံးပြီးနောက် နူးညံ့ပြီးအားနည်းနေဆဲဖြစ်သဖြင့် အတည်ပြုခြင်းထက် မြူဆွယ်နေသလို ပိုခံစားရစေသည်။

သူမ အနံ့ခံရန် ကြိုးစားနေစဉ်တွင်ပင် သူမ၏ လက်သည် သူ၏လည်ပင်းဘေးသို့ လျှောကျသွားပြီး အနည်းငယ် ချိတ်မိလိုက်ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည်လည်း သူ၏ ထင်ရှားသော လည်ဇလုတ်ပေါ်တွင် တင်နေခဲ့လေပြီ။

ထိုအမျိုးသား စကားပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်အောက်တွင် လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားရပြီး သူ၏ လည်ဇလုတ် လှုပ်ရှားမှုသည် သူ၏ မေးကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သောအခါ ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြန်သည်။

ကျိသော်သည် သူမကို ဘယ်လို မြူဆွယ်ရမည်ဆိုသည်ကို အတိအကျ သိသည်။ သူ၏ ပူနွေးသော အသက်ရှုမှုသည် သူမ၏ ထိလွယ်ရှလွယ်သော နားရွက်ဖျားပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။ သူ၏ အသံသည်လည်း တိုးလျနေ၏။

“မင်း ဆက်ပြီး ကိုင်တွယ်နိုင်သေးတာလား။”

သေချာပေါက် သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကိုင်တွယ်နိုင်ဘဲ နေမည်လဲ။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မလုပ်နိုင်ဟု ဘယ်တော့မှ မပြောသင့်ပေ!

ကျေနပ်စရာကောင်းသော အချိန်ပြီးနောက် လင်းချောင်သည် “လက်ကျန် အသား” ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုအမျိုးသားက သူမကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီးနောက် သူမလည်း ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့၏။

လင်းချောင် နောက်နေ့မနက် နိုးလာသောအခါ ထိုအမျိုးသား ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူမ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် သွားသောအခါ မျက်နှာသစ်ဆေးကို မြင်လိုက်ရပြီး မနေ့ညက လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည့်အရာကို သတိရမိလိုက်သည်။

သူမ၏ သံသယဝင်မှုကို သူ သိသွားပြီလား။ တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘူးလား။ သူက သူမက်ိုတောင် မလုံလောက်သေးဘူးလားဟု ပြောခဲ့သေးသည်။ အဘိုးကု ပြောသည်မှာ မှန်၏။ လူအိုကြီးများတွင် ဆိုးသွမ်းသည့် အကြံဉာဏ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်းချောင် ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျိသော် သူမ၏ခရင်မ်ကို ယူသုံးရန် လုပ်သည့်အခါ အထဲမှ ပစ္စည်းများ ပြောင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တခြားတစ်ခုခုနှင့် အစားထိုးထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ခရင်မ်ကတော့ အတူတူပဲ ရှိနေသေးသော်လည်း အနံ့က ရုတ်တရက် အလွန် မွှေးလာခဲ့သည်။

လင်းချောင်သည် အနံ့အသက် အနည်းငယ်သာရှိသော အသားအရေထိန်းသိမ်းသည့် ပစ္စည်းများကို ကြိုက်သူဖြစ်သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူတို့အချင်းချင်း နီးကပ်မှသာ သိနိုင်သော သင်းပျံ့သောအနံ့လေးသာ ရှိခဲ့၏။

ဒါဆို သူ သုံးသင့်လား မသုံးသင့်ဘူးလား။

ကျိသော်သည် စစ်တပ်သို့ သွားသည့်အခါတွင် ရနေမည့် သူ၏အနံ့ကို စဉ်းစားကြည့်မိလိုက်ပြီး သူ့ကို မြင်သူတိုင်းက လှည့်ကြည့်ကြမည်ဖြစ်သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် ထိုခရင်မ်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ချထားလိုက်တော့သည်။

ထိုညတွင်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတူ ပြန်လည်၍ ကိုယ်လက်သန့်စင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီလက်များကို တံတောင်ဆစ်အထိ ခေါက်တင်လိုက်သည်။ ကော်လာရှိ ကြယ်သီးနှစ်လုံးကို ဖြုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ထင်ရှားသော လည်ပင်းရိုး ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းချောင်၏ မျက်နှာသစ်ဆေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

လင်းချောင်သည် ထိုအမျိုးသား မျက်နှာသစ်ဆေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ညှစ်ထုတ်၊ အမြှုပ်ထွက်အောင် လုပ်ပြီး ဆေးကြောနေပုံကို ပြုံးရယ်ကာ ကြည့်နေခဲ့မိသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ချောမွေ့ပြီး ထိရောက်မှုရှိ၏။ စကားတစ်ခွန်းမှတော့ မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအမျိုးသားသည် မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး သူမကို တည်ငြိမ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုသေးပေ။

သူတို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် အရာအားလုံးကို ပြောစရာမလိုဘဲ နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ လင်းချောင်၏ ခရင်မ်သည် အရင်ကကဲ့သို့ အနံ့အသက်နည်းသော ပုံစံဖြင့် အစားထိုးခံခဲ့ရပြန်သည်။

ဆောင်းရာသီ ရောက်လာပြီဖြစ်သည့်အတွက် ကျိသော်၏ ရုံးခန်းအံဆွဲထဲတွင် လင်းချောင်၏ ဓာတ်ပုံအပြင် အနံ့မပါသော လက်လိမ်းခရင်မ်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လင်းချောင်သည် ဆပ်ပြာရည် အသစ်လုပ်ပြီး သူ့ကို သူ၏တပ်ရင်းသို့ ယူသွားခိုင်းသောအခါ သူက မလိုအပ်ပါဘူးဟု ပြောခဲ့သည်။ နောင်တွင် သူ့အတွက် နိုင်ငံနှင့်တာဝန်ဝတ္တရားများကဲ့သို့ အရေးကြီးသော သူတစ်ဦး ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ခဲ့မိပေ။

ကျိသော်သည် အံဆွဲကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးယူနီဖောင်း၊ စစ်ဖိနပ်နှင့် ဦးထုပ်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရုံးခန်းထဲမှ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်ထွက်သွားခဲ့၏။ သူသည် အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင် တည်ကြည်ခန့်ညားသော ဗိုလ်မှူးကြီးအဖြစ် ရှိနေဆဲပင်။

သူ၏ တိကျသောစိတ်ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍တော့ ကျိသော်သည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် နောက်ကျမှ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ တပ်ရင်းတစ်ခုကို လွှဲယူခြင်းသည် အထူးသဖြင့် ဌာနခွဲများ ကူးပြောင်းခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် လုပ်ငန်းတာဝန်များစွာကို ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ရသည်။ သူသာလျှင် လုံလောက်စွာ ကြိုတင်မသိထားခဲ့ပါက၊ ခိုင်မာသော အခြေခံသာမရှိခဲ့ပါက သူ့ထက်ပင် အသက်ကြီးနိုင်သော တပ်ရင်းနှင့်တပ်ခွဲမှူးများ၏ ရှေ့တွင် အားနည်းချက် ပြသမိလိမ့်မည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားသစ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ရှောင်ဆွေ့သည် သိပ်အတွေးအခေါ် မကောင်းပေ။ တစ်ခါက သူသည် ထိုလူအား ရေအနည်းငယ် ထည့်ပေးခိုင်းခဲ့ရာ နာရီဝက်ကြာသည်အထိ သူ့ထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်မှ သူက “ချောင်ချောင်၊ ကိုယ့်ကို ရေတစ်ခွက် ထည့်ပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်မိကြောင်း သတိရလိုက်၏။

လင်းချောင်ဆိုလျှင် အခုမေးလိုက်သည်မှာ ဘယ်သူလဲဟု သူ့ကို မေးနိုင်သော်လည်း ရှောင်ဆွေ့ကတော့ ချောင်ချောင် ဘယ်သူလဲဟု မေးရဲပုံမရပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ရေကို အရင်ထည့်ပေးသင့်သည် မဟုတ်လား။

ကျိသော်သည် သူ့ကို တစ်ခါသာ ထပ်ခေါ်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် ထိုလူကို အစားထိုးလိုက်ရသည်။

လင်းချောင်ဘက်တွင်မူ စီမံကိန်းသည် အောင်မြင်စွာ ပြီးစီးခဲ့သော်လည်း ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားမည့်ကိစ္စကိုတော့ နောက်ဆုံးတွင် ငြင်းပယ်ခဲ့ကာ သူမ၏ လက်ရှိကျောင်းတွင် ပါရဂူဘွဲ့ ဆက်သင်ယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ကျန်းချန်နင်သည် ထပ်မံ၍ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူမ၏ ပါရဂူဘွဲ့ သင်ကြားနေစဉ်အတွင်း လင်းချောင်ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သုတေသန စီမံကိန်းများ စတင်ရာတွင် အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လင်းချောင် လိုချင်သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စီမံကိန်းများကို စတင်ပြီး ရလဒ်အချို့ ထုတ်လုပ်ခြင်းဖြင့် နိုင်ငံက သတိပြုမိလာကာ သုတေသနကို ထောက်ပံ့ရန် ငွေကြေး ထောက်ပံ့ပေးလိမ့်မည်။

အမှန်တကယ်ပဲ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် နိုင်ငံသည် ၁၉၈၀ ခုနှစ်များ အလယ်ပိုင်း၌ နည်းပညာ မိတ်ဆက်ခြင်းနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ကြိုးပမ်းမှုများ အားလုံး မအောင်မြင်ဘဲ စွန့်ပစ်ခြင်းခဲ့ရသည်။ ၂၀၀၀ ခုနှစ်အထိ သိသိသာသာ ထောက်ပံ့မှု မရခဲ့ဘဲ၊ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးမှသာ နိုင်ငံသည် ကီလိုစကေးတွင် စွမ်းဆောင်ရည်မြင့် ကာဗွန်ဖိုင်ဘာကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အလုပ်များနေကြ၏။ သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မိသားစုစီမံကိန်းအတွက် စစ်ဆေးကြသောအခါ လင်းချောင်၏ ဓမ္မတာမလာသေးသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ကျိသော်သည် ထိုအချိန်က ဆေးလိပ်ဖြတ်ရန် စတင်နေပြီး ညဘက် လှုပ်ရှားမှုအချို့မှ “ထီး” ကို အနားပေးထားခဲ့သဖြင့် များများစား

စား မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

လင်းချောင်လည်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဆရာမဘဝမှ ကျောင်းသူဘဝသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မည်သူကမျှ ဤအကြောင်းကို သူမအား မမေးခဲ့ကြပေ။

ထို့ကြောင့် နောက်လအထိ လင်းချောင် ဓမ္မတာမလာသေးသောအခါ ကျိသော်သည် မနက်ပိုင်းတွင် ပြက္ခဒိန်စာရွက်ကို ဆွဲဖြဲရင်း တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူတို့ ရက်စွဲများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ နှစ်လရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ပုံမှန် လာနေသည့် လင်းချောင်အတွက်တော့ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

သေချာစေရန် ဆေးရုံသို့သွား၍ အာထရာဆောင်းရိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြ၏။ ထိုကာလသည် ၁၉၈၃ ခုနှစ် ယန်ဒူမြို့၌ ဖြစ်သည်။ ပို၍ ဝေးလံသော ဒေသတွင်သာ ရှိနေပါက အတည်ပြုနိုင်ရန် ဆေးဆရာနှင့် တိုင်ပင်ရလိမ့်မည်။ သူတို့ ဆေးရုံမှ ထွက်လာသောအခါ လင်းချောင်သည် သူမ၏ဗိုက်ကို ထိလိုက်ပြီး မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်ကို အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျိသော်သည် သူမ၏ နောက်မှလိုက်၍ လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အမူအရာက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ကားထဲဝင်သောအခါ သူ၏ စစ်ဦးထုပ်က ကားအမိုးနှင့် မတော်တဆ တိုက်မိသွားခဲ့၏။

လင်းချောင်သည် အခုမှ ထိုင်လိုက်ရုံသာရှိသေးပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကျိသော်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ဦးထုပ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးမှ သူမဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ထိချင်သော်လည်း သူ၏လက်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ခဏတာဝဲနေပြီး မကျရောက်ခဲ့ပေ။ သူ ပြန်ရုပ်သိမ်းတော့မည့်အချိန်တွင် သူ၏လက်ကို နွေးထွေးနူးညံ့သော လက်တစ်ဖက်က ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ထူထဲသော ဆောင်းရာသီအင်္ကျီကို ဖြတ်၍ ပြားနေဆဲနေရာပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူ ဘာမှ မခံစားရသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ၏နှလုံးသားကို တစ်စုံတစ်ခုက ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းသည် သွေးသားဖြင့် သူနှင့် လင်းချောင်ကို ဆက်သွယ်ပေးသော ဘဝသစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကားမောင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍တော့ သူတို့သည် လမ်းမပေါ်တွင် အတူတူ ခရီးနှင်နေပြီး အပြည့်အဝ ထပ်တူကျနေခဲ့သည်။ သို့သော် မိဘဖြစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်တော့ သူတို့သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုအဆင့်တွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ပခုံးချင်းယှဉ်လျက် လက်ချင်းချိတ်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။

“အမေ့ကို မေးကြည့်သင့်လား။”

“ကိုယ် အမေ့ကို မေးကြည့်လိုက်မယ်။”

သူတို့၏ စိတ်ချင်းထပ်တူကျမှုကတော့ တွေးတောဆွေးနွေးစရာ မလိုနေခဲ့ပေ။

နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း ရွှီလီကတော့ ဖုန်းဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မေးမြန်းခဲ့၏။

“ချောင်ချောင် တကယ်ပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိတာလား။”

ထိုညနေတွင် အဘိုးကျိသည် တည်ကြည်သောမျက်နှာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး အဘွားကြီးကတော့ လင်းချောင်နေထိုင်ရာ ချင်တက္ကသိုလ်အနီးရှိ ခြံဝင်းသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာခဲ့သည်။

သုံးနှစ်ကျော် ကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည့်အတွက် ရွှီလီ၏ မိသားစုစီမံကိန်းရုံးမှ အသိအကျွမ်းသည်လည်း အငြိမ်းစားယူသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လင်းချောင် ဘွဲ့လွန်လေ့လာမှုများ စတင်ခဲ့ပြီးနောက် ကျိသော်သည်လည်း ရပ်တည်ချက် ခိုင်မာနေခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ကလေးကိစ္စကို သူတို့ရှေ့တွင် ထပ်ထုတ်မပြောတော့ပေ။

သို့သော် ကျိသော်သည် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်ပြီး အသက် သုံးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ မစိုးရိမ်ဘဲတော့ မနေနိုင်ပေ။

မထင်မှတ်ထားဘဲ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းချောင်သည် အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေခဲ့သည်။

ရွှီလီ အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်၏။ “မွေးမဲ့ရက်က နောက်နှစ် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း ဖြစ်လောက်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ ဘွဲ့လွန်လေ့လာမှုလည်း ပြီးသွားလောက်ပြီ။”

ဒီကလေးက သူမ အနားယူမည့်အချိန်၊ ကျောင်းပြန်တက်မည့်အချိန်နှင့် မွေးဖွားရန်အဆင်ပြေမည့်အချိန်ကို အတိအကျသိ၍ အချိန်ကိုက် ရောက်လာသကဲ့သို့ပင်။

အဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများသည် ဝမ်းသာမှုဖြင့် တွန့်ကွေးသွားပြီး လင်းချောင်၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

“အရမ်းကောင်းတာပဲ။”

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ သားကို တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားပြီး အလေးအနက်ဖြင့် အကြံဉာဏ်များ ပေးခဲ့၏။

မကြာခင်တွင်ပဲ ကလေးစောင်များ၊ အဝတ်အစားများ၊ အနှီးများနှင့် ငွေခေါင်းလောင်း လက်ကောက်ကိုပင် ကလေးအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သေးသည်။

ပစ္စည်းများ တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းချောင်သည် မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်ဆိုသော ဖြစ်ရပ်မှန်ကို နောက်ဆုံးတွင် ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုည ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ်အတွင်း သူမသည် ထိုအမျိုးသားကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ဘာစားချင်လဲ။ ဒါမှမဟုတ် အန်ချင်နေတာလား။” ကျိသော် ချက်ချင်းဆိုသလို ထထိုင်လိုက်တော့သည်။

အစောပိုင်းအဆင့်တွင်တော့ လင်းချောင်သည် မည်သည့် မသက်မသာမှုကိုမှ မခံစားရသော်လည်း ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် မနက်ခင်းပျို့အန်ခြင်းကို မလွဲမသွေ ခံစားခဲ့ရသည်။

ထိုကိစ္စအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အိမ်တွင် ရေခဲသေတ္တာထဲ၌ ပစ္စည်းများ အများအပြားရှိနေပြီး ဗိုလ်မှူးကြီးကျိ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်သည်လည်း များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

လင်းချောင်သည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ထိလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“မြင်ရပေမဲ့ မစားနိုင်ဘူး။ ဒီကလေးအတွက် ကျွန်မ အရမ်း အနစ်နာခံနေရတယ်။”

သို့သော် နောက်ထပ်ခြောက်လကြာသည်အထိ ဗိုလ်မှူးကြီးကျိသည်လည်း ထိုအတိုင်းခံစားခဲ့ရသည်။ မြင်ရသော်လည်း မစားရ။ သူက ပိုဆိုးသေးသည်၊ လင်းချောင်ကိုလည်း နှိပ်နယ်ပေးရသေး၏။

စူးကျန့်က ညစာစားရန်အတွက် သူ့ကို ဖုန်းဆက်သည့်အခါ သူက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ဇနီးနှင့်ကလေးနှင့်အတူ အိမ်တွင်နေရန် လိုကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

“မင်းမှာ ကလေးက ဘယ်ကရတာလဲ။”

အစပိုင်းတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော စူးကျန့်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“လင်းချောင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား။”

“အင်း။”

ကျိသော်၏ အသံသည် အမြဲတမ်းလိုလို တည်ကြည်ပြီး နက်ရှိုင်းသော်လည်း စူးကျန့်ကတော့ မရှင်းပြနိုင်သော လေသံကွဲပြားမှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကလေးက ဗိုက်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်း သူတို့နဲ့အတူ နေဖို့ တကယ် လိုအပ်လို့လား။ လာပါကွာ၊ လင်းချောင်ကိုပါ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့။ မင်း အသက် သုံးဆယ်ကျော်နေပြီ၊ အဖေဖြစ်တော့မယ်၊ ကလေးလို လုပ်မနေပါနဲ့။”

“တချို့လူတွေက အသက်သုံးဆယ်ကျော်နေပြီ၊ အဖေလည်း မဖြစ်သေးဘူး၊ ဇနီးတောင် မရှိဘူး။”

စူးကျန့်သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိတ်ထိခိုက်ခံစားခဲ့ရပြီး ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး ချပစ်လိုက်သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီးကျိ၏ ဇနီးနှင့်ပတ်သက်၍ကတော့ လင်းချောင်သည် စစ်တပ်ကျောင်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမကို မြင်ဖူးသူ နည်းပါးလာခဲ့သည်။

သို့သော် အနည်းငယ် စုံစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါတွင် လူအများအပြားက သူမအကြောင်း သိရှိကြပြီး အထူးသဖြင့် ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများဆိုလျှင် ပိုသိသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်း သင်တန်းများနှင့် ပြိုင်ပွဲများတွင် ဆရာများက သူမအကြောင်း မလွဲမသွေ ပြောပြလေ့ရှိသည်။ သူမကို နာမည်အားဖြင့် သိရှိကြသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မမြင်ဖူးကြသဖြင့် သူမအကြောင်း မကြာခဏကြားရခြင်းက သူမကို ဒဏ္ဍာရီဆန်သူကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေခဲ့၏။

ကျိသော်၏ တပ်သားများကြားတွင်တော့ လင်းချောင်သည် ပို၍ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျိသော်၏ တင်းကျပ်သော တောင်းဆိုမှုများကို မခံနိုင်သောအခါ သူတို့သည် ဒီလူသည် အိမ်တွင်လည်း ဒီလောက်အထိ တင်းကျပ်သည်လားဟုပင် တွေးမိကြတော့သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီးကျိ၏ ဇနီးဖြစ်ရခြင်းသည် လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့သော တင်းကျပ်သည့် “ငရဲမင်း” သဖွယ်လူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရမည်။

ဒီလိုခံစားရတိုင်း ရှောင်ဖန်းသည် သူ၏အလုပ်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးပြီး အိမ်ပြန်ရမည့်အချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေခဲ့တော့သည်။